Η επέτειος της εκδημίας του ιδρυτή της Χριστιανικής Δημοκρατίας και της “Χριστιανικής” Νίκου Ψαρουδάκη στις 23 Οκτωβρίου 2006, συμπίπτει με την περίοδο της κλιμάκωσης της αντιδικτατορικής αρθρογραφίας του στη “Χριστιανική” με αποκορύφωμα τη στήριξη της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και το αίτημα για άμεση παραίτηση της δικτατορικής διακυβέρνησης, που του στοίχισε την εξορία στη Γυάρο. Το γεγονός ότι ο Ψαρουδάκης δεν παραπλανήθηκε από τα συνθήματα του τύπου “Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών” και το “χριστιανικό” προσωπείο του τυραννικού καθεστώτος οφείλεται στο  ότι εξαρχής υπήρξε πρωτοπόρος του κοινωνικού Χριστιανισμού στην Ελλάδα και μπορούσε να διακρίνει όχι μόνο τη φιλοσοφική εκδοχή του υλισμού που εκφραζόταν από τη μαρξιστική κοσμοθεωρία με την προβολή της αθεΐας, αλλά και την επίσης αντιχριστιανική πρακτική εκδοχή του, που εκφραζόταν από το αστικό σύστημα με την αδιαφορία προς τον πλησίον και την κοινωνική αδικία. Το παρακάτω άρθρο του παλαιού στελέχους της Χ.Δ. Ζώη Μεταξά με αφορμή την επέτειο της εκδημίας του Νίκου Ψαρουδάκη δημοσιεύτηκε στο φύλλο της Πέμπτης 10 Νοεμβρίου της “Χριστιανικής” :    
Details

  • Η ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ Η ΕΠΑΝΑΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ ΤΗΣ “ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ”

Κάτω ἀπὸ τὸ βάρος τῶν ἀνομημάτων του τὸ στρατιωτικὸ καθεστὼς τῆς Χούντας κατέρρευσε στὶς 23 Ἰουλίου 1974. Ἡ κυβέρνηση ‘Ανδρουτσόπουλου εἶναι ἡ μοναδικὴ στὰ χρονικὰ ποὺ δὲν παραιτήθηκε, ἀλλὰ παύθηκε καὶ ἐξαφανίστηκε στὴν πράξη. Εἶχε προηγηθεῖ ἡ ἀπόπειρα “φιλελευθεροποίησης” τοῦ δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου, ἡ ὁποία ἀπέτυχε χάρη στὴν ἐξέγερση τοῦ Πολυτεχνείου. Ἔτσι, βρῆκαν ἀφορμὴ σκληρότεροι χουντικοὶ μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν ἀρχηγὸ τῆς ΕΣΑ (στρατιωτικῆς ἀστυνομίας) νὰ τὸν ἀνατρέψουν καὶ νὰ ἐγκαταστήσουν στὴ θέση του τὸν στρατηγὸ Φαίδωνα Γκιζίκη ὡς “Πρόεδρο Δημοκρατίας” καὶ τὸν Ἀδαμάντιο ‘Ανδρουτσόπουλο ὡς “πρωθυπουργὸ” στὶς 25 Νοεμβρίου 1973.

Τὸ σκληρὸ κύριο ἄρθρο τῆς “Χριστιανικῆς” μὲ τίτλο “Ὁ τύραννος ἔπεσε. Νὰ πέσει ἡ τυραννία” ποὺ τοὺς καλοῦσε νὰ ἐγκαταλείψουν ἄμεσα τὴν ἐξουσία, εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα τὸ κλείσιμο τῆς ἐφημερίδας καὶ τὴν ἐξορία τοῦ Νίκου Ψαρουδάκη στὴ Γυάρο.

Ὁ Ιωαννίδης συνέχισε καὶ ἐνέτεινε τὴν πολιτικὴ ὑπονόμευσης τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Μακαρίου στὴν Κύπρο, μὲ ἀποκορύφωμα τὸ προδοτικὸ πραξικόπημα τῆς 15ης Ἰουλίου. Ἀκολούθησε ἡ τουρκικὴ εἰσβολὴ στὶς 20 τοῦ μηνός. Δύο μέρες μετὰ ἡ Χούντα κατέρρευσε καὶ οἱ στρατιωτικοὶ κάλεσαν τὸν ἐξόριστο Κωνσταντίνο Καραμανλή καὶ τοὺς πολιτικοὺς τῆς Δεξιᾶς καὶ τοῦ Κέντρου νὰ ἀναλάβουν τὴν ἐξουσία. Ἀπὸ αὐτοὺς συγκροτήθηκε Κυβέρνηση Ἐθνικῆς Ἑνότητας ὑπὸ τὸν Κωνσταντίνο Καραμανλῆ, ἡ ὁποία ὁδήγησε τὴ χώρα στὶς ἐκλογὲς τῆς 17.11.1974 καὶ στὸ Δημοψήφισμα τῆς 8ης Δεκεμβρίου ποὺ ἔλυσε τὸ πολιτειακὸ μὲ τὴ συντριπτικὴ νίκη τῆς Ἀβασίλευτης Δημοκρατίας. Τὴν ἑπομένη συγκλήθηκε ἡ Βουλὴ ποὺ προέκυψε ἀπὸ τὶς ἐκλογές. Τότε ἔκλεισε καὶ τυπικὰ ἡ παρουσία τῶν στρατιωτικῶν στὴν ἐξουσία, μὲ τὴν ἀντικατάσταση τοῦ Γκιζίκη ἀπὸ τὸν προσωρινὸ Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας Μιχαὴλ Στασινόπουλο.  

Ἀμέσως μετὰ τὴν πτώση τῆς Χούντας, οἱ ἐξόριστοι ἀπελευθερώθηκαν. Ὁ Νίκος Ψαρουδάκης ἐπέστρεψε ἀπὸ τὴ Γυάρο (ΦΩΤΟ) καὶ στὶς 27 Ἰουλίου κυκλοφοροῦσε ξανὰ ἡ “Χριστιανική”, ἡ ὁποία κυκλοφορεῖ ἀνελλιπῶς μέχρι σήμερα.

