Καί ποιός εἶναι ὁ καρπός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; Ἄς ἀκούσουμε τόν Παῦλο:«Ὁ καρπός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος», λέει, «εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ χαρά, ἡ εἰρήνη» (Γαλ. 5, 22). Πρόσεχε τήν ἀκρίβεια τῶν λέξεων καί τή σειρά τῆς διδασκαλίας. Ἔβαλε πρώτη τήν ἀγάπη καί ὕστερα ἀνάφερε τά ἄλλα. Φύτεψε τό δένδρο καί ὕστερα τόν καρπό. Ἔβαλε τά θεμέλια καί ὕστερα πρόσθεσε τήν οἰκοδομή. Ἄρχισε ἀπό τήν πηγή καί ὕστερα ἔφθασε στούς ποταμούς.

 Πράγματι δέν μποροῦμε νά αἰσθανθοῦμε πρῶτα τή χαρά, ἄν δέ θεωρήσουμε πρῶτα ὅτι εἶναι δική μας ἡ χαρά τῶν ἄλλων καί ἄν δέ λογαριάσουμε ὅτι εἶναι δικά μας τά ἀγαθά τῶν συνανθρώπων μας. Καί αὐτά δέν εἶναι δυνατό ποτέ νά φανοῦν ἀπό τίποτε ἄλλο, ἄν δέ μᾶς κυριέψει ἡ δύναμη τῆς ἀγάπης. Ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ ρίζα, ἡ πηγή καί ἡ μητέρα ὅλων τῶν ἀγαθῶν. Γιατί πράγματι σάν ρίζα κάνει νά βλαστήσουν ἄπειρα κλαδιά ἀρετῆς, σάν πηγή βγάζει πολλά νερά καί σάν μητέρα σφίγγει μέσα στήν ἀγκαλιά της ἐκείνους πού καταφεύγουν σ᾿ αὐτήν. Αὐτό ἀκριβῶς γνωρίζοντας καί ὁ μακάριος Παῦλος ὀνόμασε τήν ἀγάπη καρπό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. (Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ-Ἱστοσελίδα Ἱ. Μονῆς Τιμίου Προδρόμου Καρέα)

Details

Επισκόπου Διοκλείας Καλλίστου (Γουέρ)*

Εἶναι εὔκολο νὰ ὑπερτονίσουμε τὸν χαρακτῆρα τῆς Ἐκκλησίας ὡς Σώματος Χριστοῦ καὶ νὰ ξεχαστεῖ ὁ ρόλος τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Ἀλλὰ ὅπως εἴπαμε, στὸ ἔργο τους μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων, ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἀλληλοσυμπληρώνονται, καὶ αὐτὸ ἰσχύει τόσο στὴν Ἐκκλησιολογία ὅσο καὶ σὲ ἄλλους τομεῖς τῆς θεολογίας. Ἐνῷ ὁ ἅγ. Ἰγνάτιος λέγει πὼς «ὅπου Χριστός, ἐκεῖ καὶ ἡ Καθολικὴ Ἐκκλησία», ὁ ἅγ. Εἰρηναῖος γράφει τὸ ἐξίσου ἀληθὲς πὼς «ὅπου ἡ Ἐκκλησία, ἐκεῖ καὶ τὸ ἅγιο Πνεῦμα, καὶ ὅπου τὸ ἅγιο Πνεῦμα ἐκεῖ καὶ ἡ Ἐκκλησία». Ἡ Ἐκκλησία, ἐπειδὴ ἀκριβῶς εἶναι τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἐπίσης ναὸς καὶ κατοικία τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Τὸ ἅγιο Πνεῦμα εἶναι Πνεῦμα ἐλευθερίας. Τὸ ἅγιο Πνεῦμα ὄχι μόνο μᾶς ἑνώνει, ἀλλ᾿ ἐγγυᾶται καὶ τὴν ἄπειρη ποικιλία τῶν προσώπων μέσα στὴν Ἐκκλησία: κατὰ τὴν Πεντηκοστὴ οἱ γλῶσσες πυρὸς «διαμοιράστηκαν» καὶ ἐκάθησαν «ἐφ᾿ ἕνα ἕκαστον» τῶν παρόντων. Τὸ δῶρο τοῦ Πνεύματος εἶναι δῶρο στὴν Ἐκκλησία, ταυτόχρονα ὅμως εἶναι καὶ προσωπικὸ δῶρο, προσαρμοσμένο στὸν χαρακτῆρα τοῦ καθενὸς καὶ τῆς καθεμιᾶς. «Διαιρέσεις δὲ χαρισμάτων εἰσί, τὸ δὲ αὐτὸ Πνεῦμα» (Α´ Κορ. 12, 4). Ζωὴ στὴν Ἐκκλησία δὲν σημαίνει ἰσοπέδωση τῆς ποικιλίας τῶν ἀνθρώπων, οὔτε ἐπιβολὴ ἐνὸς ἄκαμπτου καὶ ὁμοιόμορφου προτύπου πάνω σ᾿ ὅλους, ἀλλὰ τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο. Οἱ ἅγιοι, ὄχι μόνο δὲν παρουσιάζουν κάποια ἀνιαρὴ μονοτονία, ἀλλ᾿ ἔχουν ἀναπτύξει τὴν πιὸ ἔντονη καὶ διακεκριμένη προσωπικότητα. Πληκτικὸ εἶναι τὸ κακὸ κι ὄχι ἡ ἁγιότητα.

