Από το κακό στο χειρότερο

Από το κακό στο χειρότερο

  • ΚΥΠΡΙΑΚO: 52 ΧΡOΝΙΑ ΑΠO ΤOΝ ΑΤΤΊΛΑ   

Του Ηρακλή Κανακάκη

Η Κύπρος πληρούσε όλες τις προϋποθέσεις, για να έχει ευτυχή κατάληξη ο επικός αγώνας της, ο οποίος είχε απελευθερωτικό και αντιαποικιακό χαρακτήρα.

Από το κακό στο χειρότερο

Τελικά, παρέμεινε αδικαίωτος, και το Κυπριακό πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, με ευθύνη –πρωταρχική και κορυφαία– της Ελλάδας, που συνοψίζεται: στη, χωρίς όρια, διχαστική και ανταγωνιστική πρακτική των πολιτικών κομμάτων στα εθνικά θέματα∙ στην έλλειψη συνεκτικής και συνεπούς στρατηγικής στην εξωτερική πολιτική, που οδηγεί σε σπασμωδική αντιμετώπιση κρίσιμων καταστάσεων∙ στην τυφλή εξάρτηση της ελλαδικής και κυπριακής άρχουσας τάξης –οικονομικής και πολιτικής– από τους Αμερικανούς και τους Άγγλους, οι οποίες συνέδραμαν τις ιμπεριαλιστικές βλέψεις της περιόδου 1955-2017, σε βάρος των κυπριακών δικαίων.

Ο ετεροκαθορισμός και η υποτέλειά τους έφτασε σε τέτοιο σημείο, ώστε δέχθηκαν να παζαρέψουν τον σκληρό πυρήνα της κυπριακής ανεξαρτησίας. Αναγνώρισαν την Τουρκία ως εγγυήτρια δύναμη με παρεμβατικά δικαιώματα. Απέσυραν την ελληνική μεραρχία, υπονομεύοντας την άμυνα του νησιού. Νομιμοποίησαν βαρύτατες παραβάσεις του Διεθνούς Δικαίου, οι οποίες υποβαθμίζουν την εκπροσώπηση της διεθνώς αναγνωρισμένης Κυπριακής Δημοκρατίας, μέλους του Ο.Η.Ε και της Ε.Ε, σε εκπροσώπηση της Ελληνοκυπριακής κοινότητας, με ίσους όρους με το Τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος.

Το δίδυμο της εθνικής αναξιοπρέπειας Σημίτη – Παπανδρέου (Γιωργάκη) αποδέχθηκε το σχέδιο Ανάν, το οποίο προέβλεπε κρατική οντότητα «φρανκεστάιν, που δεν μπορεί να σταθεί ως ισότιμο μέλος σε μια διεθνή και ευρωπαϊκή κοινότητα» (Στέλιος Περράκης, Ομότιμος Καθηγητής Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών) ∙ «τέρας» που μόνον «παραφρονών» μπορούσε να συντάξει (Δημήτριος Τσάτσος, συνταγματολόγος).

Ευτυχώς, που στην Κυπριακή Προεδρία βρέθηκε ο ηρωικός Τάσσος Παπαδόπουλος, και στο Δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004 ο κυπριακός ελληνισμός το απέρριψε με ποσοστό 75,83%.

Το 1964 ορόσημο στο κυπριακό ζήτημα

Το 1964 η Κύπρος κατέκτησε μια πολύ σημαντική νίκη, παρ’ όλα τα φρικτά σφάλματα που είχαν προηγηθεί. Από τα πολλά μνημονεύουμε δύο. Το πρώτο λάθος ήταν η εμπλοκή της Τουρκίας, ως ενδιαφερόμενου μέρους, στην Τριμερή Διάσκεψη του Λονδίνου (Ελλάδα, Βρετανία, Τουρκία) της 29ης Αυγούστου 1955. Την απόφαση για συμμετοχή πήρε, λόγω βαριάς ασθένειας του Πρωθυπουργού Παπάγου, ο Υπουργός Εξωτερικών Στέφανος Στεφανόπουλος και ο Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Παναγιώτης Κανελλόπουλος, με άμεση παρέμβαση των ανακτόρων. Το δεύτερο λάθος ήταν οι Συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου (1959), με τις οποίες το νησί εισήλθε σ’ έναν φαύλο κύκλο εντάσεων, κρίσεων και ακυβερνησίας. Σύμφωνα με την εκτίμηση του κορυφαίου Βρετανού νομικού Stanley Smith, το σύνταγμα που επιβλήθηκε το 1960 στην Κύπρο, με τη συνδρομή των προθύμων της Αθήνας, ήταν «το πιο άκαμπτο, λεπτομερές και μπερδεμένο στον κόσμο, ώστε οι αιρετοί εκπρόσωποι της πλειοψηφίας να μην μπορούν να κυβερνήσουν».

Η τουρκική πλευρά, με την ενθάρρυνση της Βρετανίας και τη στήριξη των Η.Π.Α., δούλευε για μια επαναδόμηση του καθεστώτος στην Κύπρο, με εντονότερα τα στοιχεία της διχοτομήσεως επί του εδάφους. Κορύφωση αυτής της πολιτικής είχαμε τον Ιανουάριο του 1964 στην Πενταμερή Διάσκεψη του Λονδίνου, όπου οι Βρετανοί και οι Τούρκοι, επικουρούμενοι από τους Αμερικανούς, επιχείρησαν να κηρύξουν την Κυπριακή Δημοκρατία ως εκλιπούσα.

Η Κύπρος προσέφυγε στο Συμβούλιο Ασφαλείας και πέτυχε το, ιστορικής σημασίας, ψήφισμα 186 της 4ης Μαρτίου 1964, το οποίο αναγνώρισε τη διεθνή νομιμότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας, ανεξάρτητα αν είχαν αποχωρήσει οι Τουρκοκύπριοι από το κράτος. Ενισχύθηκε η άμυνά της με τη συγκρότηση Εθνικής Φρουράς και με τη μυστική αποστολή στην Κύπρο μίας Ελληνικής μεραρχίας.

Δυστυχώς, το ευνοϊκό status που δημιουργήθηκε δεν κράτησε πολύ. Μεταξύ Αθηνών και Λευκωσίας αναπτύχθηκαν συνθήκες στρατηγικής διχοστασίας, η οποία επιδεινώθηκε με τις πολιτικές ανατροπές που συντελέστηκαν στην Ελλάδα, με αποκορύφωμα την κατάληψη της εξουσίας από τη χούντα των συνταγματαρχών, τον Απρίλιο του 1967.

Οι ολετήρες της Κύπρου

Το προδοτικό πραξικόπημα της δεύτερης στρατιωτικής χούντας κατά του Προέδρου Μακαρίου, με τον σαλεμένο και αμβλύνοα ταξίαρχο Ιωαννίδη, στις 15 Ιουλίου 1974, άνοιξε την κερκόπορτα της Κύπρου στις πολυπληθείς ορδές του Αττίλα. Ήταν η καλοδεχούμενη αφορμή για την Άγκυρα, ώστε να μπορέσει να υλοποιήσει μια προ πολλού προετοιμασθείσα εισβολή, που είχε ως στόχο την επίτευξη της διχοτόμησης, κατ’ αρχήν, και στη συνέχεια την τουρκοποίηση του νησιού.

Από τις 4:30 το πρωί τής 20ής Ιουλίου αρχίζει η αεροναυτική επιχείρηση των Τούρκων ανεμπόδιστα. Ελάχιστες Ελληνοκυπριακές δυνάμεις αντιδρούν, γιατί αλληλομάχονται μεταξύ τους ή καταδιώκουν τον Μακάριο.

Ο τουρκικός αποβατικός στόλος, ανενόχλητος, χωρίς καμία αεροναυτική αντίδραση, προσεγγίζει τις δυτικές ακτές της Κυρήνειας στην περιοχή Πεντεμίλι. Ταυτόχρονα, τουρκικά βομβαρδιστικά πλήττουν ανηλεώς στρατιωτικούς και πολιτικούς Ελληνοκυπριακούς στόχους, κάνοντας χρήση και εμπρηστικών βομβών ναπάλμ, που είναι απαγορευμένες από τις διεθνείς Συνθήκες. Αλλά Τούρκοι είναι αυτοί. Ακολουθούν μεταγωγικά αεροσκάφη, που εκτελούν ρίψεις αλεξιπτωτιστών στον Τουρκοκυπριακό θύλακα Κιονέλι – Αγύρτας στα βόρεια της Λευκωσίας.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της εισβολής, γύρω από την Κύπρο βρίσκονταν ισχυρές αεροναυτικές δυνάμεις των Αμερικανών, οι οποίες παρακολουθούσαν τα πάντα με τα υπερσύγχρονα ηλεκτρονικά τους μέσα. Το σχέδιο διχοτόμησης έπρεπε να εφαρμοσθεί χωρίς να τεθεί σε κίνδυνο η Νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ.

Η χούντα είχε δεσμευτεί να μην προβεί σε πολεμική σύρραξη και οι Αμερικανοί εγγυώνταν την κατάπαυση του πυρός με την εκπλήρωση του στόχου, που συνίστατο στην κατάληψη του βορείου τμήματος της Κύπρου, σε ποσοστό γύρω στο 20%.

Το σχέδιο αποκαλύφθηκε όταν, σε κατάσταση αποδιοργάνωσης, σύγχυσης, φόβου και πανικού, το στρατιωτικό καθεστώς διά στόματος του αρχηγού του Δημ. Ιωαννίδη και παρόντος του Αρχηγού Ενόπλων Δυνάμεων Γρηγορίου Μπονάνου ούρλιαζε, απευθυνόμενος στα όργανα του Κίσινγκερ, Σίσκο και Τάσκα, «Μας εξαπατήσατε», όταν έμαθε ότι οι Τούρκοι συνέχιζαν τις επιχειρήσεις και πέραν του αρχικού στόχου.

Η Κύπρος προδόθηκε. Στην καταστροφή της συνήργησαν οι σύμμαχοί μας (ΝΑΤΟ, Η.Π.Α., Βρετανία), αλλά πρωτίστως μειοδοτικές – διχοτομικές στρατηγικές επιλογές της χούντας και των στρατιωτικών ηγεσιών Ελλάδας και Κύπρου.

