ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΖΕΡΒΟΥ
Ἀπαρατήρητη πέρασε γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ μιὰ σημαντικὴ ἐπέτειος τῆς ἱστορίας μας: Στὶς 3 Φεβρουαρίου 1830 ὑπογράφηκε τὸ Πρωτόκολλο τοῦ Λονδίνου ἀπὸ τὶς τρεῖς μεγάλες δυνάμεις Ρωσία, Γαλλία καὶ Μεγάλη Βρετανία, μὲ τὸ ὁποῖο ἡ τότε διεθνὴς κοινότητα ἀναγνωρίζει γιὰ πρώτη φορὰ τὴν Ἑλλάδα ὡς ἀνεξάρτητο κράτος. Σύμφωνα μὲ τὸ ἄρθρο 1, «Ἡ Ἑλλὰς θέλει σχηματίσει ἓν Κράτος ἀνεξάρτητον, καὶ θέλει χαίρει ὅλα τὰ δίκαια, πολιτικά, διοικητικὰ καὶ ἐμπορικά, τὰ προσπεφυκότα εἰς ἐντελῆ ἀνεξαρτησίαν».
Ἡ ἐξέλιξη αὐτὴ ἀποτελεῖ ἐπιβράβευση τοῦ πολύχρονου ἀγώνα, τοῦ ἄνισου καὶ ἡρωικοῦ ἀγώνα τῆς ἀνεξαρτησίας, ποὺ ξεκίνησε μὲ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821. Ἀπὸ τὴν 1η Ἰανουαρίου τοῦ 1822 ἄρχισαν νὰ ἰσχύουν τὰ ἐπαναστατικὰ Συντάγματα, ψηφισμένα στὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδας καὶ βασισμένα στὶς πιὸ πρωτοπορειακὲς ἀρχὲς ποὺ τότε ἐπικρατοῦσαν στὴν Εὐρώπη γιὰ τὴν κατοχύρωση τῶν θεμελιωδῶν έλευθεριῶν. Κατ’ ἐφαρμογὴ τοῦ συνθήματος «Γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν Ἁγία καὶ τῆς Πατρίδος τὴν ἐλευθερία». Γιὰ μιὰ κοινωνία ἐλεύθερη καὶ δίκαιη μὲ σημεῖο ἀναφορᾶς τὴν ὀρθόδοξη χριστιανικὴ πίστη καὶ παράδοση.
Μία ἐπιτυχία τοῦ Ἰωάννη Καποδίστρια ποὺ μπόρεσε νὰ κεφαλαιοποιήσει τοὺς ἀγῶνες τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ.
Εἶναι γεγονὸς ὅτι, στὴν πράξη, καὶ ὡς ἀνεξάρτητο κράτος ἡ Ἑλλάδα γιὰ μεγάλα διαστήματα διετέλεσε, περισσότερο ἢ λιγότερο, έξαρτημένη ἀπὸ ξένες δυνάμεις.
ΜΠΟΡΕΙ ΕΝΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΝΑ ΕΚΧΩΡΕΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΟΥ;
Ὅμως, μὲ τὸ ἄρθρο 28 τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος, γιὰ πρώτη φορὰ γίνεται, σὲ ἐπίπεδο θεσμικό, λόγος γιὰ δυνατότητα ἐκχώρησης κυριαρχίας τῆς χώρας, ποὺ μὲ τόσους ἀγῶνες κατακτήθηκε καὶ διασφαλίστηκε στὴ συνέχεια, ἔστω καὶ ἐν μέρει:
«Ἡ Ἑλλάδα προβαίνει ἐλεύθερα, μὲ νόμο ποὺ ψηφίζεται ἀπὸ τὴν ἀπόλυτη πλειοψηφία τοῦ ὅλου ἀριθμοῦ τῶν βουλευτῶν, σὲ περιορισμοὺς ὡς πρὸς τὴν ἄσκηση τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας της, ἐφόσον αὐτὸ ὑπαγορεύεται ἀπὸ σπουδαῖο ἐθνικὸ συμφέρον, δὲν θίγει τὰ δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὶς βάσεις τοῦ δημοκρατικοῦ πολιτεύματος καὶ γίνεται μὲ βάση τὶς ἀρχὲς τῆς ἰσότητας καὶ μὲ τὸν ὅρο τῆς ἀμοιβαιότητας». Ἡ «ἑρμηνευτικὴ δήλωση» ποὺ προστέθηκε: «Τὸ ἄρθρο 28 ἀποτελεῖ θεμέλιο γιὰ τὴ συμμετοχὴ τῆς Χώρας στὶς διαδικασίες τῆς εὐρωπαϊκῆς ὁλοκλήρωσης».
