xristianiki-admin

Total Post: 3482

Η ΧΔ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ

Η ΧΔ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ

ΜΕΤΩΠΙΚΗ ΡΗΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΔΙΚΙΑ

Για να ανασάνει η κοινωνία

Το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών από το οποίο κλείνουν τρία χρόνια, δεν είναι αποτέλεσμα μόνον ενός ανθρώπινου λάθους, αλλά, όπως έχουμε από την αρχή κατ’ επανάληψη επισημάνει, συνέπεια ταυτόχρονα περισσότερων αιτιών και χρόνιων παθογενειών που ταλαιπωρούν τη χώρα.

Η επικινδυνότητα των σιδηροδρομικών συγκοινωνιών ήταν από πριν φανερή

Είχε καταγγελθεί επανειλημμένα και από πολλούς πριν το τραγικό δυστύχημα. Ακόμα και η ανώνυμη επιστολή προς την εισαγγελία της Ε.Ε. βάσει της οποίας έφτασε για πρώτη φορά το θέμα στη Βουλή για τα εμπλεκόμενα πολιτικά πρόσωπα, είχε αποσταλεί νωρίτερα και επικέντρωνε στα θέματα ασφαλείας που υπήρχαν.

Η απαξίωση των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας και η εκχώρησή τους στους κερδοσκόπους

Με την πολιτική λιτότητας του νεοφιλελεύθερου «μονόδρομου» και τις μνημονιακές δεσμεύσεις  που μας υποχρεώνουν να απαξιώσουμε τις υποδομές του κοινωνικού κράτους για να «κάνουμε οικονομία» και να τις εκχωρήσουμε στους κερδοσκόπους, για να ξεχρεώσουμε. Ανάμεσά τους το 2020 καταργήθηκαν υπηρεσίες των Σιδηροδρόμων, ενώ τμήμα του (ΤΡΕΝΟΣΕ) πωλήθηκε το 2017 στην ιταλική κρατική εταιρία σιδηροδρόμων.

Με τις ιδιωτικοποιήσεις, προτεραιότητα γίνεται το κέρδος του «επενδυτή» και όχι η παροχή ασφαλών και ολοκληρωμένων υπηρεσιών. Αυτό έχει γίνει φανερό στην Ιταλία, όπου εκχωρήθηκαν οι αυτοκινητόδρομοι σε ιδιώτες, με αποτέλεσμα να καταρρεύσει λόγω κακής συντήρησης η οδογέφυρα «Μοράντι» στη Γένοβα με 43 νεκρούς στις 14 Αυγούστου 2018.

Το πελατειακό κράτος

Ο διορισμός στη νευραλγική θέση του σταθμάρχη Λάρισας ενός προσώπου χωρίς τα απαραίτητα προσόντα και την απαιτούμενη εμπειρία, μόνο και μόνο χάρη στις κομματικές γνωριμίες του.

Η διαφθορά στο δημόσιο τομέα

Η εισαγγελία της Ευρωπαϊκής Ένωσης κινητοποιήθηκε μετά από άλλη ανώνυμη επιστολή ανθρώπου που γνώριζε πολλά αλλά φοβόταν να αποκαλύψει την ταυτότητά του, στην οποία περιέγραφε  το παρασκήνιο των απανωτών παρατάσεων της σύμβασης 717 ως μέσο πλουτισμού των εμπλεκομένων.

Η λειτουργία της Δικαιοσύνης

Δεν τιμούν τη λειτουργία της Δικαιοσύνης στη χώρα μας:

  • Το γεγονός ότι για το ίδιο αντικείμενο που κινητοποίησε την Εισαγγελία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η εθνική εισαγγελική αρχή καμμία ενέργεια δεν έκανε παρά τις επανειλημμένες καταγγελίες.
  • Το γεγονός ότι πρόσωπα που γνώριζαν μετά λόγου γνώσεως στοιχεία που θεμελιώνουν εγκληματικές συμπεριφορές, δεν ένοιωσαν αρκετά ασφαλή ώστε να τα καταγγείλουν επώνυμα.

Κατά συνέπεια, εύλογη είναι η υπόνοια, ότι και άλλες εγκληματικές πράξεις ανθρώπων που είτε λυμαίνονται την εξουσία και τον δημόσιο πλούτο, μένουν για το λόγο αυτό κρυφές. Άλλες που είναι πασίγνωστες, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μπήκαν στο αρχείο.

Η διαφαινόμενη απόπειρα συγκάλυψης των συνθηκών του εγκλήματος των Τεμπών

Μετά το τραγικό δυστύχημα, σταδιακά πληθαίνουν οι ενδείξεις για οργανωμένη συγκάλυψη των συνθηκών του δυστυχήματος.

  • Σειρά άστοχων πράξεων και παραλείψεων της κρατικής μηχανής με κορυφαία την καταστροφή κρίσιμων αποδεικτικών στοιχείων στο χώρο του δυστυχήματος.
  • Σε σχέση με τα εμπλεκόμενα πολιτικά πρόσωπα, η κυβερνητική πλειοψηφία της Βουλής έσπευσε είτε να βάλει την υπόθεση στο αρχείο, είτε να υποβαθμίσει τις κατηγορίες, ύστερα από διαδικασία-παρωδία.

Η σκανδαλώδης υποβάθμιση των μέσων σταθερής τροχιάς στη χώρα μας

Πέρα από τις πιο πάνω πρόσφατες εξελίξεις, σκανδαλώδης παραμένει η υποβάθμιση του σιδηροδρόμου ως μέσου υπεραστικής μεταφοράς, αλλά και του τροχιοδρόμου (τραμ) ως μέσου αστικής μεταφοράς. Την Τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, η χώρα μας έχει μικρότερο σιδηροδρομικό δίκτυο από αυτό που είχε στα τέλη του 19ου αιώνα.

Μετωπική σύγκρουση της κοινωνίας με την πολιτική ελίτ

Επιβάλλεται λοιπόν να αποβληθούν όλες οι κερδοσκοπικές εταιρίες από τον τομέα των κοινωφελών υπηρεσιών, επειδή η κοινή ωφέλεια είναι προτεραιότητα ασυμβίβαστη με το κέρδος. Να γίνονται δεκτές μόνο συμπληρωματικά και εφόσον οι ίδιες πραγματοποιούν επενδύσεις, βάζοντας χρήμα και ρίσκο. Μετά το τραγικό δυστύχημα της οδογέφυρας «Μοράντι» η ιταλική κυβέρνηση επανέφερε τους αυτοκινητοδρόμους σε κρατικό έλεγχο. Το ίδιο πρέπει να γίνει με το σιδηρόδρομο στην Ελλάδα.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο ο σιδηρόδρομος και τα Τέμπη. Είναι φανερό από την έκταση που έχουν λάβει οι κινητοποιήσεις και το πλήθος του κόσμου ότι το θέμα δεν είναι μόνο τα τραίνα. Ο τίτλος της κινητοποίησης άλλωστε «Δεν έχω οξυγόνο» αφήνει πολλά να εννοηθούν.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, είναι φανερό και από τις πρόσφατες εκλογές, είναι μια κυβέρνηση φανερής μειοψηφίας, που κυβερνά όχι με την ψήφο του ελληνικού λαού αλλά λόγω της φανερής έλλειψης πολιτικής εκπροσώπησής του. Η αντιπολίτευση, αν μπορεί κανείς να ονομάσει έτσι το σκορποχώρι του ΣΥΡΙΖΑ ή το παραπληρωματικό της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, είναι ανύπαρκτη. Και σε κάθε περίπτωση αδυνατεί να εκφράσει τη λαϊκή πολιτική ασφυξία. Η δεξιά της ΝΔ αντιπολίτευση, κραδαίνοντας εν πολλοίς σημαίες ευκαιρίας και ξαναζεσταίνοντας πολυκαιρισμένα φαγιά από το παρελθόν, το ενίοτε σκοτεινό, επίσης δεν μπορεί να στεγάσει αυτό το λαϊκό αίσθημα. Πάει καιρός που τα συστημικά ΜΜΕ στην πλειοψηφία τους, από Μνημονίων και Πανδημίας, έχουν γίνει σκυλάκι σαλονιού, δίπλα στο τζάκι του Μαξίμου.

Η ασφυξία, λοιπόν, την πολιτικής έκφρασης είναι ολοφάνερη. Και η μετωπική σύγκρουση της κοινωνίας με την πολιτική ελίτ έχει πλέον ακουστεί παντού. Η ηγεσία της χώρας υπολείπεται του λαού της.

Η ξέπνοη κραυγή αγωνίας «δεν έχω οξυγόνο» νεαρής επιβάτιδας που τελικά έχασε τη ζωή της στη σύγκρουση των τρένων, έγινε το σύνθημα για το πρωτόγνωρο για τις μέρες μας ξέσπασμα ως μια εκδήλωση του «ευλογημένου θυμού που έχει κατασπαρεί μέσα μας εναντίον της κακίας» κατά τον άγιο Κασσιανό το Ρωμαίο, σε πείσμα της αφασίας, της αδιαφορίας και της αναισθησίας, που καλλιεργεί συστηματικά και μεθοδευμένα η ατομοκρατούμενη κοινωνία των αυξανόμενων ανισοτήτων, της κοινωνικής αδικίας και της εκθεμελίωσης των παραδοσιακών αξιών.

Το ζητούμενο πάντως κραυγάζει με τη φωνή εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών:

Χρείαν έχομεν πολιτικής και αληθινών πολιτικών ηγετών! Κι ακόμα πιο φωναχτά: Χρειαζόμαστε κυβέρνηση που θα καθοδηγεί και δεν θα μπερδεύει στοιχεία, έρευνα, δικαιοσύνη, νιάτα, δημιουργικότητα και φρόνημα του ελληνικού λαού.