Ἔγραφε ὁ Νίκος Ψαρουδάκης στὸ πρῶτο του κύριο ἄρθρο μετὰ τὴν ἐξορία: Details

Τις τελευταίες μέρες στη Βουλή, με αφορμή κάποια απομονωμένη αποστροφή του λόγου του τομεάρχη Άμυνας της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ξεκίνησαν διάφορες αντεγκλήσεις οι οποίες όμως λίγο ακουμπούν, κατά τη γνώμη μας, τα πραγματικά προβλήματα στον πυρήνα τους.

Το ερώτημα Άμυνα ή Διπλωματία ή, για να το πούμε αλλιώς, διπλωματικές οδοί ή “εθνικοαμυντική θωράκιση” είναι ιστορικά και σε επίπεδο αρχής μάλλον λυμένο. Η διπλωματία στην υπερχιλιόχρονη βυζαντινή αυτοκρατορία, προφανώς υπό την επίδραση της ορθόδοξης χριστιανικής “κατά Θεόν φιλοσοφίας”, ήταν το καίριο στοιχείο στην επίλυση των διαφορών. Οι αυτοκράτορες είχαν διάφορες πρακτικές καλλιέργειας της ειρήνης και των φιλικών σχέσεων με τα γειτονικά κράτη, για παράδειγμα τα χριστιανικά κράτη της Δύσης ή τα ισλαμικά κράτη-χαλιφάτα της Ανατολής. Ένα από αυτά τα στοιχεία ήταν και η προσφορά και η ανταλλαγή δώρων, μια πρακτική που δε γινόταν στη βάση της υποτέλειας αλλά στη βάση της ελευθερίας και ισοτιμίας. Άλλοτε, καλλιεργούνταν μέχρι και οικογενειακές σχέσεις. Ο Νίκος Ψαρουδάκης σωστά κατήγγελλε τη διπλωματία ως το “επίσημο ψέμα” μεταξύ των κρατών, που σε μια μέλλουσα (διεθνή) χριστιανική κοινωνία θα έπρεπε να καταργηθεί. Ωστόσο, είναι γεγονός ότι ένα τέτοιο “κατά συνθήκη” ψεύδος έχει καλό σκοπό: την αποφυγή του πολέμου, που, με τη φθορά και την καταστροφή ανθρώπινων ζωών, είναι το μεγαλύτερο ίσως από τα κακά που επισωρεύει ο κόσμος της Πτώσης στον σύγχρονο άνθρωπο.

Για παράδειγμα, η ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία, σε μεταγενέστερη εποχή, στα πλαίσια και της διπλωματίας, καλλιέργησε ως ένα βαθμό αυτό που θα λέγαμε σήμερα ανοχή ή θρησκευτική ελευθερία για τους υπηκόους της που προέρχονταν από άλλα κράτη. Με αφορμή τις καλές σχέσεις με τον μουσουλμάνο ηγέτη Σαλαχαντίν, κατά τα τέλη του 12ου αιώνα, επί δυναστείας των Αγγέλων (1185-1195), οικοδομήθηκε ένα τζαμί στην Κωνσταντινούπολη για τις θρησκευτικές λατρευτικές συνήθειες των μουσουλμάνων, το οποίο αργότερα (1203) καταστράφηκε από τους Σταυροφόρους. Φυσικά, η αλήθεια δε φοβάται το ψέμα, απεναντίας η συμπαράταξη αλήθειας και ψέματος αναδεικνύει περισσότερο την αλήθεια.

Ένα δεύτερο κρίσιμο θέμα είναι η αναγκαιότητα ή μη των εκάστοτε εξοπλισμών. Η χώρα μας, όπως επισημαίνεται συχνά από ανεξάρτητους στρατιωτικούς αναλυτές, δεν αγοράζει εξοπλισμούς στη βάση κάποιας αναγκαιότητας ή ενίσχυσης της “αποτρεπτικής ισχύος” της, αλλά στη βάση της εξάρτησης και της υποτέλειάς της έναντι ισχυρότερων χωρών του “ελεύθερου κόσμου”. Έτσι, συσσωρεύει άχρηστους ή και κακής ποιότητας εξοπλισμούς, αντί να δαπανήσει καλύτερα τα χρήματά της, ώστε να εξυπηρετηθούν οι βιομηχανίες όπλων και τα κράτη (οι πολιτικοί αχυράνθρωποι) τα οποία αυτές επηρεάζουν.

Αυτά είναι τα ερωτήματα τα οποία πρέπει να απαντηθούν σε παρόμοιες συζητήσεις. Αλλά, δυστυχώς, δε μπορεί κανείς να περιμένει κάτι τέτοιο από ένα πολιτικό προσωπικό που δεν έχει ούτε τη μορφωτική σκευή ούτε πολύ περισσότερο τη σοφία και την ανεξαρτησία να θέσει τα παραπάνω στον ελληνικό λαό…

 

Γ.-Ν. Π.