Δὲν τίθεται θέμα ὅτι ὅλες οἱ χῶρες πρέπει νὰ δεσμεύονται ἀπὸ τοὺς κανόνες τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου, ὅπως καὶ ἀπὸ τὰ θεμελιώδη ἀνθρώπινα δικαιώματα, ποὺ κατοχυρώνονται ἀπὸ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Σύμβαση τῶν Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου (ΕΣΔΑ), ὅποιες ἐπιμέρους διαφωνίες κι ἂν ἔχει κανεὶς μὲ τὴ νομολογία τοῦ Δικαστηρίου Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων ποὺ ἔχει θεσπιστεῖ.
Στὶς θετικὲς ἀποφάσεις ἐντάσσεται ἡ ὑπόθεση Λοϊζίδου κατὰ τῆς Τουρκίας, μὲ τὴν ὁποία κρίθηκε παράνομο τὸ Ψευδοκράτος. Μιὰ ὑπόθεση ποὺ κερδήθηκε ἀπὸ ἕνα πολίτη καὶ στὴ συνέχεια δὲν ἀξιοποιήθηκε, λόγω τῆς ὀλιγωρίας τῶν κυβερνήσεων τῶν Ἀθηνῶν καὶ τῆς Λευκωσίας, οἱ ὁποῖες ὄφειλαν νὰ ἐπαγρυπνοῦν γιὰ τὴν ἐφαρμογή της, ὅπως καὶ ἡ νομολογία ὅτι ἡ ὕπαρξη τοῦ Ἐσταυρωμένου στὶς τάξεις τῶν ἰταλικῶν σχολείων κανένα ἀνθρώπινο δικαίωμα δὲν παραβιάζει, κάτι ποὺ βάζει φραγμὸ σὲ ὄσους θέλουν, μὲ πρόσχημα τὰ «ἀνθρώπινα δκαιώματα», νὰ ἀποβάλουν τὴ θρησκευτικότητα ἀπὸ τὸ δημόσιο χῶρο καὶ νὰ ἀποκόψουν κάθε σημεῖο ἀναφορᾶς τῆς κοινότητας μὲ τὴν Παράδοση.
ΔΕΣΜΕΥΤΙΚΑ ΜΟΝΟ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΩΔΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
Ὅμως, ἂν ἡ δεσμευτικότητα τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου καὶ τῶν θεμελιωδῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων εἶναι εὐπρόσδεκτη καὶ ἐπιβεβλημένη στὸ πλαίσιο τῆς διεθνοῦς κοινότητας, εἶναι καθ’ ὅλα ἀπαράδεκτη ὁποιαδήποτε ὑπόνοια γιὰ περιορισμό τῆς ἐθνικῆς ἀκεραιότητας, ὅπως καὶ τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας, στὴν ἄσκηση ἐσωτερικῆς πολιτικῆς καὶ ἡ ἐκχώρηση ἐξουσιῶν σὲ ἀνεξέλεγκτα κέντρα λήψης ἀποφάσεων, ὅπως ἠ γραφειοκρατία τῶν Βρυξελλῶν. Γιὰ μᾶς, ὁ ὅρος «ἐκχώρηση κυριαρχίας» ἀποτελεῖ ὁμολογία ἑκούσιας ὑποτέλειας.
