Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Ογδόντα χρόνια συμπληρώνονται από την εκ μέρους των ΗΠΑ ρίψη της πυρηνικής βόμβας στην ιαπωνική πόλη της Χιροσίμα (6 Αυγούστου 1945). Ακολούθησε, στις 9 Αυγούστου 1945, η ρίψη ανάλογης πυρηνικής βόμβας στο Ναγκασάκι. Ήταν οι πρώτες και οι, έως σήμερα, μόνες στην παγκόσμια ιστορία των πολέμων. Τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα αθώων και άοπλων ανθρώπων προκάλεσαν τρόμο στους ίδιους τους εκτελεστές. Οι εκρήξεις υπολογίσθηκαν να γίνουν 500-600 μέτρα από το έδαφος για να προκαλέσουν περισσότερα θύματα. Στη Χιροσίμα υπολογίζεται ότι επί τόπου σκοτώθηκαν 70.000 άμαχοι πολίτες. Πολύ περισσότεροι απεβίωσαν από τα τραύματα και από τις συνέπειες της ραδιενέργειας. Χιλιάδες έμειναν ανάπηροι. Στο Ναγκασάκι, λόγω του εδάφους, τα θύματα ήσαν λιγότερα, περίπου 40.000. Συνολικά τα θύματα, κατά και μετά τη ρίψη των βομβών, έφτασαν τις 200.000.
Η δικαιολογία ότι οι βόμβες έπεσαν γιατί τα θύματα θα ήσαν περισσότερα αν συνεχιζόταν ο πόλεμος δεν ευσταθεί. Ο πόλεμος στην Ευρώπη είχε τελειώσει από τον Μάϊο και στο τελεσίγραφο που έστειλαν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους, στις 26 Ιουλίου 1945, από το Πότσνταμ, στην Ιαπωνία δεν σημείωσαν τη χρήση της ατομικής βόμβας και επομένως, το τί θα συνέβαινε αν αρνιόταν, ούτε της έδωσαν χρόνο, ώστε να αποφευχθεί ο φόνος τόσων αθώων υπάρξεων. Οι ΗΠΑ θέλουν, δικαιολογημένα, να ξεχαστεί το γεγονός, που ουσιαστικά ήταν έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Όμως παράλληλα, μαζί με την τότε Σοβιετική Ένωση και στα πλαίσια του ψυχρού πολέμου, συνέχισαν τις δοκιμές πυρηνικών βομβών και την αύξηση του οπλοστασίου τους… Οι δοκιμές γίνονταν στην ατόλη Μπικίνι, των νησιών Μάρσαλ, η οποία χαρακτηρίστηκε, λόγω της ραδιενεργείας, ακατάλληλη προς κατοίκηση και οι κάτοικοί της μεταφέρθηκαν σε άλλο νησί…
Ο συμβολισμός της τρομερής καταστροφής στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι και του φόνου με δύο βόμβες 200.000 αμάχων πολιτών είναι προειδοποιητικός. Οι ισχυροί της Γης αντί να επιδίδονται σε ειρηνικά έργα και σε πράξεις αλληλεγγύης προς τους αδυνάτους, χρησιμοποιούν την οικονομική ισχύ τους για να καταστρέψουν τους εχθρούς τους… Παρά την υπογραφή της Συνθήκης περί μη διάδοσης των πυρηνικών όπλων, στις 5 Μαρτίου 1970, οι εξοπλισμοί συνεχίζονται. Έως και το Ιράν πρόσφατα δέχθηκε επιθέσεις από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, κατά πυρηνικών εγκαταστάσεων του, που θεωρείται ότι σε αυτές προετοιμάζει την κατασκευή πυρηνικής βόμβας…
Η Συνθήκη του 1970 έχει υπογραφεί από 189 κράτη, μεταξύ των οποίων οι πέντε μείζονες πυρηνικές δυνάμεις ΗΠΑ, Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία και Κίνα, που είναι και μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, με δικαίωμα βέτο. Αυτή αποτελείται από τρεις πυλώνες: πρώτος η μη διάδοση των πυρηνικών όπλων, δεύτερος ο πυρηνικός αφοπλισμός και τρίτος η χρήση της πυρηνικής ενέργειας μόνο για ειρηνική χρήση. Παρά τη Συνθήκη οι ΗΠΑ συνέχισαν έως το 1992, τις υπόγειες δοκιμές, ενώ η Βόρεια Κομμουνιστική Κορέα έκαμε δοκιμή το 2013…Υπολογίζεται ότι σήμερα υπάρχουν 12.241 πυρηνικές κεφαλές. Το 90% το έχουν οι ΗΠΑ και η Ρωσία. Όμως παρά τη Συνθήκη και πλην των πέντε προαναφερθεισών χωρών, έκτοτε έχουν αποκτήσει πυρηνικά όπλα η Ινδία, το Πακιστάν, η Βόρεια Κορέα και το Ισραήλ.