Ἡ 25η Νοεμβρίου 1973 πρὶν 48 χρόνια, ἦταν ἡ μέρα τοῦ «ἐνδοδικτατορικοῦ πραξικοπήματος», μὲ τὴν ἀνατροπὴ τοῦ δικτάτορα Παπαδόπουλου ἀπὸ τὸν «ἀόρατο δικτάτορα» Δημήτριο Ἰωαννίδη, ἀρχηγὸ τῆς διαβόητης στρατιωτικῆς ἀστυνομίας (ΕΣΑ). Ὁ Ἰωαννίδης δὲν ἀνέλαβε πολιτικὸ ἀξίωμα, ἀλλὰ τοποθέτησε ὡς «Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας» τὸν στρατηγὸ Φαίδωνα Γκιζίκη καὶ «Πρωθυπουργὸ» τὸν Ἀδαμάντιο Ἀνδρουτσόπουλο.
• Μὲ ἀφορμὴ τὴ μεταβολὴ αὐτή, ὁ ἀείμνηστος ἱδρυτὴς τῆς «Χριστιανικῆς» καὶ τῆς ΧΔ Νίκος Ψαρουδάκης ἔγραψε τὸ κύριο ἄρθρο μὲ τίτλο «Ὁ τύραννος ἔπεσε. Νὰ πέσει καὶ ἡ τυραννία», ποὺ προκάλεσε τὸ κλείσιμο τῆς «Χριστιανικῆς» καὶ τὴν ἐξορία τοῦ Νίκου Ψαρουδάκη στὴ Γυάρο. (ΦΩΤΟ)
• Σημαντικότερη ἀλλαγὴ σὲ σχέση μὲ τὴν παπαδοπουλικὴ δικτατορικὴ περίοδο ἦταν ἡ ἐπικράτηση τῆς «ἀντιοργανωσιακῆς» τάσης στὰ
ἐκκλησιαστικὰ ζητήματα, μὲ τὴν τοποθέτηση τοῦ θεολόγου καθηγητῆ Πατρολογίας στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Θεσσαλονίκης Παναγιώτη Χρήστου στὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων.
• Ὁ Χρήστου ἐπανέφερε σὲ ἰσχὺ τὸν Καταστατικὸ Χάρτη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ποὺ εἶχε καταργηθεῖ τὸ 1967 καὶ ἀπομάκρυνε τοὺς Μητροπολίτες ποὺ εἶχαν διοριστεῖ ἀπὸ τὴν παράνομη καὶ ἀντικανονικὴ «ἀριστίνδην σύνοδο». Τὸ ἔπραξε ὅμως μὲ τρόπο ἐξίσου δικτατορικό, χωρὶς νὰ τοὺς δοθεῖ ἡ δυνατότητα ἀπολογίας, κάτι ποὺ ταλαιπώρησε τὴν Ἐκκλησία γιὰ πολλὰ χρόνια.
• Ἂν καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἀμφισβητηθεῖ ὅτι ὑπῆρξε ἀξιόλογος πατρολόγος, ὁ Παναγιώτης Χρήστου, μὲ τὴ συμμετοχή του στὴν «κυβέρνηση» Ἀνδρουτσόπουλου, ἔδειξε νὰ μὴν ἔχει ἀντιληφθεῖ τί σημαίνει στὴν πράξη ἡ στάση τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ἀπέναντι στὶς τυραννικὲς διακυβερνήσεις.
• Ἡ Χούντα τοῦ Ἰωαννίδη συνέχισε τὸ ἀποδομητικὸ ἔργο τῆς παπαδοπουλικῆς περιόδου εἰς βάρος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Μακαρίου, μὲ ἀποκορύφωμα τὴν ἀνατροπή του μὲ τὸ προδοτικὸ πραξικόπημα τῆς 15ης Ἰουλίου 1974.
• Μὲ τὴν τουρκικὴ εἰσβολὴ στὴν Κύπρο ποὺ ἀκολούθησε πέντε μέρες ἀργότερα, ἡ «κυβέρνηση» Ἀνδρουτσόπουλου κατέρρευσε καὶ εἶναι ἡ μοναδικὴ στὴν ἱστορία τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους ποὺ δὲν ὑπέβαλε ἐπίσημα παραίτηση, ἀλλὰ ἐξαφανίστηκε καὶ παύθηκε.
• Ὁ Γκιζίκης, ὑπὸ τὸ βάρος τῆς κυπριακῆς τραγωδίας καὶ τοῦ φιάσκου τῆς γενικῆς ἐπιστράτευσης, μὲ τὴν πίεση τῶν ὑπολοίπων στρατιωτικῶν ποὺ παραμέρισαν τὸν Ἰωαννίδη, παρέδωσε τὴν ἐξουσία στοὺς πολιτικοὺς μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν Κωνσταντινο Καραμανλῆ. Παρέμεινε στὴν Προεδρία μέχρι νὰ ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ τὸν Μιχαὴλ Στασινόπουλο, τὸν ὁποῖο ἐξέλεξε ἡ Βουλὴ προσωρινὸ Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας μετὰ τὸ Δημοψήφισμα τοῦ Δεκεμβρίου 1974 γιὰ τὴ λύση τοῦ πολιτειακοῦ ζητήματος.

(“Χριστιανική” Φύλλο 1090, 25.11.2021 – Στήλη “Τὰ τοῦ Καίσαρος”)

Στίς 23 Ὀκτωβρίου 2006 ἐξεδήμησε εἰς Κύριον ὁ ἀείμνηστος Νίκος Ψαρουδάκης, ἱδρυτής τῆς Χριστιανικῆς Δημοκρατίας καί τῆς Χριστιανικῆς.

Ὁ Νίκος Ψαρουδάκης συγκαταλέγεται σ’ ἐκείνους τούς λίγους διανοητές πού στή μεταπολεμική ἐποχή ἐξέφρασαν ἰδεολογικό καί πολιτικό λόγο πρωτότυπο καί ἀνεξάρτητο ἀπό τίς κυρίαρχες ἰδεολογίες καί τά ψεύτικα διλήμματα, πού ἐπέβαλλαν οἱ δύο ἀντιμαχόμενοι πολιτικοϊδεολογικοί συνασπισμοί τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου. 

Μέ μοναδικό σημεῖο ἀπόλυτο καί ἀσφαλές σημεῖο ἀναφορᾶς τό κοινωνικό μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου. 

Σέ ἀντίθεση μέ τή δυτικοευρωπαϊκή Χριστιανοδημοκρατία καί τήν ἑλληνική συστημική θεολογία, πού λειτούργησαν ὡς πολιτικοί καί ἰδεολογικοί ἀπολογητές τῆς Δύσης καί τῆς ἀστικῆς ἐκδοχῆς τοῦ ὑλισμοῦ. 

