Σε προηγούμενο άρθρο αναφερθήκαμε στην κατάχρηση και τη διαστροφή όρων όπως «πονηρός» και «λαϊκισμός», πρώτα από τους ισχυρούς και έπειτα γενικά από τη ρητορεία των κομμάτων, ιδιαίτερα όσων επιδίωξη δεν είναι η δικαιοσύνη αλλά η επικράτηση και η νομή της εξουσίας με τη συντριβή των αντιπάλων.

 

Καλοπροαίρετες ελπίδες

 

Με την εκλογή της νέας Κυβέρνησης κάθε καλοπροαίρετος πολίτης που πονάει τη Δημοκρατία μας, την Πολιτεία, πάνω από κόμματα, εύχεται η εμπειρία του παρελθόντος και ο δυναμισμός, η ορμή μιας νέας ηγεσίας στο Κράτος να φέρουν κάποιες ή πολλές βελτιώσεις στη Διοίκηση και την παραγωγική διαδικασία και εργασία, ώστε να βελτιωθούν παράλληλα και οι δείκτες της Παιδείας, της Υγείας και του Πολιτισμού της Χώρας. Μ’ αυτό το πνεύμα, αν η Νέα Δημοκρατία υποστηρίζει νόμους και πρακτικές, που οργανώνουν καλύτερα τη διοίκηση, επιταχύνουν τη λύση χρόνιων προβλημάτων και δώσουν ελπίδα στους νέους για δημιουργία και εξύψωση της δημοκρατίας μας, θα χαρούμε. Και, αντίστοιχα, αν βουλευτές και πολίτες της Αντιπολίτευσης ασκήσουν εποικοδομητική κριτική, επισημάνουν λάθη και συντελέσουν στη διόρθωση των νομοσχεδίων της Κυβέρνησης και των πολιτικών αποφάσεών της, θα κερδίσει ολόκληρος ο Λαός, θα προαχθεί η Δημοκρατία μας. Σ’ αυτή την περίπτωση ασκείται ο πολύτιμος δημοκρατικός διάλογος και εφόσον προκαλούνται άμεσες συναινέσεις ή έμμεσες αποδοχές δημιουργικών πολιτικών της Κυβερνήσεως, επιτυγχάνεται η ουσιαστική αποτελεσματικότητα της κρατικής διοίκησης με σεβασμό στη Δημοκρατία. Αν όμως μηχανιστικά η Κυβέρνηση με τον πανηγυρισμό της πλειοψηφίας της επιβάλλει αυθαίρετα νομοθετήματα, ασεβεί έναντι του Συντάγματος και των ελευθεριών του Λαού, τότε εκ πρώτης όψεως επιτυγχάνεται η «κυβερνησιμότητα», όμως μέσα στο Λαό καλλιεργείται ένα πνεύμα αντιδράσεως που μόνο η κρατική βία ίσως μπορεί προσωρινά να αποτρέψει. Αυτή όμως η βία της πλειοψηφίας, η οποία ας σημειωθεί είναι όντως μειοψηφία σ’ ολόκληρο τον ελληνικό πληθυσμό, πληγώνει τη δημοκρατία και προκαλεί συγκρούσεις, ανομίες και κοινωνική αναστάτωση.

Ας έρθουμε τώρα σε πιο συγκεκριμένα χαρακτηριστικά της κυβερνητικής πολιτικής, όχι για να ασκήσουμε τυφλή αντιπολίτευση αλλά για να επισημάνουμε κινδύνους, που την ορμή της ανανέωσης της εξουσίας μπορούν να την στρέψουν στην αυταρχικότητα, την υποκρισία και την εξυπηρέτηση ολιγαρχικών συμφερόντων.

Details