“Ἡ Κυβέρνηση προκήρυξε μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες τὸ Δημοψήφισμα τῆς 5ης Ἰουλίου, μὲ κίνδυνο οἱ μνημονιακὲς προτάσεις τῶν Δανειστῶν νὰ ἐπικυρωθοῦν ἀπὸ τὴ λαϊκὴ ψῆφο. Κι ὅμως, ὀ ἑλληνικὸς λαός, μὲ τὶς Τράπεζες κλειστὲς καὶ τὴ συστημικὴ προπαγάνδα νὰ ὀργιάζει, ἔδειξε ἀποφασιστικότητα καὶ ψυχραιμία καὶ μὲ τὸ ΟΧΙ κατέγραψε τὴν ἠχηρή του διαφωνία στὴν καταστρεπτικὴ πολιτικὴ ποὺ ἐκβιαστικὰ τοῦ ἐπιβάλλει τὸ νεοφιλελεύθερο «ἱερατεῖο» τῶν Βρυξελλῶν καὶ τοῦ Βερολίνου μὲ
τοὺς ἐγχωρίους «διακόνους» του. Τὸ ἀποτέλεσμα τοῦ Δημοψηφίσματος δείχνει ὅτι πολλὰ μποροῦσαν νὰ εἶχαν γίνει, ἂν ὁ λαὸς εἶχε προετοιμαστεῖ πολὺ πιὸ πρὶν ἀπὸ τὶς Ἐκλογὲς γιὰ τὸ ἐνδεχόμενο τῆς ρήξης. Τὸ «ΟΧΙ» τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ κατέγραψε τὴν ἐκ μέρους του καταδίκη τῆς μνημονιακῆς πολιτικῆς καὶ παραμένει παρακαταθήκη γιὰ τὸ μέλλον (…).”

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς ΧΔ “Γιὰ μιὰ Εύρώπη Δικαιοσνης-κριτικὴ στὴν ΕΕ τῶν ἀνισοτήτων”

Ήδη, οἱ δυναμεις τοῦ “Ναί”, κατησχημένες καὶ ἀπαξιωμένες μετὰ τὸ συντριπτικὸ ἀποτέλεσμα ὑπὲρ τοῦ ΟΧΙ, δικεκδικοῦν μὲ ἀξιώσεις κι ἑτοιμάζονται νὰ ξαναπάρουν τὴν ἐξουσία, άφοῦ προηγουμένως ἡ πολιτικὴ ποὺ καταδίκασε ὁ Λαός, ἐφαρμόστηκε τελικά καὶ ἀπὸ τὴ κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ.

Το Κίνημα της Χριστιανικής Δημοκρατίας εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση σε σχέση με την εκφρασμένη θέση του κόμματος ΜεΡΑ 25 του κ. Γιάννη Βαρουφάκη, για το ειδικό καθεστώς του Αγίου Όρους στο Σύνταγμα της Ελλάδας:

Το κόμμα ΜεΡΑ 25 του κ. Γιάνη Βαρουφάκη, στην παράγραφο 22β των προτάσεων για τη συνταγματική αναθεώρηση που έχει αναρτήσει στην ιστοσελίδα του, αναφέρει τα εξής: «β) Αφαιρούνται  από το σύνταγμα οι εκφράσεις «επικρατούσα θρησκεία», «στο όνομα της Αγίας και Ομοουσίου τριάδας» και όλες οι σχετικές αναφορές στον τρόπο λειτουργίας των εκκλησιών και του καθεστώτος του Αγίου Όρους.

Όμως:

1.Το Άγιον Όρος, δεν είναι απλώς μοναστική πολιτεία, αλλά και αυτοδιοίκητο τμήμα του ελληνικού Κράτους, που εντάχθηκε σε αυτό με βάση διεθνείς συνθήκες. Μία αυτόνομη οντότητα με ιστορία χιλίων χρόνων, το αυτοδιοίκητο της οποίας έχει μείνει σεβαστό όχι μόνον από το ανατολικό Ρωμαϊκό (Βυζαντινό) Κράτος που το καθιέρωσε, αλλά και τους κατακτητές που πέρασαν στη συνέχεια από τον τόπο μας.

Details

Τα τελευταία χρόνια εντείνονται οι ειδήσεις για την διασάλευση του κλίματος που έρχονται από διάφορα σημεία του πλανήτη μας.

1)Πριν από τέσσερα χρόνια, το 2015 ήταν το θερμότερο έτος από τότε που υπάρχει συστηματική καταγραφή (1880), ρεκόρ το οποίο έχει έκτοτε «καταρριφθεί», εφόσον ξεπεράστηκε από το 2016, ενώ τα επόμενα δύο έτη, 2017 και 2018, καταγράφονται ως 3ο και 4ο αντίστοιχα θερμότερα έτη όλων των εποχών.

2)Πριν από μερικές ημέρες, στην νότια Γαλλία εκδηλώθηκε η υψηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία όλων των εποχών (45.9 βαθμοί Κελσίου), με απότοκο ακόμα και θανάτους. Το κλίμα στις εύκρατες ζώνες φαίνεται αργά αλλά σταθερά να μετατοπίζεται προς αυτό των τροπικών.

3)Πρόσφατα διαπιστώθηκε πως ο ρυθμός τήξης των πάγων στη Γροιλανδία είναι τέσσερις φορές μεγαλύτερος από τον αναμενόμενο, λόγω της παγκόσμιας υπερθέρμανσης. Το λιώσιμο των πάγων επιφέρει αύξηση της στάθμης των θαλασσών, αλλά και εξαφάνιση της ντόπιας πανίδας (λευκές αρκούδες κ.ά.)

Για εμάς τους Χριστιανούς, η οικονομία και η αγάπη του Θεού συμπεριλαμβάνει πλην του ανθρώπου, που είναι βέβαια η κορωνίδα της δημιουργίας, και την κτίση.  Ο Αδάμ, σύμφωνα με την Αγ. Γραφή, κλήθηκε να ονοματίσει τα διάφορα ζώα εκ μέρους του Θεού, έτσι ώστε να δεσμευτεί στην προστασία τους έκτοτε, όπως ερμηνεύουν και Πατέρες της Εκκλησίας. Δυστυχώς όμως, το πάθος της πλεονεξίας, πάνω στο οποίο βασίζεται καταστατικά το κρατούν κεφαλαιοκρατικό σύστημα είναι ακόρεστο και αμνηστεύεται από τον νόμο του συστήματος αυτού.

Details

“Μερικά από τα μεγαλύτερα καταγεγραμμένα ελλείμματα στον προϋπολογισμό. Η μεγαλύτερη ύφεση από τότε που γίνονται στατιστικές. Αδιαφορία εκ πεποιθήσεως. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς κάτι άλλο που να απέκλειε κάποιον από τη θέση του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Κοινής Τράπεζας. Κι όμως, αυτά είναι τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της Κριστίν Λαγκάρντ όσο κατείχε δημόσια αξιώματα…”

Αυτή είναι η άποψη του άρθρογράφου της βρετανικής εφημερίδας “Τέλεγκραφ” (3.7.2019) στο άρθρο του με τίτλο ” Η τοποθέτηση της Κριστίν Λαγκάρντ στην ΕΚΤ θα οδηγήσει την Ευρωζώνη στην καταστροφή”

Βασικό του επιχείρημα είναι ότι η Λαγκάρντ αγνοεί τη νομισματική πολιτική θα εμμένει στην εφαρμογή των κανόνων της νεοφιλελεύθερης “Ορθοδοξίας” που καθιστούν το ευρώ δυσλειτουργικό, σε αντίθεση με τον απερχόμενο Μάριο Μάριο Ντράγκι, πουως γνώστης της νομισματικής πολιτικής, επιχείρησε να παρακάμψει τους κανόνες αυτούς, έστω και έμμεσα και με όποιον τρόπο μπορούσε, ιδίως όσον αφορά τη χρηματοδότηση των οικονομιών των κρατών-μελών, η απαγόρευση της οποίας είναι βασικό “δόγμα”. της κρατούσας αντίληψης και απαγορεύεται ρητά.

