Τὸ ἐκλογικὸ σῶμα, ἕνα μέρος του γιὰ τὴν ἀκρίβεια λόγω τῆς μεγάλης ἀποχῆς, ποὺ ἐδεχομένως θὰ ἦταν μεγαλύτερη στὶς Εὐρωεκλογὲς ἂν γίνονταν μόνες τους, ἐκφράστηκε τὴν περασμένη Κυριακἠ. Ἔδωσε στὴ Νέα Δημοκρατία ὑψηλὰ ποσοστά μὲ μεγάλη διαφορὰ ἀπὸ τὸν ΣΥΡΙΖΑ ποὺ κυβερνᾶ. Ἀποτέλεσμα: Ἡ ἀναγγελία ἀπὸ τὸ κυβερνητικὸ κόμμα πρόωρων ἐθνικῶν ἐκλογῶν.

Ὁ ΣΥΡΙΖΑ, ἀπὸ τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 2015 καὶ μετά, κυβέρνησε ὡς ἐντολοδόχος τῶν συμφερόντων ποὺ καταπολεμοῦσε πρὶν ἀναδειχθεῖ στὴν κυβέρνηση τὸν Ἰανουάριο τῆς ἴδιας χρονιᾶς καὶ ἐφάρμοσε πιστὰ μιὰ πολιτικὴ  ποὺ καταπολεμοῦσε ὡς ἀντιπολίτευση.Ἀντίστοιχη μὲ τὴν πολιτική του μετάλλαξη ἦταν ἡ ὑποβάθμιση καὶ τῆς ποιότητας τοῦ πολιτικοῦ του λόγου.

Ἄνοιξε ἔτσι τὸ δρόμο στὴν “παλινόρθωση” τοῦ παλιοῦ δικομματισμοῦ, ποὺ εἶχε ὁδηγήσει στὴν χρεωκοπία τὴ χώρα,ἀφοῦ τὸν νεκρανάστησε πολιτικά, ἐφαρμοζόντας τὴν πολιτική του. Ἀποδεχόμενος ὅτι ἡ πολιτικὴ αὐτὴ εἶναι μόνόδρομος.

Τὴ λογικὴ τοῦ μονοδρόμου πέρασαν οἱ μονομάχοι τοῦ δικομματισμοῦ  στὸ ἐκλογικὸ σῶμα, ἀποπροσανατολίζοντάς το ταυτόχρονα ἀπὸ τὰ πραγματικὰ προβλήματα: Τὸ μεῖζον πρόβλημα ποὺ εἶναι ἡ ἴδια ἡ συγκρότηση τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης καὶ ἡ ἀπώλεια τῆς ἐθνικῆς μας κυριαρχίας.

Κατὰ τὰ λοιπά, νέα εὐκαιριακὰ σχήματα-παγίδες ‘ἐμφανίστηκαν καὶ ἀντικατέστησαν τὰ προϋπάρχοντα: Ἀνέξοδη καὶ ἐπιφανειακὴ “πατριωτικὴ” ρητορεία ἀπὸ τὸ κόμμα Βελόπουλου, ἐνδοσυστημικὴ “ἀμφισβήτηση” ἀπὸ τὸ κόμμα Βαρουφάκη. Δεξαμενὲς ἀσφαλείας γιὰ τὴν ἐνσωμάτωση τῶν δυσαρεστημένων. Καὶ ἡ ΑΝΤΡΑΣΥΑ ποὺ μὲ τὸν αὐτιστικὸ ἐθνομηδενισμό της, ἐξακολουθεῖ νὰ ἐγκλωβίζει νέους ἀνθρώπους σὲ κατευθύνσεις ἀδιέξοδες.

Στενὴ καὶ τεθλιμμένη ἡ ὁδὸς τῆς ἀνάδειξης τῶν πραγματικῶν προβλημάτων καὶ τῆς ὁλοκληρωμένης διάστασης τοῦ πνευματικοῦ καὶ πολιτικοῦ προβλήματος τῆς χώρας.

Ὅμως, περισσότερο ἀναγκαία παρὰ ποτέ.

Γ.Ζ.

Τὸ Σάββατο 1η  Ἰουνίου, μετὰ τὴν πρωινὴ Θεία Λειτουργία, θὰ τελεσθεῖ στὸν Ἅγιο Γεώργιο Ἀργυρούπολης τὸ 40μερο μνημόσυνο τοῦ ἀγαπημένου μας ἀδελφοῦ καὶ φίλου Κώστα Μιχελιδάκη. Ἀκολουθεῖ ἄρθρο τοῦ ἀδ. Μανώλη Μηλιαράκη ἀφιεωμένο σ’ αὐτόν.  

Ο Κώστας, Άνθρωπος προσφοράς και στήριξης του άλλου

Του Μανώλη Μηλιαράκη

Τον αδελφό Κώστα Μιχελιδάκη, που τον πήρε ο Χριστός μαζί του, τη Μεγάλη Παρασκευή, την ώρα που και ο Ίδιος βρισκόταν, ως άνθρωπος, στον τάφο. Τον γνώρισα όταν ως νέος εντάχθηκε στην ΕΧΟΝ και αργότερα εξελέγη μέλος της Κ.Ε. της Χ.Δ..Η παρουσία του στο Κίνημα υπήρξε πάντοτε ουσιαστική και ποτέ τυπική.
Οι αναλύσεις του για τα προβλήματα του Τόπου μας και πιο ειδικά για τη Χ.Δ.ήταν πάντοτε λιτές μεν αλλά μεστές περιεχομένου. Ο λόγος και κυρίως η πράξη του διακρινόταν για τη σύνεση και τη συναίσθηση του βάρους, που επωμίζοντο οι αδελφοί της «εμπροσθοφυλακής»,για τους οποίους φρόντιζε να είναι, αθόρυβα, ανά πάσα στιγμή πλάϊ τους.

Η ουσιαστική όμως γνωριμία μου με τον εκλιπόντα αδελφό έγινε με την πολύχρονη και αμέριστη συμπαράστασή του, ως γιατρού, στην οικογενειακή μου περιπέτεια. Εκεί γνώρισα τον Κώστα, ως ακένωτη δεξαμενή έμπρακτης προσφοράς αγάπης,κουράγιου και επιστημονικών γνώσεων και οδηγιών.Η μακαριστή σύζυγός μου Σοφία και ο μονάκριβος γιός μου, ο Μιχάλης μου, είχαν τον Κώστα εντελώς δικό τους άνθρωπο. Σε κάθε πρόβλημα της υγείας τους, μου έλεγαν, πάρε αμέσως τον Κώστα. Και ο Κώστας, όποια ώρα και αν ήταν, θα ανταποκρινόταν με χαρά. Θα τους έδιδε συμβουλές και κουράγιο. Θα τους ηρεμούσε. Για αυτό κάθε φορά που ξημέρωνε 21 του Μάη, Σοφία και Μιχάλης μού έλεγαν. Τώρα που θα πας στην Εκκλησία μη ξεχάσεις να ανάψεις κερί και για τον Κώστα, την Ελένη και τα παιδιά τους και να τους πάρεις, μετά, τηλέφωνο για τη γιορτή τους. Έλεγαν Κώστα και όχι κύριο Μιχελιδάκη, γιατί για την οικογένειά μου ένας ήταν ο Κώστας.
Αδελφέ και φίλε Κώστα είμαι βέβαιος ότι και από τη Χώρα των Δικαίων, όπου βρίσκεσαι, τώρα δεν θα μας ξεχνάς, γιατί η αγάπη ήταν συστατικό στοιχείο του Είναι σου. Καλό Παράδεισο. Κώστα μου, στην αγαπητή μας Ελένη και στα επίσης αξιαγάπητα παιδιά σας, τον Στέλιο, την Αμαλία και την Ευαγγελία, ευχόμαστε ο αναστάς Κύριος να τους δίδει την παραμυθία Του.

“ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ” 2.5.2019 

του Π. Μαντά

Στις Ευρωεκλογές της 26ης Μαΐου χρειάζεται μια απάντηση στο λαοκτόνο, καταστροφικό καθεστώς των Μνημονίων και της «χρεοκρατίας», το οποίο με τα πρωτογενή πλεονάσματα μαμούθ περνάει τώρα σε μια δεύτερη, πιο σκληρή φάση, κατοχικής φτωχοποίησης και αποσάθρωσης της Χώρας.
Χρειάζεται ένα δυνατό σήμα όλων όσων αρνούνται το «μονόδρομο του Ευρώ» και της γερμανο-κρατούμενης Ε. Ένωσης, η οποία κλονίζεται πλέον σε όλη την Ευρωπαϊκή ήπειρο, αλλά επιμένει να αποτελειώσει την Χώρα μας, μετατρέποντάς την σε ένα «διεθνές πρότυπο» κοινωνικής και οικονομικής ισοπέδωσης.
-Χρειάζεται να καταψηφιστούν τα κόμματα των Μνημονίων και της νέας δουλείας που, όλα μαζί, δεν ζητούν παρά να διασώσουν το αμαρτωλό καθεστώς της τελευταίας 25/ετίας, εκχωρώντας κυριολεκτικά «γη και ύδωρ» στους ξένους δυνάστες.
-Να ενισχυθεί ο δρόμος του ανυποχώρητου αγώνα υπεράσπισης του λαού και ανόρθωσης της Χώρας μας. Να δοθεί παράλληλα ένα μήνυμα για τη δημιουργία ενός νέου ΕΑΜ, όλων των ανυπότακτων Ελλήνων, για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση.
Αν δεν σωθεί η Πατρίδα δεν θα σωθεί ο λαός της.
-Αντίσταση στη ΝΑΤΟϊκή Συμφωνία των Πρεσπών που υπηρετεί την αποσταθεροποίηση και τον διαμελισμό της Ελλάδας και της Βαλκανικής
και στην κλιμακούμενη αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας στο τόξο Κύπρος – Αιγαίο – Θράκη.
-Αντίσταση στον πολιτιστικό ιμπεριαλισμό, στο ξαναγράψιμο της ιστορίας και στον πολιτιστικό εξανδραποδισμό της Χώρας και του λαού της.
Ο Παναγιώτης Μαντάς είναι γιατρός Δ/ντης ΕΣΥ. Είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας της ΛΑΕ και του ΔΗΚΚΙ και υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο της ΛΑΕ στις Ευρωεκλογές της 26ης Μαΐου.