Εάν το Γενικό Επιτελείο Εθνικής Φρουράς της Κύπρου εφάρμοζε τα σχέδια άμυνας του νησιού∙ εάν επάνδρωνε τα φυλάκια των ακτών στην Κυρήνεια και κινητοποιούνταν οι Ελληνοκυπριακές δυνάμεις οργανωμένα, χωρίς φοβικά σύνδρομα∙ εάν δεν αποσύρονταν τα υποβρύχια που έπλεαν κοντά στην Ρόδο, τα οποία ήταν ικανά να καταφέρουν συντριπτικά κτυπήματα στις αποβατικές δυνάμεις των Τούρκων στην ακτή Πεντεμίλι∙ εάν αποστέλλονταν τα ετοιμοπόλεμα σύγχρονα βομβαρδιστικά Phantom, που με ένα πέρασμα θα σάρωναν το προγεφύρωμα, η εξέλιξη της εισβολής θα ήταν τελείως διαφορετική.

Η τουρκική αποβατική επιχείρηση, και χωρίς σοβαρή αντίσταση, αποδείχτηκε αξιοθρήνητη. Δυόμισι μερόνυχτα χρειάστηκαν οι Τούρκοι για να βγάλουν στην ακτή 15.000 άνδρες και 45 τανκς.

Η διάδοχη πολιτική κατάσταση του Κων/νου Καραμανλή απεμπόλησε την ιστορική ευθύνη απέναντι στον Ελληνισμό της Κύπρου. Ακολουθώντας πιστά τον ναρκοθετημένο δρόμο της εκεχειρίας και της κατάπαυσης του πυρός, επέτρεψε στους Τούρκους μέσα από συνεχείς παραβιάσεις (200 παραβιάσεις σε 6 μέρες) να σταθεροποιηθούν και να φέρουν εις πέρας τον Αττίλα 2, ο οποίος διαμόρφωσε τη σημερινή κατοχική εικόνα.

Χριστιανική 9 Ιουλίου 2026

ΦΩΤΟ: Αιχμάλωτοι-αγνοούμενοι με δεμένα μάτια. Κύπρος

Πέμπτη 9 Ιουλίου 2026- Φύλλο 1194 (1506)

Πέμπτη 9 Ιουλίου 2026- Φύλλο 1194 (1506)

ΚΥΠΡΙΑΚO: 52 ΧΡOΝΙΑ ΑΠO ΤOΝ ΑΤΤΊΛΑ
Από το κακό στο χειρότερο

Κυκλοφορεῖ τὸ νέο φύλλο τῆς Πέμπτης 9ης Ίουλίου 2026 τῆς «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ», τὸ 1506ο ἀπὸ τὸ 1953. Στὸ κύριο ἄρθρο τῆς ἐφημερίδας μὲ τὸν παραπάνω τίτλο,τοῦ Ἡρακλῆ Κανακάκη, τονίζονται μεταξύ άλλων τα εξής:
«Το Κυπριακό πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, με ευθύνη –πρωταρχική και κορυφαία– της Ελλάδας, που συνοψίζεται: στη, χωρίς όρια, διχαστική και ανταγωνιστική πρακτική των πολιτικών κομμάτων στα εθνικά θέματα∙ στην έλλειψη συνεκτικής και συνεπούς στρατηγικής στην εξωτερική πολιτική, που οδηγεί σε σπασμωδική αντιμετώπιση κρίσιμων καταστάσεων∙ στην τυφλή εξάρτηση της ελλαδικής και κυπριακής άρχουσας τάξης –οικονομικής και πολιτικής– από τους Αμερικανούς και τους Άγγλους, οι οποίες συνέδραμαν τις ιμπεριαλιστικές βλέψεις της περιόδου 1955-2017, σε βάρος των κυπριακών δικαίων.
Ο ετεροκαθορισμός και η υποτέλειά τους έφτασε σε τέτοιο σημείο, ώστε δέχθηκαν να παζαρέψουν τον σκληρό πυρήνα της κυπριακής ανεξαρτησίας. Αναγνώρισαν την Τουρκία ως εγγυήτρια δύναμη με παρεμβατικά δικαιώματα. Απέσυραν την ελληνική μεραρχία, υπονομεύοντας την άμυνα του νησιού. Νομιμοποίησαν βαρύτατες παραβάσεις του Διεθνούς Δικαίου, οι οποίες υποβαθμίζουν την εκπροσώπηση της διεθνώς αναγνωρισμένης Κυπριακής Δημοκρατίας, μέλους του Ο.Η.Ε και της Ε.Ε, σε εκπροσώπηση της Ελληνοκυπριακής κοινότητας, με ίσους όρους με το Τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος».
Ολόκληρο τὸ ἄρθρο στὴν ἰστοσελίδα μας
Ο ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΑ ΠΛΗΡΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Details

Το σκάνδαλο των υποκλοπών

Το σκάνδαλο των υποκλοπών

  • ΕΘΝΙΚΗ ΝΤΡOΠΗ – O ΦΑΚΕΛOΣ ΜΠOΡΕΙ ΝΑ ΜΠΗΚΕ ΣΤO ΑΡΧΕΙO ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΚΛΕΙΝΕΙ

  • ΕΚΤΕΘΕΙΜΕΝΟΣ Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΕΡΕΥΝΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ

Του Ηρακλή Κανακάκη

Στα επτά χρόνια διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη η διαφθορά κατέστη φύση της Κυβέρνησης και γι’ αυτό ιδιοσύστατο χαρακτηριστικό του επιτελικού κράτους. Το δε κράτος δικαίου έχει υποστεί ατιμωτική προσβολή και υποβάθμιση, με κορυφαίο παράδειγμα την εθνική καταισχύνη του σκανδάλου των υποκλοπών.
Ισραηλινοί πράκτορες αλώνιζαν τη χώρα και παρακολουθούσαν ηλεκτρονικά την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων, πολιτικούς αρχηγούς, το μισό υπουργικό συμβούλιο, επιχειρηματίες, δημοσιογράφους, δικαστικούς… και ο σοβαρός Πρωθυπουργός, που είναι και πολιτικός προϊστάμενος της Ε.Υ.Π., δεν γνώριζε τίποτα. Η σκηνή γελοιότητας που είδαμε στη Βουλή κατά τη συζήτηση για το κράτος δικαίου, όταν προσποιήθηκε ότι δεν ήξερε ούτε το όνομα του ανθρώπου ο οποίος έφερε το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator, μπορεί να αποδοθεί με το ερώτημα: βλάξ ή ψεύτης;

Εργαλείο εκβιασμού και χειραγώγησης

Μετά την ήττα που υπέστη το Ισραήλ στον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ το 1973, σύστησε τις περιβόητες ομάδες «81» και «8200», οι οποίες λειτουργούν υπό τις εντολές της Ισραηλινής Διοίκησης Πληροφοριών Στρατού (Aman). Ιδρυτικός σκοπός τους ήταν να ειδικευθούν στην ανάπτυξη τεχνολογιών, για σκοπούς πληροφοριών και κυβερνοπολέμου, ώστε το Ισραήλ να αποκτήσει παγκόσμια πρωτιά στην κατασκοπεία, σε υποκλοπές, κυβερνοεπιθέσεις και ανάλυση δεδομένων. Οι εν λόγω ομάδες έχουν στη διάθεσή τους απεριόριστους πόρους και ανύπαρκτους ηθικούς φραγμούς. Σήμερα, οι επιχειρηματικές τους ικανότητες είναι εφάμιλλες με αυτές της Αμερικανικής Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας (N.S.A.). Μετά την αφυπηρέτησή τους, εξακολουθούν να υπηρετούν τα ισραηλινά συμφέροντα, προωθούμενοι σε θέσεις-κλειδιά των μεγάλων εταιρειών υψηλής τεχνολογίας ή δημιουργώντας νεοφυείς επιχειρήσεις, όπως η N.S.O. και η Intellexa.
Η ονομασία της ισραηλινής N.S.O. προέρχεται από τα αρχικά των ονομάτων των ιδρυτών της: Niv Carmi, πρώην πράκτορας της Μοσάντ, Shalev Hulio και Omri Lavie. Η εφαρμογή που ανέπτυξαν, το περιβόητο Pegasus, εγκαθίστατο στο κινητό όταν το ανυποψίαστο θύμα πατούσε ένα σύνδεσμο, τον οποίο έστελνε η εταιρεία κρυμμένο μέσα σε άσχετο email ή SMS. Με την ανάπτυξη της τεχνολογίας zero click το κακόβουλο λογισμικό Pegasus περνούσε από απόσταση στο κινητό ή στον υπολογιστή, χωρίς ο χρήστης να το γνωρίζει ή να κάνει το παραμικρό. Οι επιτιθέμενοι το εγκαθιστούσαν εκμεταλλευόμενοι κενά ασφαλείας σε εφαρμογές μηνυμάτων, email ή φωνητικών κλήσεων. Από τη στιγμή που το Pegasus εγκαθίστατο, η κάμερα, το μικρόφωνο, το πληκτρολόγιο, το GPS και όλα τα στοιχεία του κινητού περνούσαν στον έλεγχο όσων είχαν αγοράσει τις υπηρεσίες της εταιρείας.
Η N.S.O. άνοιξε το δρόμο σε αρκετές ακόμη παρεμφερείς ισραηλινές εταιρείες που προσφέρουν πακέτα υποκλοπών, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την Intellexa, η οποία έφερε στην Ελλάδα το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator. Το Pegasus, το Predator, όπως και όλα τα εργαλεία κυβερνοπολέμου έχουν χαρακτηρισθεί από το ισραηλινό Υπουργείο Άμυνας ως «όπλο», και κάθε εξαγωγή τους πρέπει να έχει την έγκριση της Κυβέρνησης. Διατίθεται, και λόγω του υψηλού κόστους, σε κυβερνήσεις και κρατικές υπηρεσίες πληροφοριών.
Η μυστική υπηρεσία της χώρας που εξασφάλιζε τις υπηρεσίες της N.S.O. ή της Intellexa, από θύτης υποκλοπών μπορούσε να μετατραπεί σε θύμα. Διότι το Τελ Αβίβ έχει πρόσβαση στις απόρρητες πληροφορίες που συλλέγουν τα κατασκοπευτικά λογισμικά και τις χρησιμοποιεί ως εργαλεία διπλωματικού ελέγχου και εκβίασης. (Εν προκειμένω παραπέμπουμε για περισσότερα στο αποκαλυπτικό βιβλίο του Άρη Χατζηστεφάνου «Προπαγάνδα και παραπληροφόρηση στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ», εκδόσεις ΤΟΠΟΣ, 2025).
Οι Η.Π.Α. αγόρασαν για λογαριασμό του FBI και της CIA το Pegasus και, αφού το δοκίμασαν, συμπεριέλαβαν την N.S.O. το 2021 στη «μαύρη λίστα». Η αιτιολογία ήταν σαφής: «Η εταιρεία δρούσε ενάντια στα συμφέροντα ασφαλείας των Η.Π.Α.».