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Με το όραμα μιας νέας κοινωνίας

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Με το όραμα μιας νέας κοινωνίας

  • Ένα πολιτικοκοινωνικό κίνημα με όραμα μιας νέας κοινωνίας και διαρκείς αγώνες για τη δικαιοσύνη και την ελευθερία της δημοκρατίας, εμπνευσμένο από το Ευαγγέλιο

Η Χριστιανική Δημοκρατία ιδρύθηκε το 1953 από τον αείμνηστο Νικόλαο Ψαρουδάκη και λίγους απλούς και φωτισμένους συμπολίτες του. Από τότε εκδίδεται και η εφημερίδα «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ», με το όνομα τότε «Χριστιανική Δημοκρατία», πριν τη Δικτατορία.
Από την ίδρυσή της διακήρυξε ότι είναι ένα «κοινωνικό, πνευματικό και πολιτικό κίνημα», με κύριο στόχο να υπερασπιστεί, με μελέτες και αγώνες, την κοινωνική δικαιοσύνη, δηλαδή την εξάλειψη της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο με σκοπό την ισοτιμία των πολιτών και την ελευθερία τους από ολιγαρχίες συμφερόντων, χωρίς τη χρήση βίας αλλά με πηγή εμπνεύσεως την αγάπη και τη διακονία που κήρυξε ο Χριστός.
Η πολιτική της αξιολόγηση μπορεί να γίνει ασφαλέστερα από την ιστορία της σε συνδυασμό με τις διακηρυγμένες Αρχές της, που, για να είναι κατανοητές και να ερμηνεύονται σωστά, οφείλουν να αναφέρουν την πηγή τους. Και τούτο, διότι στην πολιτική ιστορία υπήρξαν ποικίλες ομάδες (κόμματα) και διακηρύξεις που μιλούν για στόχους και τρόπους κατάληψης της εξουσίας επικαλούμενες διάφορες πολιτικοκοινωνικές ιδεολογίες, για να εξηγήσουν τη φιλοσοφία τους, π.χ. Φιλελευθερισμός (Οικονομικός) – Μαρξισμός (Ελεύθερη Οικονομία, ή κατευθυνόμενη από το Κράτος;), καθώς και άλλες παραλλαγές πολιτευμάτων με βάση τη Δημοκρατία, όπως προεδρική ή κοινοβουλευτική Δημοκρατία, βασιλευόμενη Δημοκρατία, ή αντίθετα μορφές άμεσης και αυτοδιοικητικής Δημοκρατίας, ακόμη και κράτη ανελεύθερα, όπως δικτατορίες, μοναρχίες και ολιγαρχίες.

Από την ιστορία της

Η Χριστιανική Δημοκρατία μετά τη Δικτατορία –για να αρκεστούμε σ’ αυτό το διάστημα– πραγματοποίησε δέκα (10) Συνέδρια και ανάλογες Κεντρικές Επιτροπές. Λειτουργεί ως δημοκρατικό Κίνημα (Κόμμα ονομάζεται κατά την απαίτηση του Νόμου και του Συντάγματος) και εξέλεξε τρεις (3) προέδρους, τον Νικόλαο Ψαρουδάκη, τον Μανώλη Μηλιαράκη και τον Γιάννη Ζερβό, ενώ εξέδωσε πλήθος πολιτικών αποφάσεων, δεκάδες πολιτικών βιβλίων και άλλων σχετικών με την παιδεία, την Εκκλησία και την ιστορία του Έθνους μας.
Αξίζει επίσης να μνημονεύσουμε ότι απέκτησε και αφιερωμένα στελέχη κατά καιρούς, ενώ στις πρώτες περιόδους οργάνωσε ευρύτατες περιοδείες σε όλη την Ελλάδα, διαφωτίζοντας το Λαό για τις Αρχές της, το όραμά της, την οργάνωση της κοινωνίας, για αξονικά θέματα δημοκρατίας και παιδείας, και διέδωσε την εφημερίδα της «Χριστιανική Δημοκρατία», καθώς και πολλά βιβλία, όπως η «Επανάσταση της Αγάπης». Κατά διαστήματα έκρινε η πλειοψηφία των μελών της την κάθοδο στις Εθνικές Εκλογές. Όμως, υπήρχαν συχνά και επιφυλάξεις σοβαρές σχετικά με το αν ήταν ώριμοι οι καιροί για τη συμμετοχή τής Χ.Δ. σε εκλογές της κεντρικής πολιτικής σκηνής, ή μήπως έπρεπε με μελέτη και γνώση των τοπικών συνθηκών να προηγηθούν αγώνες στις τοπικές κυρίως κοινωνίες και ακόμη να εκπαιδευτούν συστηματικότερα χριστιανοί πολίτες στο πνεύμα της νέας πολιτικοκοινωνικής οργάνωσης, που προϋποθέτει φωτισμένους πνευματικά και ιστορικά αγωνιστές της πολιτικής μαρτυρίας, με διάθεση θυσίας και επιστημονική γνώση των εθνικών και διεθνών προβλημάτων.

Διακηρύξεις, προγράμματα και απολογητικά κείμενα για τον πολιτικό αγώνα

Η Χ.Δ., εκτός από τη σύνθεση και ψήφιση συγκροτημένων καταστατικών και τη διατύπωση υπεύθυνων διακηρυκτικών κειμένων μακράς πνοής ή σαφών επεξεργασμένων προγραμμάτων, διεξήγαγε και μακρόχρονο απολογητικό αγώνα για τη διαφώτιση της κοινωνίας και την αντίκρουση ιδεολογικοπολιτικών επιθέσεων και κριτικής.
Με τις ομιλίες, τα άρθρα και την οργάνωση εκδηλώσεων ή τις συζητήσεις με διάφορες ομάδες ή την υποβολή υπομνημάτων αρμοδίως και καταγγελίες της εξουσίας, μπορούμε πολύ συνοπτικά να επισημάνουμε, χωρίς υπερβολές, ότι συνέβαλε στη βελτίωση του κοινωνικοπολιτικού πνεύματος με επίκεντρο τη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία και την ευθύνη των Χριστιανών:
 Τόνισε ότι οι Χριστιανοί δεν ασχολούνται μόνο με την ατομική τους μεταφυσική διάσωση, αλλά έχουν χρέος να αγωνίζονται και για τη βελτίωση της παρούσας ζωής και πολιτικής υπέρ όλων των πολιτών, ως κοινότητες.
 Κήρυξε ότι ανά τους αιώνες η εξουσία, με τη βία της και την απραξία των χριστιανών στα κοινά, επέβαλε την άποψη ότι η διοίκηση και η πολιτική δεν έχουν σχέση με την ηθική και το πνεύμα της Εκκλησίας της Αγάπης, με αποτέλεσμα να κυριαρχήσει η απληστία, η αδικία, η αυθαιρεσία και η εκμετάλλευση. Αυτό ήταν τραγική άρνηση του Χριστού.
 Η Χ.Δ. κατήγγειλε ανελεύθερα και εκμεταλλευτικά καθεστώτα και την υποκρισία κάποιων επονομαζόμενων χριστιανών, που ταυτίστηκαν με αυτά και διέστρεψαν το Ευαγγέλιο του Χριστού.
 Ανέδειξε τα κοινωνικά στοιχεία-διδαχές του Ευαγγελίου και των Πατέρων της Εκκλησίας, που έγραψαν με παρρησία κατά των αυθαιρεσιών της εξουσίας, κατά του εξοντωτικού τόκου, κατά της συσσώρευσης ατομικού πλούτου από την αφαίμαξη των φτωχών και αδυνάτων, τονίζοντας ότι ο αγώνας για τη δικαιοσύνη δεν είναι ύποπτος, όπως τον συκοφαντούν οι «Αστοχριστιανοί», που υπηρετούν τα εγωιστικά συμφέροντά τους.
 Μ’ αυτό τον τρόπο αυξήθηκε ο αριθμός των χριστιανών αγωνιστών της δικαιοσύνης και των φωτισμένων θεολόγων και κληρικών, ώστε να ερμηνεύουν σωστά το Ευαγγέλιο της πραγματικής δικαιοσύνης και της κοινωνικής αλληλεγγύης.
 Εξ άλλου, η Χ.Δ. κατήγγειλε τη Δικτατορία και αποκάλυψε τη διαστροφή όλων εκείνων που, αντί της ελευθερίας και της διακονίας των εργατών του Χριστού, έγιναν συνένοχοι των βιαιοτήτων και εξοντώσεων των πολιτών από τη Χούντα.
 Παράλληλα, η Χ.Δ., με επιστημονικά Συνέδρια και εκδόσεις, ανέδειξε τον πολύτιμο πνευματικό και εθνικό πολιτικό αγώνα των διδασκάλων του Γένους κατά την Τουρκοκρατία, και με συνδιασκέψεις και εκδόσεις, ανατρέχοντας σε πραγματικά στοιχεία, απεκάλυψε την εκμεταλλευτική φύση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τη σταδιακή επικράτηση ενός ανελεύθερου Διευθυντηρίου.