Καί ὡς ἐκ τούτου, ἔθεσε ὡς πρωταρχικό στόχο τόν ἀγώνα γιά τήν πολιτική καί κοινωνική δημοκρατία καί τήν κοινωνική δικαιοσύνη ἐνάντια σέ κάθε μορφή τυραννίας. Χωρίς “ἐκπτώσεις”, τόσο ὡς πρός τήν προτεραιότητα των πολιτικῶν ἐλευθεριῶν, ὅσο καί ὡς πρός αὐτήν τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης, πού μόνο μαζί μποροῦν νἀ σταθοῦν. 

Ἀγωνίστηκε μέχρι τέλους καί χωρίς συμβιβασμούς γιά τήν πτώση τῆς δικτατορίας τῶν συνταγματαρχῶν (1967-1974) καί ἐνάντια σέ ὁποιαδήποτε ἀπόπειρα πολιτικῆς νομιμοποίησής της.

Ἡ ἀσυμβίβαστη στάση του τοῦ στοίχισε διώξεις, ἐξορία καί φυλάκιση. 

Σέ μία ἐποχή πού ἔχουν πέσει οἱ ἰδεολογικές μάσκες τοῦ ὑλισμοῦ καί στή θέση τῶν δύο ἀντιμαχόμενων συστημάτων πού ἀντιμετώπισε ὁ Νίκος Ψαρουδάκης, ἐπικυριαρχεῖ ὡς μονόδρομος ὁ νεοφιλελευθερισμός, τόν ὁποῖο ὑπηρετοῦν πιστά, ὄχι μόνον ἀστικές πολιτικές ἡγεσίες, ἀλλά καί μεταλλαγμένοι σοσιαλιστές καί μαρξιστές καί Κομμουνιστικά Κόμματα πού ἀσκοῦν ἐξουσία. 

Σέ μία ἐποχή ὅπου ὁ ἐκτροχιασμένος καπιταλισμός παίρνει ὅλο καί μεγαλύτερο “διαζύγιο” ἀπό τή Δημοκρατία.

Ὁ πολιτικός λόγος καί οἱ ἀγῶνες τοῦ Νίκου Ψαρουδάκη παραμένουν διαχρονικοί καί ἐπίκαιροι. 

Details

ΟΙ ΦΛΟΓΕΣ ΠΟΥ ΥΨΩΝΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ

Ἀκριβῶς σαράντα χρόνια συμπληρώνονται ἀπὸ τὴ φωτιὰ ποὺ ἔκαψε τὴν πλευρὰ τῆς Πεντέλης ποὺ «βλέπει» στὴν Ἀθήνα καὶ ἀπείλησε κατοικημένες περιοχές. Μὲ τὸ «σκηνικὸ» νὰ ἐπαναλαμβάνεται στοὺς πρόποδες τῆς Πάρνηθας…

Ὁ ἀείμνηστος ἱδρυτὴς τῆς “Χ” Νίκος Ψαρουδάκης εἶχε γράψει στὴν «Ἐλευθεροτυπία», μὲ ἀφορμὴ τὶς μεγάλες πυρκαγιὲς τοῦ 1981:

«Καίγονται τὰ δάση στὴν Ἑλλάδα: Φωτιὲς στὸ Μοριᾶ, φωτιὲς στὴ Στερεά, στὴ Θεσσαλία: Φωτιὲς στὴν Εὔβοια! Φωτιὲς στὴν Ἀττική! Φωτιὲς στὰ προάστια τῆς Ἀθήνας! ὅλα στὶς φλόγες! Νὰ μὴ μείνει δένδρο γιὰ δένδρο! Νὰ ἐξαφανιστεῖ τὸ πράσινο ἀπὸ τὰ βουνά μας. Νὰ μείνουν γυμνὲς καὶ σκελεθρωμένες οἱ μέχρι τώρα καταπράσινες πλαγιές!… Τίποτα δὲν ζητάει ἀπὸ μᾶς κι ὅλα μᾶς τὰ δίδει: Τὸ δάσος, ὁ μεγάλος φίλος μας. Κι ἐμεῖς ἀγνώμονες, βάρβαροι καὶ θλιβεροί, αὐτὸν τὸν μεγάλο φίλο μας, τὸ δάσος, τὸν δολοφονοῦμε ἐν ψυχρῶ, χωρις νὰ ξέρουμε πὼς οἱ φλόγες ποὺ ὑψώνονται ἀπὸ τὸ δάσος εἶναι τὸ κρῖμα τοῦ ἀθώου ποὺ πεθαίνει καὶ ποὺ θὰ ξεσπάσει στὸ κεφάλι μας … »

«Σαράντα χρόνια φωτιές», τιτλοφορεῖται ἄρθρο τῆς «Ἐφημερίδας τῶν Συντακτῶν» (24.7.2018-Κώστας Ζαφειρόπουλος), στὸ ὁποῖο γίνεται ἀναδρομὴ τῶν ἀλλεπάλληλων πυρκαγιῶν ποὺ ξέσπασαν σὲ Πεντέλη καὶ Πάρνηθα ἀπὸ τὸ 1981 ἕως τὸ 2018. Τονίζεται αὐτὸ ποὺ καὶ σήμερα θὰ μπορούσαμε νὰ ἐπαναλάβουμε μὲ τρόπο ἀπαράλλαχτο: « Ἡ ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται γιὰ ἀκόμη μιὰ φορὰ μὲ τραγικὸ τρόπο στὴν Ἀνατολικὴ Ἀττική, ἡ ὁποία στὸ μεγαλύτερο μέρος της καίγεται ἀπὸ τὸ 1981.»