Το χρονικό της ντροπής

Όπως σε κάθε σκάνδαλο, έτσι και σ’ αυτό των υποκλοπών η Κυβέρνηση προσπάθησε είτε να το θάψει είτε να το υποβαθμίσει και να το συσκοτίσει με συμψηφισμούς. Σύμμαχους στην εκστρατεία της αυτή είχε τα καθεστωτικά ΜΜΕ, δημοσκοπικές εταιρείες και τον προπαγανδιστικό διαδικτυακό στρατό που διαθέτει.
Η πρώτη αντίδραση όταν «έσκασε» ήταν ότι αυτά συμβαίνουν, και όποιος είναι καθαρός δεν πρέπει να φοβάται όταν του υποκλέπτουν δεδομένα. Ότι είναι ένα τεχνικό ατύχημα που μπορεί να συμβεί σε κάθε σύγχρονη δομή διακυβέρνησης. Ότι η κοινωνία έχει άλλες προτεραιότητες και γι’ αυτό το θέμα αδιαφορεί. Το επιβεβαίωναν και οι τότε δημοσκοπήσεις και τα συστημικά κανάλια με τη σιωπή τους, η οποία εξαγοραζόταν με πανάκριβα διαφημιστικά πακέτα.
Όσοι επέμεναν να ερευνούν, να καταγγέλλουν και να αναδεικνύουν τη δομική σημασία του ζητήματος για το πολιτικό σύστημα και την εθνική ασφάλεια στοχοποιήθηκαν από ανώνυμα και επώνυμα προφίλ και τον επίσημο κυβερνητικό προπαγανδιστικό μηχανισμό της διαβόητης «Ομάδας Αλήθειας», που μπουκώνεται με δημόσιο χρήμα.
Επειδή ο πολυπόθητος εφησυχασμός δεν ερχόταν, η Κυβέρνηση, ανήσυχη, πέρασε στη δεύτερη γραμμή άμυνας. Το τραύμα του σκανδάλου υποκλοπών από τους Νίκο Γρυλλάκη και Χρήστο Μαυρίκη, για το οποίο παρ’ ολίγο να παραπεμφθεί στη Δικαιοσύνη ο Κων/νος Μητσοτάκης, κινητοποίησε τον κρατικό μηχανισμό. Σε ρόλο Ιφιγένειας θυσιάστηκε ο ανιψιός Γρ. Δημητριάδης, αν και με την τελευταία συνέντευξή του υπαινίσσεται ότι φορτώθηκε την πολιτική ευθύνη άλλου και αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο να μιλήσει. Και ζητήθηκε η βοήθεια της διορισμένης ηγεσίας της Δικαιοσύνης, η οποία θα έπρεπε, με τον τρόπο της, να εξοφλήσει το όφλημα προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Έτσι, ο φάκελος των υποκλοπών, μέσα από μια αλυσίδα ενεργειών, παραλείψεων και μεθοδεύσεων, πήρε το δρόμο της αρχειοθέτησης. Η αρχή έγινε τον Ιανουάριο του 2023, όταν ο τότε εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ισίδ. Ντογιάκος, με την αμφισβητούμενη γνωμοδότησή του έκρινε ότι η ΑΔΑΕ είναι αναρμόδια να επιληφθεί της υπόθεσης. Λίγους μήνες αργότερα, η διάδοχός του Γ. Αδειλίνη αφαίρεσε το φάκελο από τους εισαγγελείς Πρωτοδικών και τον ανέθεσε στον αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αχ. Ζήση. Αυτός διαπιστώνει ότι είναι συμπτωματική η παρακολούθηση ΕΥΠ και Predator κοινών στόχων και διά της «αναβαθμίσεως» τον θέτει στο αρχείο, αποφαινόμενος ότι δεν υπάρχει σχέση Πολιτείας και Predator.
Ακολουθεί η απόφαση του Πλημμελειοδικείου Αθηνών, η οποία αναδεικνύει σοβαρότατες πτυχές της υπόθεσης, που παραπέμπουν στην εμπλοκή της ΕΥΠ και σε απειλή κατά της εθνικής ασφάλειας της χώρας. Η δικογραφία διαβιβάζεται στον Άρειο Πάγο και αρχειοθετείται από τον εισαγγελέα κ. Τζαβέλλα, χωρίς να μπει στον κόπο να διατάξει, έστω, προκαταρκτική εξέταση. Είναι ο ίδιος εισαγγελικός λειτουργός ο οποίος ως αρμόδιος εφέτης επόπτευε την ΕΥΠ κατά το κρίσιμο χρονικό διάστημα και είχε εγκρίνει την παρακολούθηση προσώπων στα οποία αφορά η υπόθεση.
Η Ολομέλεια των Δικηγορικών Συλλόγων της χώρας, το Διοικητικό Συμβούλιο του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, έγκριτοι νομικοί και πανεπιστημιακοί χαρακτήρισαν την εισαγγελική απόφαση «θεσμική εκτροπή» και πλήγμα κατά του κράτους δικαίου.

Ανοικτός μέχρι να πέσει άπλετο φως

Ο φάκελος των υποκλοπών μπορεί να μπήκε στο αρχείο αλλά δεν κλείνει. Η υπόθεση είναι ανοικτή μέχρι να διερευνηθεί πλήρως και να αποδοθούν οι ποινικές ευθύνες, όπου ανήκουν. Είναι απαίτηση που άπτεται της δημοκρατικής λειτουργίας του πολιτεύματος και της εθνικής ασφάλειας της Ελλάδας.
Ξεχωρίζουμε τρεις λόγους που κρατούν το φάκελο ανοικτό: Στη δίκη των τεσσάρων καταδικασμένων ιδιωτών που συνδέονται με το Predator, στο Εφετείο, ενδέχεται να υπάρξουν αποκαλύψεις. Τις έχει προαναγγείλει, σε συνέντευξή του, ο Ταλ Ντίλιαν, πρώην αξιωματικός των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών και συνιδιοκτήτης της εταιρείας Intellexa, που εμπορεύεται το κακόβουλο λογισμικό. Θύματα παρακολούθησης ενδέχεται να καταθέσουν μήνυση κατ’ αγνώστων για παραβίαση του θεμελιώδους δικαιώματος του απορρήτου των επικοινωνιών και να καταφύγουν στα ευρωπαϊκά δικαστήρια. Όλα δείχνουν ότι το πολιτικό τοπίο θα αλλάξει μετά τις εκλογές και θα επικρατήσουν αυτοί που θέλουν να ριχθεί άπλετο φως στην εθνική ντροπή των υποκλοπών.

Χριστιανική 21 Μα`ιου 2026

ΦΩΤΟ: Από δημοσίευση-καταγγελία της ομάδας των σοσιαλδημοκρατών με την τριάδα Μητσοτάκη-Όρμπαν-Κατσίνσκι

Η δημοσίευση έχει ως εξής:

Αυτοί οι τρεις έχουν περισσότερα κοινά από όσα νομίζεις. Οι δεξιές κυβερνήσεις σε Αθήνα, Βαρσοβία και Βουδαπέστη έχουν κατασκοπεύσει όλες πολιτικούς αντιπάλους, δημοσιογράφους και την κοινωνία των πολιτών.
Μετά από 14 μήνες έρευνας, η εξεταστική επιτροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τον Πήγασο (PEGA) παρέδωσε τα συμπεράσματά της, και η εικόνα είναι ζοφερή. Με πρόσχημα την εθνική ασφάλεια, οι κυβερνήσεις Μητσοτάκη, Όρμπαν και Κατζίνσκι καταχράστηκαν τις εξουσίες τους για να κατασκοπεύουν ανθρώπους κρίσιμους για την κυριαρχία τους. Αυτό δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια επίθεση κατά της δημοκρατίας, του κράτους δικαίου και των ατομικών ελευθεριών.
Όπως ήταν αναμενόμενο, το EPP προσπάθησε να διαγράψει το κεφάλαιο της έκθεσης για την Ελλάδα για να προστατεύσει τον άνθρωπο τους στην Αθήνα. Αλλά τα στοιχεία ήταν πολύ ξεκάθαρα. Ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης δεν μπόρεσε να κρύψει το σκάνδαλο κάτω από το χαλί. Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να απέχει από το να ακολουθήσει τον επικίνδυνο απολυταρχικό δρόμο Πολωνίας και Ουγγαρίας!
Τα αιτήματά μας 👇
✅ Δραστικός περιορισμός της χρήσης της εθνικής ασφάλειας ως λόγου επιτήρησης
✅ Αυστηρές προϋποθέσεις για τη νόμιμη χρήση κατασκοπευτικού λογισμικού στην ΕΕ
✅ Εξασφάλιση σωστής δικαστικής εποπτείας και μηχανισμών αποκατάστασης
✅ Εγγύηση υγιούς, πλουραλιστικού περιβάλλοντος μέσων ενημέρωσης
✅ Κατάργηση όλων των αδειών εξαγωγής κατασκοπευτικών λογισμικών που δεν συνάδει με το δίκαιο της ΕΕ
✅ Να σταματήσει η μυστικότητα γύρω από τη χρήση του κατασκοπευτικού λογισμικού Predator στην Ελλάδα
· ·