Ηθική, πολιτική και ελευθερία

 Με όλα αυτά απέδειξε ότι δεν μπορούν οι χριστιανοί να εκφράζονται πολιτικά ούτε με τα δεξιά ή άλλα αστικά κόμματα ούτε με τα αριστερά της μαρξιστικής ιδεολογίας, κατά τις κατατάξεις της Γαλλικής Επανάστασης (1789 κ.ε.), αλλά οφείλουν να στηρίζονται στην ηθική και την ελπίδα του Ευαγγελίου με βάση το όραμα της δικαιοσύνης και της ελευθερίας.
 Ακόμη, η Χ.Δ. απέδειξε ότι δεν έχει σχέση με οποιαδήποτε Θεοκρατία, που είναι ολοκληρωτικού χαρακτήρα και θέλει να επιβάλει την πίστη, πράγμα εντελώς υποκριτικό και ιεροεξεταστικό.
Στο Ευαγγέλιο, αντίθετα, κυριαρχεί η ελευθερία και το πνεύμα διακονίας:
 «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν…» (Χριστός)
 «Δεν θα καταδυναστεύετε τους λαούς, όπως κάνουν οι ειδωλολάτρες εξουσιαστές, αλλά θα τους διακονείτε με αγάπη…» (Χριστός)
 «Επ’ ελευθερία εκλήθητε, αδελφοί…» (απ. Παύλος)
 «Ου καλώ υμάς δούλους, αλλ’ αδελφούς…» (Χριστός)
 «Αγαπάτε αλλήλους…» (Χριστός)
Εξ άλλου, η Χ.Δ. δεν πρέπει να συγχέεται με τις λεγόμενες «Χριστιανικές Δημοκρατίες» της Δύσεως, που για ιστορικούς λόγους κατατάσσονται στα δεξιά αστικά και φιλελεύθερα (οικονομικά) καπιταλιστικά κόμματα. Αυτά γεννήθηκαν από τις προτεσταντικές αρχές παραγωγής για τη συσσώρευση ιδιωτικού πλούτου με αφετηρία το κέρδος και προκάλεσαν το πνεύμα του Καπιταλισμού, που καθ’ οδόν στρατεύθηκε κατά του Κομμουνισμού, στο όνομα δήθεν του Χριστιανισμού και της ελευθερίας, ενώ εκφράζουν τους άπληστους του κέρδους και ασύδοτους εκμεταλλευτές των λαών. Οι πρώτες διακηρύξεις για «ελευθερία, ισοτιμία και αδελφότητα» λησμονήθηκαν και αντικαταστάθηκαν από την αλαζονεία του ατομικού κέρδους.
Γι’ αυτό, όσοι εμπνέονται από τη «Χριστιανική Δημοκρατία» στην Ελλάδα και το εξωτερικό θεωρούν πρωταρχικό χρέος τους να σέβονται τους λόγους του Χριστού στην Επί του Όρους ομιλία:
«Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην».
«Μακάριοι οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης».
Αυτή η ευλογία του Θεανθρώπου για τη δικαιοσύνη, να πράττει κάθε χριστιανός το δίκαιο και να αποφεύγει το άδικο, το εγωιστικό και καταπιεστικό, είναι ένα κάλεσμα αγώνα κοινωνικού και ανιδιοτελούς, ενός αγώνα για τους άλλους, ως έκφραση αλληλεγγύης και αγάπης, που ενώνει τους πιστούς και συγκινεί τους απίστους, που εμπνέεται από το πνεύμα της Αγίας Τριάδας ως υπέρτατης Αρχής της Αγάπης και της Ελευθερίας των προσώπων, που φέρνει την ειρήνη».
Εξ άλλου, οι «δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης» αποδεικνύουν το πνεύμα της παρουσίας και αυτοθυσίας για τους αδελφούς, για τα δίκαια των λαών, και σηματοδοτούν ότι ο Θεάνθρωπος ευλογεί τους κοινωνικούς αγώνες για το δίκαιο, έστω και αν οι ισχυροί και εκμεταλλευτές απειλούν με διώξεις, βασανισμούς και εξοντώσεις. Οι αγωνιστές της δικαιοσύνης, χωρίς βία, με αγάπη, αλήθεια και ελευθερία, περιμένουν τους χριστιανούς να αφυπνιστούν, να συνεργαστούν και να κηρύξουν έμπρακτα το μήνυμα μιας νέας κοινωνίας.
Γι’ αυτό, πρώτα οι χριστιανοδημοκράτες με το παράδειγμά τους, με ταπεινότητα και αγάπη, αισθάνονται το χρέος να συνεχίσουν έναν πολιτικό αγώνα ως διακονία των αδελφών, παρά τις όποιες αντιξοότητες, συνδυάζοντας το όραμα με το «εδώ και τώρα».
Αθανάσιος Κουρταλίδης
Επίτιμος Πρόεδρος της Χ.Δ.

Χριστιανική 26 Φεβρουαρίου 2026

 

Μᾶς θύμισαν τὸ καθῆκον νὰ ἀντισταθοῦμε…

Μᾶς θύμισαν τὸ καθῆκον νὰ ἀντισταθοῦμε…

«Πολλὲς φορὲς μὲ ρωτᾶνε ἐδῶ στὴ φυλακὴ πῶς βρῆκα τὴ δύναμη ἐγώ, ἕνα ἄβγαλτο κορίτσι ἀπ’ τὴ Σάμο, ν’ ἀνακατευτῶ στὴν Ἀντίσταση. Οὔτε κι ἐγὼ ξέρω νὰ σοῦ πῶ. Κάτι μέσα μου μ’ ἔτρωγε. Κάτι μοῦ ’λεγε «Πρέπει νὰ κάνεις κι ἐσὺ κάτι. Τὸ ζητάει ἡ ὥρα». Μπορεῖ νὰ μ’ ἔβαλαν στὰ αἵματα κι ἐκεῖνα τὰ παλικάρια ποὺ κατέβασαν τὴ γερμανικὴ σημαία ἀπ’ τὴν Ἀκρόπολη τὸν Μάιο τοῦ ’41. Δὲν μάθαμε ἀκόμα τ’ ὄνομά τους. Ἴσως νὰ μὴν τὸ μάθουμε ποτέ. Θυμᾶμαι ὅτι ἐκείνη τὴ μέρα, ἐκεῖνο τὸ σούρουπο, ἀνέβηκα πάνω στοῦ Φιλοπάππου καὶ κοίταζα τὸν βράχο ἀπέναντι. Κοίταζα τὸν Παρθενώνα καὶ σκεφτόμουνα «Ἆραγε, θὰ μπορέσω ποτὲ νὰ κάνω κι ἐγὼ κάτι;»

  • Αὐτὰ ἔγραφε μεταξὺ ἄλλων ἡ Ἰουλία Μπίμπα, ἡρωίδα τῆς Ἀντίστασης, σὲ ἐπιστολή της ἀπὸ τὴ φυλακὴ τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1942. Στὴν Ἀθήνα ὅπου ζοῦσε μὲ τὸν ἐκ γενετῆς τυφλὸ σύζυγό της Κωνσταντίνο, ἔβγαζε μεροκάματο ἐργαζόμενη ὡς παραδουλεύτρα καὶ στὸν ἐλεύθερο χρόνο της ἦταν κατηχήτρια στὴν ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Νικολάου.
  • Εἶχε πρωταγωνιστήσει στὴν ἀνατίναξη τοῦ κτηρίου τῆς ναζιστικῆς ΕΣΠΟ ἀπὸ τὴν ὀργάνωση ΠΕΑΝ.
  • Ἐμπνεόμενη ἀπὸ ἥρωες ποὺ ἔδρασαν ἀπὸ ἄλλο ἰδεολογικὸ μετερίζι, τὸν Μανώλη Γλέζο καὶ τὸν Λάκη Σάντα. Τὰ ὀνόματα τῶν ὁποίων ἀγνοοῦσε.
  • Ἡ Ἰουλία Μπίμπα πῆρε μικρὴ παράταση ζωῆς σὲ σχέση μὲ τοὺς συναγωνιστές της, ἐπειδή, ὡς γυναίκα, τυπικὰ δὲν ἔπρεπε νὰ τουφεκιστεῖ, ἀλλὰ νὰ ἐκτελεσθεῖ μὲ τὴ λαιμητόμο.
  • Ἔτσι, ὁδηγήθηκε στὴ Βιέννη, ὅπου καὶ θανατώθηκε μὲ ἀποκεφαλισμὸ σὰν σήμερα, στὶς 26 Φεβρουαρίου 1943, μαζὶ μὲ ἄλλους ἀντιφασίστες ἄλλων ἐθνικοτήτων.
  • Λίγο πιὸ μακριά, στὸ Μόναχο, λίγες μέρες πρίν, εἶχε θανατωθεῖ μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ἡ Σοφία Σὸλ τοῦ «Λευκοῦ Ρόδου». Ὅπως καὶ ὁ ἀδελφός της Χὰνς καὶ ὁ Κρίστιαν Πρόμπστ.