Η υπενθύμιση χρήσης των πυρηνικών βομβών από μια παντοδύναμη δυτική χώρα προκαλεί τη μελαγχολική σκέψη πως κοντά στον σπουδαίο πνευματικό πολιτισμό και, κυρίως, στα τεχνολογικά επιτεύγματα που ανέπτυξε η Ευρώπη υπήρξε και η μητέρα ανταγωνισμών ισχύος και συμφερόντων. Είναι η περιοχή του κόσμου, όπου υπήρξαν τα περισσότερα εκατομμύρια αθώων θυμάτων από πολέμους μεταξύ των κατοίκων της. Υπενθυμίζουμε μερικούς:
– Τον εκατονταετή πόλεμο (1337-1453), τον μακροβιότερο πόλεμο μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας,
– Τη νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου (24 Αυγούστου 1572) στο Παρίσι, όπου εσφάγησαν χιλιάδες Ουγενότων (προτεσταντών).
– Τον τριακονταετή πόλεμο(1618-1648), μεταξύ Ισπανίας και Αυστρίας και Γαλλίας,
– Τον ογδοηκονταετή πόλεμο της διαδοχής της Μάντοβα (1628-1631),
– Τον Ολλανδοπορτογαλικό πόλεμο (1602-1683)
– Τους Ναπολεοντίους πολέμους (1803-1815), που άλλαξαν τη μορφή πολέμου στην Ευρώπη, όπου τα θύματα σε στρατιώτες και πολίτες, ήσαν πάνω από ένα εκατομμύριο.
– Τον Κριμαϊκό πόλεμο (1853-1856) μεταξύ από τη μία πλευρά της Ρωσίας και από την άλλη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, της Γαλλίας και της Βρετανίας
– Ο Γαλλοπρωσικός πόλεμος (1870-1871) με νίκη της Πρωσίας, αλλά με θύματα εκατοντάδες χιλιάδες.
– Ο πρώτος πανευρωπαϊκός πόλεμος μεταξύ των κεντρικών δυνάμεων (Γερμανίας, Αυστρίας, Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, Βουλγαρίας) και των χωρών της Ανταντ (Βρετανίας, Γαλλίας, Σερβίας, Ιταλίας, Βελγίου, Ελλάδος κ.α.), που εξελίχθηκε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918). Σε αυτόν χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά τα χημικά όπλα, με σκοπό να τραυματίσουν και να σκοτώσουν με δηλητηριώδη αέρια τους εχθρούς.
– Και έρχεται ο δεύτερος πανευρωπαϊκός πόλεμος ( Χιτλερικής Γερμανίας και φασιστικής Ιταλίας κατά Πολωνίας και μετά κατά Βρετανίας, Γαλλίας, Ελλάδος κ.α. χωρών), που εξελίχθηκε στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο με δεκάδες εκατομμύρια θυμάτων.
– Το 1974 η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο, με την ανοχή ή, πιθανότατα, τη συνεργασία των ΗΠΑ και της Βρετανίας. Συνέπεια αυτής ήταν τα χιλιάδες θύματα και η προσφυγοποίηση 200.000 Ελλήνων κατοίκων, που ζούσαν και είχαν το βιός τους στα κατεχόμενα εδάφη.