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Παρὰ τὴν πρωτοβουλία ποὺ γιὰ πρώτη φορὰ μετὰ ἀπὸ δεκαετίες ἀναλήφθηκε, δὲν κατέστη δυνατὸν ἡ Χ.Δ. νὰ ἔχει δικό της ψηφοδέλτιο στὶς ἐρχόμενες Εὐρωεκλογὲς τῆς 26ης Μαΐου. Ὁ ἀγώνας μας συνεχίζεται καὶ ἐντείνεται, μὲ βάση τὶς ἐμπειρίες ποὺ ἔχουμε ἀποκομίσει. Ἡ προετοιμασία ποὺ ἔγινε, πέρα ἀπὸ τὴ νέα ἱστοσελίδα καὶ τὸ βιβλίο τῶν θέσεών μας γιὰ τὴν Εὐρώπη, ἀνέδειξε τὴν ἐπιθυμία πολλῶν νέων φίλων νὰ στηρίξουν τὴ Χ.Δ.. Ὅταν ἡ δυναμικὴ αὐτὴ ἀξιοποιηθεῖ πλήρως, μὲ τὴν ὀργανωτικὴ ἀνασυγκρότηση τοῦ Κινήματος, θὰ δημιουργηθοῦν οἱ προϋποθέσεις γιὰ μιὰ δική μας αὐτοτελῆ ἐκλογικὴ παρουσία.
Οὔτε ἔχει ἐπιτευχθεῖ κεντρικὴ συμφωνία γιὰ ἐκλογικὴ συνεργασία μὲ ἄλλο κόμμα. Γιὰ τὸ λόγο αὐτό, ἡ στάση μας στὶς Εκλογὲς αὐτὲς θὰ κινηθεῖ στὰ πλαίσια ποὺ ἔχουν χαράξει τὸ Θ’ Συνέδριο τοῦ 2019 καὶ τὸ ἔκτακτο Συνέδριο τοῦ Σεπτεμβρίου 2015 :
Α. Ἡ Χ.Δ. θέλει νὰ ἐκφράζει τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Εὐρώπη ποὺ ἐπιμένουν νὰ ἀντιστέκονται στὸ Νεοφιλελευθερισμὸ καὶ στὴν ἀνισότητα. Γι’ αὐτὸ καὶ θὰ ἀναζητήσει στὴν Ἑλλάδα καὶ στὴν ὑπόλοιπη Εὐρώπη δημιουργικὲς δυνάμεις δικαίου γιὰ νὰ σχεδιάσουν καὶ νὰ ὑπηρετήσουν μιὰ μακροπρόθεσμη πολιτικὴ ἐλπίδας, ποὺ θὰ ἀποκαλύπτει τὴν ἀπάτη τοῦ θεωρούμενου ὡς «Εὐρωμονόδρομου» τῶν ἰσχυρῶν τῆς Ε.Ε.. Ἤδη ζοῦμε μία ἀπὸ τὶς πιὸ δύσκολες περιόδους τῆς Ἱστορίας μας. Τὴν ἐλευθερία, τὴν ὁποία οἱ πρόγονοί μας πλήρωσαν πανάκριβα μὲ ἀγῶνες καὶ θυσίες, ἐμεῖς τὴν πουλήσαμε πολὺ φτηνά, στοὺς γραφειοκράτες τῶν Βρυξελλῶν καὶ τῆς γερμανοκρατούμενης Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Ἑνὸς μηχανισμοῦ, ποὺ, σταδιακὰ, στήθηκε ἀθόρυβα, πίσω ἀπὸ τὴν πλάτη τῶν εὐρωπαϊκῶν λαῶν καὶ ἔχει ἀφαιρέσει κάθε περιεχόμενο ἀπὸ τὴ λαϊκὴ κυριαρχία στὰ ἐθνικὰ κράτη. Οἱ ἐκλεγμένες Κυβερνήσεις ἔχουν ὅλο καὶ πιὸ στενὰ περιθώρια νὰ λαμβάνουν ἀποφάσεις γιὰ σοβαρὰ ζητήματα.
Αὐτὴ ἡ κατάσταση, ποὺ ζοῦμε ἰδιαίτερα ἔντονα στὴ μνημονιακὴ Ἑλλάδα ἀπὸ τὸ 2010 μέχρι σήμερα, δὲν εἶναι προσωρινή. Ἦρθε γιὰ νὰ μείνει καὶ συνδέεται στενὰ μὲ τὴ δόμηση τῶν εὐρωπαϊκῶν Συνθηκῶν καὶ τοῦ εὐρώ.
Τὸ πολιτικὸ σύστημα, μὲ κύριους ὑπεύθυνους τοὺς συντηρητικοὺς καὶ τοὺς σοσιαλδημοκράτες, εὐθύνεται στὸ σύνολό του γιὰ τὴν ἐπιβολὴ αὐτῆς τῆς πολιτικῆς. (…)Τὸ ἴδιο ἔγινε μὲ Νέα Δημοκρατία καὶ ΠΑΣΟΚ, τοὺς ἐκφραστές τους στὴν Ἑλλάδα.
Ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς, τὸ 2015, στράφηκε πρὸς τὸ ΣΥΡΙΖΑ καὶ τοὺς ΑΝΕΛ, τὶς πολιτικὲς δυνάμεις ποὺ καλλιέργησαν τὴν ἐλπίδα ὅτι μιὰ ἄλλη πολιτικὴ ἦταν δυνατὴ στὰ πλαίσια τῆς Εὐρωζώνης. Ὄχι μόνον ὅμως ἀπέτυχαν νὰ ἐφαρμόσουν τὴν πολιτική τους, ἀλλὰ καὶ ἐξακολουθοῦν νὰ κυβερνοῦν καὶ νὰ ἐφαρμόζουν ὑπάκουα τὴν πολιτικὴ, ποὺ οἱ ἴδιοι κατήγγειλαν πρὶν ἀνέβουν στὴν ἐξουσία.
Ἔτσι, πέτυχαν οἱ ἐπικυρίαρχοι τῶν Βρυξελλῶν καὶ τοῦ Βερολίνου νὰ περάσουν τὴν αἴσθηση ὅτι ἡ πολιτικὴ ποὺ ἐπιβάλλουν εἶναι μονόδρομος, ποὺ πρέπει νὰ ἀκολουθήσουμε μὲ κάθε θυσία. Τὸ εὐρώ δὲν εἶναι πιὰ ἕνα ἁπλὸ μέσο ἐξυπηρέτησης συναλλαγῶν, ὅπως κάθε νόμισμα. Ἡ διατήρησή του ἔχει γίνει αὐτοσκοπός καὶ ὑπέρτατο «δόγμα».
Ἡ διάλυση τοῦ κοινωνικοῦ Κράτους, ἡ ἐξαθλίωση ὅλο καὶ εὐρύτερων κοινωνικῶν στρωμάτων, ἡ συγκέντρωση τοῦ πλούτου στὰ χέρια λίγων συνδέεται ἄρρηκτα μὲ τὴν λειτουργία καὶ τὶς προτεραιότητες τῆς Εὐρωζώνης καὶ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Τὰ «πλεονάσματα» τοῦ προϋπολογισμοῦ, ποὺ ἀπαιτοῦν οἱ Δανειστὲς γιὰ τὶς ἐρχόμενες δεκαετίες, θὰ διατηροῦν τὴν ὑπερφορολόγηση καὶ θὰ κατατρώγουν τὸν παραγωγικὸ ἱστὸ τῆς Χώρας, μὲ μοναδικὸ σκοπὸ τὴν ἐξυπηρέτηση τοῦ ἐξωτερικοῦ Χρέους.
Συνέπειες τῆς κατάστασης αὐτῆς καὶ τῆς ἀσφυξίας καὶ ἀφαίμαξης τοῦ ἐθνικοῦ πλούτου ποὺ προκαλεῖται στὴ χώρα εἶναι:
Ἡ ἐκμηδένιση τῶν δικαιωμάτων τῶν ἐργαζομένων, μὲ κατάργηση τοῦ 8ωρου, τῆς σταθερῆς ἐργασίας, τῆς Κυριακῆς ἀργίας, τὴν ἐλεύθερη πτώση τῶν μισθῶν καὶ τὶς αὐξανόμενες δυνατότητες τοῦ ἐργοδότη νὰ τοὺς ἐκβιάζει.
Ἡ μετατροπὴ τῶν συντάξεων σὲ συντάξεις πείνας μὲ τὶς συνεχεῖς περικοπές.
Ὁ ἀφανισμὸς τῶν αὐτοαπασχολουμένων, ἀγροτῶν καὶ ἐλεύθερων ἐπαγγελματιῶν καὶ ἡ αὐξανόμενη ἐξάρτησή τους ἀπὸ μεγάλες ἐπιχειρήσεις.
Ἡ ἐκποίηση τοῦ δημόσιου πλούτου στὸ ἰδιωτικὸ μεγάλο Κεφάλαιο.
Ἡ συγκέντρωση τῆς μικρῆς καὶ μεσαίας ἰδιοκτησίας τῶν ὑπερχρεωμένων νοικοκυριῶν στὰ χέρια τῶν ὀλίγων καὶ ἡ διάλυση τῶν μικρομεσαίων ἐπιχειρήσεων.
•Ἡ σταδιακὴ μετατροπὴ τῶν Ἑλλήνων σὲ ἄκληρους καὶ ἀπόκληρους στὴν ἴδια τους τὴ Χώρα.
•Ἡ ὑποβάθμιση τῶν κοινωνικῶν ὑπηρεσιῶν.
•Ἡ ἀπαξίωση τῆς κοινωνικῆς ἀσφάλισης καὶ τοῦ Κράτους Πρόνοιας.
•Ἡ δημογραφικὴ γήρανση καὶ μετανάστευση τῶν νέων.
Κατὰ συνέπεια, ἡ ἀποκατάσταση τῆς κυριαρχίας τῆς Χώρας εἶναι ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιὰ νὰ ἀποτραποῦν ἡ ὁλοκληρωτικὴ κατάρρευση τοῦ κοινωνικοῦ Κράτους καὶ ἡ ἐξαθλίωση τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. Γι’ αὐτὸ προτεραιότητά μας εἶναι ἡ ἀμφισβήτηση τοῦ εὐρωμονόδρομου καὶ ἡ ἀναζήτηση ἐναλλακτικῆς λύσης, μὲ τὴ διαμόρφωση στρατηγικῆς ἐξόδου ἀπὸ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση καὶ τὸ Εὐρώ.
Ὁ δρόμος αὐτὸς δὲν εἶναι εὔκολος. Οἱ ἄξονες τῆς ἐναλλακτικῆς λύσης πρέπει νὰ μελετηθοῦν προσεκτικά. Νὰ παρέμβουμε ἐνεργὰ στὴ διαμόρφωση τῶν διεθνῶν συσχετισμῶν. Δὲν θὰ εἶναι πορεία στρωμένη μὲ ροδοπέταλα, ἀλλὰ ἀπαιτοῦνται ἀγῶνες καὶ θυσίες, ἀλλαγὲς σὲ πλευρὲς τοῦ τρόπου ζωῆς ποὺ ἔχουμε συνηθίσει. Οἱ προεκλογικὲς διακηρύξεις τῶν πρώην ἀντιμνημονιακῶν καὶ ἤδη νεομνημονιακῶν κομμάτων ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στὶς Ἐκλογὲς τοῦ Ἰανουαρίου 2015 πρέπει νὰ ἀποτελέσουν παραδείγματα πρὸς ἀποφυγή.
Δὲν θέλουμε τὴν Ἑλλάδα ἀπομονωμένη. Ὅμως, «Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση» δὲν σημαίνει Εὐρώπη. Τὸ ὅραμά μας εἶναι μιὰ νέα μορφὴ πανευρωπαϊκῆς συνεργασίας στὴ θέση τῆς σημερινῆς Ε.Ε. ἀπὸ τὸν Ἀτλαντικὸ ἕως τὰ Οὐράλια, στὴ βάση τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας, τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς διεθνοῦς ἀλληλεγγύης τῶν λαῶν. Ἡ ἔξοδος ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς μηχανισμοὺς ὑποδούλωσης καὶ κοινωνικῆς ἀδικίας θὰ ἐπιτευχθεῖ πιὸ γρήγορα καὶ ἀνώδυνα μὲ τὴ διαμόρφωση τῶν συσχετισμῶν ἐκείνων, ποὺ θὰ ὁδηγήσουν στὴν σταδιακὴ καὶ συναινετικὴ κατάργηση τῶν λεγόμενων «Εὐρωπαϊκῶν Συνθηκῶν».
Β. Μὲ βάση τὸ παραπάνω πλαίσιο ἐπιβάλλεται στὶς ἐρχόμενες Εκλογές:
1. Ἡ καταψήφιση τῶν κομμάτων ποὺ συγκυβέρνησαν, ΝΔ-ΚΙΝΑΛ(ΠΑΣΟΚ)-ΔΗΜΑΡ-ΛΑ.Ο.Σ καὶ ἐνέπλεξαν ἀρχικὰ τὴ Χώρα στὴν περιπέτεια τῶν Μνημονίων. Ὁμοίως, πρέπει νὰ ξεσκεπαστοῦν καὶ νὰ καταψηφιστοῦν τὰ σχήματα-παγίδες, ποὺ εἴτε δημιουργεῖ, εἴτε ἀναδεικνύει τὸ σύστημα ὡς ἐφεδρεῖες καὶ μηχανισμοὺς ἐλέγχου τῶν κοινωνικο-πολιτικῶν ἐξελίξεων, γιὰ τὴν περίπτωση τῆς ἐκλογικῆς συντριβῆς τῶν μέχρι τώρα στυλοβατῶν του, ὅπως εἶναι τὸ ΠΟΤΑΜΙ, , ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ τοῦ Βασίλη Λεβέντη, ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ καὶ νεοφανεῖς κινήσεις ποὺ ὡς προσωπεῖο προβάλλουν δῆθεν πατριωτικὰ καὶ χριστιανικὰ συνθήματα. Γιὰ τὸν ἴδιο λόγο, πρέπει νὰ καταψηφιστοῦν ὁ ΣΥ.ΡΙΖ.Α. καὶ οἱ ΑΝ.ΕΛ., οἱ ὁποῖοι ἀναδείχθηκαν σὲ νεομνημονιακὰ κόμματα καὶ παρὰ τὶς ἀρχικὲς ἐξαγγελίες τους, οἱ ὁποῖες τοὺς ἀνέδειξαν στὴν ἐξουσία, ἔκαναν στροφὴ 180 μοιρῶν καὶ συνέχισαν τὴ μνημονιακὴ πολιτικὴ τῶν προκατόχων τους. Τὸ Κ.Κ.Ε., πέρα ἀπὸ τὶς ὅποιες θετικὲς θέσεις ἔχει λάβει κατὰ καιρούς, παραμένει δέσμιο τῶν προτύπων καὶ ἀπολογητὴς τῶν δικτατορικῶν καθεστώτων τοῦ λεγόμενου «Ὑπαρκτοῦ Σοσιαλισμοῦ». Ταυτόχρονα, κόμματα ποὺ ἐπικαλοῦνται τὴν ἐξωκοινοβουλευτικὴ Αριστερὰ ἀναλύονται σὲ ἀδιέξοδες καὶ ἀντιδημοκρατικὲς δράσεις δῆθεν ἐπαναστατικότητας. Κατὰ συνέπεια, ψηφίζουμε ἀντιμνημονιακά.
2. Ταυτόχρονα, ψηφίζουμε δημοκρατικὰ καὶ ἀντιφασιστικά, καταψηφίζοντας τὴ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, ἀλλὰ καὶ ἄλλες πολιτικὲς δυνάμεις ποὺ κινοῦνται στὸ χῶρο τῆς Ἀκροδεξιᾶς καὶ άμφισβητοῦν τὸ δημοκρατικὸ πολίτευμα. Ὁποιαδήποτε μορφὴ τυραννικῆς διακυβέρνησης καὶ ἰδεολογίας ποὺ καλλιεργεῖ μίσος καὶ διακρίσεις ἀπέναντι σὲ κατηγορίες συνανθρώπων μας εἶναι ἀσυμβιβαστη μὲ τὴ χριστιανικὴ διδασκαλία.
3. ῾Η Χ.Δ. ἔχει ταχθεῖ ὑπὲρ τῆς χάραξης στρατηγικῆς ἀποχώρησης τῆς Χώρας ἀπὸ τὴν Ε.Ε. Στὴν παροῦσα συγκυρία, πρέπει νὰ ἐπιλεγοῦν πολιτικὰ κόμματα πού συγκλίνουν ὅσο γίνεται περισσότερο μὲ τὶς διακηρυγμένες θέσεις τῆς Χ.Δ. σὲ εύρωπαϊκὰ ζητήματα, ἢ τουλάχιστον, δὲν ζητοῦν «πάσῃ θυσίᾳ» τὴν παραμονὴ τῆς Χώρας στὴν Ε.Ε. καὶ στὴν Εὐρωζώνη καὶ προσεγγίζουν ὅσο γίνεται περισσότερο τὸ πλαίσιο γιὰ τὴν παρέμβαση στὶς ἐκλογικὲς ἀναμετρήσεις τοῦ 2019 ποὺ ψήφισε τὸ Θ’ Συνέδριο τῆς Χ.Δ.
4. Ὁ σταυρὸς προτίμησής μας πρέπει νὰ δινεται σὲ κόμματα καὶ πρόσωπα τοῦ ψηφοδελτίου ποὺ ἐπιλέξαμε μὲ τὰ παραπάνω κριτήρια, μὲ ἰδιαίτερη ἔμφαση στὸ σεβασμὸ στὴν Ἐκκλησία καὶ στὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση τοῦ λαοῦ μας, τὴν πίστη στὴν κοινωνικὴ δικαιοσύνη καὶ τὴ στήριξη τῶν ἐθνικῶν μας θεμάτων.