Το οικονομικό «θαύμα» της χούντας και η καταστροφή του Θριάσιου Πεδίου

Το οικονομικό «θαύμα» της χούντας και η καταστροφή του Θριάσιου Πεδίου

Του Ηρακλή Κανακάκη

Πόσοι και πόσες γνωρίζουν ότι ο Σκαραμαγκάς και η ευρύτερη περιοχή, πριν καταστεί ζώνη βαριάς βιομηχανίας, ήταν μια παραθαλάσσια εξοχική τοποθεσία, ιδιαίτερου φυσικού κάλλους και αναψυχής για όλη τη Δυτική Αττική; Λαϊκό θέρετρο που δεχόταν λουόμενους, κυρίως από τα δυτικά λαϊκά προάστια της Αθήνας; Από την άλλη, η Ελευσίνα ήταν από τους πλέον σημαντικούς και γνωστούς αρχαιολογικούς χώρους στον κόσμο. Μία από τις πέντε ιερές πόλεις της αρχαίας Ελλάδας, όπου βρισκόταν το ιερό της θεάς Δήμητρας –σπουδαίο λατρευτικό κέντρο της αρχαιότητας– και τελούνταν τα Ελευσίνια μυστήρια.
Πόσοι και πόσες ξέρουν ότι η 20ετία 1954-1974, που τόσο υμνήθηκε και δοξάστηκε ως περίοδος βιομηχανικής άνθισης και ανάπτυξης, ήταν ταυτόχρονα και περίοδος κοινωνικής, οικονομικής και οικολογικής καταστροφής της Δυτικής Αττικής και προνομιακής μεταχείρισης του εφοπλιστικού και επιχειρηματικού κεφαλαίου, στο πλαίσιο μιας αδύναμης, καχεκτικής και «νόθας» Δημοκρατίας, η οποία καταργήθηκε από τη δικτατορία των συνταγματαρχών; Ότι η καταστροφή του Θριάσιου Πεδίου ήταν ένα κρατικό-εταιρικό έγκλημα, που παρέμεινε –σε μεγάλο βαθμό– αθέατο. Κι όταν αποκαλύφθηκε, η Ποινική Δικαιοσύνη δεν ενήργησε ως αμερόληπτος και ουδέτερος μηχανισμός, που εξασφαλίζει ισονομία και ισοπολιτεία σε όλους τους πολίτες. Ο δε κοινωνικός έλεγχος αδρανοποιήθηκε.

Το ιστορικό της καταστροφής

Η περιοχή, μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα, φιλοξενούσε δραστηριότητες ήπιας όχλησης: σαπωνοποιεία και οινοποιητικές εταιρείες. Ακολούθησε ο μετασχηματισμός των ιστορικών και αγροτικών αυτών περιοχών σε τόπο εγκατάστασης βαριάς βιομηχανίας, ιδιαίτερα ρυπογόνας, χωρίς σχεδιασμό και πρόνοιες για την προστασία του περιβάλλοντος.
Αρχικά, εγκαταστάθηκε η βιομηχανία τσιμέντων «Τιτάν», δίπλα ακριβώς στον αρχαιολογικό χώρο. Απέναντι, σε μικρή απόσταση ήταν η Χαλυβουργική και το Διυλιστήριο πετρελαίου. Συνολικά, το 1939 στο Θριάσιο ήταν εγκατεστημένες δεκαεννέα βιομηχανίες.
Μεταπολεμικά, στην ήδη κορεσμένη βιομηχανικά περιοχή, συνεχίστηκε η αλόγιστη βιομηχανοποίησή της. Η απόλυτη καταστροφή, όμως, της ευρύτερης περιοχής της Ελευσίνας, του Σκαραμαγκά και της παράκτιας ζώνης του Σαρωνικού Κόλπου συντελέστηκε κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, όταν η περιοχή παραδόθηκε στην εφοπλιστική βουλιμική κερδοσκοπία και μετατράπηκε σε χώρο βιομηχανικών αποβλήτων και ρύπανσης: Ναυπηγεία Ελευσίνας (Στρατής Ανδρεάδης), Διυλιστήρια της Motor Oil (Β.Ν. Βαρδινογιάννης), Διυλιστήριο της ΠΕΤΡΟΛΑ (Ι. Λάτσης) και Γ’ Διυλιστήριο (Ι. Λάτσης). Απόπειρα να κατασκευασθεί και το Διυλιστήριο Πάχης Μεγάρων από τον Στρατή Ανδρεάδη ματαιώθηκε, λόγω της αντίδρασης των κατοίκων αλλά στο μεταξύ είχε εκριζωθεί ένας τεράστιος ελαιώνας.

Το οικονομικό θαύμα

Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, επίσης ισόβιος επίτιμος Πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών και οφειλέτης του Ωνάση, για τη βίλα που του είχε παραχωρήσει στο Λαγονήσι, με νόμο επεξέτεινε στη ναυτιλία τα θηριώδη προνόμια που εξασφάλιζε στους ξένους επενδυτές, ήτοι: φοροαπαλλαγές που έτειναν στον μηδενισμό, δάνεια στις ναυτιλιακές επιχειρήσεις για ναυπηγήσεις, αγορές πλοίων και καλύψεις κεφαλαίων κίνησης που κάλυπταν το 70% έως 80% του συνολικού κόστους. Πώς, μετά ταύτα, η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών να μην είχε ακραιφνή φιλοδικτατορική στάση; Να μην ήταν στο πλευρό της χούντας;
Ευτυχώς, οι πραξικοπηματίες δεν πρόλαβαν να ολοκληρώσουν το τουριστικό όραμα, το οποίο παραπέμπει στα καραμανλικά κατασκευαστικά εκτρώματα της δεκαετίας του 1960 τύπου Μον Παρνές, που αργότερα έγινε καζίνο. Μετά την πτώση τους, τερατώδεις και πρόχειρες κατασκευές που έγιναν με «θαλασσοδάνεια» και έρχονταν σε αντίθεση με το φυσικό και ιστορικό περιβάλλον έμειναν κουφάρια διάσπαρτα στον ελλαδικό χώρο.
Το 1966 το συνολικό δημόσιο χρέος ήταν 32.074,1 δισ. δρχ. Το 1973 94.086,3 δισ. δρχ., και το 1974 114.113,9 δισ. δρχ. Αυτό είναι το οικονομικό θαύμα της χούντας.
Ξαναπιάνουμε το νήμα απ’ εκεί που το αφήσαμε: Σήμερα, με τη λειτουργία του Κέντρου Επεξεργασίας Λυμάτων της Ψυττάλειας, υπάρχει βελτίωση. Και, όπως διαβάζουμε, επιστρέφει δειλά η θαλάσσια ζωή στον Σκαραμαγκά και στον Κόλπο της Ελευσίνας. Το δε οικοσύστημα της λίμνης Κουμουνδούρου στον Σκαραμαγκά αναγεννάται.

Η παλιά φωτογραφία με την παραλία του Σκαραμαγκά τη δεκαετία του 1950 γεμάτη κόσμο  από το Militaire Ο Στρατής Ανδρεάδης δήλωνε το 1973 ότι η περιοχή επρόκειτο να γίνει “Ρουρ” και καλούσε τους “καλοπερασάκηδες” να πάνε αλλού. ΓΖ

 

Η κοινωνία απαιτεί αλήθεια και δικαιοσύνη

Η κοινωνία απαιτεί αλήθεια και δικαιοσύνη

  • ΤΡΊΑ ΧΡOΝΙΑ ΜΕΤΑ TO ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ

    Του Ηρακλή Κανακάκη

Ο σιδηρόδρομος διαχρονικά υφίσταται απαξίωση και υποβάθμιση. Τα αίτια της εγκατάλειψής του βρίσκονται στο γεγονός ότι ένας δημόσιος, ασφαλής και γρήγορος σιδηρόδρομος αντιστρατεύεται μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα, τα οποία έχουν σχέση με την αυτοκινητοβιομηχανία. Με τις κατασκευαστικές εταιρείες που φτιάχνουν αυτοκινητόδρομους και αερογέφυρες. Με τους μεγαλοεργολάβους των διοδίων, διότι δεν πληρώνουν διόδια. Με τις εταιρείες διύλισης και εμπορίας καυσίμων, διότι καταναλώνει ηλεκτρική ενέργεια.
Στα δομικά προβλήματα του σιδηροδρόμου είναι η κακοδιοίκηση, η αδιαφάνεια και η διαφθορά, οι πελατειακοί διορισμοί σε θέσεις ευθύνης, η υποχρηματοδότηση, η ανορθολογική κατανομή του προσωπικού, η ελλιπής εκπαίδευση των εργαζομένων του, η χαμηλή προτεραιότητα στις σιδηροδρομικές μεταφορές.
Η κατρακύλα ξεκίνησε το 2010, όταν έφυγαν από τον ΟΣΕ 1.500 σιδηροδρομικοί, και επιταχύνθηκε όταν δρομολογήθηκε η ιδιωτικοποίησή του. Για το σκοπό αυτό επιβλήθηκε η διάσπασή του σε διαχειριστή δικτύου (ΕΡΓΟΣΕ) και σε πάροχο υπηρεσιών σιδηροδρομικών μεταφορών (ΤΡΑΙΝΟΣΕ). Η ΤΡΑΙΝΟΣΕ ξεπουλήθηκε, κυριολεκτικά, το 2017 στην ελεγχόμενη από το ιταλικό Δημόσιο εταιρεία σιδηροδρόμων και μετονομάστηκε σε Hellenic Train. Προτεραιότητά της έχει το κέρδος και όχι την παροχή ασφαλών και ολοκληρωμένων υπηρεσιών.
Σήμερα, έχουμε μικρότερο σιδηροδρομικό δίκτυο απ’ αυτό που είχε η Ελλάδα στα τέλη του 19ο αιώνα.