– Παράλληλα οι ευρωπαϊκές χώρες εφάρμοσαν επί αιώνες απάνθρωπη αποικιοκρατία, που προκάλεσε και οξείς ανταγωνισμούς μεταξύ τους. Η αποικιοκρατική πολιτική ήταν εντονότερη από το 1870 έως την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1914) και οι επιπτώσεις της φτάνουν στις ημέρες μας.
– Στις ημέρες μας η Ευρώπη μαστίζεται από πολλά προβλήματα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση εφαρμόζει μια επιθετική επεκτατική πολιτική, με ανεξέλεγκτη προσθήκη χωρών. Σκοπός η απομόνωση της Ρωσίας, η οποία απάντησε με την εισβολή της στην Ουκρανία. Μετά τρία χρόνια ο πόλεμος συνεχίζεται, οι εξοπλισμοί αυξάνονται, μια φοβία νέου ευρωπαϊκού πολέμου καλλιεργείται…

Το πρόβλημα με εμάς, τους Ευρωπαίους, είναι ότι δεν διδασκόμαστε τίποτε από το παρελθόν. Επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη, που τα αντιμετωπίζουμε, κάθε φορά, με χειρότερο τρόπο. Η αλαζονεία και ο ηδονισμός μας τυφλώνουν. Μετά το 1870 και έως το 1914 για την Ευρώπη ήσαν δεκαετίες ανεμελιάς. Τα κέρδη από τις αποικίες, η κυριαρχία τους που απλωνόταν σε όλο τον κόσμο, η βιομηχανική ανάπτυξη, οι θρίαμβοι της τεχνολογίας και της επιστήμης προκάλεσαν την αυτονόμηση τους από τον Θεό και την παράδοσή τους στην ηδονή στην ξενοιασιά. Η εμπιστοσύνη στο μέλλον ήταν απεριόριστη. Πίστεψαν, πως η «Μπελ Επόκ» (Ωραία Εποχή) θα συνεχιζόταν για πάντα…Το 1910 εκδόθηκε το βιβλίο του δημοσιογράφου Νόρμαν Έϊντζελ «Η Μεγάλη Χίμαιρα», στο οποίο εξέφραζε την βεβαιότητά του ότι δεν πρόκειται να ξανασυμβεί πόλεμος μεταξύ των μεγάλων και ευημερούντων Ευρωπαϊκών κρατών, λόγω του πλούτου και της οικονομικής αλληλεξάρτησης που είχαν…Σε λίγα χρόνια ξεκίνησε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος…
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τις εκατόμβες των θυμάτων, αντιληφθέντες την ανάγκη, επί τέλους, η Ευρώπη να ειρηνεύσει σημαντικοί πολιτικοί άνδρες, όπως οι Γάλλοι Μονέ και Σουμάν, ο Ιταλός Ντε Γκάσπερι και ο Γερμανός Αντενάουερ προχώρησαν στην ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ενότητας Άνθρακα και Χάλυβα, που στη συνέχεια εξελίχθηκε στον Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μετά το 1990, η κατάρρευση στην Ευρώπη των κομμουνιστικών καθεστώτων, η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και το εκ του θριάμβου των ΗΠΑ και των συμμάχων τους τέλος του ψυχρού πολέμου προκάλεσε ευφορία. Το έργο του Φράνσις Φουκουγιάμα «Το τέλος της ιστορίας και ο τελευταίος άνθρωπος» είναι χαρακτηριστικό της βεβαιότητας που έθρεψε η νέα κατάσταση στην Ευρώπη, ότι πλέον μόνο ευημερία και ειρήνη θα υπάρχει στη γηραιά μας ήπειρο…