Αὐτὴ ἐν συντομίᾳ εἶναι ἡ σχέση Ἐκκλησίας καὶ Θεοῦ. Αὐτὴ ἡ Ἐκκλησία – εἰκόνα τῆς ἁγίας Τριάδας, σῶμα Χριστοῦ, πληρότητα τοῦ ἁγίου Πνεύματος- εἶναι ταυτόχρονα ὁρατὴ καὶ ἀόρατη, θεία καὶ ἀνθρώπινη. Εἶναι ὁρατή, ἐπειδὴ ἀποτελεῖται ἀπὸ συγκεκριμένες κοινότητες, ποὺ λειτουργοῦν πάνω στὴ γῆ. Εἶναι ἀόρατη, ἐπειδὴ περιλαμβάνει τοὺς ἁγίους καὶ τοὺς ἀγγέλους. Εἶναι ἀνθρώπινη, ἐπειδὴ ἁμαρτωλοὶ ἀποτελοῦν τὰ ἐπίγεια μέλῃ της, εἶναι θεία, ἐπειδὴ εἶναι τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Δὲν ὑπάρχει χωρισμὸς μεταξὺ ὁρατοῦ καὶ ἀοράτου, μεταξὺ στρατευμένης Ἐκκλησίας καὶ θριαμβευούσας (σύμφωνα μὲ τὴ δυτικὴ ὁρολογία), ἐπειδὴ καὶ οἱ δυὸ συνιστοῦν μία μοναδικὴ καὶ συνεχῆ πραγματικότητα. «Ἡ ὁρατὴ Ἐκκλησία, ἡ ἐπίγεια Ἐκκλησία, ζεῖ σὲ πλήρη κοινωνία καὶ ἑνότητα μὲ ὁλόκληρο τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ὁποίας Κεφαλὴ εἶναι ὁ Χριστός». Βρίσκεται στὸ σημεῖο συνάντησης τοῦ Παρόντος αἰῶνος καὶ τοῦ Μέλλοντος, καὶ ζεῖ ταυτόχρονα στοὺς δυὸ Αἰῶνες.

*Ἀπό τό βιβλίο:Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, Ἐκδ. Ἀκρίτας. Ἱστοσελίδα Ἱερᾶς Μονῆς Τιμίου Προδρόμου Καρέα. 

Τὸ Κίνημα τῆς Χριστιανικῆς Δημοκρατίας, μὲ ἀφορμὴ τὸν ἐορτασμὸ τῆς Πεντηκοστῆς, ἐξέδωσε τὴν ἀκόλουθη ἀνακοίνωση:

«Ὅτε καταβὰς τὰς γλώσσας συνέχεε, διεμέριζεν ἔθνη ὁ Ὕψιστος. Ὅτε τοῦ πυρὸς τὰς γλώσσας διένειμε, εἰς ἑνότητα πάντας ἐκάλεσε. Καὶ συμφώνως δοξάζομεν τὸ πανάγιον πνεῦμα» (Κοντάκιο ἑορτῆς τῆς Πεντηκοστῆς)