    «Άννα, στείλε μου όσα πράγματα καταλαβαίνεις, γιατί μας στέλνουν εξορία. Ιουλία» (Μπίμπα)
  • Προφανῶς, οἱ Ναζὶ δολοφόνοι ἔγιναν λιγότερο τυπικοὶ ὅταν ἔπρεπε νὰ φύγουν τὸ 1944, ἀφοῦ τουφέκισαν μεταξὺ ἄλλων τὴν πολύτεκνη μητέρα Λέλα Καραγιάννη καὶ τὴ μικρὴ μαθήτρια Ἡρὼ Κωνσταντοπούλου.
  • Τέτοιες μέρες τοῦ Φεβρουαρίου τοῦ 1943, συγκλονίστηκε ἡ Ἀθήνα ἀπὸ μαζικὲς διαδηλώσεις, οἱ ὁποῖες εἶχαν ὡς ἀποτέλεσμα τὴ ματαίωση τῆς πολιτικῆς ἐπιστράτευσης ποὺ σχεδίαζαν οἱ Γερμανοὶ κατακτητές.
  • Κάτι ποὺ πέτυχαν σὲ ὅλες τὶς ἄλλες κατεχόμενες χῶρες, ἀπ’ ὅπου μὲ τὸν τρόπο αὐτὸν ἄντλησαν τὸ ἐργατικὸ δυναμικὸ ποὺ εἶχαν ἀνάγκη γιὰ τὴν πολεμική τους προσπάθεια.
  • Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Δαμασκηνὸς πῆγε ὁ ἴδιος στὸ γραφεῖο τοῦ πληρεξουσίου τοῦ γερμανικοῦ Ράιχ στὴν Ἑλλάδα Ἄλτενμπουργκ καὶ δήλωσε πώς, ἄν δὲν ματαιωνόταν ἡ ἀπόφαση πολιτικῆς ἐπιστράτευσης, οἱ καμπάνες ὅλων τῶν ἐκκλησιῶν θὰ χτυποῦσαν ὥσπου νὰ πέσει καὶ ὁ τελευταῖος σὲ θέση νὰ τραβάει τὰ σχοινιά.
  • Ἡ παρέμβαση αὐτὴ θορύβησε τὸν Ἄλτενμπουργκ καὶ συνέβαλε ἀποφασιστικὰ στὴν ἀκύρωση τῆς ἀπόφασης.
  • Τοὺς ἀγῶνες αὐτοὺς τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ θύμισαν οἱ φωτογραφίες τῶν ἀγωνιστῶν ποὺ πήγαιναν γιὰ ἐκτέλεση τὴν Πρωτομαγιὰ τοῦ 1944 στὴν Καισαριανή.
  • Μὲ τὴ συγκλονιστικὴ εἰκόνα τῶν ἀνθρώπων ποὺ βάδιζαν μὲ τέτοιο θάρρος πρὸς τὸ θάνατο.
  • Θἄλεγε κανεὶς ὅτι, μέρες Ψυχοσαββάτων, οἱ ψυχὲς αὐτὲς βρῆκαν τὴν εὐκαιρία καὶ διάλεξαν αὐτὸν τὸν τρόπο γιὰ νὰ μᾶς ἐπισκεφτοῦν ὅλους.
  • Γιὰ νὰ μᾶς θυμίσουν μὲ τὸ παράδειγμά τους τὸ καθῆκον τῆς ἀντίστασης στὴ νέου τύπου Κατοχή.
  • Τὸ μέγεθος τῆς λεβεντιᾶς αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἀποπνέουν οἱ φωτογραφίες παραπέμπει στὸ ἀσύλληπτο μέγεθος τοῦ ἀγώνα ποὺ ἔδωσε ὁ ἑλληνικὸς λαὸς τὰ φοβερὰ χρόνια τοῦ 1940-1944.
  • Πέρα ἀπὸ ἰδεολογίες καὶ παρατάξεις, γιὰ τὴν ἀποτίναξη τῆς σκλαβιᾶς.
  • Γιὰ μιὰ κοινωνία ἐλεύθερη καὶ δίκαιη, ὅπως τὴν ἔβλεπε ὁ κάθε ἀγωνιστὴς τῆς λευτεριᾶς.
  • Δυστυχῶς, δὲν ὑπῆρξαν οἱ προϋποθέσεις γιὰ νὰ γίνει σύνθεση τῶν ἐπιμέρους ὁραμάτων καὶ ἡ κεφαλαιοποίηση τῶν ἀγώνων, ποὺ θὰ εἶχε ὁδηγήσει τὴν πατρίδα μας πολλὲς δεκαετίες πιὸ μπροστά, μὲ κοινωνικὸ κράτος στὸ ἐπίπεδο ἄλλων χωρῶν τῆς κατεχόμενης Εὐρώπης ποὺ ἀπέφυγαν τὸν ἐμφύλιο σπαραγμὸ καὶ ἔθεσαν σὲ ἐφαρμογὴ τὶς ἐξαγγελίες τῆς Ἀντίστασης.

Χριστιανική 26 Φεβρουαρίου 2026. Στήλη τὰ τοῦ Καίσαρος

Ὁ ἐπίσκοπος Γάζας Πορφύριος κατὰ τῆς τυραννίας τῶν ἀρχόντων

Ὁ ἐπίσκοπος Γάζας Πορφύριος κατὰ τῆς τυραννίας τῶν ἀρχόντων

Σήμερα τιμᾶται ἡ μνήμη τοῦ Ἐπισκόπου τῆς μαρτυρικῆς Γάζας ἁγίου Πορφυρίου. Γεννημένος στὴ Θεσσαλονίκη τὸ 348 μ.Χ., ἐγκατέλειψε τὶς ἀνέσεις τῆς πλούσιας οἰκογένειάς του καὶ πῆγε στὴν Αἴγυπτο, ὅπου ἔγινε μοναχός. Μετὰ πέντε χρόνια, πῆγε στὰ Ἱεροσόλυμα, ὅπου κήρυξε τὸ Εὐαγγέλιο καὶ χειροτονήθηκε ἱερέας. Τὸ 395 μ.Χ., ἐκλέχτηκε Ἐπίσκοπος Γάζας.
• Ἐπειδὴ τὸ ποίμνιό του καταπιεζόταν ἀπὸ τὶς ἀδικίες τῶν ἀρχόντων καὶ τῶν εἰδωλολατρῶν, πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Ἰωάννη Χρυσόστομου πέτυχε τὴν παρέμβαση τοῦ αὐτοκράτορα Ἀρκαδίου.
• Στὴ συνέχεια, ἀφιερώθηκε στὴν ἀνασυγκρότηση τῆς ἐπισκοπῆς του καὶ στὴ φιλανθρωπικὴ καὶ ἱεραποστολικὴ δράση.
• Ἐκοιμήθη τὸ 420 μ.Χ. καὶ εἶναι θαμμένος στὴ βορειοανατολικὴ γωνία τῆς ὀρθόδοξης ἐκκλησίας ποὺ τιμᾶται στὸ ὄνομά του.
• Εἶναι ὁ παλαιότερος ἐνεργὸς ναὸς τῆς πόλης καὶ ὁ τρίτος ἀρχαιότερος στὸν κόσμο, στὴ συνοικία Zaytun τῆς Παλαιᾶς Πόλης τῆς Γάζας. Ἤδη ὑπῆρχε ναὸς ἀπὸ τὸ 424 μ.Χ., ἐνῶ ὁ σημερινὸς διαμορφώθηκε τὴν ἐποχὴ τῶν Σταυροφόρων καὶ ἀνακαινίστηκε τὸ 1856.
• Κατὰ τὸ παράδειγμα τοῦ ἁγίου Πορφυρίου, χρησίμεψε ὡς καταφύγιο δύο χιλιάδων Παλαιστινίων κατὰ τοὺς ἰσραηλινοὺς βομβαρδισμοὺς τοῦ 2013, ἐνῶ τοὺς παρασχέθηκαν γεύματα καὶ ἰατρικὴ περίθαλψη.
• Τὸ ἴδιο ἔγινε καὶ κατὰ τὸν πόλεμο τοῦ 2023. Στὶς 19 Ὀκτωβρίου ὁ ἰσραηλινὸς στρατὸς στόχευσε κτήριο τοῦ συγκροτήματος, ὅπου εἶχαν καταφύγει 400 Παλαιστίνιοι.
• Τὴν ἐνέργεια αὐτὴ καταδίκασε τὸ Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων ὡς ἔγκλημα πολέμου.

Χριστιανική 26 Φεβρουαρίου 2026. Στήλη “Τὰ τοῦ Καίσαρος”

OI ΧΑΡΙΕΝΤΙΣΜOΙ ΜΗΤΣOΤΑΚΗ – ΕΡΝΤOΓΑΝ OΔΗΓOΥΝ ΣΕ Αναθεωρητικές απειλές

OI ΧΑΡΙΕΝΤΙΣΜOΙ ΜΗΤΣOΤΑΚΗ – ΕΡΝΤOΓΑΝ OΔΗΓOΥΝ ΣΕ Αναθεωρητικές απειλές

Του Ηρακλή Κανακάκη

Το πόσο εθνικά επιζήμια και επικίνδυνη είναι η πολιτική του κατευνασμού και των «ήρεμων νερών» φαίνεται από το γεγονός ότι στο Αιγαίο έχει «κανονικοποιηθεί», στα μάτια των ξένων, η διεκδικούμενη από την Τουρκία συγκυριαρχία, ενώ από αρχαιοτάτων χρόνων ήταν ελληνικό πέλαγος.

Details

Μηνύματα Ελευθερίας σε δύσκολους καιρούς.

Μηνύματα Ελευθερίας σε δύσκολους καιρούς.

  • Επαναστάσεις Κολινδρού,  Λιτοχώρου.

του Παναγιώτη Μυργιώτη

Ο Έλληνας από τη φύση του άνθρωπος Δημοκράτης και Ελεύθερος. .Δεν σηκώνει ζυγό ο τράχηλός του και δεν μπορεί να ζήσει ως σκλάβος. Το πρώτο ελεύθερο ελληνικό κράτος μετά την παλιγγενεσία του 1821 είχε ως βόρεια σύνορά του την Θεσσαλία. Εδάφη εκτός της ελληνικής επικρατείας όπως η Θεσσαλία, Μακεδονία, Θράκη κ.α. στέναζαν κάτω από την σκλαβιά του τούρκου κατακτητή. Οι κάτοικοι των ελληνικότατων αυτών εδαφών υπέφεραν και ζούσαν με τον πόθο και την ελπίδα της ελευθερίας. Ζούσαν, ελπίζανε και περιμένανε…

Κατά την διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1877-1878) οι ρωσικές δυνάμεις   καταλαμβάνουν την Αδριανούπολη. Η Ελληνική  κυβέρνηση υπό την πίεση της κοινής γνώμης  στέλνει τον αντιστράτηγο Σκαρλάτο Σούτσο με δύναμη 20.000 ανδρών να εισβάλει σε ελληνικά εδάφη τα οποία κατείχαν οι Τούρκοι.