Όμως σύντομα οι βεβαιότητες διαψεύσθηκαν. Ο Σάμιουελ Χάντινγκτον με το βιβλίο του «Σύγκρουση των πολιτισμών» έγινε γνωστός με τις θέσεις του περί μιας νέας μεταψυχροπολεμικής παγκόσμιας τάξης. Σε αυτήν προβλέπει σύγκρουση της Ευρώπης με τη Ρωσία και τα υπόλοιπα Ορθόδοξα Κράτη της, τα οποία θεωρεί εκτός Ευρώπης και το Ισλάμ. Βάζει δηλαδή Ορθόδοξο Χριστιανισμό και Ισλάμ απέναντι στην (Δυτική) Ευρώπη… Σήμερα η κατάσταση στην ΕΕ προκαλεί απαισιοδοξία. Οι ψυχικές αρρώστιες του μηδενισμού, της ηδονοκρατίας, της επιβολής των απόψεων των ισχυροτέρων επί των πιο αδυνάτων οδηγούν σε παρακμή και αποδυνάμωση την ΕΕ. Κοινή άμυνα δεν επετεύχθη, κοινή εξωτερική πολιτική δεν συνέβη, το συμφέρον κυριαρχεί, αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών – μελών δεν υπάρχει – παράδειγμα η αντιμετώπιση της Τουρκίας. Την 1η Αυγούστου 2025 η πρωθυπουργός της Ιταλίας Τζ. Μελόνι δέχθηκε να συζητήσει, ή, ακόμη χειρότερα, προκάλεσε συζήτηση στην Κωνσταντινούπολη με τους ηγέτες της Τουρκίας και της Δυτικής Λιβύης για το ζήτημα των παράνομων μεταναστών, ερήμην του εταίρου της Έλληνα πρωθυπουργού. Τόση «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» εκ μέρους της κας Μελόνι, την ώρα μάλιστα που η Ελλάδα είναι μείζων στόχος παράνομης μετανάστευσης από τη Λιβύη…
Ογδόντα χρόνια μετά τη Χιροσίμα παγκοσμίως συνεχίζονται οι τοπικοί πόλεμοι με χιλιάδες θυμάτων, αυξάνονται οι στρατιωτικές δαπάνες, οι πολεμικές βιομηχανίες ανθούν οικονομικά, οι απειλές για τοπικές ή γενικευμένες συρράξεις αυξάνονται και η αλληλεγγύη μεταξύ των λαών εκλείπει. Τελικά ο άνθρωπος δεν μαθαίνει από τα λάθη του, ούτε από την Ιστορία. Η Χιροσίμα πάντα είναι επίκαιρη προς διδαχή. Μόνο που οι άνθρωποι αποδεικνύονται ανεπίδεκτοι μαθήσεως… –

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασσόπουλου

Η έγκυρη γαλλική εφημερίδα «Le Figaro» το Σάββατο, 23 Νοεμβρίου τρ.έ., αφιερώνει μια σελίδα στο προσφάτως εκδοθέν βιβλίο της πρ. καγκελαρίου της Γερμανίας κας Άγγελας Μέρκελ, που έχει τίτλο «Ελευθερία». Το βιβλίο κυκλοφορείται και στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Μεταίχμιο». Από τις 750 σελίδες του βιβλίου η γαλλική εφημερίδα βρήκε ενδιαφέρον να προβάλει τα όσα η Γερμανίδα πρ. πρωθυπουργός αναφέρει για την ελληνική οικονομική κρίση, από το 2010 και μετά. Ο τίτλος του ολοσέλιδου ρεπορτάζ είναι: «Δεν μπορώ σε καμία περίπτωση να δώσω χρήματα”: Οι εκμυστηρεύσεις της
Άγγελας Μέρκελ για την ελληνική κρίση».

Στα αποσπάσματα, που η “Figaro” αναφέρει, φαίνεται η αντίληψή της κας Μέρκελ για την έννοια του δικαίου αλλά και η εντύπωσή της από τη συμπεριφορά των Ελλήνων πρωθυπουργών, με τους οποίους είχαν συζητήσεις η ιδία και οι άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες.