Επαινείται ο Ντράγκι διότι “έκανε την ΕΚΤ θεσμό με πραγματική εξουσία, “βάζοντας με το μαστίγιο τις εθνικές κυβερνήσεις στη σειρά και εξημερώνοντας τις αγορές ομολόγων” .

Και η Ελλάδα έχει αποτελέσει θύμα των χονδροειδών σφαλμάτων της κας Λαγκάρντ και των υφισταμένων της, ενώ ταυτόχρονα αποκλείστηκε από θετικά μέτρα του Ντράγκι όπως η ποσοτική χαλάρωση. Ο τελευταίος ελέγχεται ιδιαίτερα διότι πρωταγωνίστησε στις τιμωρητικές πρακτικές και στις  εκβιαστικές μεθοδεύσεις εις βάρος της χώρας μας, καταχρώμενος κατά τρόπο παράνομο και καταχρηστικό τον έλεγχο της νομισματικής πολιτικής που είχε εκχωρηθεί στην ΕΚΤ από τη χώρα μας και προκαλώντας οικονομική ασφυξία.

Θέσεις ιδιαίτερα επιπόλαιες και επικίνδυνες προβάλλει το “ΜέΡΑ25” υπό τον κ. Γιάννη Βαρουφάκη για το ειδικό καθεστώς του Αγίου Όρους. Στα πλαίσια των προτάσεων για τη συνταγματική αναθεώρηση, όπως είναι αναρτημένα στην ιστοσελίδα τους, παίρνουν την ακόλουθη θέση σε θέματα εκκλησιαστικού ενδιαφέροντος, όπως οι σχετικές παράγραφοι αριθμούνται στο κείμενο:

” 1. ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΠΙΚΛΗΣΗ – ΠΡΟΟΙΜΙΟ

Καταργείται η υπάρχουσα θρησκευτική επίκληση στο προοίμιο του συντάγματος, και αντικαθίσταται ως εξής: «Με συνείδηση της ευθύνης του και διαπνεόμενος από τη θέληση να υπηρετήσει τις αξίες της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης, καθώς και την παγκόσμια Ειρήνη, ο Ελληνικός Λαός θέσπισε, με τη συντακτική του εξουσία, το παρόν Σύνταγμα».

22. ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ ΤΟ ΥΠΑΡΧΟΝ ΑΡΘΡΟ 3 (ΣΧΕΣΕΙΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ – ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ) και αντικαθίσταται ως εξής: α) Το Ελληνικό Κράτος είναι διαχωρισμένο από κάθε θρησκευτική ένωση και τηρεί την αρχή της ουδετερότητας έναντι όλων των θρησκειών. Οι θρησκευτικές ενώσεις αποφασίζουν ελεύθερα για την εσωτερική οργάνωσή τους, όπως νόμος ορίζει. β) Αφαιρούνται  από το σύνταγμα οι εκφράσεις «επικρατούσα θρησκεία», «στο όνομα της Αγίας και Ομοουσίου τριάδας» και όλες οι σχετικές αναφορές στον τρόπο λειτουργίας των εκκλησιών και του καθεστώτος του Αγίου Όρους.” 

Στην “πρεμούρα”  τους να αφαιρέσουν κάθε αναφορά στην επικρατούσα θρησκεία στη χώρα μας και να επιβάλουν το ξεπερασμένο γαλλικό μοντέλο του πλήρους χωρισμού, ζητούν να απαλειφθεί κάθε αναφορά στο Σύνταγμα της Ελλάδος και για το καθεστώς του Αγίου Όρους.

Ξεχνούν άραγε ότι το Άγιον Όρος δεν είναι μόνο μοναστική πολιτεία, αλλά και αυτοδιοικούμενη περιοχή με βάση διεθνείς συνθήκες;  Αν το “ξεχνούν” ηθελημένα, είναι ιδιαίτερα επικίνδυνοι. Αν το ξεχνούν από άγνοια ή εκ παραδρομής, είναι ιδιαίτερα επιπόλαιοι.

Αυτά που και οι κατακτητές σεβάστηκαν επί αιώνες, έρχεται ο κ. Βαρουφάκης να καταλύσει και να καταργήσει.

Σε κάθε περίπτωση, για τη ΧΔ, η επίκληση της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος στο προοίμιο του Συντάγματος δεν είναι “θρησκευτική επίκληση”, όπως οι περί τον κ. Βαρουφάκη υποστηρίζουν, αλλά επαναστατικό κάλεσμα. Κάλεσμα για μια πατρίδα ελεύθερη και δίκαιη, που χαρακτηρίζει την ιδιοπροσωπία του Νέου Ελληνισμού και εμπνέει και παραπέμπει στους υπέρ ελευθερίας αγώνες του λαού και του έθνους.

Η εφαρμογή της Αρχής της Ισότητας για όλους τους πολίτες ανεξαρτήτως θρησκεύματος είναι που έχει ουσία και καθόλου δεν κωλύεται από το ισχύον Σύνταγμα.

«Ὅταν τὸ παιδὶ εἶναι ἀετὸς τοῦ πνεύματος καὶ ἐγὼ τὸ βλέπω σὰν πουλερικό, γιὰ τὸ κοτέτσι τοῦ συστήματος, νὰ μοῦ δίδη αὐγὰ καὶ κρέας γιὰ πούλημα, τότε ἀγνοῶ καὶ πνίγω τὰ αἰτήματα τοῦ ἀετοῦ, ποὺ ἔχει ἄλλους ὁρίζοντες ζωῆς. Πετᾶ σὲ ἄλλα ὕψη»

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἀρχιμ. Βασιλείου [Γοντικάκη], προηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἰβήρων, Ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης, (Ἱερὰ Μονὴ Ἰβήρων
2018 σελ. 63), στὸ κεφάλαιο ποὺ ἐπιγράφεται: «Θρησκευτικὴ ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν τοῦ κόσμου».

Διαβάστε στὴ “Χριστιανικὴ” ποὺ κυκλοφορεῖ (φύλλο 1036 27ης Ἰουνίου) τὴ βιβλιοπαρουσίαση τῆς Ἕλενας Χατζόγλου.

