Τρίτο βιβλίο του Βασίλη: μετά τη νουβέλα «Η τελευταία φορά» 2018 και το μυθιστόρημα «Η επιστροφή» 2019- Το βιβλίο αφιερώνεται στη μνήμη των αδελφών του Δέσποινας και Ερμιόνης που εκοιμήθηκαν και οι 2 σε ηλικία 57 ετών…
- Πως διαχειρίζεται το πένθος ο καθένας είναι προσωπική υπόθεση, αν και πιστεύω ότι ένας πιστός συνειδητός χριστιανός βλέπει το θάνατο ως κοίμηση, ως απώλεια του σώματος – ύλης – χώματος και μετάβαση της ψυχής στο χώρο των αγγέλων, του Χριστού, της Παναγίας και των αγίων….
- Ο Βασίλης γράφει: «εγώ επιλέγω να διαχειριστώ το πένθος μου αλλιώς. Δίνοντας ότι μπορώ σε φίλους και γνωστούς. Να το μοιραστώ και να δώσω όπως θα ήθελε η Νόνη, που πάντα βοηθούσε ανήμπορους και ταλαιπωρημένους από τη ζωή ανθρώπους. Σεβασμός λοιπόν και κατανόηση σε όσους πενθούν. Ίσως για αυτό υπάρχει ο θάνατος. Για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι σ’ αυτή τη ζωή και να κερδίσουμε τον παράδεισο»
- Και πιο πριν γράφει: «μην κρύβετε τα συναισθήματά σας. Χαρείτε και λυπηθείτε φωναχτά. Γελάστε και κλάψτε. Είναι λυτρωτικό ό,τι είναι αληθινό».
- Για τη Νόνη γράφει: «η αδελφή μου είχε χαρακτηριστικά λαϊκής αγίας. Ο νευρολόγος μου είπε: η αδελφή σου είναι αγία. Το καταλαβαίνεις από τον τρόπο που μιλά ενώ πονάει». Και σε άλλο σημείο: « Σε ένα βουνό είναι θαμένο το άψυχο κορμί της (Αετοχώρι σχεδόν ακατοίκητο χωριό της Αριδαίας), όπως το επιθυμούσε. Σε ένα άλλο βουνό (Όλυμπος) κάνει βόλτες η ψυχή της», γιατί συνήθιζε να πηγαίνει στο Λιτόχωρο και στο μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου εν Ολύμπω…
- Για την αδελφή του Δέσποινα: γεννήθηκε του 1963 με σωματική και νοητική αναπηρία 97%. Στερήθηκε σχεδόν τα πάντα σε τούτη τη ζωή….το 1973 μπήκε στο Ίδρυμα Άγιος Δημήτριος με μεγάλο πόνο ψυχής της μητέρας Ελένης, όπου έμεινε εκεί μέχρι το 2020, που εκοιμήθη σε ηλικία 57 ετών….
- Για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες δεν υπάρχουν σχολεία ειδικής αγωγής, Δημόσια ΚΔΑΠ και Δημόσιες Στέγες Υποστηριζόμενης Διαβίωσης.
Α) Σε κάθε πρωτεύουσα νομού πρέπει να ιδρυθεί Ειδικό Νηπιαγωγείο, Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο, ΕΠΑΛ, ΕΕΕΕΚ (Ειδικά Εργαστήρια Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης), όπου θα εκπαιδεύονται τα παιδιά με ειδικές ανάγκες από τα νήπια μέχρι την ηλικία των 40 ετών…
Β) Σε κάθε πόλη να ιδρυθούν δημόσια ή ιδιωτικά ΚΔΑΠ ΑΜΕΑ μέσω ευρωπαϊκών προγραμμάτων από τους Δήμους, τις μητροπόλεις ή συλλόγους γονέων παιδιών ΑΜΕΑ
Γ) Σε κάθε πόλη να ιδρυθούν δημόσιες ή ιδιωτικές ΣΥΔ μέσω ευρωπαϊκών προγραμμάτων από τους δήμους, τις μητροπόλεις ή συλλόγους γονέων παιδιών ΑΜΕΑ, γιατί όλοι οι γονείς παιδιών ΑΜΕΑ ζουν με την αγωνία τι θα γίνουν τα παιδιά τους, όταν φύγουν οι ίδιοι από αυτή τη ζωή….Η μητέρα του Βασίλη είχε πάντα την αγωνία τι θα γίνει με τη Δέσποινα σε περίπτωση που φύγουν πρώτα αυτοί από τη ζωή. Την αγωνία του κάθε γονέα παιδιού με ειδικές ανάγκες. Η μάνα του Βασίλη, το 2020 που έφυγε η κόρη της Δέσποινα, εκτός από τον πόνο που έχανε το παιδί της, ένιωσε λύτρωση που τουλάχιστον ήξερε ότι έφυγε. Δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι θα έφευγε πρώτα εκείνη και η Δέσποινα θα ήταν σε εκκρεμότητα αβέβαιη…»
Δ) Τέλος, να ιδρυθούν Κέντρα Διημέρευσης – Ημερήσιας Φροντίδας Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες (ΚΔΗΦ) δημόσια και ιδιωτικά για να απασχολούνται τα άτομα ΑΜΕΑ και να διευκολύνουν τους γονείς…..
- Για να επανέλθουμε στο βιβλίο, ο Βασίλης γράφει για τη Δέσποινα: Ένας μοναχός του Αγίου όρους του είπε: «Η αδελφή σου είναι σε καλή θέση στον Παράδεισο. Είναι ο φύλακας άγγελός σας»….και στη συνέχει γράφει: « Η Δέσποινα ήρθε σε αυτό τον κόσμο για να μας δείξει το δρόμο για τη σωτηρία. Η Δέσποινα και το κάθε παιδί με ειδικές ανάγκες που έζησαν άκακα στον μάταιο τούτο κόσμο είναι ψυχούλες που έχουν εισιτήριο στον Παράδεισο…..χρειάστηκαν χρόνια για να καταλάβω πόσο μεγάλη ευλογία ήταν για την οικογένειά μας η γέννηση της Δέσποινας».
Παναγιώτης Ανανιάδης