Οι κάτοικοι της Μακεδονίας, Ηπείρου και Θεσσαλίας βλέπουν τις ελπίδες τους να παίρνουν σάρκα και οστά. Ελπίζουν στα αιματοβαμμένα χώματά τους να επιστρέψει η ελευθερία. Δεν έφθασε ακόμη η ώρα η πολυπόθητη. Οι ελληνικές δυνάμεις επιστρέφουν στα ελεύθερα ελληνικά εδάφη με αξίωση των ευρωπαίων.

Οι Ρώσοι και οι Τούρκοι οδηγούνται σε ανακωχή και στις 20 Φεβρουαρίου 1878 υπογράφεται η συνθήκη του Αγίου Στεφάνου. Η συνθήκη αυτή αφαιρούσε ελληνικά εδάφη από την ηττηθείσα Τουρκία και τα παραχωρούσε στην Βουλγαρία και έτσι σχηματίζονταν μια  Μεγάλη Βουλγαρία.

Τον Ιανουάριο του 1878 έχει σχηματιστεί Ανεξάρτητη Μακεδονική Επιτροπή Αγώνα και με αφορμή τη συνθήκη αυτή αποφασίζει να οργανώσει επαναστατικό κίνημα και να ενισχύσει επαναστατικές κινήσεις που παρατηρούνται στις περιοχές Ολύμπου, Πιερίων και αλλού.

Επικεφαλής του εκστρατευτικού σώματος είναι ο λοχαγός του ελληνικού στρατού Δουμπιώτης Κοσμάς, Μακεδόνας στην καταγωγή από την Χαλκιδική. Οι στρατιώτες του Δουμπιώτη ήταν κατά κύριο λόγο εθελοντές από την Μακεδονία. Το βράδυ 15 προς 16 Φεβρουαρίου 1878 αποβιβάζονται στην Πλάκα Λιτοχώρου. Οι εθελοντές μαχητές γίνονται δεκτοί με ενθουσιασμό από τους κατοίκους του Λιτοχώρου και των γύρω χωριών. Στο Μετόχι του μοναστηριού του Αγίου Διονυσίου αποθηκεύονται τα πυρομαχικά. Το Λιτόχωρο ορίζεται ως η έδρα του αρχηγείου και της προσωρινής επαναστατικής κυβέρνησης του Ολύμπου. Πρόεδρος της επαναστατικής κυβέρνησης αναλαμβάνει ο γιατρός Ευάγγελος Κοροβάγκος και γραμματέας ο επίσκοπος Κίτρους Νικόλαος Λούσης, με έδρα της επισκοπής του τον Κολινδρό.

Από τις πρώτες ενέργειες της κυβέρνησης είναι η έκδοση προκήρυξης προς τις κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών  δυνάμεων με την οποία πληροφορούνται την κατάλυση της τουρκικής εξουσίας, και την ανακήρυξη της ένωσης με την μητέρα Ελλάδα. Επίσης, διαδηλώνεται η απόφαση των Μακεδόνων να αγωνιστούν για την κατάκτηση της ελευθερίας και ταυτόχρονα ζητούν προστασία για τον δίκαιο αγώνα τους.

Το εκστρατευτικό σώμα του Δουμπιώτη κινήθηκε για να εμψυχώσει και τους κατοίκους και των άλλων χωριών. Ο Δουμπιώτης και οι αξιωματικοί του δεν κατέλαβαν την Κατερίνη, όπου κατοικούσαν πολλοί Τούρκοι, παραπλανηθέντες από τον τούρκο μεγαλοκτηματία Νικόλαο Μπίτζιο, εκπρόσωπο των κατοίκων  της πόλεως. Το ότι δεν επιτέθηκαν στην Κατερίνης έδωσε χρόνο στους Τούρκους της Θεσσαλονίκης να προετοιμαστούν και με ισχυρή στρατιωτική δύναμη να συντρίψουν την επανάσταση.

Στον Κολινδρό ο επίσκοπος Νικόλαος Λούσης την 22 Φεβρουαρίου 1878 κηρύσσει την επανάσταση στην θέση «Φούντα». Την θέση αυτή οι Τούρκοι εύκολα θα μπορούσαν να προσβάλλουν και για τον λόγο αυτό εκτιμά ότι δεν θα μπορέσει να κρατήσει,. Βάζει φωτιά και καίει το κτίριο της Επισκοπής την νύκτα 25 προς 26 Φεβρουαρίου για να μη πέσει στα χέρια των Τούρκων . Την επομένη ημέρα οδηγεί τα γυναικόπαιδα των γύρω χωριών και του Κολινδρού στο μοναστήρι των Αγίων Πάντων ( βρίσκεται κοντά στη Βεργίνα). Οι Τούρκοι έστειλαν τον Ασάφ πασά να καταστείλει την επανάσταση. Καταλαμβάνει τον Κολινδρό, ανενόχλητος φθάνει στην Κατερίνη και αφού κινήθηκε νοτιότερα πυρπολεί και λεηλατεί το Λιτόχωρο.

Αφού ο Ασάφ πασάς λεηλάτησε το Λιτόχωρο βάδισε προς το μοναστήρι των Αγίων Πάντων, όπου είχαν καταφύγει οι επαναστάτες του Κολινδρού και τα γυναικόπαιδα της περιοχής. Οι λιγοστοί άνδρες μαχητές πολεμούν ηρωικά αλλά δεν μπορούν να σταματήσουν την τουρκική εκδίκηση. Γυναικόπαιδα συλλαμβάνονται και αφού «λεηλατήθηκαν» αφήνονται ελεύθερα  να επιστρέψουν στα χωριά τους.

Στο καταφύγιο της Ιεράς Μονής των Αγίων Πάντων, όπου συγκεντρώθηκαν περισσότερα από δυο χιλιάδες γυναικόπαιδα γράφτηκε ο ηρωικός επίλογος της επανάστασης με μια πράξη που παραπέμπει στο αιώνιο Ζάλογγο. Επτά γυναίκες Βλάχων κτηνοτρόφων από το Σέλι Βερμίου για να μη πέσουν στα χέρια των Τούρκων και υποστούν τις γνωστές «θηριωδίες» πέφτουν σε ένα γκρεμό κοντά στο μοναστήρι των Αγίων Πάντων.

Με την κατάληψη της Μονής των Αγίων Πάντων τελειώνει η Επανάσταση του Ολύμπου. Χύθηκε αίμα ελληνικό, σπάρθηκε ο σπόρος και η ελπίδα. Δεν έσβησε η φλόγα της Ελευθερίας στους κατοίκους της περιοχής. Στο στρατιωτικό πεδίο η μάχη χάθηκε αλλά ο πόλεμος όχι. Δεν πήγε χαμένο το αίμα των εξεγερθέντων επαναστατών του Ολύμπου ( Λιτόχωρου και Κολινδρού). Έχουμε επιτυχία στο διπλωματικό πεδίο.

Ο αγώνας αυτός έδωσε το δικαίωμα και τα όπλα για να διεκδικήσει τα εθνικά της και την ελευθέρωση ελληνικών σκλαβωμένων περιοχών. Τον Αύγουστο του ιδίου έτους το Συνέδριο του Βερολίνου καταργεί την Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου και επιβάλλει την ένωση με την μητέρα Ελλάδα της Θεσσαλίας και μέρους της Ηπείρου. Κέρδος της επανάστασης αυτής είναι η απόδειξη ότι ο πόθος της Ελευθερίας στον Έλληνα είναι βαθιά ριζωμένος στην καρδιά του και στο DNA του. Πόθος ακοίμητος. Αιώνιος. Μη το ξεχνούν φίλοι και εχθροί. Δίκαια, λοιπόν, η Πιερία με πρωταγωνιστές τους Δήμους Δίου- Ολύμπου (Λιτόχωρο) και Πύδνας- Κολινδρού) διοργανώνουν κάθε χρόνο εορταστικές εκδηλώσεις μνήμης και τιμής των ηρωικών επαναστατών του 1878 με την παρουσία κυβερνητικών στελεχών, ενίοτε και Προέδρων της Δημοκρατίας, με δοξολογίες , παρελάσεις και καθολική συμμετοχή των κατοίκων τους. Δυο Κυριακές του Φεβρουαρίου, μία για κάθε Δήμο, η καρδιά της Ελευθερίας κτυπά στην Πιερία.

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

 

Οι ορθόδοξοι επίσκοποι Γαλλίας κατά της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας

Οι ορθόδοξοι επίσκοποι Γαλλίας κατά της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας

Η Σύνοδος των Ορθοδόξων Επισκόπων Γαλλίας (AEOF) στο ανακοινωθέν που εξέδωσε κατά τη συνεδρία της 17ης Φεβρουαρίου (ΦΩΤΟ) περιλαμβάνει έκκληση στους βουλευτές του γαλλικού κοινοβουλίου να μη ψηφίσουν τον αποκαλούμενο “νόμο για την ενεργή βοήθεια προς το θάνατο” (la loi sur l’aide active à mourir), ο οποίος απορρίφθηκε από τη Γερουσία και αναπέμφθηκε στην Εθνοσυνέλευση (Βουλή) της χώρας, όπου και συζητείται. Συγκεκριμένα τονίζουν: 

Οι Ορθόδοξοι επίσκοποι της Γαλλίας καλούν τα μέλη του κοινοβουλίου να ψηφίσουν σύμφωνα με τη συνείδησή τους και να απορρίψουν την υιοθέτηση ενός τόσο επιτρεπτικού και διχαστικού νόμου, ο οποίος θα εισήγαγε στη γαλλική νομοθεσία μια βίζα για τον τερματισμό της ζωής.