Ἡ τετραετία 2015-2019 ἦταν ὑπεραρκετή, ἂν ἀξιοποιοῦνταν ὁ χρόνος, γιὰ νὰ συγκροτηθεῖ ἕνα πολιτικὰ ἀξιόπιστο εὐρύτερο μέτωπο πολιτικῶν δυνάμεων. Τοῦτο ἀπαιτοῦσε, ὄχι μόνο γενικόλογες διακηρύξεις, ἀλλὰ καὶ ὀργανωμένη συζήτηση κατὰ θεματικὲς ἑνότητες, ὥστε νὰ προκύψει μιὰ κοινὴ συνισταμένη.
• Δυστυχῶς, κάτι τέτοιο δὲν ἐπιδιώχτηκε.Ἐμεῖς, τὸ προτείναμε, ἔγκαιρα καὶ ρητὰ σὲ σύναξη μὲ αὐτὸ τὸ ἀντικείμενο (πρωτοβουλία 114) καὶ δηλώσαμε ὅτι ἂν ξεκινοῦσε κάτι τέτοιο, θὰ συμμετείχαμε. Πήραμε, ἄλλωστε, τὴν πρωτοβουλία γιὰ τὴ σύνταξη κοινῆς ἀνακοίνωσης γιὰ τὸ Κυπριακό, ἡ ὁποία συνυπογράφηκε ἀπὸ τὸ ΑΣΚΕ, τὴν ΕΧΕ,τὴ Λαϊκὴ Ἑνότητα καὶ τὴ ΧΔ.
• Ἡ πολυδιάσπαση ἀπὸ τὴ μιὰ καὶ ἡ φοβικότητα ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἔφεραν τὰ γνωστὰ ἀποτελέσματα στὶς Εὐρωεκλογές. Μὲ τὴν ἐντιμότητα καὶ τὴν ἀξιοπρέπεια ποὺ τὸν χαρακτηρίζουν, ὁ Παναγιώτης Λαφαζάνης ἀνέλαβε τὴν εὐθύνη γιὰ τὸ κακὸ ἐκλογικὸ
ἀποτέλεσμα τῆς «Λαϊκῆς Ἑνότητας». Παραιτήθηκε ἀπὸ τὴν ἡγεσία καὶ ἤδη κατεβαίνει στὶς βουλευτικὲς ἐκλογὲς στὴ 12η τιμητικὴ
θέση του ψηφοδελτίου Ἐπικρατείας τοῦ κόμματος, τὸ ὁποῖο ἐμφανίζεται στὶς βουλευτικὲς ἐκλογὲς μόνο του, ἀφοῦ ἀπέτυχε ἀπόπειρα προσέγγισης μὲ τὸν «Ἀνταρσύα» καὶ τὴ Ζωὴ Κωνσταντοπούλου, ἡ ὁποία μὲ τὸν «ἀέρα» τοῦ 1,6% ποὺ ἀπέσπασε, φέρεται
νὰ ἀπαξίωσε νὰ ἀπαντήσει σὲ προτάσεις ἐκλογικῆς συνεργασίας μὲ ἄλλους φορεῖς καὶ εὐλπιστεῖ ὅτι μόνη της θὰ πάει καλὰ καὶ
στὶς ἐκλογὲς αὐτές
• Τὸ «Δημοκρατικὸ Κοινωνικὸ Κίνημα» (ΔΗΚΚΙ), θεωρώντας ὅτι ἡ ΛΑΕ περιχαρακώθηκε ἰδεολογικὰ καὶ περιόρισε τὴν ἐμβέλειά της ἀπευθυνόμενη μόνο στὴ ριζοσπαστικὴ Ἀριστερά, ἀποχώρησε ἀπὸ αὐτὴν καὶ κατέρχεται στὶς βουλευτικὲς ἐκλογὲς συνασπιζόμενο μὲ τὸ ΕΠΑΜ τοῦ Δημήτρη Καζάκη.
• Ἡ φοβικότητα δὲν εἶναι καλὸς σύμβουλος καὶ εἶναι σφόδρα πιθανὸ τοῦτο νὰ ἀποτυπωθεῖ στὸ ἐκλογικὸ ἀποτέλεσμα, μὲ τρόπο
πιὸ χτυπητὸ καὶ ἀπὸ τὶς Εὐρωεκλογές.
• Σὲ κάθε περίπτωση, παραμένουν ἀξιόλογοι φίλοι ὡς ὑποψήφιοι στὰ ἐναπομένοντα ἀντιμνημονιακὰ ψηφοδέλτια, στοὺς ὁποίους
εὐχόμαστε καλὴ ἐπιτυχία, μὲ ὅλες τὶς ἐπιφυλάξεις ποὺ διατηροῦμε γιὰ τὶς ἐπιμέρους ἐπιλογὲς τῶν κομμάτων αὐτῶν.
• Τὸ τοπίο εἶναι ἰδιαίτερα ζοφερό, ἂν ἀναλογιστεῖ κανεὶς ὅτι τὸ κόμμα Βαρουφάκη προβάλλεται ὡς ἑλκυστικὴ διέξοδος τῶν
διαφωνούντων μὲ τὴν κυρίαρχη πολιτική, μὲ προοπτικὴ μάλιστα ἐκπροσώπησης στὸ Κοινοβούλιο.

ΧΙΣΤΙΑΝΙΚΗ 27.6.2019 ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΗΛΗ “ΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΟΣ’

Κατά τον μεθεόρτιο Εσπερινό της εορτής των αγίων Πέτρου και Παύλου στον Ιερό Βράχο του Αρείου Πάγου, στον οποίο χτες Σάββατο βράδυ χοροστάτησε ο Μακ. Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος,  μίλησε ο Αρχιμ. Γρηγόριος Παπαθωμάς, Ιεροκήρυκας της Αρχιεπισκοπής Αθηνών και Καθηγητής του Κανονικού Δικαίου της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ανέπτυξε το θέμα «Απόστολος Παύλος και Παρθενώνας. Η αντίδοση Ανάστασης και Αρμονίας στο επίπεδο της Οντολογίας». Ο απόστολος Παύλος τιμάται ως ο ιδρυτής της Εκκλησίας των Αθηνών.

Ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο:
Ανταμώνουμε όλοι σήμερα εδώ, για να αποτίσουμε έναν φόρο μνήμης και τιμής και να τιμήσουμε Αυτόν, που το πέρασμά του από εδώ άλλαξε την ζωή και τα πεπρωμένα αυτού του τόπου και του λαού μας. Να τιμήσουμε Αυτόν, που μάς έβγαλε από τον λαβύρινθο της ειδωλολατρίας του ανύπαρκτου και ψεύτικου Δωδεκάθεου και από τον αφιονισμό της ανθρωπογέννητης Θρησκείας. Αυτόν που, στην πρώτη μας επαφή μαζί του, τον παρεξηγήσαμε και τον περιφρονήσαμε, επειδή πιστεύαμε ότι είχαμε αυτοπληρότητα στην ανθρώπινη σοφία μας, και θεωρούσαμε, μέσα στην επίπλαστη υπαρκτική μας αυτάρκεια, ότι δεν χρειαζόμασταν επί πλέον τίποτε άλλο στην υπάρχουσα σοφία μας και την ζωή μας, αποπέμποντάς τον έτσι μακριά μας και λέγοντάς του ειρωνικά: «Θα σε ξανακούσουμε και πάλι στο μέλλον!…».

Ευτυχώς, ωστόσο, που δεν μείναμε στην ειρωνεία και την περιφρόνηση… Το ξανασκεφτήκαμε, όπως ακριβώς κάνει ένας πραγματικός σοφός, με την έννοια που το ορίζει η σοφία του Σολομώντος: «Δίδου σοφώ αφορμήν και σοφώτερος έσται». Και επανήλθαμε και τον ξανακούσαμε… Επανήλθαμε ακόμη, γιατί το χαρακτηριστικό του Έλληνα λόγου είναι ότι δεν θέλει να αφήνει σκοτεινές πτυχές και σκιές στο ανθρώπινο είναι και την ανθρώπινη οντολογία…

Αυτός ο περαστικός άνθρωπος είναι ο τόσο αγαπημένος και προσφιλής σε όλους μας Απόστολος Παύλος, που όντως έφυγε από εδώ, από ετούτον εδώ τον Βράχο, περιφρονημένος και βαθιά απογοητευμένος εξ αιτίας μας, αλλά που έδειξε ενδιαφέρον για εμάς, έμεινε για κάποιον καιρό στην τοπική εδώ κοινωνική αφάνεια, δημιουργώντας μία εκκλησιακή μαγιά, θεμελιώνοντας ουσιαστικά την Τοπική Εκκλησία των Αθηνών, και στην συνέχεια μάς έστειλε επιστολές αγκαλιάζοντας τον ευρύτερο Ελλαδικό χώρο. Και μέσα από τον γραπτό του λόγο αφήνονταν λίγα να ειπωθούν και πολλά να εννοηθούν… Μάς πρόσφερε ουσιαστικά μία μόνον αλήθεια ζωής, τον Χριστό και την Ανάστασή Του. Εν τούτοις, εμείς νομίσαμε με την ανθρωπομορφική μας νοοτροπία περί Θεού ότι μάς κομίζει ένα «νέο ζευγάρι Θεών» από την Ανατολή, όπου ο νέος θεός λεγόταν Χριστός και η νέα θεά ονομαζόταν Ανάσταση!… Εκείνος, όμως, μάς κόμιζε όχι ανθρωπομορφικούς θεούς· είχαμε εξ άλλου τόσους πολλούς, σαν τους φανταστικούς, ανύπαρκτους, ψεύτικους θεούς του Ολύμπου, αλλά Σαρκωμένο Θεό Λόγο, ασύλληπτο για την πληθωρική αρχαιοελληνική ανθρώπινη σοφία μας, ο Οποίος με την Ανάστασή Του γίνεται για εμάς «τροφός και τροφή ζωής», και ζούμε μέχρι σήμερα, και εσχατολογικά, όχι χάρη σε μία «‘αυτονομημένη’ αθανασία ψυχής», όπως διατεινόταν ο συμπατριώτης μας, ο μέγας εκείνος σοφός και κορυφή της Φιλοσοφίας Πλάτωνας, αλλά χάρη στην Ανάσταση του Χριστού, που κόμισε ο Απ. Παύλος και που μάς προσφέρει ανάσταση σωμάτων και ανάσταση του ανθρωπίνου είναι.

