Η επιλογή του Προέδρου της Βουλής κ. Κωνσταντίνου Τασούλα ως υποψηφίου της κυβερνητικής παράταξης για την Προεδρία της Δημοκρατίας αποτελεί απόπειρα του κ. Μητσοτάκη να ανακόψει τη διαρροή των απογοητευμένων οπαδών του προς τα άλλα κόμματα της Δεξιάς που αποσπούν ψηφοφόρους από τη Νέα Δημοκρατία.
Δεν θα πούμε ότι τα κόμματα αυτά είναι κατ’ ανάγκη δεξιότερα της Νέας Δημοκρατίας, αφού η τελευταία έχει ήδη απορροφήσει την ακροδεξιά σε επίπεδο προβεβλημένων στελεχών, αλλά και αυταρχικών πολιτικών επιλογών που ενίοτε παραπέμπουν σε ακροδεξιό πολιτικό πρόγραμμα, όπως η αυστηροποίηση του Ποινικού Κώδικα με τη γενίκευση της εφαρμογής της προσωρινής κράτησης πριν τη δίκη, αλλά και της έκτισης της ποινής φυλακισης.
Άλλη πολιτική δύναμη δεν είναι, έτσι κι αλλιώς, ικανή να αμφισβητήσει την επικυριαρχία του στο χώρο του “ακραίου κέντρου”.
Οπότε, ο κ. Μητσοτάκης έσπευσε, με την επιλογή του κ. Τασούλα ως υποψηφίου Προέδρου της Δημοκρατίας, να καλύψει τις απώλειες προς την κατεύθυνση της παραδοσιακότερης Δεξιάς, αφού η απουσία αντιπολίτευσης αποδεσμεύει κεντρόφυγες δυνάμεις στο ίδιο του το κόμμα.
Μια επιλογή που καταγράφει και την μετατόπιση του πολιτικού συστήματος προς τα δεξιά, ως συνέπεια και της απαξίωσης και της πολυδιάσπασης των δυνάμεων που έχουν ως σημείο αναφοράς την Κεντροαριστερά και την Αριστερά, οι οποίες στην πράξη έχουν δοκιμαστεί ως κυβερνήσεις, φθαρεί και απαξιωθεί στη συνείδηση του λαού.
Αντίθετα, τα νέα κόμματα της “δεξιάς πολυκατοικίας”, δεν έχουν υποστεί κυβερνητική φθορά και ενώ ουδόλως επισημαίνουν ή αμφισβητούν τα αίτια των δεινών της πατρίδας, τους περιορισμούς στην εθνική κυριαρχία που έχουν προκύψει από τις λεγόμενες “ευρωπαϊκές συνθήκες” και την κοινωνική αδικία, με προφανή συνέπεια και τους περιορισμούς στις δυνατότητες μιας εκλεγμένης κυβέρνησης να ασκήσει πολιτική, με άνεση επιδίδονται σε φιλολαϊκές εξαγγελίες χωρίς αντίκρυσμα, όπως ακριβώς και ο ΣΥΡΙΖΑ έπραττε πριν κυβερνήσει.
Έσπευσε επίσης επιπλέον, όπως εκ των πραγμάτων προκύπτει, να αναπροσαρμοσθεί σε επίπεδο “ύφους” με τη νέα διακυβέρνηση Τραμπ που αναλαμβάνει την άλλη βδομάδα την εξουσία στις ΗΠΑ. Παραείχε επενδύσει και συνταυτιστεί με το καθεστώς Μπάιντεν, το οποίο είχε ως σημείο αναφοράς τον προσχηματικό δικαιωματισμό … Την τελευταία στιγμή είχε επιχειρήσει να αποκαταστήσει επαφή με τον Πομπέο, πρώην Υπουργό Εξωτερικών του Τραμπ, ο οποίος όμως δεν μετέχει στο νέο κυβερνητικό σχήμα.
Απομένει να δούμε σε ποιο βαθμό η πολιτική αλλαγή στις ΗΠΑ θα επηρεάσει και το καθεστώς των εν Ελλάδι εντολοδόχων και τοποτηρητών τους και θα οδηγήσει σε ανατροπές στο πολιτικό σκηνικό.
Στην κατεύθυνση αυτή, φιλοδοξούν να αναλάβουν αναβαθμισμένο ρόλο αρκετοί “ένοικοι” της “δεξιάς πολυκατοικίας”, ορισμένοι από τους οποίους δεν το κρύβουν. Εντός και εκτός Νέας Δημοκρατίας.