Πολλές φωνές, τόσο θρησκευτικές όσο και μη θρησκευτικές, εγείρονται ενάντια στους ηθικούς, αξιακούς και δεοντολογικούς κινδύνους που ενυπάρχουν σε μια τέτοια πολιτισμική ρήξη, και σε αυτή τη μετατόπιση από την τωρινή παραδοχή της έλευσης του θανάτου στην αβέβαιη και επικίνδυνη παραδοχή της πρόκλησης θανάτου.
Οι Ορθόδοξοι επίσκοποι της Γαλλίας επιβεβαιώνουν την υποστήριξή τους για την ανάπτυξη υπηρεσιών παρηγορητικής φροντίδας που ανακουφίζουν τα βάσανα και παρέχουν αξιοπρεπή και κατάλληλη υποστήριξη στο τέλος της ζωής.

Καλούν την Εθνοσυνέλευση να κατευθύνει τις προσπάθειες της γαλλικής κοινωνίας προς τον ακόμη αναπτυσσόμενο τομέα της παρηγορητικής φροντίδας, έναν τομέα που απολαμβάνει συναίνεσης, αντί να διχάζει την κοινωνία με νομοθεσία που προσβάλλει την πίστη και τη συνείδηση ​​εκατομμυρίων Γάλλων, ανδρών και γυναικών. Υπενθυμίζοντας τους όρους της διακήρυξής τους για το τέλος της ζωής, που υιοθετήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2023, οι Ορθόδοξοι επίσκοποι της Γαλλίας επιβεβαιώνουν την πεποίθησή τους ότι η πρόοδος δεν επιτυγχάνεται μέσω της υποβάθμισης της ηθικής της ζωής ούτε μέσω της εκχυδαϊσμού του θανάτου.

Η Σύνοδος αυτή, αν και δεν έχει κανονικό χαρακτήρα ( ο γαλλικός όρος είναι “Συνέλευση”), λειτουργεί ως συντονιστικό όργανο των Ορθοδόξων Επισκόπων που εδρεύουν στη Γαλλία.

Την έντονη αντίθεσή τους έχουν εκφράσει και άλλες χριστιανικές ομολογίες. Ο αρχιεπίσκοπος της Τουρ Βενσέν Ζορντί, αντιπρόεδρος της ρωμαιοκαθολικής Γαλλικής Επισκοπικής Συνόδου, καταγγέλλει το νομοσχέδιο: «Η αλήθεια είναι ότι θα εφαρμόσουμε την ευθανασία και την υποβοηθούμενη αυτοκτονία, οι οποίες συγκαλύπτονται από έννοιες όπως «βοήθεια στον θάνατο»». Εκφράζοντας επίσης ανησυχία ότι η παρηγορητική φροντίδα «τίθεται για άλλη μια φορά υπό αμφισβήτηση».  

Την αντἰθεσή της έχει εκφράσει και η συλλογικότητα “Ανάστασις”, όπως έχουμε ήδη αναρτήσει.

Σοβαρά ερωτηματικά για το δυστύχημα

Σοβαρά ερωτηματικά για το δυστύχημα

  • ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΣΤΑ ΝΕΡΑ ΤΗΣ ΧΙΟΥ

Του Ηρακλή Κανακάκη

Η μετανάστευση των ανθρώπων, ως διαχρονικό φαινόμενο, είναι τόσο παλιό όσο και η ιστορία του ανθρώπινου είδους. Σήμερα έχει εξελιχθεί σε κορυφαίο θέμα που απασχολεί τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τα εθνικά κράτη.
Η Ευρώπη, στη νέα εποχή, το προσεγγίζει διαφορετικά απ’ ό,τι στο παρελθόν Όχι επειδή άντλησε διδάγματα από τη συσσωρευμένη διεθνή εμπειρία και από τα τραγικά λάθη της πολιτικής της περί «πολυτισμικότητας», που προκάλεσαν στις τοπικές κοινωνίες δυσαρέσκεια και αίσθημα ανασφάλειας και αβεβαιότητας, αλλά λόγω Τραμπισμού. Και, κυρίως, επειδή ακραία και λαϊκιστικά κινήματα καταγράφουν άνοδο ή εκλογικές επιτυχίες, όπως, λόγου χάρη, το Κόμμα της Ελευθερίας (FPO) στην Αυστρία, το AfD στη Γερμανία, το RN στη Γαλλία, το κόμμα του Γκέερ Βίλντερς στην Ολλανδία.
Η παγκοσμιοποίηση, με την αποεθνικοποίηση του οικονομικού χώρου και την ελεύθερη ανθρώπινη κινητικότητα, που υπήρξε πολιτική επιλογή των κυρίαρχων δυτικών ελίτ, και κυρίως των Η.Π.Α., συνδέθηκε, με σχέση ιδιαίτερα στενή, με τη μετανάστευση. Πολυεθνικές επιχειρήσεις και υπερεθνικοί οργανισμοί διακυβέρνησης την εργαλειοποίησαν, για να απορρυθμίσουν την εργασία. Να πειθαρχήσουν το ντόπιο εργατικό δυναμικό, για να δεχθεί την εργασιακή δουλοπαροικία. Να αποδιοργανώσουν την κοινωνική συνοχή και για να συρρικνωθεί η Δημοκρατία και να καταστεί σιδερόφραχτη.
Τα σημαντικότερα αίτια της μετανάστευσης είναι ο πόλεμος, η φτώχεια, η κλιματική κρίση και οι οικολογικές καταστροφές. Ο υπερπληθυσμός και η υποανάπτυξη σε χώρες της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής. Η υποαπασχόληση και η ανεργία στη χώρα προέλευσης και οι ανάγκες απασχόλησης στη χώρα υποδοχής (θεωρία έλξης και ώθησης). Τα υψηλότερα επίπεδα υγειονομικών και εκπαιδευτικών υπηρεσιών και προσωπικής ασφαλείας.
Η αντιμετώπισή τους θα καθιστούσε το φαινόμενο διαχειρίσιμο, με όρους σεβασμού στην ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια, και θα επέτρεπε στις χώρες υποδοχής να ρίξουν το βάρος τους στην ένταξη και ενσωμάτωση των υπαρχόντων αλλοδαπών πληθυσμών, με ισόνομη και ισότιμη μεταχείρισή τους, αλλά και με αποδοχή από μέρους τους της πολιτειακής συγκρότησης, των θεσμών, των κοινωνικών αξιών και κατακτήσεων. Κοινωνίες με παράλληλες ομάδες συμβίωσης και αντιμαχόμενες κουλτούρες δοκιμάζονται από εντάσεις, αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις.
Όσο συνεχίζονται οι μεταναστευτικές και προσφυγικές ροές, τα οργανωμένα εγκληματικά δίκτυα και κυκλώματα διακίνησης και εκμετάλλευσης, που τα χαρακτηρίζει η μεταβλητότητα και η προσαρμοστικότητα, θα θησαυρίζουν, και άνθρωποι θα χάνουν τη ζωή τους πριν και κατά τη διέλευση των συνόρων, χερσαίων και θαλασσίων, λόγω της στρατιωτικοποίησής τους. Διότι απέχουμε πολύ από το να γίνει ο κόσμος μας μία… ποίμνη με ένα ποιμένα.
Και αν στη στεριά τα πράγματα είναι ξεκάθαρα, στη θάλασσα δυσκολεύουν, γιατί οι επιχειρούντες θα πρέπει, υπό αντίξοες συνθήκες, ως επί το πλείστον, να εξισορροπήσουν την αποτροπή, την απαγόρευση δηλαδή παράνομης διέλευσης, με τη διατήρηση της πρόσβασης στη διεθνή προστασία αυτών που έχουν ανάγκη. Το διεθνές και ανθρωπιστικό Δίκαιο επιβάλλει το χρέος διάσωσης των μεταναστών, ακόμα κι αν είναι παράνομοι.
Η τραγωδία στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Χίου και Οινουσσών, με τους 15 νεκρούς από πολλαπλά κατάγματα στο κεφάλι και όχι από πνιγμό, εγείρει σοβαρά ερωτηματικά. Ενήργησε σωστά το πλήρωμα του περιπολικού; Γιατί η κάμερα, η οποία συνιστά πειστήριο πρόληψης και διάλυσης παρεξηγήσεων και κακόβουλων αιτιάσεων, αν και πλήρως λειτουργική, δεν ήταν ενεργοποιημένη; Τα σκάφη του Λιμενικού, που τελούν υπό την ομπρέλα του Frontex, υποχρεούνται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, για λόγους διαφάνειας, να φέρουν κάμερα και να την ενεργοποιούν, όταν επιχειρούν.
Η κοινή γνώμη περιμένει από τις νόμιμες αρχές, που έχουν επιληφθεί της υπόθεσης, πλήρη διαλεύκανση και απόδοση ευθυνών, αν υπάρχουν. Η χώρα δεν αντέχει άλλο διασυρμό. Ήδη ελέγχεται για δύο ναυάγια. Στις 14 Ιουνίου 2023, το πλοίο Adriana με 750 επιβάτες (περίπου 100 παιδιά) βυθίστηκε στο Ιόνιο Πέλαγος, 87 χλμ. από την ακτή της Πύλου. Διασώθηκαν 104 άτομα. Η Ελλάδα κατηγορήθηκε ότι δεν έπραξε όσα έπρεπε, ώστε να αποτραπεί η βύθισή του. Στις 20 Ιανουαρίου 2014 στο Φαρμακονήσι, έχασαν τη ζωή τους έντεκα άνθρωποι, εκ των οποίων 8 παιδιά.
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, με απόφαση που εξέδωσε στις 7 Ιουλίου 2022, υποχρέωσε την Ελλάδα να καταβάλει συνολικά στους επιζώντες-προσφεύγοντες 330 χιλ. ευρώ. Κατέληξε δε στο συμπέρασμα ότι η Ελλάδα παραβίασε τις υποχρεώσεις της για την προστασία της ζωής των μεταναστών που αποπειράθηκαν να εισέλθουν στη χώρα.
Οι κοινωνικές συνθήκες δεν είναι ευνοϊκές για τη διερεύνηση της τραγωδίας στη Χίο. Με τον Κυριάκο Μητσοτάκη έχει πληγεί το κράτος Δικαίου, έχουν απαξιωθεί οι θεσμοί, έχουν υποχωρήσει τα δικαιώματα και είναι σε κρίση η ελευθερία του Τύπου.