Είναι αλήθεια ότι ο Απόστολος των Εθνών Παύλος ήλθε σε μία Αθήνα, όπου μεγαλούργησαν δύο γίγαντες της Φιλοσοφίας, ο Αθηναίος Πλάτωνας και ο Μακεδόνας Αριστοτέλης, μαθητής του Πλάτωνα, με δύο αντίστοιχα κορυφαία φιλοσοφικά ρεύματα, τα οποία εγκατασπάρθηκαν από τότε σε όλο τον κόσμο ανά την Υφήλιο και παραμένουν ενεργά μέχρι σήμερα. Ο μεν Πλάτωνας είναι ο εισηγητής της θεωρίας που ομιλεί για μία «‘αυτονομημένη’ οντολογικά αθανασία ψυχής», ανεξάρτητης από την οποιαδήποτε αναφορά σε Θεό, ενώ ο Αριστοτέλης εισηγείται την μετάθεση του Θεού σε μία σφαίρα «Μετά τα Φυσικά», σε έναν χώρο μεταφυσικό, όπου κανείς δεν μπορεί να προσπελάσει ούτε τον χώρο ούτε τον Θεό, στον οποίο γίνεται μία απροσδιόριστη αναφορά χωρίς προσωπικό είναι και χωρίς προσωπική σχέση. Αλλά και άλλοι Φιλόσοφοι εκείνης της εποχής και μεταγενέστεροι μιλούσαν για την υπερβατική ύπαρξη μιας Ανωτέρας Δύναμης τελείως απρόσωπης και απρόσιτης, απροσέγγιστης και απροσπέλαστης. Αντιθέτως, ο Απ. Παύλος κόμισε κυρίως και πρωτίστως έναν προσωπικό Θεό, ο Οποίος πρώτος Εκείνος μάς προσπελάζει, «έχοντας λάβει μορφή ανθρώπου», «μορφήν δούλου λαβών», και με τον Οποίο έχουμε πλέον έκτοτε κοινωνία σαρκική, κατά το «ο τρώγων μου την σάρκα…», η οποία μάς προσφέρεται σε όλους μας με τον Σαρκωμένο και Αναστημένο Χριστό, Αυτόν που προσφέρει συνακόλουθα και σε εμάς την κοινή Ανάσταση, ώστε να καταστούμε εν ολότητι ανθρώπινες υπάρξεις και ανθρώπινα είναι… Αυτό ήταν το κήρυγμά του σε ετούτον εδώ τον Βράχο, έστω και εάν χλεύαζαν τότε οι φιλοσοφούντες ακροατές του: «Χριστός και Ανάσταση για την κοινή Ανάσταση όλων μας», «ίνα ζωήν έχομεν και περισσόν έχομεν».

Με άλλα λόγια, ο Απόστολος Παύλος, ερχόμενος στην Ελλάδα και εδώ στην Αθήνα, συνάντησε α) τον Αθανατο-ψυχισμό του Πλάτωνα, β) το απροσδιόριστο Μεταφυσικό του Αριστοτέλη και γ) το απρόσβατο Υπερβατικό μιας απρόσωπης Ανωτέρας Δύναμης των Φιλοσόφων, και στάθηκε ενώπιόν τους με οντολογική παρρησία, για να τους αποκαλύψει το «καλό άγγελμα», το «ευ-αγγέλιο», το μοναδικό γεγονός στην Παγκόσμια Πανανθρώπινη Ιστορία, ότι ο Θεός που σαρκώθηκε, που έλαβε ανθρώπινο σώμα και υπόσταση, προσφέρει στον άνθρωπο όχι θεωρητικά και κίβδηλα πλατωνικά ή αριστοτελικά οράματα, αλλά Ανάσταση του Ανθρώπου, Ανάσταση του ανθρωπίνου Σώματος ως ολότητας, αυτού του «Σώματος» που ο Σωκράτης το θεωρούσε «φυλακή της ψυχής» και εκούσια το εξόντωνε με κώνειο.

Όντως ο Πλάτων στα έργα του κάνει λόγο για την ψυχή που είναι αυτονομημένα άφθαρτη, αθάνατη και αναλλοίωτη, ενώ μετά τον θάνατο επιστρέφει στον αιώνιο κόσμο των ιδεών, χωρίς η ίδια να είναι ιδέα. Εν συνεχεία, ο Ωριγένης που επηρεάστηκε καταλυτικά από τον Πλάτωνα λέει σαφέστατα ότι η ψυχή έχει υπόσταση και ζωή από μόνη της. Οι Νεοπλατωνικοί στην συνέχεια επηρέασαν και κάποιους Πατέρες της Εκκλησίας, όπως τον Ιουστίνο και, αργότερα, τον Αγ. Γρηγόριο Νύσσης και ειδικά τον Αυγουστίνο με σύνολη την Δυτική Θεολογία που τον ακολούθησε. Αυτό σημαίνει ότι συλλήβδην η πλατωνική σκέψη με τις απορροές της, όχι μόνον προ-χριστιανικά αλλά και μετα-χριστιανικά, συνίσταται σε αυτόν τον Δυαλισμό ψυχής και σώματος, στον οποίο, ωστόσο, ο Απόστολος Παύλος αντέταξε καθολικά την μαρτυρία της Ανάστασης, δηλ. της αρραγούς ενότητας ψυχής και σώματος, και της συνολικής πρόσληψης και απόδοσης του αναστημένου ανθρωπίνου είναι, και γι’ αυτό απορρίφθηκε από τους Επικούρειους της εποχής εκείνης στην Αθήνα.

Μέσα, λοιπόν, στο ιστορικό γίγνεσθαι της Ανθρωπότητας και στην ανθρώπινη βιοτή του τότε και του σήμερα, υπάρχουν τέσσερις πτυχές-αντεράστριες, οι οποίες διεκδικούν η κάθε μία για τον εαυτό της ένα αποκλειστικό modus vivendi από τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. Αυτές είναι:

1) το Αθανατο-ψυχικό του Πλάτωνος,
2) το Μεταφυσικό του Αριστοτέλους,
3) το Φιλοσοφικό Υπερβατικό πάμπολλων Φιλοσόφων, και
4) το Αποκαλυπτικό Θεανθρώπινο του Αποστόλου Παύλου, εκείνο το Θεανδρικό Εσχατολογικό της Ανάστασης του Χριστού.

Ανάμεσα σε αυτά τα τέσσερα ετερογενή πεδία, ο Απόστολος Παύλος κατέθεσε μαρτυρία αναστάσιμης ζωής, αντιπροσωπεύοντας το τέταρτο και πιο δύσκολο πεδίο, το Θεανθρώπινο της Βασιλείας και των Εσχάτων, ακριβώς γιατί το πτωτικό κτιστό κινείται εξ ορισμού στα τρία πρώτα (πεδία), τα οποία το ίδιο ενδο-κτισικά και ανθρωπομορφικά κατασκεύασε.