Ἡ γλώσσα, τὸ μέσο τοῦ διχασμοῦ τῶν λαῶν στὸν πεσμένο κόσμο τῆς ἀδικίας, γίνεται μέσο ἑνότητας, μὲ στόχο ἕναν κόσμο δικαιοσύνης. «Αὐτὸς ποὺ εἶπε ἀπὸ τὰ σκοτάδια νὰ λάμψει τὸ φῶς» (Β. ́ Κορ. 4,6) καλεῖ τὴν ἀνθρωπότητα νὰ έπιστρέψει «ἀπὸ τὸ σκοτάδι στὸ φῶς» (Πράξ. 26,18), νὰ γίνουν οἱ ἄνθρωποι «φῶς ἐν Κυρίῳ» (Ἐφεσ. 5,8). Πρόκειται γιὰ τὴν Ἄκτιστη Χάρη τοῦ Θεοῦ, τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ποὺ μυστικότροπα φανερώνει, ὅπως μᾶς λέει ἡ ὀρθόδοξη διδασκαλία, τὸν Υἱό. Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ διαδίδεται χωρὶς διάκριση, σὲ ὁποιαδήποτε γλώσσα τοῦ κόσμου.
Σήμερα ποὺ γιορτάζουμε τὴ γενέθλια μέρα τῆς Ἐκκλησίας, ὡς λαοῦ τοῦ Θεοῦ, δὲν μποροῦμε νὰ μὴν δοῦμε μὲ ἀνησυχία τὰ ἐντεινόμενα φαινόμενα διχασμοῦ ἀνάμεσα στοὺς Ὀρθοδόξους:
Τὶς ὅλο καὶ πιὸ ἔντονες ρήξεις ἀνάμεσα στὶς κατὰ τόπους Ἐκκλησίες, μὲ τὴν ἐπικράτηση γεωπολιτικῶν καὶ ἐθνοφυλετικῶν-ἐθνικιστικῶν προτεραιοτήτων, ἀλλὰ καὶ ἀνάμεσα στοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς.
Τὸ κίνημα τῆς Χ.Δ. ἔχει ἔμπρακτα ἐργαστεῖ γιὰ τὴν ἑνότητα τῶν Ὀρθοδόξων, στὴ βάση τῆς κοινῆς ἀπελευθερωτικῆς μας Παράδοσης. Κάνουμε ἔκκληση, οἱ ὅποιες διαφορὲς νὰ ἐπιλυθοῦν μὲ ἐποικοδημητικὸ διάλογο μεταξύ τῶν κατὰ τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν γιὰ νὰ ἐπικρατήσει ἡ ἑνότητα, στὴν ὁποία ὁ Ὕψιστος «πάντας ἐκάλεσε». Μπορεῖ στὴν ὀρθόδοξη Ρωσία νὰ ἀναπτύχθηκε ἡ θεωρία τῆς Τρίτης Ρώμης ἀπὸ τὸν μοναχὸ Φιλόθεο, ὡστόσο ἡ Ἑλλάδα πρώτη ἀποκόπηκε μὲ τὴν περιβόητη αὐτοκεφαλία του 1833. Τὰ διοικητικὰ σχήματα παραταῦτα, παίζουν ἕνα ρόλο πολὺ μικρότερο ἀπὸ τὴν ἐθνοκεντρικὴ νοοτροπία ποὺ διασπᾶ τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ.
Τὴν ἴδια ἔκκληση ἀπευθύνουμε καὶ γιὰ τὰ ζητήματα ὀρθοδόξου χριστιανικοῦ ἐνδιαφέροντος στὴ χώρα μας. Ὁ γόνιμος, καλόπιστος καὶ ἐποικοδομητικὸς διάλογος πρέπει νὰ πάρει τὴ θέση τῶν διχαστικῶν, ἀπαξιωτικῶν γιὰ πρόσωπα καὶ ἀποδομητικῶν λογικῶν, ἀπ’ ὅπου καὶ ἂν αὐτὲς προέρχονται.

ΦΩΤΟ: Ἡ Πεντηκοστή-ψηφιδωτὸ τῆς Μονῆς του Ὁσίου Λουκᾶ στὴ Βοιωτία 

Η δυναμική είσοδος του αγίου Πνεύματος, του Παράκλητου, ως Παρηγορητή και Συνήγορου του ανθρώπου, σύμφωνα με τον άγιο Γρηγόριο Νύσσης, πραγματοποιείται κατά την Πεντηκοστή. Σύμφωνα με το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, “Τό πνεύμα όπου θέλει πνεί, καί τήν φωνήν αυτού ακούεις, αλλ’ ουκ οίδας πόθεν έρχεται καί πού υπάγει.”  (Ιω. 3:8) Όπως ο Πατέρας, που “ουδέποτε ώφθη” και ως εκ τούτου δεν απεικονίζεται σε Ορθόδοξες αγιογραφίες, έτσι και το Άγιο Πνεύμα, με δύο εξαιρέσεις μία εκ των οποίων είναι οι πύρινες γλώσσες της Πεντηκοστής. Το Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα, αναπαύεται στον Υιό και Τον φανερώνει. Όμως και στην κοινωνική μας ζωή, το Άγιο Πνεύμα, που χαρίτωσε τους φοβισμένους μαθητές του υπερώου, ώστε να γίνουν ατρόμητοι κήρυκες του λόγου, αλλάζει τα πράγματα ριζικά από την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης, όπου ισχύει η κατάρα του Νόμου και η αρετή είναι πολύ δυσκολοκατόρθωτη.

Details