ΤΙ ΝΤΡΟΠΗ! Η κυβέρνηση απελαύνει τον Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί

ΤΙ ΝΤΡΟΠΗ! Η κυβέρνηση απελαύνει τον Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί

«Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης»

Ιω. Καποδίστριας

 

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη απελαύνει τον Έλληνα Γιάννη-Βασίλη Γιαϊλαλί! Πρόκειται για ένα τεράστιο πολιτικό σκάνδαλο, μια ανήθικη, ανίερη πράξη για την οποία φέρει προσωπικά την ευθύνη ο επισκέπτης στο τουρκικό σαράι του νεοσουλτάνου Ερντογάν, Κυριάκος Μητσοτάκης.

Ο Γιάννης-Βασίλης Γιαϊλαλί υπέστη για δεκαετίες διώξεις από το τουρκικό κράτος, με φυλακίσεις, βασανιστήρια, καταδίκες για τη μνήμη των γενοκτονιών και με ενεργά εντάλματα σύλληψης εις βάρος του, αντιμετωπίζεται από το ελληνικό κράτος όχι ως πολιτικός πρόσφυγας αλλά ως… «εν δυνάμει εγκληματίας πολέμου». Όχι επειδή υπάρχουν στοιχεία –δεν υπάρχουν–, αλλά επειδή τόλμησε να μιλήσει. Να καταθέσει. Να εκθέσει εγκλήματα.

Η κυβέρνηση, μέσω του Υπουργείου Μετανάστευσης, υιοθετεί αυτούσια τη ρητορική της Άγκυρας. Εκεί όπου το τουρκικό καθεστώς βαφτίζει «τρομοκρατία» τη μνήμη, την αλήθεια και τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ελληνική Πολιτεία απαντά με γραφειοκρατική συνέργεια. Αυτό δεν είναι «ουδετερότητα». Είναι συνενοχή. Αν η Ελλάδα του 2026 θεωρεί ότι ένας άνθρωπος δεν διώκεται, ενώ διώκεται επί δεκαετίες· αν θεωρεί ότι ένας μάρτυρας εγκλημάτων είναι «επικίνδυνος», ενώ οι θύτες μένουν στο απυρόβλητο· αν παραδίδει πολιτικούς πρόσφυγες σε καθεστώτα που φυλακίζουν για αναρτήσεις και μνημόσυνα, τότε δεν μιλάμε για κράτος δικαίου. Μιλάμε για κράτος φόβου.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει επιλέξει: Να είναι «αξιόπιστη» προς τα έξω και αναξιόπιστη απέναντι στις ίδιες της τις αξίες. Να επικαλείται το διεθνές δίκαιο στα λόγια και να το παραβιάζει στην πράξη.

Η Ελλάδα όμως δεν είναι απλώς σύνορα και υπουργικές αποφάσεις. Είναι ιστορική μνήμη. Είναι προσφυγιά. Είναι άνθρωποι που σώθηκαν επειδή κάποτε κάποιος άλλος άνοιξε μια πόρτα. Αν αυτή η χώρα αρχίσει να την κλείνει, τότε χάνει κάτι πολύ περισσότερο από μια υπόθεση ασύλου: χάνει το ηθικό της έρεισμα. Η απέλαση του Γιαϊλαλί δεν θα είναι απλώς μια διοικητική πράξη. Θα είναι πολιτική επιλογή. Και θα βαραίνει εκείνους που την υπογράφουν.

Ο Γιάννης-Βασίλης Γιαϊλαλί έλαβε δεύτερη απόφαση απέλασης από το Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου. Το Υπουργείο αναφέρει ότι η αίτησή του για άσυλο απορρίφθηκε λόγω κατηγοριών ότι διέπραξε εγκλήματα πολέμου και –παραδόξως– ότι δεν αντιμετωπίζει δίωξη στην Τουρκία, παρότι υπάρχουν δεκατρείς ενεργές υποθέσεις εις βάρος του, στις οποίες έχουν εκδοθεί εντάλματα σύλληψης. Οι υποθέσεις αυτές σχετίζονται με:

  • την αναγνώριση της Γενοκτονίας,
  • την «προσβολή» του Ατατούρκ,
  • και κατηγορίες ότι είναι μέλος του αποσχιστικού Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK).

 

Ποιός είναι ο Γιάννης-Βασίλης Γιαϊλαλί

Ο Γιάννης-Βασίλης Γιαϊλαλί γεννήθηκε σε τουρκική μουσουλμανική οικογένεια ως Ιμπραήμ Γιαϊλαλί το 1974 στον συνοικισμό Γιαϊλά του χωριού Ασάρ της Παύρας του νομού της Σαμψούντας (Αμισός) του Πόντου.

Τον Απρίλιο του 1994 με την κατάταξή του στον τουρκικό στρατό στάλθηκε στο Κουρδιστάν. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους τραυματίστηκε σε μάχη με τους αντάρτες του ΡΚΚ, συνελήφθη και έμεινε αιχμάλωτος για δύο χρόνια και τρεις μήνες. Στο διάστημα αυτό ανακάλυψε τις ποντιακές, χριστιανικές ελληνικές του ρίζες

Όταν η οικογένειά του ζήτησε κρατική βοήθεια για την απελευθέρωσή του, το αίτημα απορρίφθηκε, καθώς θεωρήθηκε προδότης λόγω της ελληνικής του καταγωγής. Έτσι, αποκαλύφθηκε ότι η οικογένεια ήταν στην πραγματικότητα εξισλαμισμένοι και εκτουρκισμένοι Έλληνες, αφού μόνο ο στρατός διέθετε τέτοια αρχεία.

Σε συνέντευξή του στο Siyasi Haber δήλωσε: «Μάθαμε ότι ο πατέρας του παππού μου λεγόταν Κωνσταντίν. Το χωριό τους βρίσκεται στην Μπάφρα. Τα κρατικά αρχεία αναφέρουν επίσης ότι το κράτος επιτέθηκε και σκότωσε τον ελληνικό πληθυσμό εκεί. Ο Κωνσταντίνος δολοφονήθηκε και ο παππούς μου, που τότε ήταν τριών ετών, δόθηκε σε τουρκική οικογένεια αντί να μεταφερθεί σε ελληνικό ορφανοτροφείο».

Αφέθηκε ελεύθερος μετά από περίπου δυόμισι χρόνια κράτησης, ως εγγονός επιζώντα της Γενοκτονίας των Ελλήνων (1913-1923). Με την απελευθέρωσή του άλλαξε το όνομά του από Ιμπραήμ σε Γιάννης-Βασίλης.  Το 2005 μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη, έγινε αντιρρησίας συνείδησης, εντάχθηκε στην Ένωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και συμμετείχε σε κινητοποιήσεις αλληλεγγύης προς τους Κούρδους. Μαζί με τη σύντροφό του Μεράλ Γκιουλεϊνί πρωτοστάτησαν στην ανάδειξη των δολοφονιών στο Κουρδιστάν.

Το 2010 φυλακίστηκε για έναν χρόνο με την κατηγορία της διάδοσης «τρομοκρατικής προπαγάνδας». Η υπόθεση έφτασε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το οποίο δικαίωσε τον Γιαϊλαλί και επιδίκασε αποζημίωση υπέρ του.

Στις 22 Απριλίου 2017 συνελήφθη εκ νέου. Του απαγγέλθηκαν τρεις κατηγορίες και καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης ενός έτους και τριών μηνών, με τις κατηγορίες της υποκίνησης σε «τρομοκρατική δραστηριότητα» λόγω της δράσης του για Ελευθερία στο Κουρδιστάν και για προσβολή του Κεμάλ και του Ερντογάν, λόγω της αρθρογραφίας του για τη Γενοκτονία των Ελλήνων.

Τελικά, αναγκάστηκε να διαφύγει από την Τουρκία στις 28 Ιανουαρίου 2019, όταν κατηγορήθηκε για «διεθνή κατασκοπεία». Οι τουρκικές αρχές τον θεωρούν Έλληνα κατάσκοπο. Ο ίδιος πιστεύει ότι η κατηγορία βασίστηκε στις δηλώσεις του στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης και στις δημόσιες αναρτήσεις του υπέρ της Ελλάδας – χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρότασή του να κλείσει το σπίτι του Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη, ως απάντηση στην ισλαμοποίηση της Αγίας Σοφίας.