Μπορεί ο Απόστολος Παύλος να έφυγε τότε απογοητευμένος από ετούτον εδώ τον Βράχο της Ακρόπολης, αλλά η παρουσία όλων μας σήμερα εδώ, γύρω από αυτόν τον ίδιο Βράχο, στον οποίο στάθηκε ομιλών και ο ίδιος πριν από 2.000 χρόνια, φανερώνει ότι ο κόπος του και η αναστάσιμη μαρτυρία του δεν πήγαν χαμένα, για να επαληθεύεται έτσι ο λόγος του ποιητή μας Νικηφόρου Βρεττάκου, στο έργο του «Λειτουργία κάτω από την Ακρόπολη», όταν λέγει χαρακτηριστικά· «Ούτε η δάφνη “εμαράνθη” ούτε το “λάλον ύδωρ” απέσβετο»!…

Σήμερα, λοιπόν, τιμούμε αυτόν τον άνθρωπο, τον Απόστολο, που κόμισε «την Ζωή» και περίσσεια ζωής σε ετούτον εδώ τον τόπο και σε ετούτον τον λαό, που τον ταλαιπωρούσε από καιρό το ψέμα της Δωδεκαθεΐας και τον ταλάνιζε η υπαρξιακή απάτη σε καθημερινό [οντολογικό] επίπεδο… Και χάρη στον ερχομό αυτού του Αποστόλου, που μάς πρόσφερε τελικά Ζωή και Ανάσταση, ζούμε…, υπάρχουμε…, και έχει η ζωή μας οντολογικό νόημα και περιεχόμενο και αντίκρυσμα ζωής!… Γι’ αυτό και τον τιμούμε διπλά εδώ σήμερα…

Θα μπορούσα να σταματήσω εδώ τον λόγο, Μακαριώτατε Πάτερ και Δέσποτα, γιατί έχω την εντύπωση ότι με αυτό που ειπώθηκε, εξαντλείται στα ουσιώδη της η περιγραφή της προσφοράς του τιμώμενου σήμερα Απ. Παύλου στον τόπο μας, στην Αθήνα και στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη ολόκληρη και σε ολάκερο τον κόσμο.

Θα ήθελα όμως να προσθέσω και κάτι άλλο, κάτι που έχει επίσης άμεση και ευθυτενή σχέση με την σημερινή γιορτή, για να δώσω ένα επί πλέον στίγμα της σημερινής εορτής, η οποία φέρει όντως μέσα της πολλαπλά και ανεξάντλητα μηνύματα, παίρνοντας αφορμή μέσα από το κοίταγμα κάποιου υψηλού επισκέπτη της Ελλάδος.

Στο Παρίσι, στην Σορβόννη, συνάντησα έναν Βετεράνο Καθηγητή, ο οποίος από τα πρώτα πράγματα που μου είπε, όταν του ανέφερα την προέλευσή μου από την Ελλάδα, ήταν ένας λόγος που απηχούσε μία δική του προσωπική εμπειρία. Τα λόγια του Καθηγητή λακωνικά, αλλά μεστά νοήματος: «Επισκέφθηκα, είπε, πριν από κάποια χρόνια την Αίγυπτο. Μου έκαναν ιδιαίτερη αίσθηση και εντύπωση, σε εμένα που προερχόμουν από το Παρίσι, η αιγυπτιακή πυραμίδα, και μάλιστα ο όγκος, το μέγεθος και η δομή της, καθώς και το τί αυτό το μνημείο απελευθερώνει μέσα από την δομή του και την τέχνη του… Μετά την Αίγυπτο, πρόσθεσε, συνέχισα το ταξίδι μου και μετέβην στην Ελλάδα και την Αθήνα. Επισκέφθηκα την Ακρόπολη, για να δω εκ του σύνεγγυς το περίφημο μνημείο του Παρθενώνα. Στοχαζόμενος τότε προχώρησα σε μία σύγκριση με το αντίστοιχο αντιπροσωπευτικό μνημείο της Αιγυπτιακής πυραμίδας. Και αμέσως, ιστάμενος μπροστά στον Παρθενώνα, είπα: Εδώ είναι άλλος πολιτισμός!…». Αυτά ήταν τα λόγια του.

Η με ακέραιο και ακραιφνή ακαδημαϊκό τρόπο συγκριτική προσέγγιση των δύο μνημείων, της Πυραμίδας και του Παρθενώνα, χωρίς να αφήνει αιχμές ή εντυπώσεις υπεροχής τού ενός μνημείου έναντι του άλλου, έγινε αφορμή να αναζητήσω τον βαθύτερο λόγο, σε τί δηλ. συνίσταται η διαφορετικότητα που προβλημάτισε τον Γάλλο Καθηγητή, αλλά κυρίως και πρωτίστως από πού εκπορεύεται αυτή η διαφορετικότητα, που αποτυπώνεται στην εμφάνιση και δομή των δύο μνημείων. Είναι άραγε αυτή μόνον εξωτερική και μορφική, ή έχει και άλλες βαθύτερες πηγές και προεκτάσεις; Επιπροσθέτως, η διαφορετικότητα αυτή είναι απλώς θέμα τέχνης και δεξιοτεχνίας ή απηχεί βαθύτερες υπαρξιακές καταστάσεις ζωής, που εκβάλλουν ορατά στην δημόσια συλλογική τέχνη; Τα μνημεία πολλές φορές είναι σαν τα αναβλύζοντα νερά· απηχούν εσώτερες και βαθύτερες συλλογικές καταστάσεις πολιτισμού και πρόσληψης. Με αφορμή αυτό το περιστατικό, ας αναφέρουμε πολύ σύντομα κάτι, για να τιμήσουμε τον σημερινό εορτάζοντα Απόστολο των Εθνών, μια που και αυτός είχε προ-ίδει κάτι αντίστοιχο, αλλά και το τί αυτός επέτυχε σε αυτόν τον «άλλον πολιτισμό» των Αρχαίων Ελλήνων και Αθηναίων προγόνων μας, που ανέφερε ο Καθηγητής από το Παρίσι.

Ας ανατρέξουμε στους χρόνους της Αρχαιότητας, πριν ακόμη από την έλευση του Αποστόλου Παύλου εδώ στην Αθήνα, και ας αναφερθεί στο σημείο αυτό μία μόνον διττή λεπτομέρεια στην διάρθρωση των δύο μνημείων, για να εντοπίσουμε δύο κυρίαρχα δομικά στοιχεία: 1) Η πυραμίδα, όπως όλοι γνωρίζουμε, έχει πλατειά βάση που απολήγει σε μία αποκλειστική και μοναδική κορυφή, ενώ ο Παρθενώνας, εάν στραφούμε και τον κοιτάξουμε και από εδώ που βρισκόμαστε, είναι συλλογικός και ισοδιάστατος τόσο στην βάση του όσο και στο ύψος των αετωμάτων του· και 2) η πλατειά βάση της πυραμίδας δεν έχει εξ ορισμού ευρεία ανοδική προοπτική ύπαρξης…, όσο δηλ. ανερχόμεθα προς την κορυφή, τόσο οι τέσσερις πλευρές ανέρχονται πλαγιαστές και οξυγώνιες και τελικά εκμηδενίζονται, ενώ, αντίθετα, ο Παρθενώνας περιβάλλεται και απαρτίζεται από πάμπολλες ισομεγέθεις πολυάριθμες κολώνες με ισομερή συμμετοχή στην ενότητα και ολότητα του μνημείου, οι οποίες φθάνουν αδιάπτωτες μέχρι την κορυφή. Με άλλα λόγια, αυτό που είναι στην βάση του Παρθενώνα έχει την ίδια δυνατότητα σε σχέση με τα άλλα συγκείμενα, για να φθάσει και στην κορυφή… Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω εάν ο Γάλλος Καθηγητής είχε κατά νουν αυτά ή κάποια άλλα αντίστοιχα δεδομένα, όταν μιλούσε την διαφορετικότητα των δύο μνημείων. Αυτό όμως που θα μπορούσαμε εμείς να διαπιστώσουμε από κοινού μαζί εδώ σήμερα είναι πως αυτά τα δύο θρησκευτικά μνημεία, η αιγυπτιακή Πυραμίδα και ο ελληνικός Παρθενώνας, απηχούν και αντανακλούν μία αντίληψη για την ζωή, όπως αυτή γεννήθηκε μέσα στο ειδωλολατρικό περιβάλλον της Αρχαιότητας και για τις δύο περιπτώσεις.