Με τους Έλληνες πρωθυπουργούς, για την οικονομική κρίση, χρονολογικά ήρθε πρώτα σε συζητήσεις με τον Γεώργιο Παπανδρέου, τον πολιτικό που, όπως ο κάθε Έλληνας γνωρίζει, εξελέγη με το σύνθημα «λεφτά υπάρχουν». Ενώ λοιπόν ήταν δραματική η οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα και οι Ευρωπαίοι ηγέτες συζητούσαν για την αντιμετώπισή της ο Γ.Α. Παπανδρέου δεν μιλούσε… Γράφει η κα Μέρκελ: «Κατά τη συζήτηση συνειδητοποίησα ότι ο Παπανδρεου δεν είχε πει ακόμη τίποτα, οπότε τον ερώτησα ευθέως: “Εσύ τελικά τί θέλεις;”. Η απάντηση ήταν ότι δεν ήθελε τίποτα, αλλά πως η Ελλάδα βρισκόταν σε πολύ άσχημη κατάσταση»…Στη συνέχεια τον ερώτησε: «Πότε θα παρουσιάσεις στην Επιτροπή τα σχέδιά σου για την εξοικονόμηση των τεσσάρων ποσοστιαίων μονάδων του ΑΕΠ;» και
του παρατήρησε: «Αυτό προέχει αυτή τη στιγμή, προκειμένου να περάσεις στις χρηματαγορές το μήνυμα ότι μπορούν να σας εμπιστευθούν ξανά». Και συνεχίζει η κα Μέρκελ: «Ο Παπανδρέου απάντησε ότι χρειάζεται χρόνο. Δεν πίστευα στα αυτιά μου. Εν μέσω αυτής της ασφυκτικής πίεσης να γίνει κάτι για την κατάσταση, ο ίδιος συμπεριφερόταν σα να είχε όλο το χρόνο του κόσμου μπροστά του». Αυτά συνέβαιναν τον Φεβρουάριο του 2010. Πέρασαν δύο κρίσιμοι μήνες και τελικά ο Γ.Α. Παπανδρέου, στις 23 Απριλίου 2010, από το Καστελόριζο ανακοίνωσε ότι «ήταν έτοιμος να υποβάλει άμεσα αίτημα βοηθείας στο Ευρωγκρούπ και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο…Συμπερασματικά ο Γ. Α. Παπανδρέου για να κερδίσει τις εκλογές βροντοφώναξε πως λεφτά υπάρχουν, στη συνέχεια προκαλεί, με την ανακοίνωση του ελλείματος, τσουνάμι στις χρηματαγορές σε βάρος της χώρας πηγαίνει, ως πρωθυπουργός, χωρίς σχέδιο διάσωσης στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και χρειάστηκε δύο μήνες για να πάρει μιαν απόφαση, που θα έπρεπε να είχε πάρει από την πρώτη στιγμή, ή να είχε καταθέσει εναλλακτική πρόταση.
Για τον μετά τον Γ.Α. Παπανδρέου πρωθυπουργό, Αντώνη Σαμαρά η κα Μέρκελ είναι λιγόλογη: «Ο προκάτοχος του Αλ. Τσίπρα Αντώνης Σαμαράς είχε αποτύχει να εφαρμόσει πλήρως τις μεταρρυθμίσεις που συμφωνήθηκαν στο δεύτερο πρόγραμμα διάσωσης». Μεγαλύτερο τίτλο τιμής δεν θα μπορούσε να αποδώσει σε αυτόν, άθελά της, η κα Μέρκελ. Ο Αντ. Σαμαράς, μετά κάποιες παλινωδίες, επόμενες των πιέσεων που δεχόταν, προσπάθησε να βρει λύσεις και να καταστήσει λιγότερο επαχθείς για τους Έλληνες τους όρους της τρόικας.