Δήμος Νεάπολης-Συκεών Θεσσαλονίκης
Με την τροποποίηση της νομοθεσίας για τις αυτοδιοικητικές εκλογές, τα ψηφοδέλτια για τον καλλικρατικό δήμο και τις δημοτικές ή τοπικές κοινότητες (πρώην ΟΤΑ που συναπάρτισαν τον σημερινό Δήμο) είναι για πρώτη φορά ξεχωριστά. Και η εκλογή γίνεται σε χωριστή κάλπη.
Έτσι, στο Δήμο Νεάπολης-Συκεών Θεσσαλονίκης, κατέρχονται δύο ψηφοδέλτια, ενδιαφέροντος μελών και φίλων της Χ.Δ.
Η «Αυτόνομη Παρέμβαση Νεαπολιτών», η οποία παρουσιάζεται στις εκλογές για την ανάδειξη των οργάνων της δημοτικής κοινότητας Νεάπολης Θεσσαλονίκης.
Ο αδ. Μανώλης Τασόγλου μετέχει στο ψηφοδέλτιο «Η πόλη αλλιώς» ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος του καλλικρατικού Δήμου Νεάπολης-Συκεών.
Η κίνηση ΑΠΑΝ δεν είναι απλά συνδυασμός που σχηματίζεται για εκλογική κάθοδο. Διαθέτει «στέκι» που μόνιμα λειτουργεί στο κέντρο της Νεάπολης και αθόρυβα επιδίδεται σε ποικίλες δραστηριότητες κοινωνικής και ανθρωπιστικής αλληλεγγύης