Τὴν ἐκχώρηση τῆς νομισματικῆς πολιτικῆς μὲ τὴν εἰσαγωγὴ τοῦ εὐρὼ ἀκολούθησε ἡ ἐκχώρηση τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς, μὲ τὶς –ἀρχικὰ προαιρετικοῦ χαρακτήρα– συστάσεις τῆς «Κομισιὸν» νὰ καθίστανται ὑποχρεωτικὲς γιὰ τὶς κυβερνήσεις. Καὶ τὰ ἐθνικὰ κοινοβούλια νὰ μετατρέπονται σὲ διεκπεραιωτικοὺς μηχανισμοὺς ἐπικύρωσης τῶν θεσπισμάτων τῆς ὑπερκυβέρνησης τῶν Βρυξελλῶν.
Μὲ αὐτὰ τὰ δεδομένα, οἱ βάσεις τοῦ δημοκρατικοῦ πολιτεύματος ἔχουν ἐκ βάθρων ἀνατραπεῖ, ἀκόμα καὶ μὲ βάση τὰ κριτήρια τοῦ ἄρθρου 28. Τὰ ὁποῖα δὲν πληροῖ ἡ συμμετοχὴ τῆς χώρας στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, ἰδίως μὲ τὴ συνθήκη τοῦ Μάαστριχτ. Ὅπως ἔχουμε τονίσει, τόσο τὸ «Σύμφωνο Σταθερότητας καὶ Ἀνάπτυξης» καὶ τὰ λεγόμενα «εὐρωπαϊκὰ ἑξάμηνα», ὅσο καὶ ὁ ἐπιπρόσθετος γιὰ τὴν Ἑλλάδα μνημονιακὸς δημοσιονομικὸς ζουρλομανδύας, ἐπιβάλλονται κατὰ παράβαση τῶν διατάξεων τοῦ Συντάγματος, ἀκόμα καὶ τοῦ ἄρθρου 28, ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ δὲν σέβονται τὸν πυρήνα τῆς ἀξιοπρεποῦς διαβίωσης τοῦ ἀνθρώπου.
ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
Φτάσαμε καὶ στὸ σημεῖο, ὅλο καὶ πιὸ ἀπροκάλυπτα, τὸ Σύνταγμα νὰ καταργεῖται στὸ ὄνομα τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ ἀποκαλούμενου «εὐρωπαϊκοῦ δικαίου».
Τὸ δρόμο τῆς κατάργησης «διὰ τῆς ἑρμηνείας» ἀκόμα καὶ σαφῶς διατυπωμένων διατάξεων, ὅπως ἡ ἀπαγόρευση ὁποιασδήποτε δραστηριότητας στὶς καμμένες δασικὲς ἐκτάσεις, ἄνοιξε ἡ πρώην Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας κα Σακελλαροπούλου, ὡς εἰσηγήτρια στὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας, πρὸς χάριν τῶν αἰολικῶν πάρκων. Μιὰ ἀπόφαση ποὺ ἔλαβε τὸ ἀνώτατο διοικητικὸ Δικαστήριο καθ’ ὑπέρβαση τῆς ἁρμοδιότητάς του, ἀφοῦ ἑρμηνεία νόμου νοεῖται μόνον ὅπου ὑπάρχει νοηματικὸ κενό.