Ἐπισημαίνεται ὅτι

«Τά παλαιότερα μέτωπα ἦταν στις ἴδιες ἢ σὲ κοντινὲς περιοχὲς μὲ ἐκεῖνα ὅπου μαίνονται οἱ φετινές φωτιές. Οἱ ἀεροφωτογραφίες τῆς περιοχῆς ἀπό τό 1945 μέχρι σήμερα σὲ πληθώρα ἐπιστημονικῶν μελετῶν καὶ ἡ περαιτέρω ἀνάλυσή τους δείχνουν πὼς τὰ σημεῖα ἀπ’ ὅπου ξεκίνησαν οἱ περισσότερες πυρκαγιές καὶ ἡ οἰκοδομική δραστηριότητα στὴν εὐρύτερη περιοχή τῆς Ἀν. Ἀττικῆς ἔχουν άμεση σχέση μεταξύ τους.»

Εἶναι γεγονὸς ὅτι ὅλο αὐτὸ τὸ διάστημα χαρακτηρίστηκε ἀπὸ μία μεγάλης ἔκτασης «ἐσωτερικὴ μετανάστευση» στὴν Ἀττική, ἀπὸ τὸ κέντρο τῆς Ἀθήνας πρὸς τὰ περίχωρα, ἀλλὰ καὶ τὴν παλαιότερη ἐκλογικὴ περιφέρεια γνωστὴ ὡς «Ὑπόλοιπο Ἀττικῆς». Μιὰ σύγκριση τῶν στοιχείων τῶν ἀπογραφῶν πληθυσμοῦ ἀπὸ τὸ1981 καὶ μετὰ ἀναδεικνύει τὴν ραγδαία αὔξηση τοῦ πληθυσμοῦ στὶς περιοχὲς ἐκεῖνες. Καὶ κατ’ ἐπέκταση, τὴν αὔξηση τῶν οἰκοδομήσιμων περιοχῶν σὲ βάρος τῶν δασικῶν.

Ἡ ἐνδεικτικὴ ἀπαρίθμηση καὶ μόνο τῆς ἐπιμονῆς μὲ τὴν ὁποία ξέσπασαν πυρκαγιὲς στοὺς δασικοὺς πνεύμονες τῆς Ἀττικῆς δικαιώνει πλήρως τὴν ἔκφραση τοῦ Νίκου Ψαρουδάκη ὅτι «δολοφονοῦμε τὸ δάσος» καὶ μάλιστα ἐν ψυχρῶ:
Καλοκαίρι 1981: Καίγονται 6.000 στρέμματα στο δάσος τοῦ Κοκκιναρᾶ τῆς Πεντέλης, μέχρι τὸ Μαρούσι καὶ τὴν Κηφισιά.
1982: Καταστρέφονται 25.000 στρέμματα πρασίνου στὸ Διόνυσο και στὸ Γέρακα, ὅπου χάθηκαν δύο ἀνθρώπινες ζωές.
1986: Βαρυμπόμπη. Κάηκαν 40.000 στρέμματα καὶ ξανακαίγεται ἡ Πεντέλη. Κινδύνεψαν ἡ ἱστορική Μονή, σπίτια καὶ τὸ Ἀστεροσκοπεῖο.
1992: Αὐλώνας. Ξεκινώντας ἀπὸ τὸ σκουπιδότοπο ἡ φωτιὰ ἔκαψε πάνω ἀπὸ 55.000 στρέμματα στὴ Μαλακάσα, στὰ Κιοῦρκα, κοντά στη λίμνη τοῦ Μαραθώνα, στο Καπανδρίτι, στὸ Γραμματικό, στον Κάλαμο καὶ στὸν Ὠρωπό.
1993: Ἅγιος Στέφανος, Σούνιο, Μαραθώνας, Σταμάτα, Διόνυσος, Μάνδρα Ἀττικῆς, Παλλήνη, Παλαιά Πεντέλη, Ντράφι. Περισσότερα ἀπὸ 11.000 στρέμματα.
1995: Πεντέλη: Καιγόταν ἐπὶ τρεῖς μέρες. Μεγάλη καταστροφὴ ἀπὸ τὴν περιοχὴ τοῦ Ἁγίου Πέτρου σὲ Πικέρμι, Παλλήνη, Ντράφι, Ἀνθούσα, Καλλιτεχνούπολη και στον Νέο Βουτζά. Ὁλοσχερὴς καταστροφὴ τοῦ δάσους τῆς Ραπεντώσας ἀπὸ τὸν Ἅγιο Πέτρο ἕως τὸ Γερμανικὸ Νεκροταφεῖο. Κάηκαν πάνω ἀπὸ 150 σπίτια καὶ 100.000 στρέμματα δάσους. Η φωτιά έφτασε στο Ντράφι, στην Καλλιτεχνούπολη και στον Νέο Βουτζά. Την ίδια περίοδο κάηκαν και 9.000 στρέμματα στον Ωρωπό. Καταστροφικές πυρκαγιές ξέσπασαν και στο Σχηματάρι και στα Βίλια.
1998: Πεντέλη: Νέος Βουτζάς, Ανθούσα, καταστρέφεται ὅ,τι πράσινο εἶχε περισωθεῖ ἢ ξαναφυτρώσει ἀπὸ τὸ 1995. Περίπου 75.000 στρέμματα πράσινο.
2000: Πεντέλη: Καταστρέφεται ὅ,τι εἶχε δημιουργήσει ὁ μηχανισμὸς φυσικῆς ἀναδάσωσης.
2005: Ραφήνα, Καλλιτεχνούπολη, Ν. Βουτζᾶς.
2007: Ἡ μεγάλη πυρκαγιὰ τῆς Πάρνηθας. Νέα φωτιὰ στὴν Πεντέλη.
2009: Γραμματικό, Μαραθώνας, Πικέρμι, Παλλήνη: Κάηκαν συνολικά 210.000 στρέμματα, κυρίως πευκοδάσους.
2017: Βορειοανατολική Ἀττική. Κάηκαν 39.000 στρέμματα. Ἄλλα 3.300 στρέμματα στα Καλύβια Θορικού.
2018: Ἠ τραγωδία στὸ Μάτι μὲ τοὺς 102 νεκρούς καὶ ἐκτεταμένες ὑλικὲς καταστροφὲς. Τὸ ἴδιο διάστημα κάηκαν ἡ Κινέτα καὶ μεγάλες ἐκτάσεις τῆς Δυτικῆς Ἀττικῆς.
2021: Καταστροφὲς κατάφυτων κατοικημένων περιοχῶν σὲ Διόνυσο- Σταμάτα τὸν Ἰούλιο καὶ μεγάλη πυρκαγιὰ στοὺς πρόποδες τῆς Πάρνηθας, μὲ τεράστιες ὑλικὲς καταστροφές. Ἂν συνυπολογιστεῖ καὶ ἡ καταστροφὴ τοῦ πνεύμονα πρασίνου τῶν Γερανείων, ἡ ὑποβάθμιση τοῦ περιβάλλοντος στὴν πυκνοκατοικημένη Ἀττικὴ θὰ εἶναι ραγδαία.Μὲ τὶς μέχρι τώρα* ἐκτιμήσεις, κάηκαν 12500 στρέμματα δάσους, 76 σπίτια ἔχουν ὑποστεῖ σοβαρὲς ζημιές,
κι ἄλλα 18 μικρότερες, 27 ἐπιχειρήσεις ὑπέστησαν σοβαρὲς ζημιὲς 82 ὀχήματα καταστράφηκαν ὁλοσχερῶς κι ἄλλα 64 ἐν μέρει.