Η αντίληψη αυτή για την ζωή επηρέαζε τον κοινωνικό βίο των αντίστοιχων ανθρώπων και λαών της Αρχαιότητας. Έτσι, για να μην επιμηκύνουμε τον λόγο, η πυραμίδα του Αιγυπτιακού Ενοθεϊσμού, δηλ. του θρησκευτικού εκείνου φαινομένου που θέλει έναν Θεό στην κορυφή υπέρτατο και ανώτερο σε σχέση με πολλούς άλλους θεούς κατώτερους, όπερ σημαίνει, έναν «Πρώτο και Ανώτατο Θεό υπέρτατο», απόμακρο και υπερέχοντα μεταξύ πολλών κατωτέρων και υποβαθμισμένων, επηρέαζε ευθυτενώς τον κοινωνικο-πολιτικό βίο της αχανούς Αιγύπτου και υπαγόρευε μία μορφή Βασιλείου, όπου ο αρχηγός του Κράτους διατηρεί την μοναρχική του θέση στην κορυφή, θέτοντας τους λοιπούς αξιωματούχους και τον λαό να κατακλύζουν διάσπαρτα και ακοινώνητα την πλατειά βάση της κοινωνικής πυραμίδας.

Στην Αθήνα, από την άλλη μεριά, ο ναός της Αθηνάς απηχούσε μία αντίληψη για την ζωή, η οποία είχε ήδη αποτυπωθεί και αποκρυσταλλωθεί στην Αθηναϊκή κοινωνία. Παρά την πυραμιδοειδή μορφή του Βράχου της Ακροπόλεως, δεν φτιάχτηκε αναλογικά στην κορυφή του, όπως ίσως θα ήταν φυσιολογικό ως γεωμορφολογική απόληξη, μία ανάλογη πυραμίδα, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν της, αλλά κατασκευάσθηκε ένας πολύστυλος Παρθενώνας, που αντιστοιχούσε όχι μόνον στον τρόπο λατρείας αλλά και στην συμμετοχική Δημοκρατία της Αθηναϊκής Πολιτείας, μία συμμετοχή που εκφράζεται καθοριστικά και δυναμικά από τις πολυάριθμες κολώνες που «συν-μετέχουν» καθολικά και απροϋπόθετα σε σύνολο το μνημείο και σε σύνολη την συλλογική κοινωνική ζωή. Οι Πυραμίδες εξ ορισμού δεν συγκροτούν, δεν φτιάχνουν κοινωνία, διότι φέρουν πάνω τους ακοινώνητα ιδιώματα, ενώ στον Παρθενώνα οι κολώνες συνδέουν γη με ουρανό και μετέχουν όλες και από κοινού σε σύζευξη κοινωνίας και αρμονίας, αμοιβαιότητας και ισοτιμίας.

Έτσι, στον Παρθενώνα, αυτοί που βρίσκονται στην βάση, μπορούν να φθάσουν μέχρι και την κορυφή… Στην Πυραμίδα, αντιθέτως, αυτοί που βρίσκονται στην βάση, δεν μπορούν καν να εκκινήσουν ούτε να εγγίσουν την κορυφή… Μέσα από αυτήν την διαφορά αναδεικνύεται ο λόγος που γέννησε την Δημοκρατία σε ετούτον εδώ τον τόπο, την Αθήνα… Με άλλα λόγια, η Πυραμίδα απομακρύνει τον ενοθεϊστικό υπέρτατο Θεό από τους ανθρώπους και την γη, και τον καθιστά απροσπέλαστο. Ο Παρθενώνας, ως ναός αφιερωμένος σε θεό, τον κατεβάζει μεν στην γη και τον κάνει ανθρώπινο, αλλά άστοχα ανθρωπόμορφο, ενώ ο Απ. Παύλος μάς Τον αποκαλύπτει Θεανθρώπινο…, Θεάνθρωπο… Αυτή η ετερόκλιτη συνάντηση προλείανε το έδαφος και, ως γεγονός και ως πνεύμα, ήρθε και άρμοσε με αυτό που ο Απ. Παύλος κόμισε για την Σάρκωση και την Ανάσταση του Χριστού.

Η αναζήτηση μιας ερμηνείας για τα λόγια του Γάλλου Καθηγητή στο Παρίσι έδωσε συν τοις άλλοις αφορμή να διαπιστώσουμε κάτι ακόμη στην προέκταση όλων όσα παρατέθηκαν παραπάνω. Όντας στο Παρίσι και παρατηρώντας τον Πύργο του Άϊφελ, εξετάζοντας και αυτό το μνημείο με διαπεραστικό βλέμμα, φαίνεται πως, εάν χαράξουμε τέσσερις νοητές ευθείες που να συνδέουν τα τέσσερα συμμετρικά πόδια, τους τέσσερις πυλώνες της βάσης τού μεταλλικού οξυκόρυφου μνημείου με την κορυφή του, θα έχουμε επίσης ως αποτέλεσμα μία ολοκληρωμένη πυραμίδα και μάλιστα οξυκόρυφη!… Και τότε συνειδητοποιεί κανείς πως ο Παρθενώνας του Ελληνισμού, στον ευρύτερο ευρω-ασιατικό χώρο, υφίσταται τελικά ανάμεσα σε δύο πυραμίδες…, σε δύο καθιερωμένες και αντιπροσωπευτικές πολιτισμικές πυραμίδες…, υφίσταται, με άλλα λόγια, και θάλλει διαχρονικά ανάμεσα στο πολιτισμικό γίγνεσθαι δύο πυραμίδων…

* * * * * * *

Ας αφήσουμε, όμως, για λίγο τα πράγματα στον θύραθεν χώρο και ας επανέλθουμε στον σημερινό εορτάζοντα Απόστολο, για να δούμε ολοκληρώνοντας, με βάση αυτό το πολιτισμικό αποκρυσταλλωμένο που συνάντησε ερχόμενος εδώ, τί ακριβώς πρότεινε και επέτυχε τελικά από ετούτον εδώ τον Βράχο της Ακροπόλεως για την Ελλάδα, για την Ευρώπη και για ολάκερο τον κόσμο.

Είναι αλήθεια ότι, μόλις ο Παύλος έφθασε στην Αθήνα, στον Άρειο Πάγο, στο πρόσωπό του επισυνέβη μία πρώτη συνάντηση αυτού του «άλλου πολιτισμού», του Ελληνισμού, με τον Χριστιανισμό. Όντως, σε ετούτον εδώ τον Βράχο έγινε η επίσημη πρώτη συνάντηση Ελληνισμού και Χριστιανισμού!…

Ο Απόστολος Παύλος στάθηκε μπροστά σε έναν αφιερωματικό βωμό που έγραφε απλά, αλλά και αναζητητικά: «Αγνώστω Θεώ». Αυτόν τον Άγνωστο Θεό ο Απόστολος Παύλος [Τον] σάρκωσε με τον λόγο του ενώπιον των Αθηναίων και των Ελλήνων σε ετούτον εδώ τον Βράχο. Και σε ένα χρονικό τέλος αυτής της συνάντησης, οι Αθηναίοι και όλοι οι Έλληνες, όταν ταυτοποίησαν αυτόν τον Άγνωστο Θεό με τον Αναστημένο Χριστό, που κόμιζε ως μαρτυρία ο Απόστολος Παύλος στην πόλη μας, εγκατέλειψαν συλλήβδην όλους τους γνωστούς και εν τέλει ανύπαρκτους θεούς του Ενοθεϊστικού Δωδεκάθεου, και εγκολπώθηκαν αυτόν τον Αναστημένο Θεό, ο Οποίος έγινε διαμέσου των αιώνων η καρδιά του Ελληνικού Λαού και ο ανιστών δημεγέρτης σε οριακά γεγονότα της ιστορικής μας πορείας (σαν εκείνο το γνωστό και καθοριστικό για την ελευθερία μας· «Για του Χριστού την πίστη την αγία…» των απελευθερωτών προγόνων μας).

