• Η “Anastasis” κατά της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας

Δημοσιεύουμε σε δική μας μετάφραση από τα γαλλικά απόσπασμα του διακηρυκτικού κειμένου (σσ 23-24) της χριστιανικής συλλογικότητας κατά του καπιταλισμού   “Anastasis” σε σχέση με την εκ μέρους τους καταδίκη της νομοθέτησης της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας στη χώρα τους. Με ευστοχία εντοπίζουν το γεγονός ότι η προσωπική επιλογή έχει υποβαθμιστεί σε ατομική πράξη την οποία ο καπιταλισμός εκμεταλλεύεται, καθιστώντας τον κάθε μεμονωμένο άνθρωπο εύκολο θήραμα των λογικών της αποδοτικότητας και της ισχύος. Στην πραγματικότητα, η κάθε επιλογή δεν είναι αποκομμένη και ουδέτερη, αλλά δράση, ηθικά υποκινούμενη και διαμορφούμενη από το κοινωνικό περιβάλλον:     

Τέλος, είναι σημαντικό να τονιστεί ότι ο καπιταλισμός μπορεί να εκμεταλλευτεί προς όφελός του την φιλελεύθερη ανθρωπολογία η οποία τείνει να θεωρεί την επιλογή ως ατομική πράξη και όχι ως κοινωνικά παραγόμενη και ηθικά υποκινούμενη δράση: η καθαρά μοναχική και ουδέτερη πράξη δεν υπάρχει. Συνεπώς, δεν προσυπογράφουμε το ρητό ότι η ελευθερία κάποιων τελειώνει εκεί που αρχίζει αυτή των άλλων, και αποστασιοποιούμαστε σε αυτό το θέμα από μια τάση βαθιά ριζωμένη στην κοινωνία μας, ακόμα και στα αριστερά του πολιτικού φάσματος.
Για εμάς, η ελευθερία ξεκινά αντίθετα, όταν συναντά τις ελευθερίες των άλλων. Επομένως, ενώ συμμεριζόμαστε την ιδέα της αναφαίρετης και ιερής αξίας της προσωπικής συνείδησης, πιστεύουμε ότι η ελευθερία πρέπει να εξετάζεται υπό το πρίσμα των προϋποθέσεών της και των τελικών σκοπών της. Αυτή η προσέγγιση εξηγεί την πάγια θέση μας εναντίον των νομοσχεδίων για την υποβοηθούμενη αυτοκτονία, η οποία μας φαίνεται να υποφέρει από ένα διπλό αδιέξοδο. Πρώτον, αυτό το νομοσχέδιο έρχεται σε ένα σύστημα υγειονομικής περίθαλψης που είναι δομικά υποστελεχωμένο, όλο και περισσότερο πιεσμένο από την κατεύθυνση της κερδοφορίας. Μπορούμε πραγματικά να μιλήσουμε για ελεύθερη επιλογή αν παραμελούμε τις υλικές συνθήκες διαβίωσης των ενδιαφερόμενων ανθρώπων; Είναι σωστό να απαιτούμε την εισαγωγή της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας όταν ένας μεγάλος αριθμός τμημάτων εξακολουθεί να μην διαθέτει εγκαταστάσεις παρηγορητικής φροντίδας; Ο κίνδυνος μιας υφέρπουσας ευγονικής δεν πρέπει να απορριφθεί αυθόρμητα και να γελοιογραφηθεί ως αντιδραστικό άγχος.
Η ελευθερία μας πάντοτε εντοπίζεται και καλλιεργείται από το κοινωνικό περιβάλλον. Το να αφήνουμε το άτομο αποκλειστικά στην προσωπική του συνείδηση ισοδυναμεί με το να ξεχνάμε ότι βρίσκεται απομονωμένο σε έναν κόσμο που το καθιστά θήραμα των λογικών της αποδοτικότητας και της ισχύος.
Επίσης, πιστεύουμε ότι η κοινωνία μας πρέπει να μάθει να θεωρεί το τέλος της ζωής ως μια σημαντική στιγμή στην ανθρώπινη ύπαρξη, κατά την οποία αποκαλύπτεται η ευαλωτότητά μας και σχέσεις κοινωνίας είναι δυνατές, τις οποίες είναι σημαντικό να καλλιεργήσουμε. Η προοπτική μιας κοινωνίας που θεωρεί ως αξία της πρότυπο μιας ζωής που κινείται απευθείας από την καλή υγεία, νοούμενη ως απόδοση και αποτελεσματικότητα, στον ελεγχόμενο θάνατο μας τρομάζει. Στόχος μας δεν είναι αντιπαρατεθούμε στους ανθρώπους που βασανίζονται στο τέλος της ζωής τους, αλλά μάλλον να αμφισβητήσουμε μια ανησυχητική γενική τάση που τείνει να επικρατήσει στην κοινωνία μας.