O Χαρίλαος Κουσινίδης στο Δήμο Ορεστιάδας
Ο αδ. Χαρίλαος Κουσινίδης, παλαιό μέλος της ΕΧΟΝ και της ΧΔ, είναι από τους πιο δραστήριους εμπλεκόμενους στα αυτοδιοικητικά πράγματα του νομού Έβρου. Διετέλεσε επί σειρά ετών πρόεδρος της Κοινότητας Καστανεών Έβρου, που σήμερα περιλαμβάνεται στο Δήμο Ορεστιάδας. Στα πλαίσια των δραστηριοτήτων του είχε φιλοξενήσει και εκδηλώσεις της Διαβαλκανικής Ομοσπονδίας Ορθοδόξων Νεολαιών.
Στις ερχόμενες δημοτικές εκλογές κατέρχεται ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στον ανεξάρτητο συνδυασμό «Είναι στο χέρι μας» για τον Δήμο Ορεστιάδας Έβρου.
Ο Γρηγόρης Μαλτέζος στην Αίγινα
Στο συνδυασμό «Αλλαγή Πορείας για την Αίγινα» κατέρχεται ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος ο Γρηγόρης Μαλτέζος, παλαιό μέλος της ΕΧΟΝ και της ΧΔ.
Στο Δήμο Θεσσαλονίκης
Οι Σοφία, Γεωργία, και Ιωάννης Νικολαΐδης και ο Βασίλης Ανανιάδης είναι υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι στο σχήμα «Μένουμε Θεσσαλονίκη», για το Δήμο Θεσσαλονίκης.
Στο Δήμο Αθηναίων
Στο συνδιασμό «Αθήνα για την Ελλάδα» του Γιώργου Καραμπελιά, εκτός από τον Κ. Καμαριάρη (Ψυχραιμία), συμμετέχουν οι: Γιώργος Τασιόπουλος, Νίκος Ντάσιος και Θεόδωρος Παντούλας, συνεργάτες της «Χριστιανικής».

Ο Γιώργος Παπαδόπουλος στο Βόρειο Αιγαίο
Στον συνδυασμό «Άλμα Ανάπτυξης στο Βόρειο Αιγαίο», του Ανεξάρτητου Υποψήφιου Περιφερειάρχη Μουτζούρη Κώστα, πρ. Πρύτανη του Μετσόβειου Πολυτεχνείου και νυν Προέδρου της διοικούσας Επιτροπής του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, συμμετέχει ως υποψήφιος Περιφερειακός Σύμβουλος ο Παπαδόπουλος Γιώργος του Φωτίου.

 

 

 

Ὁ Παναγιώτης Μπούρδαλας στὴν Πάτρα 

Παλαιὸ καὶ μαχητικὸ στέλεχος τῆς ΕΧΟΝ, ὁ Παναγιώτης Μπούρδαλας κατεβαίνει ὑποψήφιος δημοτικὸς σύμβουλος στὴν Πάτρα μὲ τὴν “Ανυπότακτη Πολιτεία” καὶ ὑποψήφιο δήμαρχο τὸν Χρῆστο Πατούχα.

Ο Παναγιώτης Μπούρδαλας γεννήθηκε το 1955 στην Κέρτεζη Καλαβρύτων από μικροαγροτική οικογένεια και μεγάλωσε εκεί. Σπούδασε φυσική και θεολογία. Τα τελευταία χρόνια είναι και συγγραφέας.

Ο κλάδος της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Αχαΐας τον ανέδειξε σε όλες σχεδόν τις θέσεις ευθύνης (πολλές φορές Γραμματέας και Αντιπρόεδρος, Πρόεδρος, απλό μέλος, αιρετός στο ΠΥΣΔΕ Αχαΐας, αναπλ. αιρετός στο ΑΠΥΣΔΕ Δυτ. Ελλάδος και με θητεία στο ΚΕΜΕΤΕ της ΟΛΜΕ). Θέσεις ευθύνης είχε και στο γονεϊκό κίνημα στην Μεσσάτιδα Αχαΐα και στα τρία επίπεδα.

Εργάζεται πάνω από τριάντα χρόνια ως φυσικός μέσα στις μαθητικές γυμνασιακές ή λυκειακές τάξεις, χωρίς επιδίωξη διοικητικών θέσεων από επιλογή.

Τα τελευταία χρόνια αρθρογραφεί συχνά για καυτά ζητήματα. Διατηρεί από το 2007 το ιστολόγιο «Το μανιτάρι του βουνού» και από το 2009 την ιστοσελίδα προβληματισμού «Αποικία ορεινών μανιταριών». Πρόσφατα ξεκίνησε και την έκδοση βιβλίων από τις εκδόσεις «Αρμός» («Τα νερά των βουνών και η Κέρτεζη» 2018 και «Στα ίχνη του συλλογικού ανθρώπου» 2019).

Ως θεολόγος είναι απέναντι τόσο στην συντηρητική θεολογία, όσο και στην σύγχρονη εμπορευματική. Υπερασπίζεται θεωρητικά και πρακτικά την ζωντανή παραδοσιακή, αλλά και την έκφρασή της στο υπαρκτό «εδώ και τώρα» με πολλαπλούς τρόπους και με προτεραιότητα υπέρ των καταπιεσμένων και αδυνάμων.

 

 

 

 

Τι είναι ο Μέγας Κωνσταντίνος; Αυτός που έκανε τον Χριστιανισμό μια αυτοκρατορική θρησκεία; Ο παγανιστής που ευνόησε το Χριστιανισμό για πολιτικούς λόγους; Ο μεγάλος Χριστιανός πολέμαρχος; Τίποτα από αυτά. Ο ίδιος κάποτε είπε τα εξής: Ἔνθεν εἰκότως αὐτὸς ἐν ἑστιάσει ποτὲ δεξιούμενος ἐπισκόπους λόγον ἀφῆκεν, ὡς ἄρα καὶ αὐτὸς εἴη ἐπίσκοπος, ὧδέ πη αὐτοῖς εἰπὼν ῥήμασιν ἐφ’ ἡμετέραις ἀκοαῖς· “ἀλλ’ ὑμεῖς μὲν τῶν εἴσω τῆς ἐκκλησίας, ἐγὼ δὲ τῶν ἐκτὸς ὑπὸ θεοῦ καθεσταμένος ἐπίσκοπος ἂν εἴην”Δηλαδή με άλλα λόγια θα ήθελε (ευκτική) να είναι Επίσκοπος των εκτός της ενδιαφερόντων της Διοικούσας Εκκλησίας, δηλαδή Κυβερνήτης των βιοτικοκοινωνικών ζητημάτων.

 

Σε ό,τι αφορά την επιρροή του στα εντός της Εκκλησίας, ο Ράνσιμαν τουλάχιστον στη “Βυζαντινή Θεοκρατία” είναι κατηγορηματικός: συνεκάλεσε μεν την Α’ Οικουμενική Σύνοδο, όπως του ζητήθηκε, αλλά παρακάθησε σε μια άκρη απλώς και παρακολουθούσε τα θεσμικά εκκλησιαστικά πρόσωπα και τους Αγίους να συνομιλούν.

Μήπως όμως καταπίεσε το παγανιστικό θρήσκευμα; Για αυτό θα αρκούσε μια ανάγνωση αυτού του υπέροχου νομικού κειμένου που ακούει στο όνομα “Διάταγμα περί ανεξιθρησκείας” (313 μ.Χ.). Δεν ήταν ο Κωνσταντίνος ο άγιος και (κατά την Ιστορία) μέγας, αλλά ο Θεοδόσιος ο Α’ ο οποίος κατέστησε το Χριστιανισμό “επικρατούσα θρησκεία”, το 380 μ.Χ..