Στη συνέχεια η κα Μέρκελ μέλι στάζει για τον Αλ. Τσίπρα. Ο νεαρός για εκείνην – είκοσι χρόνια νεότερός της σημειώνει – Έλληνας πρωθυπουργός, «της έκανε καλή εντύπωση»! Ξεχάστηκαν όλα που της έσουρε προεκλογικά, το 2014, με το «γκόου μπακ κυρία Μέρκελ», «γκόου μπακ κύριοι της συντηρητικής νομενκλατούρας της Ευρώπης», ξεχάστηκε η αποστροφή του πως «οι αγορές θα αναγκαστούν να ακολουθήσουν την πολιτική μας, αφού εμείς θα βαράμε το νταούλι και αυτές θα χορεύουν και όχι εκείνες θα παίζουν τον ζουρνά και εμείς θα χορεύουμε»… Η κα Μέρκελ τον συμπάθησε γιατί
έδειξε ικανότητα να περάσει στον ελληνικό λαό τα όσα εκείνη και οι αγορές εζήτησαν… Τον συμπάθησε για το πόσο καλά άδειασε τον λαό, με την κωλοτούμπα του δημοψηφίσματος, το πώς, χωρίς εκδήλωση της αγανάκτησης τους, πέρασε την επιβολή στους Έλληνες πολίτες τον περιορισμό ανάληψης από τις Τράπεζες μόνο 60 Ευρώ την ημέρα, το πώς πέρασε τα επαχθή μέτρα της τρόικας και την υποθήκευση της κρατικής περιουσίας…
Το αποκορύφωμα για τους επαίνους προς τον Αλ. Τσίπρα είναι για την υποχώρηση του στο όνομα της Μακεδονίας και την αποδοχή των απόψεών της για αυτό: « Χρειάστηκε η θαρραλέα και αποφασιστική πρωτοβουλία του Έλληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και του ομολόγου του Ζόραν Ζάεφ για να λυθεί το πρόβλημα. Το 2018 οι δύο χώρες συμφώνησαν στην ονομασία Βόρεια Μακεδονία»… Σημειώνεται ότι η κα Μέρκελ αναφέρεται στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, στις 2 Απριλίου 2008 και την προσπάθειά της να επιβάλει τότε την άποψή της για το όνομα, που δεν τα κατάφερε λόγω του βέτο που πρόβαλε ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής. Γράφει: «Η Ελλάδα ήταν αντίθετη με την πρόσκληση της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Ο λόγος ήταν η ονομασία της χώρας. Στις συνομιλίες με τους πρωταγωνιστές ενόψει της Συνόδου Κορυφής, τόσο εγώ όσο και άλλοι είχαμε επανειλημμένα προτείνει διάφορες δημιουργικές προτάσεις, όμως η Ελλάδα ήταν ανένδοτη. Διεκδικούσε το όνομα “Μακεδονία” αποκλειστικά για την ομώνυμη γεωγραφική περιοχή της». Επισημαίνεται ότι ενώ για τον αριστερό Τσίπρα αναλύεται προσωπικά και ονομαστικά σε επαίνους δεν αναφέρει ούτε καν το όνομα του ομολόγου της πρωθυπουργού
Κώστα Καραμανλή, που ανήκε στο ίδιο με αυτήν ευρωπαϊκό Κόμμα και το 2008 εμπόδισε την πλαστογράφηση της ιστορίας και του ονόματος της Μακεδονίας…. Δεν αναφέρει λέξη για την αιτία της άρνησής του. Δεν την ενδιέφερε. Μόνος σκοπός η εφαρμογή της γεωπολιτικής της. Ο Αλ. Τσίπρας δεν πρέπει να αισθάνεται άνετα με τους επαίνους της κας Μέρκελ και για το ότι εξυπηρέτησε τα σχέδιά της. Πρέπει να αντιλαμβάνεται το πόσο αρνητικοί είναι γι’ αυτόν οι έπαινοί της και το πόση ζημία προκάλεσε στην Ελλάδα η σύμπλευσή του με την πρ. καγκελάριο της Γερμανίας.