Το προαναγγελθέν έγκλημα

Το δυστύχημα των Τεμπών, που έχει καταγραφεί στο κοινωνικό υποσυνείδητο ως έγκλημα, ήταν θέμα χρόνου να συμβεί. Όλες οι πτυχές και τα αίτια του εγκλήματος είχαν προαναγγελθεί έγκαιρα από τους εμπλεκόμενους: τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, τη Γενική Διεύθυνση του Υπουργείου Μεταφορών και Υποδομών, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Ο αρμόδιος Υπουργός Κώστας Καραμανλής ήταν ενήμερος, με κάθε λεπτομέρεια, ότι ήταν θέμα χρόνου μια «στραβή» με απρόβλεπτες τραγικές συνέπειες. Και όχι μόνο δεν έπραξε όσα όφειλε, αλλά κούνησε και το δάκτυλο στη Βουλή.
Οκτώ μέρες πριν την τραγωδία των Τεμπών, απαντώντας σε επερώτηση του βουλευτή Μαγνησίας Αλέξανδρου Μεϊκόπουλου, τον κατακεραύνωνε: «Είναι ντροπή, και ντρέπομαι που θέτετε θέματα ασφάλειας. Θα ήθελα να ανακαλέσετε αμέσως. Είναι ντροπή. Όταν σας εξήγησα και σας το ξαναλέω: Διασφαλίζουμε την ασφάλεια…».
Ο ίδιος, ενεργώντας ανεύθυνα και ξεδιάντροπα, απαξίωνε ανακοινώσεις, υπομνήματα, αναφορές που ζητούσαν άμεση πρόσληψη μόνιμου προσωπικού στην ΕΡΓΟΣΕ και στην Hellenic Train. Το πετσοκομμένο, στα μνημονιακά χρόνια, οργανόγραμμα του ΟΣΕ προβλέπει 2.100 θέσεις. Το 2018 οι εργαζόμενοι ήταν 1.122 μόνιμοι και 244 με ατομικές συμβάσεις (μπλοκάκια). Επί Ν.Δ. μειώθηκαν στους 745 και προσπαθούσαν να καλύψουν κενά με κομματικές μετατάξεις, όπως ήταν του μοιραίου σταθμάρχη, και με εξωτερικούς συνεργάτες 6μηνης διάρκειας (μπλοκάκια).
Ζητούσαν, επίσης, εκπαίδευση του προσωπικού στον ασφαλή τρόπο εκτέλεσης της εργασίας τους. Σωστή συντήρηση και επισκευή του τροχαίου υλικού και της γραμμής, για να σταματήσουν οι εκτροχιασμοί, οι συχνές βλάβες, οι μονοδρομήσεις και οι καθυστερήσεις στα δρομολόγια. Ολοκλήρωση των έργων υποδομής και ασφαλούς λειτουργίας του σιδηροδρομικού δικτύου.
Οι εκκλήσεις εστίαζαν στην πλήρη απουσία συστημάτων ασφάλειας: Μη λειτουργία φωτοσημάτων και της τηλεδιοίκησης, μετά την πυρκαγιά, τον Ιούλιο του 2019, στην περιοχή της Ζάχαρης Λάρισας. Μη λειτουργία του συστήματος αυτόματης πέδησης ETCS, όταν ο συρμός παραβεί τον κανονισμό ασφάλειας. Συντόμευση ολοκλήρωσης της Σύμβασης 717/2014.
Όπως προκύπτει από τα επίσημα στοιχεία, μέχρι τον Ιούλιο του 2019 είχαν ολοκληρωθεί οι προβλεπόμενες διαδικασίες, για να υπογραφεί η συμπληρωματική Σύμβαση από τον Ιούλιο του 2019 μέχρι το Μάιο του 2021.

Τρία χρόνια μετά

Σ’ ένα σιδηρόδρομο παρατημένο στη μοίρα του, βρίσκουν τραγικό θάνατο, το βράδυ 28-2-2023, 57 άνθρωποι και δεκάδες τραυματίζονται. Οι περισσότεροι είναι νέα παιδιά, φοιτητές που επιστρέφουν στη Θεσσαλονίκη, άλλοι μετά τις διακοπές του α΄ 6μήνου και άλλοι από το καρναβάλι της Πάτρας.

Εάν η σύγκρουση γινόταν δευτερόλεπτα πριν, μέσα στις παρακείμενες σιδηροδρομικές σήραγγες, δεν θα υπήρχε επιζών από τους 351 επιβάτες και πλήρωμα, από την άνευ προηγουμένου παραμόρφωση όλων των βαγονιών, από την υψηλή θερμοκρασία και την αποπνικτική ατμόσφαιρα.
Το έγκλημα των Τεμπών έφερε πόνο αβάστακτο, θλίψη ανείπωτη. Συνοδεύτηκε όμως και με μια απίστευτη αποκάλυψη ασυδοσίας, διαφθοράς και πλήρους εγκατάλειψης και ακαταλληλότητας των Σιδηροδρόμων Ελλάδας και ενός μοντέλου διοίκησης που περιγράφεται με τη λέξη μπάχαλο, με δύο μείζονα προβλήματα: το ένα είναι η εφαρμογή αυτών που γράφονται στα χαρτιά και το δεύτερο οι έλεγχοι.
Η δίκη θα διεξαχθεί στη Λάρισα, στις 23 Μαρτίου. Στη λίστα των κατηγορουμένων βρίσκονται 36 άτομα – ανάμεσά τους ο μοιραίος σταθμάρχης, συνάδελφοί του, υψηλόβαθμα υπηρεσιακά στελέχη και κρατικοί αξιωματούχοι. Το σημαντικότερο αδίκημα για το οποίο κατηγορούνται οι περισσότεροι είναι η διατάραξη της ασφάλειας του σιδηρόδρομου, που επισύρει κάθειρξη από 10 έτη έως ισόβια. Τα πολιτικά πρόσωπα, Κώστας Καραμανλής και Χρήστος Τριαντόπουλος, που από την πρώτη στιγμή προστατεύθηκαν από την κυβερνητική πλειοψηφία, διώκονται για παράβαση καθήκοντος.
Τρία χρόνια μετά και η κοινωνία δεν ξεχνά και δεν σταματά να απαιτεί αλήθεια και δικαιοσύνη. Δεν εμπιστεύεται, όμως, την Κυβέρνηση μειοψηφίας, γιατί πληθαίνουν οι ενδείξεις για οργανωμένη και καλά σχεδιασμένη συγκάλυψη. Δεν έχει καμία εμπιστοσύνη στην Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, που βαρύνεται με υποκλοπές, σκάνδαλα και φαινόμενα διαφθοράς, πρακτικές παρακράτους, αναξιοκρατία και ρουσφέτια, διώξεις από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, απαξίωση των θεσμών του Κοινοβουλίου, της Δικαιοσύνης, των Ανεξάρτητων Αρχών, της ίδιας της Εκτελεστικής Εξουσίας, η οποία ποτέ άλλοτε δεν είχε πέσει τόσο χαμηλά στα μάτια των πολιτών.
Οψόμεθα.

Χριστιανική 12 Μαρτίου 2026.

 

Σοβαρά ερωτηματικά για το δυστύχημα

Σοβαρά ερωτηματικά για το δυστύχημα

  • ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΣΤΑ ΝΕΡΑ ΤΗΣ ΧΙΟΥ

Του Ηρακλή Κανακάκη

Η μετανάστευση των ανθρώπων, ως διαχρονικό φαινόμενο, είναι τόσο παλιό όσο και η ιστορία του ανθρώπινου είδους. Σήμερα έχει εξελιχθεί σε κορυφαίο θέμα που απασχολεί τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τα εθνικά κράτη.
Η Ευρώπη, στη νέα εποχή, το προσεγγίζει διαφορετικά απ’ ό,τι στο παρελθόν Όχι επειδή άντλησε διδάγματα από τη συσσωρευμένη διεθνή εμπειρία και από τα τραγικά λάθη της πολιτικής της περί «πολυτισμικότητας», που προκάλεσαν στις τοπικές κοινωνίες δυσαρέσκεια και αίσθημα ανασφάλειας και αβεβαιότητας, αλλά λόγω Τραμπισμού. Και, κυρίως, επειδή ακραία και λαϊκιστικά κινήματα καταγράφουν άνοδο ή εκλογικές επιτυχίες, όπως, λόγου χάρη, το Κόμμα της Ελευθερίας (FPO) στην Αυστρία, το AfD στη Γερμανία, το RN στη Γαλλία, το κόμμα του Γκέερ Βίλντερς στην Ολλανδία.
Η παγκοσμιοποίηση, με την αποεθνικοποίηση του οικονομικού χώρου και την ελεύθερη ανθρώπινη κινητικότητα, που υπήρξε πολιτική επιλογή των κυρίαρχων δυτικών ελίτ, και κυρίως των Η.Π.Α., συνδέθηκε, με σχέση ιδιαίτερα στενή, με τη μετανάστευση. Πολυεθνικές επιχειρήσεις και υπερεθνικοί οργανισμοί διακυβέρνησης την εργαλειοποίησαν, για να απορρυθμίσουν την εργασία. Να πειθαρχήσουν το ντόπιο εργατικό δυναμικό, για να δεχθεί την εργασιακή δουλοπαροικία. Να αποδιοργανώσουν την κοινωνική συνοχή και για να συρρικνωθεί η Δημοκρατία και να καταστεί σιδερόφραχτη.
Τα σημαντικότερα αίτια της μετανάστευσης είναι ο πόλεμος, η φτώχεια, η κλιματική κρίση και οι οικολογικές καταστροφές. Ο υπερπληθυσμός και η υποανάπτυξη σε χώρες της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής. Η υποαπασχόληση και η ανεργία στη χώρα προέλευσης και οι ανάγκες απασχόλησης στη χώρα υποδοχής (θεωρία έλξης και ώθησης). Τα υψηλότερα επίπεδα υγειονομικών και εκπαιδευτικών υπηρεσιών και προσωπικής ασφαλείας.
Η αντιμετώπισή τους θα καθιστούσε το φαινόμενο διαχειρίσιμο, με όρους σεβασμού στην ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια, και θα επέτρεπε στις χώρες υποδοχής να ρίξουν το βάρος τους στην ένταξη και ενσωμάτωση των υπαρχόντων αλλοδαπών πληθυσμών, με ισόνομη και ισότιμη μεταχείρισή τους, αλλά και με αποδοχή από μέρους τους της πολιτειακής συγκρότησης, των θεσμών, των κοινωνικών αξιών και κατακτήσεων. Κοινωνίες με παράλληλες ομάδες συμβίωσης και αντιμαχόμενες κουλτούρες δοκιμάζονται από εντάσεις, αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις.
Όσο συνεχίζονται οι μεταναστευτικές και προσφυγικές ροές, τα οργανωμένα εγκληματικά δίκτυα και κυκλώματα διακίνησης και εκμετάλλευσης, που τα χαρακτηρίζει η μεταβλητότητα και η προσαρμοστικότητα, θα θησαυρίζουν, και άνθρωποι θα χάνουν τη ζωή τους πριν και κατά τη διέλευση των συνόρων, χερσαίων και θαλασσίων, λόγω της στρατιωτικοποίησής τους. Διότι απέχουμε πολύ από το να γίνει ο κόσμος μας μία… ποίμνη με ένα ποιμένα.
Και αν στη στεριά τα πράγματα είναι ξεκάθαρα, στη θάλασσα δυσκολεύουν, γιατί οι επιχειρούντες θα πρέπει, υπό αντίξοες συνθήκες, ως επί το πλείστον, να εξισορροπήσουν την αποτροπή, την απαγόρευση δηλαδή παράνομης διέλευσης, με τη διατήρηση της πρόσβασης στη διεθνή προστασία αυτών που έχουν ανάγκη. Το διεθνές και ανθρωπιστικό Δίκαιο επιβάλλει το χρέος διάσωσης των μεταναστών, ακόμα κι αν είναι παράνομοι.
Η τραγωδία στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Χίου και Οινουσσών, με τους 15 νεκρούς από πολλαπλά κατάγματα στο κεφάλι και όχι από πνιγμό, εγείρει σοβαρά ερωτηματικά. Ενήργησε σωστά το πλήρωμα του περιπολικού; Γιατί η κάμερα, η οποία συνιστά πειστήριο πρόληψης και διάλυσης παρεξηγήσεων και κακόβουλων αιτιάσεων, αν και πλήρως λειτουργική, δεν ήταν ενεργοποιημένη; Τα σκάφη του Λιμενικού, που τελούν υπό την ομπρέλα του Frontex, υποχρεούνται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, για λόγους διαφάνειας, να φέρουν κάμερα και να την ενεργοποιούν, όταν επιχειρούν.
Η κοινή γνώμη περιμένει από τις νόμιμες αρχές, που έχουν επιληφθεί της υπόθεσης, πλήρη διαλεύκανση και απόδοση ευθυνών, αν υπάρχουν. Η χώρα δεν αντέχει άλλο διασυρμό. Ήδη ελέγχεται για δύο ναυάγια. Στις 14 Ιουνίου 2023, το πλοίο Adriana με 750 επιβάτες (περίπου 100 παιδιά) βυθίστηκε στο Ιόνιο Πέλαγος, 87 χλμ. από την ακτή της Πύλου. Διασώθηκαν 104 άτομα. Η Ελλάδα κατηγορήθηκε ότι δεν έπραξε όσα έπρεπε, ώστε να αποτραπεί η βύθισή του. Στις 20 Ιανουαρίου 2014 στο Φαρμακονήσι, έχασαν τη ζωή τους έντεκα άνθρωποι, εκ των οποίων 8 παιδιά.
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, με απόφαση που εξέδωσε στις 7 Ιουλίου 2022, υποχρέωσε την Ελλάδα να καταβάλει συνολικά στους επιζώντες-προσφεύγοντες 330 χιλ. ευρώ. Κατέληξε δε στο συμπέρασμα ότι η Ελλάδα παραβίασε τις υποχρεώσεις της για την προστασία της ζωής των μεταναστών που αποπειράθηκαν να εισέλθουν στη χώρα.
Οι κοινωνικές συνθήκες δεν είναι ευνοϊκές για τη διερεύνηση της τραγωδίας στη Χίο. Με τον Κυριάκο Μητσοτάκη έχει πληγεί το κράτος Δικαίου, έχουν απαξιωθεί οι θεσμοί, έχουν υποχωρήσει τα δικαιώματα και είναι σε κρίση η ελευθερία του Τύπου.