Τω όντι, ο «άγνωστος Θεός», τον Οποίο επαγγέλλεται ο Απ. Παύλος ενώπιον των Αθηναίων, φέρει στους κόλπους Του (και) κάποια οντολογικά ιδιώματα τρόπου ζωής, και μάλιστα συλλογικής κοινοτικής-κοινωνιακής ζωής. Όντας αυτός ο «Άγνωστος Θεός» Τριαδικός, δηλ. όχι ένας και μόνος Θεός απροσπέλαστος στην κορυφή της πυραμίδας, αλλά κοινωνία – κατά την φύση τους – Τριαδικών Προσώπων, (κάτι σαν …«Τριαδικός Παρθενώνας»…), εκπέμπει και προς τα δημιουργήματά Του την ίδια δομική διάσταση οντολογικής κοινωνίας προσώπων, και σε προσωπικό επίπεδο και σε συλλογικό-κοινοτικό επίπεδο, αυτό που αποκλήθηκε στην συνέχεια από την Εκκλησία μας «συνοδικότητα»!… Αυτή η συνοδικότητα του Απ. Παύλου και της φασκιωμένης ακόμη στην εποχή του Εκκλησίας ήλθε και κούμπωσε/εμπόρπησε με την συλλογικότητα μετοχής και κοινωνίας, που εμφανίζουν οι δωρικές κολώνες στο μνημείο και το κτίσμα του Παρθενώνα.
Βρισκόμαστε, λοιπόν, και τοπικά και τροπικά μπροστά σε ένα σημείο κορυφαίας σημασίας, που αποκλήθηκε από τους ιστορικούς και τους θεολόγους παγκοσμίως ως «συνάντηση Χριστιανισμού και Ελληνισμού», η οποία (συνάντηση) θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως συνάντηση Συνοδικότητας και Παρθενώνα, Συνοδικότητας και Δημοκρατίας!…

Αυτή ακριβώς η συνάντηση, που γιορτάζουμε σήμερα, γέννησε μία σύνθεση που διαπερνά σύνολη την προσωπική, την συλλογική, την κοινοτική-κοινωνιακή και την θεσμική ζωή του Ορθοδόξου κόσμου (Ορθοδόξου Εκκλησίας), ο οποίος παραμένει συντονισμένος και συνεπής με την διπλή αυτήν δισχιλιετή κληρονομιά που φθάνει αλώβητη μέχρι τις μέρες μας!… Η δομή του Παρθενώνα απηχεί αυτό που ζήσαμε και ζούμε διαχρονικά στην τροχιά του «Ελληνικού Πνεύματος», που έλεγε ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, στην οργανική συνάντηση με την «Εκκλησιακή συνοδικότητα», την οποία έφερε μέχρις εδώ ο Απ. Παύλος, από όπου ενδεικτικά και επιγραμματικά ξεπήδησαν:

  •  Ο Κοινοτισμός,
  •  Η κοινωνία προσώπων,
  • Η κοινωνία των Τοπικών Εκκλησιών.

Μέσα σε αυτό το συνολικό κλίμα συνάντησης και οντολογικής πανηγύρεως, που, όπως και η λέξη ετυμολογικά δηλοί ότι το «παν αγείρεται», έχουμε σήμερα για παράδειγμα στους κόλπους μας:

  •  έναν Εκκλησιακό Παρθενώνα κοινωνίας Εκκλησιών, την Ορθόδοξη Εκκλησία ανά την Οικουμένη, που απαρτίζεται από 14 Πατριαρχικές και Αυτοκέφαλες Εκκλησίες (325/431/451/691)-ως ενιαίο Συνοδικό σύστημα, κάτι σαν Συνοδικό Παρθενώνα σε υφηλιακή κλίμακα {α}, τον Παρθενώνα των 12 «πύρινων γλωσσών» της Πεντηκοστής…, [την στιγμή που κάθε μία από αυτές τις 14 Αυτοκέφαλες Εκκλησίες συνιστά από μόνη της έναν όλον κατά τόπον Εκκλησιακό Παρθενώνα, όπως π.χ. η Εκκλησία της Ελλάδος, απαρτιζόμενη από 82 ισότιμες Μητροπόλεις (1850)-σε πολιτειακή κλίμακα {β}],
  •  έναν Μοναστικό Παρθενώνα κοινωνίας Μοναστικών Κοινοτήτων, την Μοναστική Πολιτεία του Αγίου Όρους, που απαρτίζεται από 20 ισότιμες Μονές (963), αλλά και
  •  έναν Ευρωπαϊκό Παρθενώνα κοινωνίας Ευρωπαϊκών Λαών και Εθνών, την Ενωμένη Ευρώπη, που απαρτίζεται από 27 ισότιμα Κράτη-Μέλη της Ευρώπης (1993).

Να…, τι μάς κληροδότησε ο Απ. Παύλος!… Στον ήδη υπάρχοντα εδώ στην Αθήνα πολιτισμικό Παρθενώνα της Ακρόπολης, ο Απόστολος των Εθνών προσέδωσε με τον ευαγγελισμό του Ελληνικού λαού νέο/καινό περιεχόμενο. Με άλλα λόγια, τον προσέλαβε ως κτιστό υλικό και τον μετέτρεψε αναβαπτίζοντάς τον σε οντολογικό Παρθενώνα!… Αυτό είναι η κοινωνία των προσώπων και η κοινωνία των (τοπικών και κατά τόπους) Εκκλησιών, που συνθέτουν την Ορθόδοξη Εκκλησία ανά την Οικουμένη. Ο Χριστιανισμός, επομένως, στην συνάντησή του με τον Αρχαίο Κόσμο, προσέλαβε υλικό από τον Παρθενώνα και όχι από Πυραμίδα… Ενυποστασιάζοντας και εκκλησιοποιώντας έτσι τον Αρχαίο Ελληνισμό και τον εμβληματικό εκφραστή του, τον Παρθενώνα, μάς αντι-δώρισε και μάς κληροδότησε σε Έλληνες και Ευρωπαίους με το πέρασμά του από εδώ Παρθενώνες, παύλειους Παρθενώνες κοινωνίας προσώπων, Εκκλησιών και Λαών, και όχι ατελέσφορες Πυραμίδες!…

Ο Απόστολος Παύλος είναι εδώ, παρών στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, για να δίδει μαρτυρία και πνοή στους Παρθενώνες της κοινωνίας των προσώπων, στους Παρθενώνες της κοινωνίας των Εκκλησιών (καθώς ο ίδιος είναι ο εισηγητής της «Εκκλησιολογίας της συνοδικότητας και της κοινωνίας»), και, κατ’ επέκταση, στους Παρθενώνες της κοινωνίας των πολιτών και των Κρατών της Ευρώπης…

Έτσι, φτάνουμε στο σήμερα, στην σημερινή μας κοινή και Ενωμένη Ευρώπη, όπου έχουμε συνάντηση και ταυτόχρονα ένταση και σύγκρουση Πυραμίδας και Παρθενώνα, πολλών διακριτών Κρατικών Πυραμίδων αφενός, που εμμένουν σε Εθνο-κρατικές ή σε Ιδεοληπτικές εσωστρέφειες, και αφετέρου ενός Ευρωπαϊκού Παρθενώνα που αγωνίζεται για την ολοκλήρωσή του… Το μήνυμα της σημερινής γιορτής είναι ηχηρό και δυνατό: να αναμεταδώσουμε το μήνυμα συνάντησης του Αθηναϊκού Παρθενώνα και της Εκκλησιακής συνοδικότητας, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά μήνυμα κοινωνίας, μήνυμα ισότιμης κοινωνίας, μακριά από πυραμιδικές και πυραμιδοειδείς αλλοτριώσεις…

Η Ευρώπη, σαν άλλος Παρθενώνας, εκκίνησε παύλεια, όπως έλεγε ο Jacques Delors, ως κοινωνία Λαών και Εθνών, όπως ακριβώς ο Παρθενώνας είναι κοινωνία δωρικών κιόνων, αλλά που διολισθαίνει αυτή η Ευρώπη σήμερα πυραμιδοειδώς… και κινδυνεύει να διολισθήσει και να μετατραπεί ξανά σε οραματισμό και σχηματισμό πυραμίδας…