Η κα Μέρκελ και οι αντιλήψεις της περί δικαίου

Στην αρχή εγράφη ο τίτλος του ολοσέλιδου ρεπορτάζ της γαλλικής εφημερίδας «Le Figaro». «Χρήματα δεν θα δώσω στην Ελλάδα σε καμία περίπτωση» τόνισε η κα Μέρκελ όταν ετέθη το θέμα, ότι για να ξεπεράσει την κρίση η χώρα μας χρειαζόταν χρήματα. Και εξήγησε: «Δεν μπορώ να διαθέσω χρήματα, διότι δεν μπορώ να συμμετέχω στην παραβίαση των Συνθηκών. Το συνταγματικό δικαστήριό μας έχει αποφανθεί σαφώς επ’ αυτού. Ισχύει η ρήτρα μη διάσωσης της Συνθήκης της Λισσαβόνας. Αρνούμαι να παραβιάσω τον νόμο, έχοντας πλήρη επίγνωση των κινδύνων, είπα ξεκαθαρίζοντας πλέον απερίφραστα τη θέση μου κι ενώ με τριγύριζε και μια άλλη σκέψη: Όλοι εδώ θέλουν κάτι από εμένα. Γιατί κανείς δεν πιέζει την Ελλάδα να κάνει οικονομίες;». Τελικά, με την επιβολή αποικιακών και συντριπτικών όρων για τον δανεισμό της χώρας μας, η κα Μέρκελ δέχθηκε να μείνουμε στη ζώνη του Ευρώ…
Είναι θλιβερό το γεγονός ότι ως Έλληνες καταντήσαμε η Γερμανίδα Καγκελάριος να μας κουνάει το δάκτυλο και να μας επιπλήττει, όταν αντιστεκόμαστε στα σχέδιά της ή να επαινεί όσους εφαρμόζουν τα σχέδιά της. Της δώσαμε αυτό το δικαίωμα και είμαστε υπόλογοι έναντι όσων μας δόξασαν και όσων θα αναλάβουν τα βάρη της νοοτροπίας μας. Καταντήσαμε από περήφανοι νικητές των Γερμανών, ταπεινωμένοι ηττημένοι. Από το χρέος που μας οφείλει η Γερμανία – υπολογίζεται σε 506 δισ. Ευρώ σήμερα (βλ. βιβλίο Ελένης Σαββάκη «Τα γερμανικά εγκλήματα και τα χρέη της Γερμανίας
προς την Ελλάδα», Εκδ. Παπαζήση, Αθήνα, 2024, σελ. 132), κατά παράβαση παντός δικαίου και νόμου, και τα εγκλήματα και τις γενοκτονίες που διέπραξε σε βάρος των Ελλήνων, φτάσαμε η κα Μέρκελ να μας μιλάει σήμερα
περί εφαρμογής του δικαίου….
Πρόσφατα επισκέφθηκε την Κάνδανο Χανίων ο πρόεδρος της Γερμανίας Φρανκ Σταϊνμάγερ. Το χωριό υπέστη ολοκαύτωμα από τους Γερμανούς. Ισοπεδώθηκε και δολοφονήθηκαν οι 180 κάτοικοί του. Οι Γερμανοί ονόμασαν τη θηριωδία «αντίποινα». Ήσαν στυγνές δολοφονίες, αφού συνέβησαν επί αόπλων πολιτών.
Κατά την επίσκεψη τον προσφώνησε ο οικείος Μητροπολίτης Κισσάμου και Σελίνου Αμφιλόχιος. Του είπε μεταξύ άλλων: «Επειδή είπατε ότι, ως Γερμανοί, είστε δεσμευμένοι στην ιστορική σας ευθύνη, θα μου επιτρέψετε με πολλή εκτίμηση και σεβασμό να σας πω ότι οι γερμανικές αποζημιώσεις και το κατοχικό δάνειο δεν είναι μια υπόθεση που κλείνει και ένα νομικό ζήτημα, αλλά είναι μια δέσμευση ιστορικής ευθύνης της χώρας σας και είναι ηθική επιταγή. Και νομίζομε ότι από δω, από την Κάνδανο, οφείλουμε αυτό να το διακηρύξουμε».
Η κα Μέρκελ συμπεριφέρεται ως να μη γνωρίζει περί των εγκλημάτων των συμπατριωτών της και του χρέους της πατρίδας της προς την Ελλάδα. Ή θέλει να τα αγνοεί, επειδή τη λήθη υποδεικνύουν το οικονομικό συμφέρον και τα σε βάρος μας εγκλήματα της Γερμανίας. Πάντως είναι άδικο και θλιβερό πως, επειδή εμείς της δώσαμε το δικαίωμα, ξεχνά την έναντί μας μειονεκτική της θέση και τα προς εμάς οφειλόμενα και συμπεριφέρεται ως τιμητής και κήνσορας μας.-