Καὶ τέτοιο κενὸ δὲν ὑπῆρχε στὸ ἄρθρο 117 τοῦ Συντάγματος, ποὺ προβλέπει ὅτι «Δημόσια ἢ ἰδιωτικὰ δάση καὶ δασικὲς ἐκτάσεις ποὺ καταστράφηκαν ἢ καταστρέφονται ἀπὸ πυρκαγιὰ ἢ ποὺ μὲ ἄλλο τρόπο ἀποψιλώθηκαν ἢ ἀποψιλώνονται, δὲν ἀποβάλλουν γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ τὸ χαρακτήρα ποὺ εἶχαν πρὶν καταστραφοῦν, κηρύσσονται ὐποχρεωτικὰ ἀναδασωτέες καὶ ἀποκλείεται νὰ διατεθοῦν γιὰ ἄλλο προορισμό».
Στὸ ἴδιο καὶ χειρότερο ὀλίσθημα ὑπέπεσε ἡ πλειοψηφία τοῦ ΣτΕ καὶ στὴν περίπτωση τοῦ ἄρθρου 16 τοῦ Συντάγματος, ὅπου ρητῶς ἀπαγορεύεται ἡ λειτουργία ἰδιωτικῶν ΑΕΙ. Ἀκόμα καὶ ὑποστηρικτὲς τῆς λειτουργίας τους, πρὸς τιμή τους, διακήρυσσαν ὅτι ἔπρεπε νὰ εἶχε προηγηθεῖ ἡ ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος.
Καὶ ἐπειδὴ στὴν προκειμένη περίπτωση δὲν ὑπῆρχε χῶρος οὔτε γιὰ προσχηματικὴ ἑρμηνεία, κρίθηκαν τὰ ἰδιωτικὰ ΑΕΙ ἐπιτρεπτὰ στὴ βάση τοῦ «Εὐρωπαϊκοῦ Δικαίου». Μὲ ἀναφορὰ σὲ ἀνάλογη ἀπόφαση τοῦ ἀνωτάτου Δικαστηρίου τῆς Ἱσπανίας, ποὺ ἔκρινε σύννομο τὸν γἀμο ὁμοφύλων, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ Σύνταγμα τῆς χώρας ρητῶς προέβλεπε ὅτι ὡς γάμος νοεῖται ἕνωση ἀνδρὸς καὶ γυναικός.
Μὲ τὸν τρόπο αὐτό, πέρα ἀπὸ τὸ Σύνταγμα, τὸ ΣτΕ κατάργησε καὶ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του καὶ τὴν ἐπὶ ἔτη παγιωμένη νομολογία του, μέχρι μόλις δυὸ χρόνια πρίν…
Οἱ ἀποφάσεις αὐτοῦ τοῦ τύπου ἀνοίγουν «τοὺς ἀσκοὺς τοῦ Αἰόλου» γιὰ τὴν κατάργηση στὴν πράξη καὶ ἄλλων διατάξεων τοῦ Συντάγματος.
ΘΕΜΙΤΗ Η ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ
Κάποιοι «ὑπερπατριῶτες» κάνουν πὼς δὲν ἀντιλαμβάνονται τὴν τεράστια αὐτὴ ἀπαξίωση τῆς ἐθνικῆς μας κυριαρχίας.
Πάγια θέση μας εἶναι ὅτι οἱ διακρατικὲς συνεργασίες ἔχουν ὡς προϋπόθεση τὴν ὁλοκληρωμένη ἐθνικὴ κυριαρχία τῆς χώρας. Ἡ ἀποκατάσταση τῆς ὁποίας εἶναι σήμερα ζητούμενο. Ἂν κάποιο ἄρθρο τοῦ Συντάγματος χρειάζεται ἀναθεώρηση, αὐτὸ εἶναι τὸ ἄρθρο 28.
Στὴν Εὐρώπη, μὲ τὶς διαφορετικὲς γλῶσσες καὶ παραδόσεις, ταιριάζει ἀποκλειστικὰ συνεργασία σὲ ἐπίπεδο διακυβερνητικὸ καὶ ὄχι ὁμοσπονδιοποίηση, ἰδίως μὲ τοὺς ὅρους ποὺ ἐπιχειρεῖται μέσω τῆς ΕΕ.
Χριστιανική 12 Φεβρουαρίου 2026