Τοξικὸ νέφος μὲ καμμένα σωματίδια σκέπασε γιὰ ἕνα ὀκτάωρο τὴν Ἀθήνα.
Παράλληλα, μεγάλη οἰκολογικὴ καταστροφὴ καὶ ὑλικὲς ζημίες συντελέσθηκαν στὴν περιοχὴ τῆς Ζήρειας στὴν Ἀχαΐα, στὴ Ρόδο, στὴν Εὔβοια γιὰ πολλοστὴ φορά, στὴ Μεσσηνία καὶ στὴν Ἀρχαία Ὀλυμπία, γιὰ δεύτερη φορὰ μετὰ τὸ 2007.
Ἡ κύρια αἰτία τῆς «δολοφονίας» τῶν δασῶν ὅλες αὐτὲς τὶς δεκαετίες, ἰδίως στὴν Ἀττική, ἦταν ἡ οἰκοπεδοποίηση.
Ἡ αὐξανόμενη μίξη κατοικημένων καὶ δασωμένων περιοχῶν πολλαπλασιάζει, τόσο τὶς αἰτίες τῶν πυρκαγιῶν, ὅσο καὶ τὴν ἔντασή τους.
Τὴ δεκαετία τοῦ 1980, ἂν κάποιος κοίταζε ἀπὸ τὸ Λουτράκι τὴν ἀκτὴ τοῦ Κορινθιακοῦ στὴν Πελοπόννησο, θὰ ἔβλεπε σκοτάδι διακοπτόμενο ἀπὸ τὰ φῶτα κωμοπόλεων καὶ χωριῶν. Σήμερα, ἡ ἀκτὴ τῆς Πελοποννήσου εἶναι ὁλόκληρη φωτισμένη καὶ χτισμένη, κυρίως μὲ παραθεριστικὲς κατοικίες.
Παράλληλα, ἡ ἀλλοίωση καὶ ἑρήμωση τῆς ὑπαίθρου ἔχει διαρρήξει τὶς σχέσεις μας μὲ τὸ δάσος. Παλαιότερα, τὸ δάσος ἦταν πηγὴ καύσιμης ὕλης, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ καθαρίζονται τὰ ξερόκλαδα. Σήμερα, εἶναι παρατημένο. Καὶ μὲ πολλὴ καύσιμη ὕλη ἀπὸ ξερόκλαδα. Εἰδικὰ ἐφέτος, οἱ κακοκαιρίες τοῦ χειμώνα αὔξησαν ἰδιαίτερα τὰ σπασμένα κλαδιά καὶ τὴν καύσιμη ὕλη.
Ἕνα μέρος τοῦ Κτήματος Τατοΐου κάηκε. Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἐνόψει τῆς –οὐσιαστικὰ προαναγγελθείσας καὶ ἀναμενόμενης- καταστροφῆς, ὅτι ἡ Πολιτικὴ Προστασία εἶχε ἀρχίσει τὸν καθαρισμὸ τοῦ Κτήματος. Ὁ «Σύλλογος Φίλων Κτήματος Τατοΐου» σὲ ἀνακοίνωση τῆς 25.6.2021 ἐκφράζει τὴν εὐαρέσκειά του γιὰ τὸ ἔργο, χωρὶς νὰ παραλείψει νὰ σημειώσει ὅτι «Τὸ ἔργο αὐτὸ ἂν καὶ σημαντικὸ εἶναι ἀπειροελάχιστο μπροστὰ σὲ αὐτὰ ποὺ πρέπει νὰ γίνουν στὸ κτῆμα γιὰ τὴν πυροπροστασία του…». Ἡ ἔγκαιρη φροντίδα γιὰ ὅλα τὰ δάση τῆς χώρας θὰ εἶχε ἀποτρέψει μεγάλες καταστροφές.
Ἄλλη αἰτία «δολοφονίας» τοῦ δάσους, εἶναι καὶ ἡ ἀναζήτηση βοσκοτοπιῶν στὴν ὕπαιθρο. Πρᾶγμα, ποὺ παίρνει τεράστιες διαστάσεις σὲ περιοχὲς ὅπως ἡ Ἀμαζονία, ὅπου τὸ τροπικὸ δάσος καταστρέφεται μὲ γοργοὺς ρυθμοὺς γιὰ νὰ βοσκήσουν τὰ βοοειδῆ ποὺ θὰ προμηθεύσουν μὲ κρέας τὴν ἀνθρωπότητα. Μὲ τεράστιες συνέπειες σὲ παγκόσμια κλίμακα.
«Οἱ φλόγες ποὺ ὑψώνονται ἀπὸ τὸ δάσος εἶναι τὸ κρῖμα τοῦ ἀθώου ποὺ πεθαίνει καὶ ποὺ θὰ ξεσπάσει στὸ κεφάλι μας … » εἶχε προειδοποιήσει ἀπὸ τὸ 1981 ὁ Νίκος Ψαρουδάκης. Δυστυχῶς, ἡ αὐξανόμενη καταστρεπτικότητα τῶν δασικῶν πυρκαγιῶν ἐπιβεβαιώνει τὰ λόγια του: Ἄμεση, μὲ ἀνθρώπινα θύματα καὶ τεράστιες ὑλικὲς καταστροφές. Μακροπρόθεσμη, μὲ τὴν ὑποβάθμιση τοῦ περιβάλλοντος ποὺ προκαλεῖ ἡ ἀποδάσωση.
Ἡ κλιματικὴ ἀλλαγὴ μὲ τὴν αὔξηση τῶν ἀκραίων φαινομένων, ἐπιβάλλει καὶ τὴν ἀναπροσαρμογὴ τῆς ἀντιπυρικῆς προστασίας, μὲ τὴν αὔξηση τῶν μέσων. Παράλληλα, ἐπιβάλλεται νὰ ξεπεραστοῦν οἱ γραφειοκρατικὲς ἀγκυλώσεις ποὺ ἀποτρέπουν τὴν πρόληψη τῶν πυρκαγιῶν.Ἰδίως σχετικά με τὴν ἁρμοδιότητα γιὰ τὸ καθάρισμα τῶν κατάφυτων περιοχῶν ἀπὸ τὰ ξερόκλαδα καὶ ξερόχορτα.
Ὁ κάθε πολίτης ξεχωριστὰ πρέπει νὰ ξαναμάθει νὰ σέβεται, νὰ ἀγαπᾶ, νὰ προστατεύει τὸ δάσος καὶ νὰ ἐνδιαφέρεται ἔμπρακτα γι’ αὐτό. Ξεκινώντας ἀπὸ τὰ αὐτονόητα ὅπως νὰ μὴν ἀφήνει σκουπίδια. Καὶ φτάνοντας στὴν ἐθελοντικὴ συμμετοχὴ καὶ συμβολὴ στὴν προστασία του.