Μήπως παραταύτα προέβαλε ή προβλήθηκε από την Εκκλησία η μονοκρατορία του ως πρότυπο ή ανάλογο για τον μονοθεϊσμό στον Ουρανό; Το μόνο κείμενο στο οποίο μπορεί να στηριχτεί μια τέτοια ιδέα είναι τα γραπτά του Ευσεβίου Καισαρείας, και ιδιαίτερα ο “Τριακονταετηρικός”, αλλά ο Ευσέβιος δεν είναι Άγιος της Εκκλησίας, αφού μάλιστα διακρινόταν για κακοδοξίες. Στο έργο του Ιωάννη του Χρυσοστόμου, για παράδειγμα, δεν υπάρχει πουθενά μια τέτοια ιδέα, όπως καταδεικνύεται στο βιβλίο του K. Μποζίνη “Ο ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ IMPERIUM ROMANUM”. 

Μήπως τέλος είναι ο μεγάλος πολέμαρχος, που για αυτό το λόγο αγιοποιήθηκε από τον Ανώτερο Κλήρο; Ούτε μια τέτοια ιδέα βρίσκει ανταπόκριση μέσα στην Πατερική γραμματεία, αφού το γεγονός ότι ο Μ. Κωνσταντίνος υπήρξε “ανήρ αιμάτων”, όπως ο Δαυίδ, σαφώς καταβίβασε την εκκλησιαστική αξία του, σύμφωνα με σημαντικούς Βίους Αγίων. Αντιθέτως, ο Μ. Κωνσταντίνος υπήρξε αυτός που κατεξοχήν αναβίβασε την αξία των φτωχών, των γυναικών, των δούλων, και τους υπερασπίστηκε από την αδικία και την καταπίεση, θεωρώντας αυτό ιερό χρέος του, προσδιορίζοντας έτσι εντελώς διαφορετικά τη “χριστιανική πολιτική” από αυτό που νομίζεται και προβάλλεται σήμερα εκ μέρους του αστοχριστιανισμού.

 

.

 

 

 

 

“Ἡ ἀξία μιᾶς πόλης στηρίζεται στή μνήμη τῶν «ἀναχωρησάντων διά τούς οὐρανούς» καί ἡ τρέχουσα ἀντίληψη ὅτι ὅλα εἶναι κέρδος ὐπονομεύει τήν βαθύτερη πίστη τῆς ἀντιστροφῆς τῶν ὄρων, τῆς ἀναστάσιμης ἐλπίδας καί ζωῆς. Τά ἐκκλησιαστικά μας Μνημεῖα δέν ἐπιδεικνύουν ἀλλά ὑποδεικνύουν τήν ἄλλη διάσταση τῆς ζωῆς: Γύρω πέτρινα καί τσιμεντένια μεγαθήρια, ἀλλά στή μέση ἕνα ἀρχιτεκτονικό κομψοτέχνημα: ἡ Καπνικαρέα! Αὐτή ἡ καλή ἀλλοίωση μπορεῖ νά ἀποδει­κνύεται καί τώρα, ἐάν θελήσουμε νά βοηθήσουμε ὁ καθένας ἀπό τή θέση του τή διάσωση, τήν διατήρηση, τήν ἀνάδειξη, τήν καλή λειτουργία γύρω καί ἐντός τῶν μηνμείων (μικρῶν ἤ μεγάλων). Ἐπειδή σέ αὐτά συγκε­ντρώνονται οἱ μνῆμες καί οἱ ἐλπίδες νεκρῶν καί ζώντων τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς, τῆς έκκλησιαστικῆς παράδοσης ἀλλά καί τῶν λαϊκῶν θρύλων καί δο­ξασιῶν. Μ’ ἕνα λόγο ἐκεῖ βρίσκεται κρυμμένο καί φανερωμένο τό συνα­ξάρι τοῦ Γένους!”

Ὁ Κώστας Καμαριάρης εἶναι ὑποψήφιος δημοτικὸς σύμβουλος γιὰ τὸ Δήμου Ἀθηναίων μὲ τὸ συνδυασμὸ “Ἀθήνα γιὰ τὴν Ἑλλάδα”

Κυκλοφορεῖ τὸ βιβλίο “Γιά μιά Εὐρώπη δικαιοσύνης-Κριτική καί ἀντίσταση στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση των ἀνισοτήτων ” μὲ τὶς θέσεις τῆς Χ.Δ. γιὰ τὴν Εὐρώπη.  

“Τὸ αἴτημά μας εἶναι ἁπλὸ καὶ αὐτονόητο:

Ἡ Κυβέρνηση ποὺ ἀναδεικνύεται μὲ τὴ λαϊκὴ ψῆφο, νὰ λογοδοτεῖ μόνο στὸν κυρίαρχο λαὸ καὶ ὄχι σὲ ὁποιουδήποτε τύπου «ὑπερκυβέρνηση» διορισμένων ὑπαλλήλων.

Ἡ ἀντίστασή μας στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση συνδέεται ἄμεσα μὲ τὰ αἰτήματα

– Τῆς πλήρους ἀποκατάστασης τῆς λαϊκῆς κυριαρχίας καὶ τῆς οὐσιαστικῆς λειτουργίας τῆς Δημοκρατίας· – Τῆς κατάργησης ὁποιασδήποτε διεθνοῦς συμφωνίας περιορίζει τὸ πιὸ πάνω δικαίωμα καὶ ἰδίως τῶν λεγόμενων «Εὐρωπαϊκῶν Συνθηκῶν»·

– Τῆς ἀποκατάστασης τῶν ἀδικιῶν ποὺ ἔχουν προκαλέσει ἡ νεοφιλελεύθερη λαίλαπα καὶ ἡ νέου τύπου Κατοχὴ στὴ Χώρα μας καὶ εἰδικότερα:

« Ἀποκατάσταση τοῦ κοινωνικοῦ Κράτους καὶ τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης μὲ ἔμφαση στὴν Παιδεία καὶ στὴν Ὑγεία, ἀναβίωση τῆς πραγματικῆς οἰκονομίας καὶ παραγωγικὴ ἀνασυγκρότηση τῆς Χώρας. Κοινωνικοποίηση (ὄχι γραφειοκρατικοποίηση, κρατικοποίηση) τῶν στρατηγικῆς σημασίας τομέων τῆς οἰκονομίας.

Ἀποκατάσταση τῶν ἐργασιακῶν δικαιωμάτων καὶ τῆς Κυριακῆς ἀργίας.

Κατοχύρωση των ἐργαζομένων τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέα ἀπὸ τὴν ἐκβιαστικὴ πρακτικὴ τῆς ἐργοδοσίας, ποὺ ἐκμεταλλεύεται τὴν κρίση. Διαφύλαξη τοῦ ἐθνικοῦ πλούτου καὶ ἀνατροπὴ τῶν χαριστικῶν καὶ ληστρικῶν ἰδιωτικοποιήσεων ποὺ στὴν οὐσία εἶναι κρατικοποιήσεις πρὸς ὄφελος ξένων Κρατῶν.