28η OΚΤΩΒΡIOΥ 1940: Αποτέλεσμα ακολουθίας γεγονότων και ορόσημο αντίστασης

28η OΚΤΩΒΡIOΥ 1940: Αποτέλεσμα ακολουθίας γεγονότων και ορόσημο αντίστασης

του Ηρακλή Κανακάκη

Η έκρηξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Υπήρξε το αποτέλεσμα μιας μακράς αλληλουχίας γεγονότων.

Ο Ιταλικός μεγαλοϊδεατισμός

Από τις αρχές του 20ού αιώνα, αλλά και πριν, οι σχέσεις ανάμεσα στις δύο χώρες πέρασαν από πολλές διακυμάνσεις. Η Ιταλία, μετά την ενοποίησή της (1861), ανέπτυξε ένα μεγαλοϊδεατισμό, ο οποίος προκάλεσε προστριβές και ρήξεις με την Ελλάδα για το Ιόνιο Πέλαγος και την Ήπειρο. Στο Συνέδριο του Βερολίνου (1878) συνέβαλε παρασκηνιακά, ως παρατηρητής, στον περιορισμό της επέκτασης των ελληνικών συνόρων ώς τον ποταμό Άραχθο.
Μετά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο (1912), η Ιταλία εργάστηκε πυρετωδώς, τόσο στη Συνδιάσκεψη του Λονδίνου (Μάιος 1913) όσο και κατά την υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Φλωρεντίας (Δεκέμβριος 1913), για τη δημιουργία μεγάλης Αλβανίας, η οποία θα προσδενόταν στο ιταλικό κράτος. Η Ελλάδα είχε περιορισμένη ενδοχώρα. Η Σερβία θα αποκλειόταν από την Αδριατική και η Ιταλία θα κατοχύρωνε την επιρροή της στα Βαλκάνια. Και τα κατάφερε με την επιδίκαση στην Αλβανία των περιφερειών της Χειμάρρας, των Αγίων Σαράντα, του Αργυρόκαστρου, του Δέλβινου, της Κορυτσάς και του Τεπελενίου, αν και το ελληνικό στοιχείο υπερτερούσε.
Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ταυτόχρονη με την Ιταλία συμμετοχή της Ελλάδας στο πλευρό της Αντάντ (Μ. Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία) και οι βλέψεις της Ελλάδας στη Μικρά Ασία και στη Βόρειο Ήπειρο έθεταν εμπόδια στον ιταλικό ιμπεριαλισμό.
Η Συνθήκη Βενιζέλου-Τιτόνι (το όνομα του Ιταλού Υπουργού Εξωτερικών), με την οποία η Ιταλία θα υποστήριζε την παραχώρηση της Κορυτσάς στην Ελλάδα, τις παραμονές της υπογρα- φής της Συνθήκης των Σεβρών (10 Αυγούστου 1920), υπό το πρόσχημα της μη ικανοποιήσεως των ιταλικών διεκδικήσεων στη Μικρασία, καταγγέλθηκε μονομερώς. Έκτοτε, σε όλη τη διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας υποστήριζε και ενίσχυε τον Μουσταφά Κεμάλ.

Εκβιασμοί και προκλήσεις

Στα χρόνια του Μπενίτο Μουσολίνι, ηγέτη του νεοπαγούς φασιστικού κόμματος, συνεχίσθηκαν οι προκλήσεις και οι προσπάθειες διεύρυνσης της ιταλικής επιρροής. Στις 27 Αυγούστου 1923, στην Κακαβιά, βρέθηκαν δολοφονημένοι ο Ιταλός στρατηγός Ενρίκο Τελλίνι και η τετραμελής ακολουθία του. Η δολοφονία, που παραμένει μέχρι σήμερα ανεξιχνίαστη, έδωσε την ευκαιρία στον Μουσολίνι να προβεί σε ωμό εκβιασμό
κατά της Ελλάδας, η οποία είχε βγει καταρρακωμένη και αιμάσσουσα από τη Μικρασιατική τραγωδία. Όροι που έθιγαν τα κυριαρχικά δικαιώματα απορρίφθηκαν και διέταξε την κατάληψη της Κέρκυρας (31 Αυγούστου). Τελικά, η Ελληνική Κυβέρνηση υποχρεώθηκε να καταβάλει ως αποζημίωση 50 εκατ. λιρέτες, προκειμένου να αποσυρθούν τα ιταλικά στρατεύματα.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, οι ελληνο-ιταλικές σχέσεις ήταν ταραχώδεις και συγκρουσιακές. Τον Αύγουστο του 1939 ο ιταλικός στρατός πραγματοποιεί μεγάλα γυμνάσια στα ελληνο-αλβανικά σύνορα. Τα αεροπλάνα μπαινοβγαίνουν στον ελληνικό εναέριο χώρο και κουρελιάζουν την κυριαρχία μας. Τον Ιούνιο του 1940 οι Ιταλοί μάς κατηγορούν ότι παραχωρούμε τα λιμάνια της Κρήτης και τα νησιά μας στον βρετανικό στόλο. Ότι από τα αεροδρόμιά μας εφορμούν εγγλέζικα αεροπλάνα και καταποντίζουν ιταλικά υποβρύχια στο Ιόνιο. Ότι τα τέσσερα αντιτορπιλλικά μας που ναυλοχούν στη Μήλο είναι εγγλέζικα. Οι ιταμές κατηγορίες και γελοιότητες δεν έχουν τέλος.
Στις 12 Ιουλίου 1940 ο φασισμός αρχίζει έμπρακτα τον πόλεμο νεύρων και τις φανερές εχθροπραξίες κατά των Ελλήνων. Βυθίζει μικρό σκάφος, βοηθητικό του καραβιού «Ωρίωνα», που πήγαινε να εφοδιάσει τον φάρο της Γραμβούσας.
Βομβαρδίζει από αέρος το αντιτορπιλλικό «Ύδρα» και υποβρύχιά μας στην Ιτέα. Ο σκοπός ήταν διττός: να τσακίσει το ηθικό των Ελλήνων και να τους ερεθίσει, ώστε να εκτραπούν σε πράξεις βίας, δίδοντάς του αφορμή πολέμου.
Οι σχεδιασμοί των Ιταλών δεν ευοδώνονται. Οι Έλληνες διατηρούν την ψυχραιμία τους και παράλληλα ετοιμάζονται για τον πόλεμο που έρχεται. Καταλαμβάνονται από λύσσα οι Ιταλοί και αποφασίζουν εχθροπραξία κορυφαίων διαστάσεων: τον τορπιλλισμό του εύδρομου «Έλλη», που συμμετείχε στον εορτασμό της Μεγαλόχαρης στην Τήνο.