*Πρωτοσέλιδο ἄρθρο τῆς “Χριστιανικῆς”. Πέμπτη 5 Αὐγούστου 2021. Ἡ ἐφημερίδα ἔκλεισε τὸ μεσημέρι τῆς Πέμπτης, πρὶν τὴν ἀναζωπύρωση τῆς φωτιᾶς στὴ Βαριμπόμπη καὶ τὶς δραματικὲς ἐξελίξεις στὴν Ἀττικὴ καὶ σὲ ἄλλες περιοχές. Μακάρι νὰ μὴ χρειαζόταν “ἐπικαιροποίηση” μέσω τῆς ἱστοσελίδας…     

Ἡ κύρια φωτογραφία εἶναι ἔργο τοῦ Κωνσταντίνου Παρθένη.

Ὁ ἀείμνηστος ἱδρυτὴς τῆς “Χ” Νίκος Ψαρουδάκης εἶχε γράψει στὴν «Ἐλευθεροτυπία», μὲ ἀφορμὴ τὶς μεγάλες πυρκαγιὲς τοῦ 1981: «Καίγονται τὰ δάση στὴν Ἑλλάδα: Φωτιὲς στὸ Μοριᾶ, φωτιὲς στὴ Στερεά, στὴ Θεσσαλία: Φωτιὲς στὴν Εὔβοια! Φωτιὲς στὴν Ἀττική! Φωτιὲς στὰ προάστια τῆς Ἀθήνας! ὅλα στὶς φλόγες! Νὰ μὴ μείνει δένδρο γιὰ δένδρο! Νὰ ἐξαφανιστεῖ τὸ πράσινο ἀπὸ τὰ βουνά μας. Νὰ μείνουν γυμνὲς καὶ σκελεθρωμένες οἱ μέχρι τώρα καταπράσινες πλαγιές!…Τίποτα δὲν ζητάει ἀπὸ μᾶς κι ὅλα μᾶς τὰ δίδει: Τὸ δάσος, ὁ μεγάλος φίλος μας. Κι ἐμεῖς ἀγνώμονες, βάρβαροι καὶ θλιβεροί, αὐτὸν τὸν μεγάλο φίλο μας, τὸ δάσος, τὸν δολοφονοῦμε ἐν ψυχρῶ, χωρις νὰ ξέρουμε πὼς οἱ φλόγες ποὺ ὑψώνονται ἀπὸ τὸ δάσος εἶναι τὸ κρῖμα τοῦ ἀθώου ποὺ πεθαίνει καὶ ποὺ θὰ ξεσπάσει στὸ κεφάλι μας … » 

Details

Σὰν σήμερα, 27 Ἰουλίου 1974, κυκλοφόρησε τὸ 1ο μεταδικτατορικὸ φύλλο τῆς “Χριστιανικῆς”. Κυρίαρχο θέμα ἡ ἐπιστροφὴ τοῦ ἱδρυτῆ της ἀπὸ τὴν ἐξορία τῆς Γυάρου. Ἔγραφε, ὁ Νίκος Ψαρουδάκης, στὸ πρῶτο κύριο ἄρθρο του:  

Ἡ Γυάρος εἶναι τὸ στίγμα τοῦ ἑλληνικοῦ κατεστημένου ποὺ στέλνει ἐκεὶ τοὺς ἀντιπαλους του γιὰ νὰ ἐξοντωθοῦν καὶ ἡ δόξα τοῦ ἀγνωνιζόμένου λαοῦ ποὺ νικάει τοὺς ἐχθρούς του μὲ τὴν ἡρωική του ἀντίσταση.(…) Ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς πρέπει νὰ μάθη πὼς στὴ Γυάρο γίνηκε στὶς μέρες μας (1947 καὶ ἐντεῦθεν) ἕνα ἀνατριχιαστικὸ μαζικὸ ἔγκλημα (…) Σὲ διαμαρτυρία μας πρὸς τὸν Ὑπουργὸ Δημοσίας Τάξεως γράφαμε ἀναμεσα στ’ ἄλλα:

Details

Σὺν προφήταις, Ἀπόστολοι, σὺν Ὁσίοις Διδάσκαλοι, σὺν Ἱερομάρτυσι πάντες Δίκαιοι, καὶ γυναικῶν αἱ ἀθλήσασαι, καὶ πόθῳ ἀσκήσασαι, τῶν Ἁγίων ἡ πληθύς, καὶ Δικαίων τὰ τάγματα, εὐφημείσθωσαν, ἱεραῖς μελῳδίαις, ὡς τῆς ἄνω, βασιλείας κληρονόμοι, ὡς Παραδείσου οἰκήτορες. (Ἀπὸ τὸν Ὄρθρο τῆς ἑορτῆς).

Τὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα: Τὸν ἀγώνα μας ἐμπνέουν ἡ πίστη καὶ ἡ αὐταπάρνηση τοῦ νέφους τῶν μαρτύρων

Details

Τὰ 67 χρόνια ἀδιάλειπτης σχεδὸν κυκλοφορίας κλείνει σήμερα ἡ ἐφημερίδα μας “Χριστιανική”. Στὶς 17 Μαΐου 1953 κυκλοφόρησε τὸ 1ο φύλλο ἀπὸ τὸν ἀείμνηστο ἱδρυτή της Νίκο Ψαρουδάκη, χριστιανὸ ἀγωνιστὴ τῆς Δημοκρατίας καὶ τῆς Κοινωνικῆς Δικαιοσύνης. Ἠ ἐφημερίδα κυκλοφόρησε μὲ τὸν τίτλο “Χριστιανικὴ Δημοκρατία”, ὁμώνυμο τοῦ πολιτικοῦ Κινήματος ποὺ ἱδρύθηκε ἐπίσημα τὸν ἴδιο χρόνο καὶ τοῦ ὁποίου ἔκτοτε ἀποτελεῖ ὄργανο καὶ μέσο ἔκφρασης. 

Ἡ ἐφημερίδα ἀνέστειλε τὴν κυκλοφορία της λόγω τῆς ἐπιβολῆς προληπτικῆς λογοκρισίας ἀπὸ τὴ δικτατορία τῶν Συνταγματαρχῶν τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1967 καὶ ὅλο τὸ 1968 καὶ τὸ 1969. Ξανακυκλοφόρησε μὲ τὸν σημερινὸ τίτλο “Χριστιανικὴ” ἀπὸ τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1970 μετὰ τὴν ἄρση τῆς προληπτικῆς λογοκρισίας, μέχρι καὶ τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1973, ὁπότε τὴν ἔκλεισε ἡ δικτατορία τοῦ Ἰωαννίδη λόγω τῆς μαχητικῆς ἀντιδικτατορικῆς αρθρογραφίας της. Ἔστειλε δὲ τὸν ἱδρυτὴ καὶ διευθυντή της Νίκο Ψαρουδάκη ἐξόριστο στὴ Γυάρο.

Ἀπὸ τὸν Ἰούλιο τοῦ 1974, μετὰ τὴν πτώση τοῦ καθεστώτος, κυκλοφορεῖ μέχρι σήμερα χωρὶς διακοπή, ἐπιδιώκοντας νὰ παραμένει ἀσυμβίβαστος ὑπερασπιστὴς τῶν δημοκρατικῶν ἐλευθεριῶν καὶ τῶν θεμελιωδῶν δικαιωμάτων τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ ὅλων τῶν λαῶν τοῦ κόσμου, ἐνάντια σὲ κάθε μορφῆς τυραννικὴ  λογική καὶ “τυραννικὸν δόγμα”. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ τῆς ἐκδήλωσης τῆς ἀντιδημοκρατικῆς ἐκτροπῆς, ὅταν ἡ ἐξουσία ἐπιχειρεῖ νὰ τὴν ἐπιβάλει καὶ νὰ τὴν ἐμπεδώσει μὲ τοὺς προπαγανδιστικούς της μηχανισμούς καὶ ὄχι ὄψιμα, ἐκ τῶν ὑστέρων καὶ ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς. Πάντα στὴ βάση τοῦ κοινωνικοῦ μηνύματος τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῆς ἀγωνιστικῆς Ὀρθόδοξης παράδοσής μας.

Παραθέτουμε ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ πρῶτο πρωτοσέλιδο τοῦ Νίκου Ψαρουδάκη.

Ἡ φωνή μας

Ἡ ἐφημερίδα αὐτὴ κάνει τὴν ἐμφάνισή της σὲ μιὰ ἐποχὴ συγχύσεως καὶ δυστυχίας. Πνευματικὰ καὶ κοινωνικά, ὁ σημερινὸς ἄνθρωπος ὑποφέρει. Ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος ἡ ἀμάθεια, ἡ ἡμιμάθεια καὶ ἡ μονόπλευρη ἀγωγὴ ἐδημιούργησαν τὸν ἄνθρωπο τῶν προλήψεων, τῶν δεισιδαιμονιῶν καὶ τῆς κοινωνικῆς παρακμῆς.
Ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος, ἡ σημερινὴ κοινωνικὴ ζωή, σὰν νομικό, διοικητικὸ καὶ οἰκονομικὸ σύστημα, παρουσιάζει σημεῖα κρίσεως, ὅπου ὁλοκάθαρα διαφαίνονται τὰ συμπτώματα τοῦ θανάτου.
Ἡ κοινωνικὴ ἀδικία, μόνιμο χαρακτηριστικὸ τῆς παρηκμασμένης σημερινῆς κοινωνικῆς ζωῆς, δημιουργεῖ τὴν ἀθλιότητα τῶν λαϊκῶν τάξεων καὶ προσβάλλει τὸν πολιτισμὸ καὶ τὴν θρησκεία μας.

17 Μαΐου 1953. «Ἡ φωνή μας». Τὸ πρωτοσέλιδο τοῦ πρώτου φύλλου.