Κατέληξε τελικά στην Ελλάδα – μια χώρα που θα έπρεπε να αποτελεί πατρίδα και καταφύγιο για όλους τους Έλληνες.

 

Γιώργος Τασιόπουλος

” Ἕνας πραγματικὰ χριστιανικὸς θάνατος”

” Ἕνας πραγματικὰ χριστιανικὸς θάνατος”

    • 145 ΧΡΟΝΙΑ  ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ

Μὲ ἀφορμὴ τὴ συμπλήρωση 155 χρόνων ἀπὸ τὸ θάνατο τοῦ μεγάλου ὀρθόδοξου Ρώσου συγγραφέα Φιόντορ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι, ἀναδημοσιεύουμε τὴ μαρτυρία τῆς κόρης του Λιουμπὸφ Φιοντόροβνα Ντοστογιέφσκαϊα, στὴ βιογραφία τοῦ πατέρα της ποὺ δημοσίευσε στὴ γαλλικὴ γλώσσα ὡς ἐξόριστη στὸ ἐξωτερικὸ μὲ ἀφορμὴ τὰ 100 χρόνια τοῦ θανάτου του τὸ 1921, ὡς «Αἰμὲ Ντοστογιέφσκυ», μὲ ἀπόδοση τοῦ μικροῦ της ὀνόματος («Ἀγάπη» ἑλληνικά) στὴ γαλλικὴ γλώσσα, ὅπως τότε συνηθιζόταν:
«Τότε ὁ Ντοστογιέφσκυ ζήτησε νὰ ἔρθει ἕνας παπάς, ἐξομολογήθηκε καὶ μετάλαβε. Ὅταν ὁ παπὰς ἔφυγε, μᾶς φώναξε στὸ δωμάτιό του καί, ἀφοῦ μᾶς ἔπιασε τὰ χέρια, παρακάλεσε τὴ μητέρα μου νὰ ἀνοίξει ἀκόμα μιὰ φορὰ τὴ Βίβλο καὶ νὰ μᾶς διαβάσει τὴν παραβολὴ τοῦ Ἀσώτου. Ἄκουγε μὲ τὰ μάτια κλειστὰ βυθισμένος στὶς σκέψεις του. Τότε μὲ ἀδύνατη φωνὴ μᾶς εἶπε: “Παιδιά μου, μὴ ξεχάσετε ποτὲ αὐτὸ ποὺ ἀκούσατε. Ἔχετε ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὸ Θεὸ καὶ μὴν ἀπελπιστῆτε ποτέ. Αὐτὸς θὰ σᾶς συγχωρήσει. Κι ἐγὼ σᾶς ἀγαπῶ πολύ, ὅμως ἡ δική μου ἀγάπη δὲν εἶναι τίποτα μπρὸς στὴν ἀπέραντη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, τὰ πλάσματά Του. Καὶ ὅταν συμβεῖ νὰ κάνετε κανένα ἁμάρτημα στὴ διάρκεια τῆς ζωῆς σας, μὴ χάσετε ποτὲ τὴν πίστη σας στὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Εἴμαστε παιδιά Του. Ταπεινωθῆτε μπροστά Του ὅπως στὸν πατέρα σας, ζητῆστε Του νὰ σᾶς συγχωρήσει, κι Αὐτὸς θὰ χαρεῖ γιὰ τὴ μετάνοιά σας, ὅπως χάρηκε καὶ γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ Ἄσωτου υἱοῦ”.
Ὕστερα μᾶς φίλησε καὶ μᾶς εὐλόγησε. Βγήκαμε κλαίγοντας ἀπὸ τὸ δωμάτιο τοῦ ἑτοιμοθάνατου. Στὸ σαλόνι εἶχαν μαζευτεῖ συγγενεῖς καὶ φίλοι, γιατὶ τὰ νέα γιὰ τὴ σοβαρὴ ἀρρώστεια τοῦ Ντοστογιέφσκυ εἶχαν κιόλας διαδοθεῖ σ’ ὅλη τὴν πόλη. Ὁ πατέρας μου ζήτησε νὰ μποῦν ἕνας ἕνας στὸ δωμάτιό του καὶ εἶχε γιὰ ὅλους μιὰ φιλικὴ κουβέντα. Ὅσο περνοῦσε ἡ μέρα, ἦταν φανερὸ πὼς οἱ δυνάμεις του τὸν ἄφηναν. Τὸ βράδυ εἶχε καὶ νέα αἱμορραγία καὶ ἄρχισε νὰ χάνει τὶς αἰσθήσεις του. Τότε ἄνοιξαν τὶς πόρτες τοῦ δωματίου του. Ὅλοι οἱ φίλοι καὶ συγγενεῖς μπῆκαν μέσα γιὰ νὰ παρευρεθοῦν στὴν ὥρα τοῦ θανάτου του.
Στέκονταν ὄρθιοι κι ἀμίλητοι, χωρὶς κὰν νὰ κλαῖνε, γιὰ νὰ μὴ μεγαλώσουν τὴν ἀγωνία του. Μόνo ἡ μητέρα μου ἔκλαιγε σιγὰ σιγὰ γονατισμένη δίπλα στὸ ντιβάνι ποὺ κειτόταν ὁ ἄνδρας της. Ἕνας παράξενος θόρυβος ὅμοιος μὲ γουργούρισμα νεροῦ ἔβγαινε ἀπὸ τὸ λαιμὸ τοῦ ἑτοιμοθάνατου. Τὸ στῆθος του τιναζότανε καὶ μιλοῦσε γρήγορα κι ἀδύνατα, χωρὶς νὰ μποροῦμε νὰ καταλάβουμε τί ἔλεγε. Σιγὰ σιγὰ ἡ ἀναπνοή του ἔγινε πιὸ δύσκολη, τὰ λόγια του πιὸ ἀραιά. Τέλος… σώπασε.
Πολλὲς φορὲς μοῦ ἔτυχε στὴ ζωή μου νὰ εἶμαι μπροστὰ στὸ θάνατο ἑνὸς συγγενῆ ἢ κάποιου φίλου, ὅμως σὲ κανέναν ἑτοιμοθάνατο δὲν εἶδα τὴν ἀκτινοβολία ποὺ εἶδα στὸν πατέρα μου. Ἦταν ἕνας πραγματικὰ χριστιανικὸς θάνατος σὰν κι αὐτὸν ποὺ εὔχεται ἡ ὀρθόδοξη ἐκκλησία σὲ ὅλους τοὺς πιστούς της, ἕνας θάνατος χωρὶς ντροπή».
Ἀξίζει νὰ παραθέσουμε καὶ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴ μαρτυρία Ἐπισκόπου ποὺ κατοικοῦσε στὸ μοναστήρι τοῦ ἁγίου Ἀλεξάνδρου Νέβσκι τῆς Ἁγίας Πετρούπολης, στὸ καθολικὸ τοῦ ὁποίου εἶχε ἐναποτεθεῖ ἡ σορὸς τοῦ συγγραφέα πρὶν τὴ νεκρώσιμη ἀκολουθία, τὴν ὁποία ἐπικαλεῖται ἡ συγγραφέας:
«Τὸ Σαββατόβραδο μπῆκα στὴν ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος γιὰ ν’ ἀποχαιρετήσω καὶ γὼ τὸ σῶμα τοῦ Ντοστογιέφσκυ. Μὲ ἔκπληξή μου εἶδα πὼς ἦταν γεμάτη κόσμο. Ἀνέβηκα τότε στὸ παρεκκλήσι ποὺ βρίσκεται στὸ ἀπάνω μέρος τῆς διπλανῆς ἐκκλησίας καὶ ἀπὸ τὸ παράθυρό του φαίνεται τὸ ἐσωτερικὸ τοῦ ναοῦ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἐκεῖ πέρασα τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς νύχτας κοιτάζοντας τοὺς φοιτητὲς χωρὶς ἐκεῖνοι νὰ μὲ βλέπουν. Ἦταν ὅλοι τους γονατισμένοι καὶ προσεύχονταν κλαίγοντας μὲ λυγμούς. Ὅταν οἱ καλόγεροι ἦρθαν καὶ θέλησαν νὰ διαβάσουν τρισάγιο, οἱ φοιτητὲς τοὺς πῆραν τὸ βιβλίο ἀπὸ τὰ χέρια καὶ ἔψαλαν οἱ ἴδιοι. Ποτέ μου δὲν ἄκουσα τέτοιο τρισάγιο. Οἱ φοιτητὲς διάβαζαν τοὺς ψαλμοὺς μὲ φωνὴ ποὺ ἔτρεμε ἀπὸ τὴ συγκίνηση, βάζοντας τὴν ἴδια τους τὴν ψυχὴ στὰ λόγια ποὺ λέγανε. Μοῦ εἶχαν πεῖ πὼς αὐτὰ τὰ παιδιὰ ἦταν ἄθεοι καὶ μισοῦσαν τὴν ἐκκλησία μας. Τί μαγικὴ δύναμη πρέπει νὰ ‘χε ὁ Ντογιέφσκυ γιὰ νὰ μπορέσει νὰ τοὺς φέρει τόσο κοντὰ στὸ Θεό!»

Τὸ κείμενο εἶναι ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ μετάφραση τοῦ ἀείμνηστου Στέλιου Ζερβοῦ, ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις «Δωδώνη» τοῦ 1971. Κρατήσαμε τὴν ὀρθογραφία της. Μὲ χαρὰ ἔχουμε πληροφορηθεῖ ὅτι ἑτοιμάζεται δεύτερη ἔκδοση ἐνημερωμένη.
Γ.Ζ.

Φωτογραφία: Η κοσμοσυρροή στην κηδεία του Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι