Ἀνακοίνωση ἐξέδωσε τὸ γερμανικὸ κέντρο μελετῶν CEP σὲ σχέση μὲ τὴ μελέτη γιὰ τὰ εἴκοσι χρόνια τοῦ εὐρώ, τὴν ὁποία ἀνέδειξε ἡ “Χριστιανική”, λόγω τῶν ἀντιδράσεων ποὺ προκλήθηκαν καὶ ἰδίως τῶν συμπερασμάτων ὅτι πολλὲς χῶρες ὑποβαθμίστηκαν οἰκονομικὰ ἐξαιτίας τῆς προσχώρησής τους στὸ εὐρώ. Αἰσθάνονται τὴν ἀνἀγκη νὰ τονίσουν ὅτι:

” Τὰ ἀποτελέσματα τῆς μελέτης δὲν δείχνουν ὅτι θὰ ἦταν καλύτερο γιὰ ἕνα κράτος τῆς εύρωζώνης νὰ ἀποσυρθεῖ ἀπὸ τὸ εύρώ. Ἀντιθέτως, οἱ χῶρες ἐκεῖνες τῆς εύρωζώνης ποὺ δὲν ἔχουν ἀκόμα ἐπωφεληθεῖ ἀπὸ τὸ εύρὼ πρέπει νὰ πραγματοποιήσουν μεταρρυθμίσεις, ἰδιαίτερα γιὰ τὴν αὔξηση τῆς ἀνταγωνιστικότητας, προκειμένου νὰ ἐπωφεληθοῦν ἀπὸ τὸ εύρώ. Αὐτὸ τονίσθηκε ἀρκετὲς φορὲς στὴ μελέτη. Ἡ ἀπόσυρση ἀπὸ τὸ εύρὼ θὰ ἐπέφερε μὴ διαχειρίσιμες συνέπειες καὶ κατὰ συνέπεια, δὲν θὰ εἶχαν ὡς ἀποτέλεσμα τὴ βελτίωση τοῦ εἰσοδήματος γιὰ καμμία ἀπὸ τὶς χῶρες αὐτές, σὲ σχέση μὲ τὴν ίσχύουσα κατάσταση. Οἱ μεταρρυθίσεις εἶναι ἡ μόνη ἐπιλογή”

Εἶναι γεγονὸς ὅτι σὲ κανένα σημεῖο δὲν σύστησαν ἔξοδο ἀπὸ τὸ εύρώ. Ὅμως, μὲ διαγράμματα ἀνέδειξαν τὸ συμπέρασμά τους, ὅτι ἡ κατάσταση θὰ ἦταν καλύτερη γιὰ χῶρες ὅπως ἡ Ἑλλάδα, ἡ Γαλλία καὶ ἡ Ἰταλία δὲν εἶχαν προσχωρήσει στὸ εύρὼ καὶ κατὰ συνέπεια, ὅτι ἡ προσχώρηση στὸ εύρὼ ἀποδεικνύεται λάθος.
Κι ἔρχονται τώρα νὰ ἰσχυρισθοῦν ὅτι τὸ λάθος ὄχι μόνο δὲν ἐπανορθωνεται, ἀλλὰ πρέπει νὰ διαιωνιστεῖ.

Εδῶ τὸ ἄρθρο τῆς “Χ”, ὅπου ἐπισημαίνεται ὅτι εἰδικὰ γιὰ τὴν Ἑλλάδα, τὸ ἐμφανιζόμενο “κέρδος” εἶναι πλασματικὸ διότι προέρχεται ἀπὸ τὴ “φούσκα” τοῦ ὑπερδανεισμοῦ τῶν ἐτῶν 2000-2008 καὶ ὅτι ἡ ὑποβάθμιση προβλέπεται πολλαπλάσια γιὰ πολλὲς δεκαετίες, ὅσο θὰ διαρκεῖ ἡ ὑποθήκευση τῆς χώρας.
https://xristianiki.gr/%CE%BF%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%BF-%CE…/
Ἐδῶ ἡ ἀνακοίνωση τοῦ cep στὴν ἀγγλικὴ γλώσσα.
https://www.cep.eu/…/statement-on-reactions-to-the-cepstudy…

Γεγονότα, όπως η Επανάσταση του 1821 ή η ένταξη και παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΟΚ), πρέπει οι ιστορικοί και οι πατριώτες να τα εξετάζουν στη συγχρονία αλλά και τη διαχρονία τους. Δηλαδή, να προσπαθούν να γνωρίσουν τις πραγματικές συνθήκες των εκάστοτε συμβάντων αλλά και να αναζητούν μακροσκοπικά τις μετέπειτα εξελίξεις, που αποκαλύπτουν την πραγματική σημασία των εθνικών θεμάτων. Να διακρίνουν την μακρόχρονη πολιτική και πολιτισμική τους εκδίπλωση και επίδραση στην ιστορική πορεία των Ελλήνων, σε σχέση με την ελευθερία τους και την κατάκτηση της κοινωνικής δικαιοσύνης, που καταξιώνει την αυτοδιάθεση του Λαού.

Γι’ αυτό προσφεύγουμε και στην κρίση δύο σημαντικών, έστω και αρκετά διαφορετικών και μη σύγχρονων ανθρώπων, του μεγάλου πολιτικού και κυβερνήτου Ιωάννη Καποδίστρια, στα χρόνια της Επανάστασης και πριν και του σπουδαίου διανοητή και φιλοσόφου των προηγούμενων δεκαετιών Παναγιώτη Κονδύλη, στους χρόνους της ευρωπαϊκής ενοποίησης, αλλά όχι ενότητας.

 

«Ευρωεκλογές: έχουν έννοια;» Ένα κρίσιμο ερώτημα

 

Το ερώτημα παραδόξως είναι του πρώην πρωθυπουργού Κ. Σημίτη (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 17-3-19), όχι για τους λόγους που θα υποστήριζαν οι ευλόγως και έντονα κριτικοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γιατί κατά τον κ. Κ. Σημίτη «η κοινή πορεία όλων των χωρών της Ευρώπης είναι αδήριτη αναγκαιότητα», αλλά γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ αδιαφόρησε να ενημερώσει τους πολίτες για τις Ευρωεκλογές, όπως σημειώνει: «Κάθε εκλογή είναι μία διαδικασία που προϋποθέτει πληροφόρηση των πολιτών για τα προβλήματα, τις λύσεις που υποστηρίζουν οι παρατάξεις και για τα πρόσωπα… ενημερώνεσαι, συζητάς, ψηφίζεις. Στην Ελλάδα δεν πραγματοποιήθηκε μέχρι σήμερα ούτε συζήτηση, ούτε πληροφόρηση για τα ευρωπαϊκά θέματα. Επικράτησε σιωπή…»

Σχεδόν συμφωνούμε. Όμως η διαπίστωση είναι υποκριτική και «λαϊκιστική», διότι γενικά και παλαιότερα τόσο η Ν.Δ. όσο και το ΠΑΣΟΚ απέκρυψαν από το Λαό τους πραγματικούς στόχους της ΕΟΚ/Ε.Ε. Παρά τις εξαγγελίες των «σοσιαλιστών», που υποσχέθηκαν ενημέρωση και Δημοψήφισμα, ο ίδιος ο κ. πρώην Πρωθυπουργός εκβίασε και την είσοδο στην Νομισματική Ένωση με ανακριβή στοιχεία και προκάλεσε τεράστια ζημία στη Χώρα, που ανέτοιμη ρίχτηκε στο λάκκο των λεόντων. Τόσο οι προηγούμενοι αστοί πολιτικοί όσο και ο κ. Κ. Σημίτης απέκρουσαν σχεδόν τον ελεύθερο διάλογο, άσκησαν τρομοκρατική προπαγάνδα και, όπως με τα Μνημόνια, μιλούσαν ανεξέλεγκτα για μονόδρομους και «αδήριτη αναγκαιότητα».

 

Για εθνική και κοινωνική απελευθέρωση

 

Και, πράγματι, διερωτώμενα σήμερα «ποια η βαθύτερη σημασία των Ευρωεκλογών;» για το μέλλον της Ελλάδας, ως Δημοκρατίας, ως πολιτισμού ελευθερίας και Ανθρωπισμού, ως Ορθοδοξίας, όταν η Χώρα είναι υποθηκευμένη σε Γερμανούς και ξένους Τραπεζίτες και η πολιτική ολιγαρχία της συντήρησης και η ψευδοαριστερά της διανόησης πλέει σε ένα πέλαγος εθνομηδενισμού και πατριδοκαπηλείας, αποκομμένες από το επαναστατικό πνεύμα του ’21, χωρίς ένα όραμα ενότητας του Ελληνισμού.

Γι’ αυτό, όπως στο 1821, και στο 2019 οι αγώνες είναι για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση, αφού στη Χώρα την υπεραξία των πλουτοπαραγωγικών πηγών της Γης και του Πολιτισμού μας την εκμεταλλεύονται νέοι αποικιοκράτες, πίσω από το μηχανισμό των Βρυξελλών της Ε.Ε., ενώ η διαστροφή της ιστορίας και ο εθνομηδενισμός λειτουργούν ως όχημα μιας βάρβαρης οικονομικής παγκοσμιοποίησης, του κέρδους των Αγορών.

Οι ευρωεκλογές δεν αποκτούν σημασία μόνο για την αποτροπή ακροδεξιών φιλοναζιστικών κομμάτων και ιδεολογιών αλλά και για να συνειδητοποιήσουν, αν μπορούν, οι πολίτες, ότι στην Ε.Ε. ο αγώνας πρέπει να γίνει για την αποκάλυψη της νέας υποδούλωσης των λαών σε ανεξέλεγκτα συμφέροντα πολυεθνικών, κυρίως του Βορρά, που έχουν Θεό το κέρδος και όχι τη Δικαιοσύνη. Αυτά προκαλούν και αναζωπυρώνουν ένα νέο Ναζισμό.

 

Η Ιερά Συμμαχία «’Ελέῳ Θεοῦ» τάχθηκε υπέρ της δουλείας των Λαών και της «νομιμότητας» των Δυναστών

 

Η πρόδρομος της Ε.Ε. συμμαχία των ισχυρών ευρωπαϊκών κρατών, στις αρχές του 19ου αιώνα, με το «αντιφραστικό», κατά τον Ι. Καποδίστρια, όνομα «Ιερά Συμμαχία», διαφέρει βέβαια από την Ε. Ένωση (ΕΟΚ) αρκετά, αλλά ο πυρήνας της είναι η επιβολή μιας δουλικής τάξης (ως ειρήνης) και η διαιώνιση του δεσποτικού κατεστημένου της αδικίας.

Ο Ι. Καποδίστριας σε επιστολή-υπόμνημά του 1822, προς τους συμπατριώτες του Έλληνες, όταν πια δεν μπορούσε να προωθήσει την φιλελεύθερη και φιλειρηνική πολιτική του στη Ρωσία υπέρ των Λαών και της Ελλάδας από τη θέση του ως υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας, και παραιτήθηκε, αναφέρεται στην Ελληνική Επανάσταση και στην ανάγκη ομόνοιας και συνετής διαχείρισης, αλλά και στην ανελεύθερη πολιτική των ισχυρών της Ιεράς Συμμαχίας.

Αξίζει να δούμε αποσπάσματα της επιστολής του:

«Έπρεπεν όλοι οι λόγιοι και φρονιμώτεροι των Ελλήνων να έχουν ορθάς ιδέας περί της Ευρωπαϊκής Πολιτικής…

Αλλά και, όσον ηξαίρομεν, δεν απέκτησαν ακόμη οι Έλληνες ομόφωνον και ορθήν γνώμην… Όθεν πηγάζει η σημερινή μεγάλη διχόνοια μεταξύ των διοικούντων και των διοικουμένων…

Αλλά οι… (Ευρωπαίοι)… εσυνδέθηκαν… τόσον σφοδρά, ώστε απεδίωξαν κάθε μερικήν πλεονεξίαν και καταγίνονται να περιορίσουν τον φωτισμόν των ανθρώπων και να οπισθοδρομήσουν την Ευρώπην… ότε αι Δυνάμεις της Ευρώπης έκαμναν ό,τι ήθελαν…

Αλλ’ επειδή εις τούτον τον σκοπόν συντρέχει… η Ρωμαϊκή Εκκλησία (η Καθολική)… και οι ίδιοι οι Λουθηροκαλβίνοι βασιλείς (να) χαϊδεύουν τον Πάπαν …

Συγκεντρώνεται η εξουσία εις τα χέρια ολίγων και ούτοι εκλέγονται μεταξύ παλαιών ευγενών…

Ας αναγνώσει τις τα κηρύγματα των Μεγάλων Δυνάμεων εις την Λουβιάναν, εις τα οποία ομολογούν αναισχύντως ότι, επειδή πάσα δύναμις εκ Θεού έστιν, έπεται άρα ότι μόνοι των οι βασιλείς πρέπει να κάμουν μεταβολάς και διορθώσεις, και ότι ενώπιον μόνον του Θεού χρεωστούν απολογίαν δια τα πράξεις των, οι δε Λαοί…, όσοι ζητήσουν καμίαν διόρθωσιν εις τα πολιτικά των συστήματα [φιλελεύθερη μεταρρύθμιση], είναι όλοι επαναστάτες και άξιοι τρομερών ποινών…

Ο σύνδεσμος ούτος των Δυνάμεων ωνομάσθη αντιφραστικώς «Ιερά Συμμαχία» και αι Καλιφικαί αρχαί της πολιτικής των λέγεται νομιμότης, κατά την οποίαν θυσιάζεται ολόκληρος έθνος, δια να φυλαχθεί ακέραιος η δεσποτική και ανυπεύθυνος εξουσία κάθε βασιλικής φαμελίας…»

(Ε. ΚΟΥΚΚΟΥ, 1988, Ιωάννης Καποδίστριας, σς. 149-158 και 343-4)

 

Είναι άξιο μνείας το γεγονός ότι ο Ι. Καποδίστριας τη δεκαετία του 1810, αγωνίστηκε με υπομνήματα, προτάσεις, διπλωματικές και πολιτικές ενέργειες να προωθήσει μια φιλελεύθερη και φιλειρηνική πολιτική στην Ευρώπη, έχοντας μπροστά του τις Μεγάλες Δυνάμεις «του παλαιού απολυταρχικού καθεστώτος». Συνέβαλε στην Ομοσπονδιοποίηση των Καντονίων στην Ελβετία, βοήθησε τη Γαλλία για να μη συντριβεί μετά τον Ναπολέοντα, ενθάρρυνε την συνομοσπονδία των γερμανικών κρατιδίων αντί μιας ενιαίας δεσποτικής αρχής, υποστήριξε το σεβασμό των λαών και την αποτροπή επεμβάσεως των ισχυρών κατά της αυτονομίας τους, ώστε να ενισχύεται η αρχή των εθνοτήτων, που ευνοούσε και την Ελλάδα. Με το ίδιο πνεύμα πρώτα ο Καποδίστριας αγωνίστηκε για την αυτονομία της Επτανήσου.

Ο Ι. Καποδίστριας εργάστηκε γενικά σκληρά το 19ο αιώνα για μια άλλη Ευρώπη και όχι την Ιερά Συμμαχία των απολυταρχικών. Υποστήριξε την πολιτική οργάνωση της Ευρώπης με βάση νέους φιλελεύθερους θεσμούς. Τάχθηκε κατά του δουλεμπορίου και των φυλετικών διακρίσεων και αντί των αυτοκρατοριών υποστήριξε ουδέτερες συνομοσπονδίες και την καθιέρωση υπερεθνικών οργανισμών και του θεσμού της διεθνούς διαιτησίας, καθώς και την ενίσχυση των συνταγματικών θεσμών.

(Βλ. Π. Πετρίδη, Η ευρωπαϊκή πολιτική του Ι. Καποδίστρια, «ΙΣΤΟΡΙΚΑ» (12/7-1-2000, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, σσ. 22-27)

 

Ευρωπαϊκή Ένωση και εθνική πολιτική υπέρβασης

 

Ο Παναγιώτης Κονδύλης, ως στοχαστής, βέβαια, υπερβαίνει ορισμένα κοινωνικοπολιτικά στερεότυπα, που εγκλωβίζουν τη σκέψη του Νεοέλληνα και αδυνατίζουν την πολιτική κρίση του να οραματιστεί και να αγωνιστεί αυτόνομα για το μέλλον της Ελλάδας, χωρίς εξαρτήσεις.

Έτσι για την ένταξη της Ελλάδας στην Ε.Ε. και τα κηρύγματα των μονοδρόμων, που τα τελευταία χρόνια των Μνημονίων καταδυνάστευσαν τους πολίτες λόγω των ολιγαρχικών συμφερόντων, γράφει:

«Μόνο μια ισχυρή (και κατ’ ανάγκη αυτάρκης) Ελλάδα θα προσδώσει πολιτικό βάρος στην ευρωπαϊκή ένταξη, όντας σεβαστή στους εταίρους της, όπως δείχνει η καθημερινή εμπειρία. Η ένταξη μόνη της ούτε αποτελεί οικονομική ή πολιτική πανάκεια, ούτε ισχυροποιεί αυτόματα την Ελλάδα μέσα στην ιδιαίτερη γεωπολιτική της περιφέρεια.

Ίσως φαίνεται παράδοξο, αλλά στο πλαίσιο μιας τελεσφόρας και μακροχρόνιας εθνικής πολιτικής, ο εξευρωπαϊσμός και ο εκσυγχρονισμός γενικότερα πρέπει να προχωρήσουν ακριβώς για να μπορεί μια κραταιωμένη Ελλάδα να μην είναι εξάρτημα ή μπαίγνιο της Ευρώπης, για να είναι σε θέση, αν χρειασθεί, να τραβήξει τον δρόμο, που θα της υπαγορεύσουν τα δικά της συμφέροντα, όταν αυτά συγκρουστούν με εκείνα των Ευρωπαϊκών Εταίρων της.

Ώστε η «ευρωπαϊκή ένταξη» διόλου δεν θα λύσει προβλήματα της ελληνικής εθνικής πολιτικής κατά τον ευθύγραμμο τρόπο που φαντάζονται πολλοί Έλληνες «ευρωπαϊστές»…

Όμως, επίσης, δεν θα τα έλυνε μια ελληνοκεντρική αναδίπλωση, η οποία ναι μεν είναι χρήσιμη για να θυμάται κανείς πού και πού ότι, σε τελευταία ανάλυση, πρέπει να σταθεί στα δικά του πόδια… ωστόσο καθίσταται επιζήμια, όταν ως πρόταση συνάπτεται με διάφορες ανιστόρητες ανοησίες, που αντιπαραθέτουν στην «πνευματική» Ανατολή την «υλόφρονα» Δύση κ.λπ.

Η συνήθης αντιπαράθεση των εκσυγχρονιστικών τάσεων προς την καλλιέργεια της εθνικής παράδοσης είναι απλουστευτική και παραπλανητική…
Ο πτωχοπροδρομικός ελληνοκεντρισμός και ο κοσμοπολίτικος πιθηκισμός αποτελούν μεγέθη… συναφή, όσο κι αν φαίνονται φαινομενικά να εκπροσωπούν δυο κόσμους εχθρικούς μεταξύ τους».

(Π.Κ., Πλανητική πολιτική, Αθήνα 1922, ΘΕΜΕΛΙΟ, σ. 174-176)

 

Θ. Κοινωνός

Όπως είχε πει ένας μεγάλος «αιρετικός» της εποχής μας, ο Μέριλιν Μάνσον, «ο Θεός είναι στην τηλεόραση». Με άλλα λόγια, ό,τι πει η τηλεόραση, αποτελεί αντικείμενο λατρείας. Έτσι και αυτές τις μέρες, με ένα νέο «πολύκροτο» βιβλίο που διαφημίζεται, που έχει ως αντικείμενό του το «Άγιο Φως» του Παναγίου Τάφου στα Ιεροσόλυμα και το οποίο θα κυκλοφορηθεί σύντομα από τις εκδόσεις «Εκκρεμές». Ο συγγραφέας του βιβλίου Δημήτρης Αλικάκος, επικεφαλής της αξιόλογης σελίδας Greek Hoaxes”, έχει πραγματοποιήσει μια δημοσιογραφική έρευνα, μιλώντας με μοναχούς και άλλα πρόσωπα πέριξ του Τάφου που ανήκουν στη λεγόμενη Αγιοταφική Αδελφότητα.

Μεταξύ αυτών των προσώπων είναι ο αρχιεπίσκοπος Κωνσταντίνης Αρίσταρχος, όπως και κάποιος μοναχός Ισίδωρος, που είναι σκευοφύλακας του Παν. Τάφου. Ο συγγραφέας ισχυρίζεται πως ο μοναχός αυτός του είπε πως ανάβει την Ακοίμητη Κανδήλα ο ίδιος, δηλαδή πριν μπει ο Πατριάρχης στο Κουβούκλιο κατά την ιερή τελετή, που πραγματοποιείται κατά την Ανάσταση του Χριστού. Από αυτό και από άλλα που ο συγγραφέας υπόσχεται να δημοσιοποιήσει, βγάζει το συμπέρασμα ότι καταρρίπτεται το «θαύμα των θαυμάτων» και ο «μεγαλύτερος θρησκευτικός μύθος», που βέβαια είναι η θαυματουργική «αφή» του Αγίου Φωτός κατά την Ακολουθία της Ανάστασης.

Αναμφίβολα, ελεύθερος είναι κανείς να δέχεται και να πιστεύει ό,τι θέλει. Σε αυτό η ορθόδοξη χριστιανική πίστη είναι ασυμβίβαστη: «Υμείς γαρ επ’ ελευθερία εκλήθητε, αδελφοί», λέει ο Απόστολος Παύλος σχετικά, ενώ αλλού θα γράψει: «τα πάντα μου επιτρέπονται, αλλά δε με ωφελούν όλα». Είναι επίσης γεγονός ότι και μεγάλα πρόσωπα της πίστης διαφώνησαν στο ζήτημα αυτό. Για παράδειγμα, ο Νικηφόρος Θεοτόκης με τον Ευγένιο Βούλγαρι, και οι δύο λόγιοι ιερωμένοι και «Διδάσκαλοι του Γένους».

Ταυτόχρονα, δεν μπορεί κανείς να μην προσέξει ότι για το ζήτημα αυτό, έχουν γραφτεί βιβλία φοβερά, αν και όχι τόσο «πιασάρικα» ή που δεν τα προβάλλουν τα μεγάλα συγκροτήματα με τυμπανοκρουσίες. Για παράδειγμα, το βιβλίο «Φωτομαχικά-Αντιφωτομαχικά: το φως του Παναγίου Τάφου στον διάλογο Διαφωτισμού-Ορθοδοξίας» (εκδ. Ιστορητής Κάτοπτρο, 2001) του π. Γεώργιου Μεταλληνού, όπου παρουσιάζει όλη τη σχετική επιχειρηματολογία των δύο αντιμαχόμενων πλευρών, καθώς και ιστορικά στοιχεία. Άλλο πολύ σημαντικό βιβλίο είναι αυτό του Χάρη Σκαρλακίδη, υπό τον τίτλο: «Άγιον Φως: Το θαύμα του φωτός της Αναστάσεως στον τάφο του Χριστού. Εβδομήντα ιστορικές μαρτυρίες (4ος-16ος αι.)».

Από προσωπική ανάγνωση θα πρότεινα και την προσωπική μαρτυρία του Αγιοταφίτη μοναχού Μητροφάνη, ο οποίος αμφισβητούσε το θαύμα και μπήκε κρυφά στο ιερό κουβούκλιο την ώρα της «αφής». Η διήγηση αυτή υπάρχει στο (εξαντλημένο) βιβλίο υπό τον τίτλο «Είδα το άγιο φως» του π. Σάββα Αχιλλέως (2007).

Ένας πολύ ενδιαφέρων διάλογος για το θέμα αυτό σε τηλεοπτικό επίπεδο είχε πραγματοποιηθεί προ ετών στην εκπομπή «Καλημέρα, Ελλάδα» με καλεσμένους τον π. Γεώργιο Μεταλληνό και τον συγγραφέα Μιχάλη Καλόπουλο. Ο πρώτος είχε πει τα εξής ενδιαφέροντα τότε: «αφού ο Πατριάρχης είναι μόνος στο κουβούκλιο του Αγίου Τάφου, γιατί να ζητούμε τρόπους αφής; Από τον 4ο αιώνα μαρτυρείται η Εθερία, μια Ισπανίδα που πήγε και προσκύνησε, ότι υπάρχει η Ακοίμητος Κανδήλα στον Άγιο Τάφο. Πιστεύω ότι, όταν υπάρχει πίστις και χάρη Θεού στο συγκεκριμένο Πατριάρχη, γίνεται το θαύμα. Όταν δεν υπάρχει πίστις, μπορεί η κανδήλα να χρησιμοποιείται…». Αυτά προφανώς προϋποθέτουν ήδη αναμμένο καντήλι.

Πέραν όλων αυτών, αξίζει κανείς να επαινέσει την πρόθεση κάθε ανθρώπου που κινείται με στόχο την αλήθεια. Πολλές φορές όμως υπάρχει και η «φωταδιστική» προκατάληψη. Τέλος, πολλές φορές καταβάλλεται προσπάθεια να πληγούν πράγματα περί την πίστη από άτομα που έχουν διδαχτεί μια φοβερά διαστρεβλωμένη εκδοχή της…

Στήλη “Φιλαλήθειες…” (φ. 1029)

“Ἐκ σοῦ ἡ δρόσος ἀπέσταξε, φλομὸν πολυθεΐας ἡ λύσασα….
Χαῖρε τύραννον ἀπάνθρωπον ἐκβαλοῦσα τῆς ἀρχῆς
χαῖρε Κύριον φιλάνθρωπον ἐπιδείξασα Χριστόν.
Χαῖρε ἡ τῆς βαρβάρου λυτρουμένη θρησκείας
χαῖρε ἡ τοῦ βορβόρου ρυομένη τῶν ἔργων….
Χαῖρε φιλοσόφους ἀσόφους δεικνύουσα,
χαῖρε τεχνολόγους ἀλόγους ἐλέγχουσα
Χαῖρε ὅτι ἐμωράνθησαν οἱ δεινοὶ συζητηταί,
χαῖρε ὅτι ἐμαράνθησαν οἱ τῶν μύθων ποιηταί “

Ἡ Σαρακοστὴ δίνει εὐκαιρίες νὰ θυμηθοῦμε ὁρισμένα πράγματα καὶ τί πρέπει νὰ ἱεραρχοῦμε στὶς ἐπιλογές μας. Πρῶτα εἴμαστε ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ καὶ μετὰ ὁ,τιδήποτε ἄλλο:
Ἡ Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ἡ Σταυροπροσκύνηση, ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος. Καὶ ταυτόχρονα, οἱ ἀκολουθίες τῶν Χαιρετισμῶν.
Δυστυχῶς, ἡ γενικευμένη ἀποστασία ἔχει περάσει καὶ στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, ὅπου ὁ τοξικὸς ἐθνικισμὸς ταυτίζεται μὲ τὴ θρησκευτικὴ εύλάβεια, ἀκόμα καὶ ὅταν αὐτὸς παίρνει ἀνοιχτὰ ἀντιχριστιανικὲς θέσεις καὶ ἐκτρέπεται, εἴτε σὲ κακοδοξία καὶ αἵρεση, εἴτε σὲ ἀνοιχτὴ ἀπόρριψη -καὶ μάλιστα ὑβριστικὴ καὶ χυδαία. Οἱ πνευματικὲς κεραῖες μας ἔχουν χάσει τὴν εὐαισθησία τους καὶ δὲν συλλαμβάνουν τὸν κίνδυνο τῆς πλάνης.
Οἱ τῶν “μύθων ποιηταὶ” βρυκολακιάζουν μὲ τὸν “ἀέρα” ποὺ τοὺς δίνει τὸ κλίμα τῆς “Νέας Ἐποχῆς” καὶ ὅταν δὲν ἐπιχειροῦν νὰ ἐπιβάλουν τὸ δικό τους μύθο ὡς τὴ μοναδικὴ ἀλήθεια, ἔρχονται νὰ ὑποβιβάσουν τὴν Ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ σὲ ἕναν “μύθο” ἀνάμεσα στοὺς ἄλλους ποὺ συγκροτοῦν τὸ ἐθνικὸ ἀφήγημα.
Παρὰ τὰ ὅσα διατείνεται ἡ πρόσφατη ἡμιμαθὴς παραφιλολογία, ἡ ἑλληνικὴ κλασικὴ παιδεία παρέμεινε πολιτιστικὸς πυλώνας τῆς μεσαιωνικῆς ρωμηοσύνης, στὸ βαθμὸ ποὺ δὲν ἐρχόταν σὲ σύγκρουση μὲ τὸ όρθόδοξο δόγμα. Ἄλλωστε, ἡ Ὀρθοδοξία παρέμεινε κιβωτὸς καὶ ἔμπνευση γιὰ τὴν παραγωγὴ πολιτισμοῦ ὄχι μόνο γιὰ τοὺς Ἕλληνες, ἀλλὰ καὶ ἄλλους λαούς.
Πρῶτα γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν Πίστη τὴν ἁγία, ξεκίνησαν οἱ Ἀγωνιστὲς τοῦ 1821, ποὺ ἂν καὶ ἀγράμματοι οἱ πιὸ πολλοί, εἶχαν διαύγεια πνευματικὴ μεγαλύτερη ἀπὸ ἐμᾶς.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΕΡΒΟΣ

Πλατεία «Εθνομάρτυρα Ευαγόρα Παλληκαρίδη»,προς τιμή του μάρτυρα του αγώνα των Κυπρίων για την αποτίναξη του αγγλικού ζυγού, ονομάστηκε η πλατεία του Δήμου Αγίας Παρασκευής στη συμβολή των οδών Νεαπόλεως και Πατριάρχου Γρηγορίου, μπροστά από το «Δημόκριτο», ύστερα από απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου της πόλης

Στη σεμνή τελετή που έγινε σε κλιμα συγκίνησης την Τετάρτη 27/3 το βράδυ, ο Δήμαρχος Γιάννης Σταθόπουλος στο χαιρετισμό του απήγγειλε ποίημα του Φώτη Βαρέλη, ενώ ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Γεράσιμος Βλάχος στον δικό του ανέγνωσε την προαναφερθείσα απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου. Χαιρετισμό επίσης έκαναν ο Μανώλης Μηλιαράκης, εκπρόσωπος της Πρωτοβουλίας για την εκδήλωση, ο Γιώργος Συλλούρης, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Κυπριακών Οργανώσεων Ελλάδας, ο Λεωνίδας Μασσοστασής, πρόεδρος της Ένωσης Κυπρίων Ελλάδος και ο Αριστείδης Παναγίδης, εκπρόσωπος φορέα του Υπ. Παιδείας της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσε ο χαιρετισμός του Μανώλη Γλέζου, που διαβάστηκε από τον Μανώλη Μηλιαράκη καθώς ο ίδιος δεν μπόρεσε να παραβρεθεί για λόγους υγείας: «Χαιρετίζω την απόφαση του Δήμου Αγίας Παρασκευής να δώσει στην Πλατεία αυτή το όνομα του Ευαγόρα Παλληκαρίδη, ήρωα του αντιαποικιακού και απελευθερωτικού Αγώνα των Κυπρίων, στα 1955-1959, εναντίον της Αγγλικής αποικιοκρατίας. Ο Αγώνας και η θυσία του 19χρονου Ευαγόρα, όπως και των άλλων αμούστακων συναγωνιστών του, στην ΕΟΚΑ, που οι Άγγλοι αποικιοκράτες, έστειλαν στην αγχόνη, συγκλόνισε τότε όλο τον κόσμο και αποτέλεσε και αποτελεί παράδειγμα πίστης, συνέπειας, ανιδιοτέλειας, αποφασιστικότητας και πραγματικού Έρωτα για την Ελευθερία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ταυτόχρονα απόδειξε ότι οι καταχτητές και οι δυνάστες , είναι πάντοτε και παντού θηριώδεις και περιφρονούν και μισούν τον Άνθρωπο, όταν είναι Άνθρωπος, όταν δηλαδή αποφασίζει να μένει και να στέκεται όρθιος, αρνούμενος με τον αγώνα του να γονατίσει μπροστά στον τύραννο. Αυτή είναι η περίπτωση του Ευαγόρα Παλληκαρίδη, του Καραολή, του Αυξεντίου και όλων των αγωνιστών του επικού εκείνου αγώνα, για την Ελευθερία. Θυσιάστηκαν με ελεύθερο φρόνημα και αδούλωτη ψυχή. Συνέχισαν το παράδειγμα των Αγωνιστών του 1821 εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, των Αγωνιστών του έπους της Αλβανίας και της Εθνικής Αντίστασης εναντίον του Φασισμού και του Ναζισμού. Σήμερα που η Ελλάδα και Κύπρος αντιμετωπίζουν την ανάπτυξη νεοναζιστικών μορφωμάτων, η προβολή ηρωικών προτύπων, όπως του Παλληκαρίδη, υπενθυμίζει στον καθένα μας το χρέος μας να μένουμε όρθιοι υπερασπιζόμενοι την Ελευθερία, τη Δημοκρατία και την Εθνική μας Ανεξαρτησία.
Ήταν χρέος του Δήμου της Αγίας Παρασκευής να τιμήσει τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη.»
Στον χαιρετισμό του ο επίτ. πρόεδρος της Χ.Δ, Μανώλης Μηλιαράκης, μιλώντας ως εκπρόσωπος της Επιτροπής Πρωτοβουλίας της εκδήλωσης, μεταξύ άλλων είπε: «Όπως μας πληροφορεί ο Πέτρος Στυλιανού, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, λίγα λεπτά πριν του περάσουν τη θηλειά της αγχόνης στο λαιμό, χαιρέτησε τους δημίους του και μετά στήθηκε όρθιος κάτω από την αγχόνη… Με το χαιρετισμό του αυτόν, στους δημίους του, ο Ευαγόρας  Παλληκαρίδης, επανέλαβε το άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποιούσι, του Γολγοθά, γιατί ως πιστό τέκνο της Εκκλησίας του Χριστού πίστευε ακράδαντα, ότι μετά το Γολγοθά έρχεται η Ανάσταση. Ο Ευαγόρας,
όπως και ο Καραολής, ο Δημητρίου και τα άλλα κατηχητόπουλα του Αγώνα της ΕΟΚΑ, στα έτη 1955 1959, πίστευαν συνειδητά στο Χριστό, γιαυτό και συνειδητά πολέμησαν την τυραννία και θυσιάστηκαν για την Ελευθερία».
Για την προσωπικότητα και τη δράση του Ευαγόρα Παλληκαρίδη μίλησε ο Μορφωτικός Λειτουργός της Πρεσβείας της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάκης Βοΐλας, ο οποίος τόνισε ότι η ψυχή του ξεχείλιζε από το πάθος για δικαιοσύνη και ελευθερία και αναφέρθηκε στις θαρραλέες και παράτολμες ενέργειές του κατά των Άγγλων, στην αντάρτικη δράση του, τη σύλληψη του, το βασανισμό του, τη δίκη του και την αλύγιστη στάση του σε αυτήν, την καταδίκη και τον απαγχονισμό του, παρά την παγκόσμια κατακραυγή, σε ηλικία μόλις 19 ετών. Ο κ. Βοΐλας αναφέρθηκε επίσης στη σημερινή κατάσταση στο Κυπριακό και στην ανάγκη δίκαιης και ειρηνικής επίλυσής
του στη βάση των αποφάσεων του ΟΗΕ και του Διεθνούς Δικαίου, στις αδελφικές σχέσεις Ελλάδας-Κύπρου, αλλά και στην αδελφοποίηση του Δήμου Αγίας Παρασκευής με το Δήμο Γεροσκήπου της Πάφου.
Ακολούθησαν τα αποκαλυπτήρια της πινακίδας με το όνομα της πλατείας από το Δήμαρχο και τον κ. Βοΐλα και η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με την ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου από τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Δήμου Αγίας Παρασκευής.

ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ Ή ΧΩΜΑΤΕΡΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ;

Αθήνα διαμαντόπετρα τίνος;

Κυκλοφορεῖ μὲ τὸν παραπάνω τίτλο τὸ νέο φύλλο τῆς 4ης Ἀπριλίου 2019 της «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ», στὸ κύριο ἄρθρο τοῦ Κωνσταντίνου Μπλάθρα, ὅπου τονίζεται, μεταξὺ ἄλλων:

«…Υπάρχει άρα, ο χαρακτήρας του επείγοντος για την ανάδειξη μιας νέας δημοτικής αρχής, που θα αγαπήσει την πόλη και θα την δει ακριβώς ως πόλη και όχι σαν χώρο συσσώρευσης ανθρώπων ή κερδών – ακόμα και εάν τα τελευταία είναι πολιτικά κέρδη.».

 

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο.

 

ΤΑ ΠΛΗΡΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΚΩΣΝΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΛΑΘΡΑΣ: ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ Ή ΧΩΜΑΤΕΡΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ; Αθήνα διαμαντόπετρα τίνος;

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΕΡΒΟΣ: Θᾶρρος

ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ: «Θα σας εξαφανίσωμεν!»

ΣΟΦΙΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ: Σαν σήμερα (μόνιμη στήλη)

ΜΑΡΙΑ ΜΠΙΝΙΑΡΗ: Η ΑΥΤΟΕΞΌΡΙΣΤΗ ΤΟΥΡΚΆΛΑ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΆΦΟΣ ΜΆΛΤΕΜ ΑΡΙΚΆΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΕΙ Τουρκία: Χώρα χωρίς ελευθέρια και σεβασμό στον άνθρωπο

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Χρειαζόμαστε μια νέα 25η Μαρτίου

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ»

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΕΡΒΟΣ: Τα του Καίσαρος (Μόνιμη στήλη)

ΚΩΣΤΑΣ ΓΑΛΛΟΣ: ΜΗΤΡΟΠΟΛIΤΗΣ ΣΙΣΑΝIΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤIΣΤΗΣ ΠΑYΛΟΣ  Μια αληθινά πατερική Μορφή

ΜΑΝΟΛΗΣ ΔΡΕΤΤΑΚΗΣ: Υπόδειγμα Δημοκρατίας η μοναστική πολιτεία του Αγίου Όρους

Γιώργος Φωτ. Παπαδόπουλος: Κράτος ουδετερόθρησκο ή άθεο;

ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΟΥΡΤΑΛΙΔΗΣ: H Θεοκρατία συνιστά προδοσία του Χριστιανισμού

ΝΙΚΗΤΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ: ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΟΙ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΣΤΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Εναρμόνιση της λειτουργίας της με το παράδειγμα των Αποστόλων

ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΑΝΑΚΑΚΗΣ: ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΕΜΦΥΛΩΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΩΝ Κοινωνία του εφήμερου και του σχετικού

ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΟΥΡΤΑΛΙΔΗΣ: ΣΠΎΡΟΣ ΒΡΥΏΝΗΣ (1928-2019) Ένας μεγάλος Έλληνας ιστορικός επιστήμονας

ΜΑΝΟΛΗΣ ΔΡΕΤΤΑΚΗΣ: ΣΤΕΝΗ ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΜΕ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ Η Ελλάδα υστερούσε και τώρα υστερεί περισσότερο

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΟΛΙΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΛΑΊΣΙΟ «ΠΡΟΣΤΑΣΊΑΣ» ΤΗΣ Α’ ΚΑΤΟΙΚΊΑΣ: Ανοίγει ο δρόμος της αρπαγής κατοικιών και μαζικών εξώσεων

ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΗΛΙΑΡΑΚΗΣ:Τετραπλή θηλιά στην οικονομία

ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΑΝΑΚΑΚΗΣ: ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΘΕΟΛΟΓΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΒΟΛΟΥ Πρόσωπο, Ευχαριστία και Βασιλεία του Θεού σε Ορθόδοξη και Οικουμενική προοπτική (Βιβλιοπαρουσίαση)

ΔΗΜΟΣ ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ: ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΥΑΓΟΡΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗ Χαιρέτισε τους δήμιούς του πριν τον κρεμάσουν!

ελενα Χατζόγλου : «ΤΟ ΤΊΜΗΜΑ» ΤΟΥ ΑΡΘΟΥΡ ΜΊΛΛΕΡ Οἱ ἐπιλογὲς κρίνονται σὲ προσωπικὸ ἐπίπεδο (Βιβλιοπαρουσίαση)

ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΑΝΑΚΑΚΗΣ: Βιβλιοπαρουσίαση (Μόνιμη στήλη)

ΦΙΛΑΛΗΘΕΙΕΣ(Μόνιμη στήλη): Πατριώτης ή προδότης

9 ΜΠΟΦΟΡ (Μόνιμη στήλη σχολίων)

 

 

 

 

Η Εφημερίδα ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ οργανώνει εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου του Γιώργου-Νεκτάριου Παναγιωτίδη με τίτλο:
«Πολιτική θεολογία και κοινωνική διδασκαλία Αγίου Ισιδωρου Πηλουσιώτη
Στον κορμό της Ορθόδοξης Κοινωνικής Παράδοσης»
Εισηγητές:
• Τριαντάφυλλος Σερμέτης, θεολόγος – συγγραφέας, Υπ. Δρ. Φιλοσοφίας
• Πέτρος Παναγ
ιωτόπουλος, Επίκουρος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.
• π. Κωνσταντίνος Βλέτσης, Εφημέριος ενορίας δώδεκα Αποστόλων Πεύκων Θεσσαλονίκης
• Γιώργος-Νεκτάριος Παναγιωτίδης, πληροφορικός – συγγραφέας, αντιπρόεδρος Χριστιανικής Δημοκρατίας

Η εκδήλωση θα γίνει την Δευτέρα 15 Απριλίου 2019, στις 7.30 μ.μ., στην Θεολογική Σχολή ΑΠΘ, Α΄ Αίθουσα, 2ος όροφος.

Πληροφορίες: www.xristianiki.gr, xristianiki@xristianiki.gr
Είσοδος ελεύθερη.

τηλ.: 6909224235, 6974172486

Ἐκδήλωση μὲ θέμα “1453-1821: Ὁ ἀγώνας τῶν Ἑλλήνων γιὰ τὴν ἐλευθερία” διοργανώνεται ἀπὸ τὴν ἐφημερίδα ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ στὴν αἴθουσα τοῦ Ἱεροῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Τριάδας Πειραιᾶ τὴν Τετάρτη 17 Ἀπριλίου καὶ ὥρα 19.30.
Θὰ μιλήσουν:
Δημήτρης Σταθακόπουλος Νομικός-Ὀθωμανολόγος
Κώστας Καμαριάρης Καλλιτέχνης Θεάτρου Σκιῶν
Κωνσταντίνος Μπλάθρας διευθυντὴς τῆς Χριστιανικῆς
Συντονίζει ἀπὸ τὸ Κίνημα τῆς Χριστανικῆς Δημοκρατίας: Ὁ Γιάννης Τζανῆς, φαρμακοποιός

 

του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΜΠΛΑΘΡΑ

Θυμάστε το τραγουδάκι; «Αθήνα, διαμαντόπετρα στης γης το δαχτυλίδι…» Καθώς ανακοινώνονται οι υποψηφιότητες για το Δήμο της Αθήνας –ή μήπως των Αθηναίων;– το πολιτικό κλίμα θερμαίνεται, μαζί με την ερχόμενη άνοιξη. Η Αθήνα, εδώ και καιρό πολιτικό πρόκριμα για την κεντρική πολιτική σκηνή, άλλαξε ραγδαία μέσα στις δύο πρώτες δεκαετίες του αιώνα, ώστε σήμερα να αποκτά όσο
ποτέ χαρακτηριστικά μεγάπολης: δομές προαστίων-υπνωτηρίων, κέντρου-διασκεδαστηρίου ή τουριστικού-εμπορικού,μητροπολιτικές μετακινήσεις (μετρό), υπερτοπικές λεωφόρους, «χωριστές» γειτονιές πλουσιότερων και φτωχότερων κ.λπ. Κοντά σ’ αυτά γιγαντώνονται οι αριθμοί τουριστών, μεταναστών, μετακινούμενων κατοίκων μέσα στον γιγάντιο αστικό ιστό, ο οποίος δεν περιλαμβάνει μόνο τον Δήμο.

Οι άστεγοι, η αυξανόμενη βία, μαζί και η αστυνομική, η οικιστική παρακμή σε παλιές γειτονιές, τα εκατοντάδες κλειστά κτίρια και καταστήματα, η επέλαση των σουπερ-μάρκετ, του rbnb, δηλ. της βραχείας μίσθωσης ακινήτων, ακόμα και των διαδικτυακών πατινιών, καθώς και άλλα πάμπολλα που βλέπει καθημερινά ο Αθηναίος και μη-Αθηναίος, δίνουν τις διαστάσεις των θεμάτων που καλείται να αντιμετωπίσει μια νέα δημοτική Αρχή.

Από τη μια η όψη μιας ζωντανής, σύγχρονης πόλης, μητρόπολης του Ελληνισμού, εκ των πραγμάτων, από την άλλη μια χωματερή της μνημονιακής εξάρτησης, μια μεταμοντέρνα, τριτοκοσμική ίσως, Γκόθαμ-Σίτι, από ταινία επιστημονικής φαντασίας.
Υπάρχει άρα, ο χαρακτήρας του επείγοντος για την ανάδειξη μιας νέας δημοτικής αρχής, που θα αγαπήσει την πόλη και θα την δει ακριβώς ως πόλη και όχι σαν χώρο συσσώρευσης ανθρώπων ή κερδών – ακόμα και εάν τα τελευταία είναι πολιτικά κέρδη. Που θα δει το έργο της πέρα από τη συλλογή των σκουπιδιών και τις κλήσεις για παράνομο παρκάρισμα… Εάν θέλουμε πραγματικά
η Αθήνα να γίνει διαμαντόπετρα δαχτυλιδιού μιας σύγχρονης ανεξάρτητης Ελλάδας, ποδηγέτης μιας ισορροπημένης και σύγχρονης ανάπτυξης για τη Χώρα.
Εάν θέλουμε την Αθήνα να μη ξεπέσει σε αδαμαντωρυχείο για αετονύχηδες ενός διεθνούς καπηλευτικού εμπορίου οικονομίας (τουριστικής, διαμετακομιστικής κ.ά.) ή πολιτικής.

φωτο: Η Αθήνα νύχτα από το Διάστημα.

ΜΗΝΥΜΑ ΧΔ ΓΙΑ ΤΗΝ 25/03

Το Κίνημα της  Χριστιανικής Δημοκρατίας εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση, με αφορμή την εθνική επέτειο της 25ης μαρτίου 1821:

«Ο κόσμος μας έλεγε τρελούς. Ημείς, αν δεν είμεθα τρελλοί, δεν εκάναμε την επανάσταση, διατί ηθέλαμε συλλογισθεί πρώτον διά πολεμοφόδια, καβαλλαρία μας, πυροβολικό μας, πυροτοθήκες μας, τα μαγαζιά μας, ηθέλαμε λογαριάσει τη δύναμη την εδική μας, την τούρκικη δύναμη. Τώρα όπου ενικήσαμε, όπου ετελειώσαμε με καλό τον πόλεμό μας, μακαριζόμεθα, επαινόμεθα. Αν δεν ευτυχούσαμε, ηθέλαμε τρώγει κατάρες, αναθέματα».
Η αποτίμηση αυτή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στα Απομνημονεύματά του καταγράφει τον εξαιρετικά δυσμενή συσχετισμό σε βάρος των επαναστατών Ελλήνων το 1821, με την « Ιερά Συμμαχία» να επικυριαρχεί στην Ευρώπη και να καταστέλλει κάθε επαναστατικό κίνημα.

Η υποδούλωση του ελληνισμού έγινε δυνατή τον 15ο αιώνα, όταν στο ανατολικό Ρωμαϊκό (βυζαντινό) κράτος, πολιτική έκφραση του μεσαιωνικού ελληνισμού, είχε εγκαταλειφθεί η μακραίωνη πολιτική της κρατικής προστασίας των λαϊκών τάξεων. Μία Ολιγαρχία άπληστη και ξενόδουλη, είχε συγκεντρώσει τον πλούτο της χώρας, με την ψευδαίσθηση ότι θα μπορούσε να επιβιώσει στηριζόμενη στην ξένη βοήθεια.
Παρ’ όλο που η οθωμανική έννομη τάξη ήταν αποικιοκρατική και ληστρική και υποδούλωσε τους λαούς της περιοχής, μετατρέποντας τους Χριστιανούς σε πολίτες 2ης κατηγορίας και καθιερώνοντας ένα ιδιότυπο «απάρτχαϊντ» εις βάρος τους, συμπεριλήφθηκε στην προστασία της «Ιεράς Συμμαχίας», θεωρούμενη μέρος της ευρωπαϊκής τάξης.

Η ελληνική Επανάσταση, το αποκορύφωμα συνεχών αγώνων τετρακοσίων χρόνων του υπόδουλου ελληνισμού για την αποτίναξη της οθωμανικής τυραννίας, δημιούργησε παγκόσμια συγκίνηση και πολυσυλλεκτικό κίνημα παγκόσμιας συμπαράστασης. Εξέθεσε την «Ιερά Συμμαχία» που υποκριτικά επεκαλείτο τον Χριστιανισμό και ταυτόχρονα ανεχόταν ένας χριστιανικός λαός να παραμένει υπόδουλος. Συσπείρωσε τους θαυμαστές της αρχαίας ελληνικής κλασικής κληρονομίας και τους αγωνιστές κατά της απολυταρχίας και της κοινωνικής αδικίας.

Η ανάμνηση αυτής της τεράστιας ανατροπής που πέτυχαν οι αγωνιστές του 1821 παραμένει ζωντανή στους απολογητές των σύγχρονων μορφών και εκδοχών της τυραννίας, προκαλώντας τους δυσπιστία και ανησυχία: «Η Ελλάδα και άλλοτε στο παρελθόν κατέστρεψε την Ευρωπαϊκή τάξη…Οι τρεις Δυνάμεις [κατά τη ναυμαχία του Ναυαρίνου το 1827] έπραξαν ενάντια στα πιστεύω τους (ότι οι λαοί δεν πρέπει να ξεσηκώνονται ενάντια στο νό¬μιμο ηγεμόνα τους), επηρεασμένες από καθαρό ρομαντισμό, επειδή οι Ευρωπαίοι με την κλασική μόρφωση δεν ήθελαν οι απόγονοι του Ομήρου, του Σωκράτη και του Περικλή να συνεχίσουν να ζουν υπό τον τουρκικό ζυγό», «υπενθυμίζει» στις 11 Ιουνίου του 2015 από τις στήλες της γερμανικής εφημερίδας Die Welt ο Γερμανός ιστορικός Μπέρτχολντ φον Ζέεβαλντ, όταν η σύγκρουση μεταξύ ευρωκρατών και Ελλάδας ήταν στο αποκορύφωμά της.

«Όπου θέλει ο Θεός νικιέται η τάξη της φύσης», τονίζεται στην ακολουθία του Εσπερινού του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, γιορτή που αποτέλεσε το σημείο αναφοράς της Επανάστασης του 1821. Με αυτή την έννοια, όταν ο άνθρωπος έχει πίστη κι ελπίδα, μπορεί να ανατραπεί και ο πιο δυσμενής συσχετισμός δυνάμεων. Αυτό είναι και το βασικό δίδαγμα του Αγώνα του 1821 στη σημερινή συγκυρία που ζούμε. Η Θεοτόκος κατά τον Ευαγγελισμό της, άλλωστε, αρθρώνει λόγο επαναστατικό: «Εποίησε κράτος εν βραχίονι αυτού. Διεσκόρπισεν υπερηφάνους διανοία καρδίας αυτών. Κάθείλε δυνάστας από θρόνων και ύψωσε ταπεινούς, πεινώντας ενέπλησεν αγαθών και πλουτούντας εξαπέστειλε κενούς». Τέτοιοι πλουτούντες υπήρξαν και οι «σύντροφοι των Τούρκων» (Απομνημονεύματα Φωτάκου) κοτζαμπάσηδες και ως εκ τούτου η Επανάσταση είχε εκτός από απελευθερωτικό της πατρίδας και του Γένους ή του Έθνους μας και αναμφισβήτητο κοινωνικό χαρακτήρα, τον οποίο ο ανιδιοτελής αρχηγός της ελληνικής επανάστασης Δημήτριος Υψηλάντης εξαρχής επισήμαινε: «Καιρός είναι να παύσει πλέον η τυραννία όχι μόνο των Τούρκων αλλά και των ατόμων εκείνων τα οποία συμμεριζόμενα των Τούρκων τα αισθήματα ζητούν να καταπιέζουν τον λαόν» (Προκήρυξη πριν την Α’ Εθνοσυνέλευση). Δυστυχώς όμως τα άτομα με τυραννικό και καταδυναστευτικό ήθος επιβίωσαν και συνεχίζουν ακόμη να απομυζούν και να αλλοτριώνουν τον λαό μας μαζί με τους ξενοκράτες.
Οι ήρωες του μεγάλου Αγώνα του ’21 αψήφησαν το θάνατο ώστε να πραγματώσουν σε μεγάλο βαθμό αυτό που αναφέρει ο Άγιος Κύριλλος στο Διάλογό του προς τους Μουσουλμάνους, δηλαδή τη θυσία για χάρη του συνανθρώπου, λόγω της μεγάλης αγάπης του πλησίον και της αγάπης προς την πατρίδα, που κι αυτή (οφείλει να) είναι προέκταση της πρώτης. Η αγάπη και ο ζήλος για την καθ’όλου ελευθερία επίσης και το αντιτυραννικό αίσθημα, όπως μαρτυρεί ο Αρχιστράτηγος Θοδωρής Κολοκοτρώνης, διαδραμάτισαν κορυφαίο ρόλο στην απόφαση της έναρξής της.

Όπως έγραφε ο ιδρυτής της ΧΔ Νίκος Ψαρουδάκης στις 20 μαρτίου του 1967, «Το έργο του 1821 είναι ημιτελές… Πλάι στην πολιτική ελευθερία που μάς έδωσε, πρέπει ν’ αγωνισθούμε και για πνευματική και οικονομική (κοινωνική) ελευθερία. Σ’ αυτόν τον αγώνα καλεί την Νέα Γενιά η «Χριστιανικὴ Δημοκρατία»… Το 1821 αγωνίσθηκε «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία». Χωρίς την αλήθεια του Χριστού ελευθερία δεν αποκτάται: Οι λαοί που δεν κυβερνώνται από το Θεό, κυβερνώνται από τυράννους. Χρειαζόμαστε μια καινούργια 25η Μαρτίου».

Καλούμαστε, λοιπόν, με πίστη κι ελπίδα, να ανατρέψουμε το νεοφιλελεύθερο σύστημα της κοινωνικής αδικίας και της μειωμένης εθνικής κυριαρχίας που έχει επιβάλει η διεθνής οικονομική Ολιγαρχία μέσω των λεγόμενων «ευρωπαϊκών συνθηκών» και της Ευρωζώνης.
Να αγωνισθούμε για την αποκατάσταση της κυριαρχίας της χώρας μας και του κοινωνικού κράτους, να βάλουμε φραγμό στην παρακμή και στη υποθήκευση της Ελλάδας. Ο αγώνας θα είναι μακροχρόνιος και επίμονος, αλλά στο τέλος θα πετύχει: Ώστε μια νέα μορφή πανευρωπαϊκής συνεργασίας από τον Ατλαντικό έως τα Ουράλια, βασισμένη στην κοινωνική δικαιοσύνη και στη διεθνή αλληλεγγύη, να αντικαταστήσει τη σημερινή «Ευρωπαϊκή Ένωση».