Όλοι με όλες τους τις δυνάμεις

Τη μάχη κατά του εισβολέα, που επέλεξε ημερομηνία επίθεσης την 28η Οκτωβρίου, επέτειο της φασιστικής «πορείας προς τη Ρώμη» του 1922, την έδωσε μια στυγνή δικτατορία. Το σημαντικό, όμως, ήταν η σωτηρία της πατρίδας. Η υπεράσπιση της τιμής και της αξιοπρέπειας του λαού, που τον έπνιγε η αδικία. Και όλοι έπρεπε να δώσουν όλες τους τις δυνάμεις.
Ο Ιωάννης Μεταξάς (δεν ωφελούν μικρόψυχες, διχαστικές και ανιστορικές αντιπαραθέσεις) έγινε ο εκφραστής της λαϊκής θέλησης. Απάντησε όπως επέβαλλαν οι τρισχιλιόχρονες παραδόσεις του έθνους: “Alors, c’est la guerre”, δηλαδή «ώστε, λοιπόν, πόλεμος». Η φράση μετονομάσθηκε σε ΟΧΙ, που το αγκάλιασε ένθερμα ο ελληνικός λαός και το έκανε πράξη ως στρατός και ως συμμέτοχος ο άμαχος πληθυσμός. Αυτός, λοιπόν, ο δικτάτορας, που δήλωνε και έδειχνε πιστός χριστιανός, αλλά το απάνθρωπο καθεστώς του δεν είχε καμιά σχέση με τον Χριστό της αγάπης, της συγχώρεσης και της ταπείνωσης, τη δεκαετία του 1930 συμπορεύθηκε με τον κοινοβουλευτισμό και την αβασίλευτη Δημοκρατία, της οποίας υπήρξε στυλοβάτης εντός του αντιβενιζελισμού, στην πρώτη 4ετία εφαρμογής της (1924-1928).
Στη συνεδρίαση της Βουλής τής 18ης Μαΐου 1927 είχε δηλώσει: «Υπήρξα πάντοτε υπέρμαχος του κοινοβουλευτισμού, δεν δύναται δε η μειονοψηφία να επιβάλει την θέλησίν της στην πλειονοψηφίαν». Η μεταστροφή του προς τον αντικοινοβουλευτισμό πιθανώς να είχε αποτραπεί, αν είχε επιβιώσει κοινοβουλευτικά το 1928 με το κόμμα των Ελευθεροφρόνων, του οποίου ηγείτο (Ιωάννης Δασκαρόλης, Μεταξάς εναντίον Τσαλδάρη. Η άγνωστη αντιβενιζελική σύγκρουση (1924-1928), ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ, 2023).

Κρίσιμα ερωτήματα

Η 28η Οκτωβρίου 1940 αποτελεί ορόσημο αντίστασης του νέου Ελληνισμού. Έξαρση καθολικού χαρακτήρα του νεοελληνικού έθνους, που επιβεβαιώνει την επισήμανση του γνωστού σύγχρονου ιστορικού Ν. Σβορώνου ότι «ο αντιστασιακός χαρακτήρας διέπει ολόκληρη τη νεοελληνική ιστορία». Σήμερα, έναντι ποίου καλείται να αντισταθεί ο ελληνικός λαός; Ποιος είναι ο εχθρός και ο επίβουλος; Ποια η μορφή και το περιεχόμενο της σύγχρονης αντίστασης; Οι εκπαιδευτικοί θεσμοί λειτουργούν, έτσι ώστε να καλλιεργείται η εθνική ταυτότητα και η επίγνωση ότι χωρίς ζωντανή και δρώσα την εθνική μνήμη το μέλλον είναι αβέβαιο και ναρκοθετημένο;
Τα τρόπαια που έστησαν οι πρόγονοί μας είναι για να τα θαυμάζουμε, να τα χαζεύουμε και να επαιρόμασθε, ή για να τροφοδοτούν την κριτική στάση και τη μετάνοια για τα σφάλματά μας και να παρωθούν σε μίμηση των εκείνων αρετών; Εν προκειμένω, είναι άκρως διδακτικός ο λόγος του Δημοσθένη: «Νομίζετε τους προγόνους υμών αναθείναι τα τρόπαια, ουχ ίνα θαυμάζητε αυτά θεωρούντες, αλλ’ ίνα μιμήσθε τας εκείνων αρετάς»

ΦΩΤΟ: Μπροστά στη χιονισμένη Τρεμπεσίνα. Ιανουάριος 1941.

Η άγουρη βία και το φαινόμενο «μπούμερανγκ»

Η άγουρη βία και το φαινόμενο «μπούμερανγκ»

του Ηρακλή Κανακάκη

Σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, πολιτισμικές, κοινωνικές, οικονομικές, αλλά και σε όσα βιώνουμε στην καθημερινότητά μας, είναι εμφανή τα προβλήματα αγωγής και υποεκπαίδευσης του υπαρκτού ελληνικού σχολείου. Με πόνο και ανησυχία διαπιστώνει κανείς τα ζητήματα έκπτωσης της Παιδείας, αν βρεθεί έξω από σχολείο την ώρα της λήξεως των μαθημάτων ή σε χώρους που συχνάζουν οι νέοι και οι νέες ή σε μέσα μεταφοράς με νεανικές παρέες.
Με τις ευλογίες και των γονέων, που κυρίαρχη έγνοια τους είναι η ακαδημαϊκή καριέρα του παιδιού τους και η απόκτηση, όσο το δυνατόν, περισσοτέρων ψηφιακών δεξιοτήτων, ο βασικός ανθρωπιστικός κορμός της Παιδείας των περασμένων δεκαετιών έχει εκλείψει. Πού χρόνος για την καλλιέργεια της ψυχής και του πνεύματος με αρχές ηθικής συμπεριφοράς: συνεργασία, ενσυναίσθηση, ανθρωπιά, σεβασμός, ταπείνωση, υπαρξιακή αναζήτηση. Και μόνο ο όρος ηθικός θεωρείται παλιομοδίτικος και γι’ αυτό βρίσκεται σε αχρησία.
Αλλά και αυτό το σχολείο, το υλιστικό και χρησιμοθηρικό, επιτελεί το ρόλο του: Πετυχαίνει τη σκοποθεσία του; Σύμφωνα με τα στοιχεία διεθνών εκπαιδευτικών οργανισμών και διαγωνισμών (PISA) οι μαθητές του ελληνικού σχολείου αδυνατούν να κατανοήσουν επαρκώς ένα γραπτό κείμενο, στα δε μαθηματικά και στις φυσικές επιστήμες κατατάσσονται στην κατώτερη βαθμίδα. Υστερούν δε και στις απλές δεξιότητες της καθημερινής ζωής.
Αντανάκλαση τής, σχεδόν, ολικής κατάργησης της αγωγής στα σχολεία, η οποία τους στερεί στοιχειώδεις ηθικές και συναισθηματικές αντιστάσεις, είναι η άγουρη βία. Στις αιτίες της, βέβαια, όπως έχουν αναλυθεί από ειδικούς και μη, εκτός από την εκπαιδευτική διαδικασία είναι οι σημαντικές, ανατρεπτικές αλλαγές στη δομή και λειτουργία της οικογένειας, η τηλεοπτική και διαδικτυακή βία που διευκολύνει και παρωθεί στην επιθετικότητα και την αντικοινωνική συμπεριφορά. Καλλιεργεί την αναισθησία απέναντι στη βία και στα θύματα της βίας, γι’ αυτό και απολαμβάνουν τις συμπλοκές και τους ξυλοδαρμούς συμμαθητών/τριών τους. Δηλαδή τη φυσικοποιεί, την καθιστά οικεία.
Η αυστηροποίηση του πλαισίου στα θέματα ποινολογίων και αντιμετώπισης της σχολικής παραβατικότητας ήταν αναγκαία, αφού το δόγμα της μηδενικής καταπίεσης και ατιμωρησίας, έχει επικίνδυνα διαταράξει τη σχολική ζωή, με θύματα και εκπαιδευτικούς. Είναι σημαντικό ν’ αποκτήσει ο νέος/α την αίσθηση της τιμωρίας, της κοινωνικής ευθύνης και της λογοδοσίας για τις πράξεις του.
Για να στειρωθεί, όμως, η μήτρα που γεννά τη βία χρειάζεται μία ολιστική προσέγγιση, στην οποία εμπλέκονται όλες οι θεσμικές δυνάμεις που έχουν σχέση: γονείς, κράτος, εκπαιδευτικοί, σχολική διαδικασία. Και ασφαλώς τα Μ.Μ.Ε. Σήμερα, με τον τρόπο που καλύπτουν τα περιστατικά της νεανικής παραβατικότητας ενεργοποιείται το φαινόμενο «μπούμερανγκ», που συνίσταται στην εκδήλωση της συμπεριφοράς του παραλήπτη ενός μηνύματος, σε αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν που επιδιώκει το μήνυμα. Οι ανεπιθύμητες αντιδράσεις που πυροδοτούνται και οδηγούν στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα είναι: η αποευαισθητοποίηση, η ψυχολογική εναντίωση, η μίμηση.

Χριστιανική 3 Απριλίου 2025

Επιλογή κυριαρχίας

Επιλογή κυριαρχίας

  • Η OΡΓΗ, Η ΔΥΣΠΙΣΤΙΑ ΚΑΙ Η ΑΠOΡΡΙΨΗ ΠΑΡΑΜΕΝOΥΝ

του Ηρακλή Κανακάκη

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πίστεψε, όταν έμαθε για την τραγωδία στα Τέμπη, πως οι γονείς και οι συγγενείς των θυμάτων θα θρηνήσουν ιδιωτικά. Ο χρόνος θα επιδράσεις παρηγορητικά και θεραπευτικά και η ζωή θα πάει παρακάτω. Και η μνήμη θα διαγραφόταν με μία καλή επικοινωνιακή διαχείριση, που θα περιελάμβανε υποσχέσεις για απόδοση δικαιοσύνης και αποζημιώσεις.
Έτσι, προέβη σε μία επιλογή κυριαρχίας. Υποβάθμισε το γεγονός, υποτιμώντας το βάθος και το εύρος της πληγής που είχε ανοίξει. Και δρομολογήθηκαν διαδικασίες χειραγώγησής του, οι οποίες αποτέλεσαν το έρεισμα και την αιτία πάνω στην οποία, συν των χρόνω, πάτησε η οργή των συγγενών και η παραδοχή της κοινής γνώμης περί συγκαλύψεως των ευθυνών και των υπευθύνων.