Συνοψίζοντας όλα αυτά που ειπώθηκαν εδώ λακωνικά, μάς ωθούν να ανατρέξουμε στον λόγο του Νομπελίστα ποιητή μας Σεφέρη, ο οποίος, όντας γεννημένος και αυτός, όπως και εμείς όλοι μας, Έλληνες και Ευρωπαίοι, στα κράσπεδα του Παρθενώνα, όταν ταξίδευε συχνά στον νοητό άξονα των δύο προαναφερθεισών Πυραμίδων, αναφωνούσε: «Όπου και εάν γυρίζω, η Ελλάδα με πληγώνει»!… Και εμείς εδώ σήμερα, με δανεισμένα από αυτόν λόγια, να προσθέσουμε: Όπου και εάν γυρίζουμε, όχι μόνον η Ελλάδα του Παρθενώνα, αλλά και η Εκκλησιακή παρθενώνια Ορθοδοξία του Αποστόλου Παύλου μάς πληγώνει!…, καθώς, όπως θα μάς πει και ο έτερος Νομπελίστας ποιητής μας Ελύτης, εδώ «… συγχέονται Μνήμη (→ Παρθενώνας) και Αγαθό (→ Χριστός και Ανάσταση) στο ίδιο Ύψος (→ Βράχος της Ακρόπολης)»!… Γένοιτο

Σημείωση ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ: Κατά την άποψή μας, το οικοδόμημα της σημερινής Ε.Ε. ουδεμία είχε εξαρχής σχέση -ιδίως μετά το 1993- με την κληρονομία Χριστιανισμού και Ελληνισμού και ουδέποτε υπήρξε κοινωνία ισότιμων κρατών-μελών, συγκρινόμενη μάλιστα με την Ορθόδοξη Εκκλησία και το Άγιον Όρος. Η “πυραμίδα” εξαρχής υπήρχε και κυριαρχούσε κρυπτόμενη στο εσωτερικό του “περιστυλίου” των δωρικών κιόνων, που έδιναν απλώς την επίφαση της ισοτιμίας. Δεν “διολισθαίνει”, κατά συνέπεια “πυραμιδοειδώς” η Ε.Ε.. Η “πυραμίδα” εξαρχής την χαρακτήριζε. Απλώς, η τελευταία έχει τόσο γιγαντωθεί, που δεν μπορεί να κρυφτεί πλέον. 

Όμως, άσχετα με αυτή τη διαφωνία μας, η διαπίστωση του π. Γρηγορίου διατηρεί την αξία της ως επισήμανση , συμπτώματα της οποίας είναι και η πολυετής ταλαιπωρία του ελληνικού λαού και η απώλεια της κυριαρχίας της χώρας.

Η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ καταγγέλλει τη διοργάνωση εκδήλωσης με θέμα «τα 75 χρόνια από την απέλαση των Τσάμηδων» από τον Ρουμάνο ευρωβουλευτή του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος Sogor Csaba στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Καταγγέλλει αυτές τις “απαράδεκτες ενέργειες που συστηματικά εγείρουν ζητήματα “μειονοτήτων” τροφοδοτώντας τον εθνικισμό και τους αλυτρωτισμούς στους λαούς, τη λογική του “διαίρει και βασίλευε” και την αμφισβήτηση συνόρων και κυριαρχικών δικαιωμάτων και στην περιοχή των Βαλκανίων”.

Σε επιστολή προς τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Αντόνιο Ταγιάνι επισημαίνει “τις τεράστιες ευθύνες του Ευρωκοινοβουλίου για τη φιλοξενία τέτοιου είδους απαράδεκτων εκδηλώσεων, αλλά και συνολικά της ΕΕ που με τοποθετήσεις αξιωματούχων της έχει κάνει λόγο “για ύπαρξη ‘τσάμικου’ ζητήματος το οποίο είναι “διμερές ζήτημα που εκκρεμεί” στις σχέσεις Ελλάδας – Αλβανίας”

ΦΩΤΟ: Ο Ευρωβουλευτής Sogor Csaba του κόμματος “Δημοκρατική Ένωση Ούγγρων στη Ρουμανία” προέρχεται από την ουγγρική μειονότητα της Ρουμανίας στην Τρανσιλβανία, στους κόλπους της οποίας ενδημούν ισχυρές τάσεις ιστορικού αναθεωρητισμού. Έχει διατελέσει και Διαμαρτυρόμενος πάστορας της “Μεταρρυθμισμένης Εκκλησίας στη Ρουμανία”. Είναι δηλωμένος οπαδός της χορήγησης καθεστώτος αυτονομίας στους Ούγγρους της Τρανσιλβανίας.

Μὲ τὸν παραπάνω τίτλο κυκλοφορεῖ ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις “Μανιφέστο” τὸ ἀστυνομικό μυθιστόρημα τοῦ Γιώργου- Νεκτάριου Παναγιωτίδη, τοῦ πολυγραφότατου Ἀντιπροέδρου τῆς ΧΔ, ποὺ ἐπεξέτεινε τὴν συγγραφική του δραστηριότητα καὶ στὸν τομέα τῆς λογοτεχνίας.

Τὸ βιβλίο, ποὺ ἤδη ἔχει παρουσιαστεῖ στὴ Θεσσαλονίκη, παρουσιάστηκε καὶ χτὲς στὴν Ἀθήνα, στὸ βιβλιοπωλεῖο “Ἄπειρος Χώρα” στὰ Βριλήσια, ἀπὸ τὸν διευθυντὴ τῆς “Χ” Κώστα Μπλάθρα καὶ τὸν πρώην ἀντιπρόεδρο τῆς ΧΔ Κώστα Καμαριάρη.

Ἡ ὑπόθεση ἐκτυλίσσεται στὸ φανταστικὸ προάστιο τῆς Θεσσαλονίκης “Χείμαστρον”, ποὺ περιβάλλεται ἀπὸ τὸ δάσος τοῦ Σεΐχ Σοῦ. Ἕνας τελειόφοιτος φοιτητὴς δασολογίας, ὁ Νίκος Σωτηρόπουλος πέφτει θύμα ἀπαγωγῆς. Ἐπειδὴ συνήθιζε νὰ ἀπομονὠνεται κατὰ καιρούς καὶ νὰ ἐξαφανίζεται, ἡ τοπικὴ ἀστυνομία δὲν πιστεύει ὅτι πρόκειται γιὰ ἀπαγωγή, παρὰ τὰ κυπτογραφημένα μηνύματα τοῦ ἀπαγωγέα ποὺ φανέρωναν κάτι τέτοιο. Ἔτσι, τὸν ἀναζητοῦν οἰ συνομήλικοι φίλοι του καὶ ἡ οἰκογένειά του.

Μὲ γλώσσα σύγχρονη καὶ διάσπαρτα λόγια στοιχεῖα, ποὺ τῆς προσδίδουν χαρακτηριστικὴ ἰδιαιτερότητα, μὲ ρεαλιστικὴ περιγραφὴ καὶ παρουσίαση τῶν χαρακτήρων, τὸ εἶδος αὐτὸ τῆς λογοτεχνίας ἀξιοποιεῖται ἠθογραφικά, μὲ τρόπο ἰδιαίτερα εὔστοχο ἀπὸ τὸν συγγραφέα. Δὲν λείπουν ἀναφορὲς καὶ στὰ αὐτοδιοικητικὰ καὶ ἐνοριακὰ δρώμενα τοῦ “Χειμάστρου”, καθὼς καὶ στὴ δράση τοπικῆς χριστιανικῆς ἀδελφότητας.

Ὁ Νίκος Ψαρουδάκης εἶχε κατὰ κόρον χρησιμοποιήσει τὴ σύντομη ἱστορία γιὰ τὴν ἐξαγωγὴ ἠθικῶν διδαγμάτων, στὴ σειρὰ “Ἀπὸ τὴν πινακοθήκη τῆς κοινωνίας”.

Καὶ στὸ μυθιστόρημα τοῦ Γιώργου Νεκτάριου Παναγιωτίδη, τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν, δὲν λείπει αὐτὸ τὸ χαρακτηριστικό, κάτι ποὺ θὰ διαπιστώσει ὅποιος ὁλοκληρώσει τὴν ἀνάγνωση.