Παρανομίες και προκλήσεις

Ο θυμός και η διάθεση αλληλεγγύης κορυφώθηκαν με τις παρανομίες και τις προκλήσεις της κυβερνώσας παράταξης, τις παραλείψεις και τις καθυστερήσεις της Δικαιοσύνης και μετουσιώθηκαν σε συγκεντρώσεις παλλαϊκής διαμαρτυρίας και αντικυβερνητικής διαδήλωσης.
Θυμίζουμε, ότι στον τόπο της σιδηροδρομικής τραγωδίας των Τεμπών αγνοήθηκαν τα πρωτόκολλα διαχείρισης ατυχημάτων και εκτάκτων καταστάσεων και διεπράχθησαν σωρεία αυθαιρέτων και εκνόμων πράξεων και παραλείψεων, με αποτέλεσμα να χαθεί εξαιρετικά σημαντικό υλικό για αποδεικτική αξιοποίηση.
Το βράδυ του δυστυχήματος, όπως έχει αποκαλύψει «Το Βήμα», αφαιρέθηκαν από το σύστημα καταγραφών του Ο.Σ.Ε. τα ηχητικά ντοκουμέντα που περιείχαν τις συνομιλίες υπαλλήλων του Οργανισμού στη Λάρισα, υποβλήθηκαν σε «κοπτοραπτική» και το μονταρισμένο υλικό μεταδόθηκε από Μ.Μ.Ε.
Όσοι έθεταν ερωτήματα, αντί για νηφάλιες και πειστικές απαντήσεις, λοιδορούνταν και χαρακτηρίζονταν συνωμοσιολόγοι και θιασώτες του ψεκασμένου ανορθολογισμού. Το 41% των εκλογών του 2023 ερμηνεύτηκε ότι «ξέπλυνε» το στίγμα της Κυβέρνησης και ότι κρίθηκαν τα Τέμπη και οι οποίες ευθύνες πολιτικών από τον κυρίαρχο λαό με την ψήφο του.
Η Εξεταστική Επιτροπή του Κοινοβουλίου ήταν μία προσβολή στο αίσθημα δικαίου. Με τις μεθοδεύσεις του προεδρείου και των «γαλάζιων» μελών, που, ειρήσθω εν παρόδω, οι μισοί απ’ αυτούς ανταμείφθηκαν με υπουργιλίκι, έκλεισε εσπευσμένα τις εργασίες της, χωρίς να κληθούν ουσιώδεις μάρτυρες.
Οι δηλώσεις του πρωθυπουργού για τα αίτια της σύγκρουσης των τρένων και της πύρινης κόλασης που την ακολούθησε, αλλά και κυβερνητικών, που χωρίς ίχνος ενσυναίσθησης απέδιδαν σε χαροκαμένους γονείς πολιτικές φιλοδοξίες και σκοπιμότητες.

Η οργή και η δυσπιστία παραμένουν

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναγκάστηκε, μετά τις πρωτοφανείς, σε όγκο, συγκεντρώσεις να αλλάξει στάση, ύφος και ρητορική. Η συνέχεια και ιδιαίτερα η παρουσία στη Βουλή κατά τη συζήτηση για την Προανακριτική και την πρόταση δυσπιστίας έδειξε, ότι δεν επρόκειτο για μεταστροφή και γνήσια εσωτερική επανατοποθέτηση, αλλά για ελιγμό που του στοίχισε την απώλεια του αγαθού της προσωπικής αξιοπιστίας.
Όπως ήταν αναμενόμενο η πρόταση δυσπιστίας καταψηφίστηκε. Η συνοχή και το αρραγές της κυβερνώσας παράταξης επιβεβαιώθηκε. Όμως, η αγανάκτηση, η δυσπιστία και η κρίση εμπιστοσύνης παραμένουν και καθιστούν επισφαλή τη θέση του.

Οικτρή η διάψευση προσδοκιών

Το 2019 υποσχέθηκε ότι θα αλλάξει το κράτος, τον τρόπο λειτουργίας της Κυβέρνησης και της δημόσιας διοίκησης μέσω του πολυάριθμου και πολυδάπανου επιτελικού κράτους. Και τελικά, οι περίφημες δομικές μεταρρυθμίσεις που ήταν το «λάβαρό του» έγιναν στα Τέμπη στάχτη και αποκαΐδια. Υποσχέθηκε ότι θα αποκαταστήσει τη σιγουριά και την εμπιστοσύνη στο σιδηρόδρομο και δύο χρόνια μετά μαθαίνουμε ότι ουδείς εγγυάται την ασφάλεια των τρένων, διότι δεν λειτουργούν τα συστήματα εκείνα, που αν τα είχαμε, θα απέτρεπαν το έγκλημα των Τεμπών.
Οι κυβερνητικοί ισχυρισμοί περί ανάπτυξης, επενδύσεων και προόδου προσλαμβάνονται από την κοινωνική πλειοψηφία ως ελεεινή προπαγάνδα, η οποία σβήνει, υπό το βάρος των προβλημάτων που βιώνει.
Στα έξι χρόνια διακυβέρνησής του έχουν μαζευτεί πολλά: οξυμένη οικονομική δυσπραγία, χαοτικές ανισότητες, υπηρεσίες και οργανισμοί που δυναστεύουν τον πολίτη, κράτος που συντηρεί αυτάρεσκα τις παθογένειές του, χαμηλή εμπιστοσύνη στους θεσμούς και στο πολιτικό σύστημα. Και πώς να μη νιώθει ο πολίτης ξένο το θεσμικό οικοδόμημα της χώρας, όταν ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης φρόντισε γι’ αυτό, κουκουλώνοντας τις υποκλοπές, απαξιώνοντας το θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας, τη Βουλή και τις Επιτροπές της και τις Ανεξάρτητες Αρχές. Στη συνείδηση των πολιτών είναι εδραιωμένη η θέση ότι οι Εξεταστικές και Προανακριτικές Επιτροπές λειτουργούν εν μέσω «κοκορομαχιών» και «σκυλο-καβγάδων» ως μηχανισμοί απόκρυψης της αλήθειας.
Στη συλλογική συνείδηση η Κυβέρνηση έχει ταυτισθεί με την ανεπάρκεια, την κακοδιαχείριση, την προχειρότητα, την προπαγάνδα, την ανευθυνότητα.
Η εκλογική του επικράτηση στηρίχθηκε σε μία κοινωνική βάση πέραν της κομματικής του επικράτειας, μεγάλο μέρος της οποίας έχει αποσύρει την εμπιστοσύνη της από την Κυβέρνηση και έχει περάσει σταθερά και όχι συγκυριακά στην κοινωνική αντιπολίτευση. Σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση της GPO το 67,7% πιστεύει ότι έχει χάσει τη λαϊκή νομιμοποίηση και το 71,9% ότι προσπαθεί να θάψει την υπόθεση των Τεμπών.

Ηγετική ορφάνια

Αν δεν έχουν πέσει τίτλοι τέλους στη διακυβέρνησή του, οφείλεται στο ότι η αντιπολίτευση δεν έχει ένα συνεκτικό, πειστικό και ολοκληρωμένο προγραμματικό, κυβερνητικό σχέδιο. Πολυκερματισμένη και αδύναμη, με ηγεσίες εγωιστικές, αυτοαναφορικές και κλεισμένες στον μικρόκοσμό τους τιμωρούνται και αυτές με αυξο-μειώσεις στα ποσοστά τους και με δημοφιλία που όλες μαζί φθάνουν το ποσοστό του «κανένα».
Η άγονη αντιπαράθεση, η ακραία πόλωση, οι εξυπνακισμοί και οι θεατρινισμοί προκαλούν πια απαρέσκεια και αποστροφή στην κοινή γνώμη, η οποία ζητά σοβαρότητα, λογοδοσία, σαφείς απαντήσεις και προοπτική κυβερνησιμότητας. Από την κυβερνητική παρακμή και από την αντιπολιτευτική ανεπάρκεια ζημιώνεται επικίνδυνα η πολιτική και το πολιτικό σύστημα.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πολιτεύεται, ωσάν ο σκοπός του να είναι ο εαυτός του και το πολιτικό του μέλλον. Δεν μπορεί, όπως δεν τα κατάφερε έξι χρόνια, να αναστρέψει την κρίση, η οποία, όπως έγραψε ο Κώστας Μπλάθρας στο προηγούμενο φύλλο της ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ «έχει φτάσει στο μεδούλι της Πολιτείας και της ίδιας της Δημοκρατίας». Δεν μπορεί να οικοδομήσει ισχυρούς θεσμούς, που θα λειτουργούν με αξιοκρατία και αίσθημα δικαίου, ανεξάρτητα από πρόσωπα και ευκαιριακούς πολιτικούς συσχετισμούς.
Με τον ανασχηματισμό θα επιχειρήσει μία επανεκκίνηση. Ουδείς, όμως, πιστεύει ότι μπορεί ν’ αλλάξει η φορά των πραγμάτων. Να αναχαιτισθεί η φθορά και η κατρακύλα της Κυβέρνησης. Οι «άσοι» από το μανίκι τελείωσαν.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ένας «παραπλανώμενος» και γι’ αυτό επικίνδυνος πρωθυπουργός, που του πήρε δύο χρόνια, για να αντιληφθεί την ψευδή εικόνα που του είχε δοθεί για την τραγωδία στα Τέμπη. Υπάρχουν άρα γε και άλλα ζητήματα κυβερνητικής πολιτικής στα οποία έχει παραπλανηθεί ή εξακολουθεί να παραπλανάται;

Χριστιανική 20 Μαρτίου 2025

Πέμπτη 20 Μαρτίου 2025- Φύλλο 1165

Πέμπτη 20 Μαρτίου 2025- Φύλλο 1165

Η OΡΓΗ, Η ΔΥΣΠΙΣΤΙΑ ΚΑΙ Η ΑΠOΡΡΙΨΗ ΠΑΡΑΜΕΝOΥΝ

Επιλογή κυριαρχίας

Κυκλοφορεῖ τὸ νέο φύλλο τῆς Πέμπτης 20ῆς Μαρτίου 2025 τῆς «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ». Στὸ κύριο ἄρθρο τῆς ἐφημερίδας τοῦ Ἡρακλῆ Κανακάκη μὲ τὸν τὸν παραπάνω τίτλο, τονίζεται, μεταξὺ ἄλλων:

«…Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πολιτεύεται, ωσάν ο σκοπός του να είναι ο εαυτός του και το πολιτικό του μέλλον. Δεν μπορεί, όπως δεν τα κατάφερε έξι χρόνια, να αναστρέψει την κρίση, η οποία, όπως έγραψε ο Κώστας Μπλάθρας στο προηγούμενο φύλλο της ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ «έχει φτάσει στο μεδούλι της Πολιτείας και της ίδιας της Δημοκρατίας». Δεν μπορεί να οικοδομήσει ισχυρούς θεσμούς, που θα λειτουργούν με αξιοκρατία και αίσθημα δικαίου, ανεξάρτητα από πρόσωπα και ευκαιριακούς πολιτικούς συσχετισμούς. …….».

Ολόκληρο το κύριο άρθρο εδώ

Γραφτείτε συνδρομητές

ΤΑ ΠΛΗΡΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ Details