Σεισάχθεια-ἀνατροπὴ τῶν συνεπειῶν τοῦ ὑπερδανεισμοῦ νοικοκυριῶν καὶ ἐπιχειρήσεων. Ἡ γενίκευση καὶ διευκόλυνση τῶν πλειστηριασμῶν συνδέεται μὲ τὴν «ἐπιτήρηση» τῆς Χώρας. Ἐξυπηρετεῖ τὸ σχέδιο τῶν Δανειστῶν νὰ ἀποστερήσουν τούς Ἕλληνες ἀπό τὴν κατοικία τους καὶ τὴν ἀνεξαρτησία ποὺ αὐτή προσφέρει, καθιστώντας τους ἀπόκληρους καὶ έξαρτημένους στὸν ἴδιο τους τὸν Τόπο. Στὶς περιστάσεις ποὺ περνᾶμε, ἐπιβάλλεται μία γενικευμένη σεισάχθεια, μὲ ἐπίκεντρο τὴν προστασία τῆς πρώτης κατοικίας, καὶ κούρεμα τῶν ἀνατοκισμῶν καὶ τῶν ἐπιτοκίων, ὥστε νὰ δοθεῖ ἡ δυνατότητα σὲ ὅσο περισσότερους μποροῦν νὰ ἀποδώσουν τὶς χορηγήσεις ποὺ ἔλαβαν.

Νὰ ἐπικεντρωθοῦν οἱ ἐλεγκτικοί μηχανισμοί στὴν ἀποζημίωση Δημοσίου καὶ Τραπεζῶν ἀπό τοὺς μεγαλοοφειλέτες, ποὺ ἔλαβαν θαλασσοδάνεια ἑκατομμυρίων, ἐμφανίζονται πτωχευμένοι καὶ ταυτόχρονα διατηροῦν τεράστιες περιουσίες στὸ ἐξωτερικό» (Θ΄ Συνέδριο, 2019).

Οἱ Ἕλληνες ἔχουν πληρώσει πανάκριβα καὶ μὲ ἀγῶνες αἱματηροὺς τὴν ἐλευθερία, καὶ τὴν ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία καὶ κυριαρχία. Ἂς πάψουμε νὰ ξεπουλᾶμε φτηνὰ τὰ ἀνεκτίμητα αὐτὰ ἀγαθά.”

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Πρόλογος- Α. ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΑΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΣΤΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ (Ε.Ο.Κ./Ε.Ε.)1. Ἱστορικὸ πλαίσιο ποὺ ὁδήγησε στὴν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση α. Ἡ «Πανευρώπη» τοῦ Καλέργκις.β. Ἡ γερμανικὴ-ναζιστικὴ προσέγγιση γ. Ἡ ἀντιναζιστικὴ προσέγγιση: Γιὰ μιὰ ὁμοσπονδία ἐλευθερίας, δικαιοσύνης καὶ εἰρήνης 2. Ἵδρυση καὶ θεσμοὶ στὴ σημερινή «Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση».α. Ἡ Ε.Ο.Κ. ὡς δημιούργημα τοῦ «ψυχροῦ πολέμου». Ἑνοποίηση μὲ βάση τὴν οἰκονομία β. Βασικὰ στάδια πρὸς τὴν Ε.Ο.Κ. καὶ τὴν Ε.Ε γ. Κύρια θεσμικὰ ὄργανα τῆς Ε.Ε. σήμερα: Εὐρωπαϊκή Ἐπιτροπή – Εὐρωπαϊκό Κοινοβούλιο -Εὐρωπαϊκό Συμβούλιο – Συμβούλιο Ὑπουργῶν -Εὐρωζώνη – Εὐρωομάδα Β. Η Ε.Ο.Κ./Ε.Ε. ΩΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ  • Νίκος Ψαρουδάκης, ἱδρυτὴς καὶ 1ος πρόεδρος τῆς Χ.Δ: « Ἡ παγίδα τῆς Ε.Ο.Κ.» • Στόχος ἡ ἀποδόμηση τοῦ μεταπολεμικοῦ εὐρωπαϊκοῦ κοινωνικοῦ Κράτους • Γιατὶ λέγαμε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ «ΟΧΙ»: Ἐξάρτηση καὶ ὄχι ἀνάπτυξη ἀπὸ τὴν ἔνταξή μας • Ὁ «ζουρλομανδύας» τῆς «δημοσιονομικῆς σταθερότητας»: «Λιτότητα» γιὰ τοὺς πολλοὺς καὶ ὑπερκέρδη γιὰ τοὺς λίγους. -Τὸ Εὐρὼ μοχλὸς μεγαλύτερης ἀνισότητας ἀντὶ σύγκλισης Γ. ΜΝΗΜΟΝΙΑ: Η ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ • Ἡ επιβολὴ μιᾶς ἄκριτης λιτότητας ἀπὸ «ἑταίρους» • Ξεπούλημα ὑπὲρ τῶν Τραπεζῶν καὶ τοῦ γερμανικοῦ Δημοσίου • Οἱ εὐθύνες τῶν ἰσχυρῶν καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτικοῦ  συστήματος • Ἡ παρακμὴ ποὺ ὁδήγησε στὴν κρίση: Εὔκολο κέρδος, ἀναξιοκρατία, διαπλοκὴ καὶ σπατάλες. • Ἡ τετραετία 2011-2015: Νέου τύπου κατοχή, καταστροφὴ Ἀσφαλιστικῶν Ταμείων καὶ μικροεπενδυτῶν, πτώχευση καὶ ἀνεργία Δ. ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ • Οἱ παθογένειες: Διεκδίκηση τῆς ἐξουσίας χωρὶς ἐναλλακτικὰ σχέδια • Τὸ Δημοψήφισμα τοῦ 2015: Τὸ «ΟΧΙ» παρακαταθήκη γιὰ μελλοντικοὺς ἀγῶνες Ε. Η ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ-ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΗΣ Χ.Δ.  • Οἱ πολιτικὲς δυνάμεις στὴ Βουλὴ τοῦ Σεπτεμβρίου 2015 • Ὁ ἀντιμνημονιακὸς ἀγώνας τῆς Χ.Δ. ἀπὸ τὸ 2010. ΣΤ. ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΟΡΑΜΑ • Μακρόπνοη στρατηγικὴ ἐξόδου ἀπὸ τὴν Ε.Ε. • Γιὰ μιὰ καινούργια πανευρωπαϊκὴ συνεργασία ποὺ θὰ ἀντικαταστήσει τὴν Ε.Ε. • Εὐρώπη δὲν εἶναι μόνον ἡ Δύση: Ἡ ὀρθόδοξη συνιστῶσα τῆς Εύρώπης Ζ. ΟΙ ΕΚΛΕΓΜΕΝΕΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΝΑ ΛΟΓΟΔΟΤΟΥΝ ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΛΑΟ ΠΟΥ ΤΙΣ ΕΚΛΕΓΕΙ

 

του Γιάννη Τόλιου

Η σημασία των Ευρωεκλογών δεν βρίσκεται τόσο στην όποια ανασύνθεση της Ευρωβουλής, όσο στη δυνατότητα αποδοκιμασίας των νεοφιλελεύθερων πολιτικών από τους λαούς και εργαζόμενους της ΕΕ, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί ευκαιρία προβολής της εναλλακτικής πρότασης που ανοίγει ελπιδοφόρους δρόμους στον κόσμο της μισθωτής εργασίας, στους ανθρώπους του μόχθου και στη νέα γενιά.

Ο νεοφιλελευθερισμός βασική πηγή «ευρωσκεπτικισμού»

Οι προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν για δημιουργία μιας ΕΕ, με οικονομική σύγκλιση, ισότιμη συνεργασία, εξίσωση δικαιωμάτων, σεβασμού βούλησης των λαών, κά, έχουν πλήρως διαψευστεί. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που προωθεί η ΕΕ και οι «πυλώνες» της Ευρωζώνης (ΕΚΤ, Ευρώ, Σύμφωνο Σταθερότητας, Δημοσιονομικό Σύμφωνο, ΕΜΣ, Τραπεζική Ενοποίηση, κά), οξύνουν τις εισοδηματικές και περιφερειακές ανισότητες, μειώνουν κοινωνικές δαπάνες, διευρύνουν τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, τις ιδιωτικοποιήσεις κά, τροφοδοτώντας τον «ευρωσκεπτικισμό». Πάνω απ’ όλα ενισχύουν το αντιδημοκρατικό «ευρωπαϊκό οικοδόμημα», όπου οι σημαντικότερες αποφάσεις για λαούς και εργαζόμενους, παίρνονται πλέον από όργανα, τύπου Eurogroup, με τη ….«βούλα» της Γερμανίας.!!

Η απάντηση στον «ευρωσκεπτικισμό», δεν είναι ούτε οι λαϊκίστικες και ακροδεξιές πολιτικές τύπου Λεπέν και Σαλβίνι, ούτε γενικόλογες διακηρύξεις για «περισσότερη Ευρώπη» και διάφορα σχέδια «μεταρρύθμισης» της ΕΕ και ΟΝΕ, οι οποίες δεν αμφισβητούν το νεοφιλελεύθερο μοντέλο. Σημειώνουμε ότι τα σχέδια μεταρρύθμισης της Ευρωζώνης από την Κομισσιόν, είναι στην κατεύθυνση ενίσχυσης του νεοφιλελεύθερου οικοδομήματος. Ειδικότερα για την «κοινωνική Ευρώπη», δεν υπάρχει ούτε απλή αναφορά για διασφάλιση κατώτατου μισθού, επιδομάτων ανεργίας, σύνταξης, κοινωνικής προστασίας και άλλα θεμελιώδη εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα. Όσο για τους «ίδιους πόρους» (προϋπολογισμός ΕΕ), ενώ ομολογείται η αδυναμία να καλυφθούν οι νέες απαιτήσεις για οικονομική σύγκλιση, κοινωνική συνοχή, κλιματική αλλαγή, βιώσιμη ανάπτυξη, μείωση ανεργίας, κά, η  ανακατανομή κονδυλίων επικεντρώνεται στη μείωση δαπανών για γεωργία και «πολιτική συνοχής» (περιφερειακή ανάπτυξη, κοινωνική πολιτική, κά), με παράλληλη αύξηση κονδυλίων για στρατιωτικούς σκοπούς.!!

Είναι φανερό ότι το σημερινό «ευρωπαϊκό οικοδόμημα» των κυρίαρχων ελίτ δεν μεταρρυθμίζεται επ’ ωφελεία των λαών και των εργαζόμενων, αλλά ανατρέπεται. Η αμφισβήτηση της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης, η αποδέσμευση από την ΟΝΕ και η ρήξη με την ΕΕ, είναι η μόνη ελπιδοφόρα προοπτική, για άνοιγμα του δρόμου μιας γόνιμης συνεργασίας των ευρωπαϊκών χωρών, στη βάση της ισοτιμίας, του αμοιβαίου οφέλους και σεβασμού της κυριαρχικής βούλησης των λαών. Όταν σε κάθε χώρα ή σε ομάδα χωρών, οι εργαζόμενοι και οι λαϊκές δυνάμεις γίνουν κυρίαρχες, τότε θα δημιουργηθούν συνθήκες φερέγγυας προσέγγισης για τη συγκρότηση της μεγάλης οικογένειας των λαών και εργαζόμενων της Ευρώπης.

 «Πικρή» εμπειρία της Ελλάδας από το Ευρώ

Το «Ευρώ» παρουσιάστηκε από τις ευρωπαϊκές ελίτ και την ελληνική άρχουσα τάξη, ως ιστορική ευκαιρία για οικονομική ανάπτυξη και ευημερία, εισοδηματική και κοινωνική σύγκλιση, ασφάλεια, σταθερότητα, αλληλεγγύη, κά. Είκοσι χρόνια αργότερα, οι ευρωπαϊκοί λαοί και ιδιαίτερα ο ελληνικός, έχουν «πικρή γεύση» από τις ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Αποδείχτηκε ότι η συμμετοχή στην ΟΝΕ ήταν σε βάρος των εργαζόμενων και του ελληνικού λαού, αλλά …«επωφελής» για την ολιγαρχία και τα «διαπλεκόμενα συμφέροντα» των εκπροσώπων του αστικού συστήματος.!

Ο απολογισμός των τριών Μνημονίων είναι  άκρως τραγικός. Συντριβή μισθών και συντάξεων (απώλειες πάνω από 30%), έκρηξη ανεργίας, φυγή νέων επιστημόνων στο εξωτερικό, αποψίλωση παραγωγής βάσης, λεηλασία δημόσιας και λαϊκής περιουσίας, φορολογική εξουθένωση και πάνω απ’ όλα εξαέρωση εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας. Ταυτόχρονα η τυπική έξοδος από τα μνημόνια συνοδεύεται από ισχυρές δεσμεύσεις «μεταμνημονιακής» Λιτότητας και Επιτροπείας. Η λεγόμενη «επιστροφή στην κανονικότητα» αποτελεί μύθο, όταν ο κατώτατος μισθός από 751 € το 2010 είναι σήμερα 650 €, τα ¾ των συντάξεων είναι κάτω από 500 €, οι δαπάνες για υγεία, παιδεία, πολιτισμό, περιβάλλον και ανάπτυξη, περικόπτονται για να βγουν τα αναγκαία «πλεονάσματα» εξυπηρέτησης του χρέους κά. Όσον αφορά τις λεγόμενες προεκλογικές παροχές, είναι …«ψίχουλα αγάπης» από τα υπερ-πλεονάσματα φτώχειας, με σκοπό την ψηφοθηρία για παραμονή στην εξουσία.

 

                                                         Πέτρος Ζερβός, «Εφημερίδα Συντακτών, 10/5/19

 

«Καθαρή εντολή» ή «ελπιδοφόρα εντολή»;

Οι ευρωεκλογές δίνουν στον ελληνικό λαό τη δυνατότητα καταδίκης και αποδοκιμασίας των ασκούμενων πολιτικών. Οι εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, νεολαία, αγρότες, επαγγελματίες, πρέπει να απορρίψουν τις εγκλίσεις των ηγεσιών ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ για «καθαρή εντολή», προκειμένου να συνεχίσουν, με μικροδιαφορές, την ίδια πολιτική «Λιτότητας και Επιτροπείας». Οι λεκτικοί βερμπαλισμοί και «κοκορομαχίες» που τελευταία είδαμε στη Βουλή, έχουν στόχο να κάνουν πιστευτές τις «διαφορές» τους και να παγιδέψουν τους ψηφοφόρους στο ψευτοδίλημμα … «προοδευτικών» και «δεξιών» δυνάμεων.!

Η απάντηση πρέπει να είναι στήριξη μιας «ελπιδοφόρας προοπτικής» απαλλαγής από τη «Λιτότητα και Επιτροπεία» και ενίσχυσης εκείνων των δυνάμεων που έχουν φιλολαϊκή και ταυτόχρονα ρεαλιστική πρόταση εξόδου από την κρίση και βρίσκονται αγωνιστικά στα μέτωπα αντίστασης των εργαζόμενων και λαϊκών δυνάμεων, για αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών και άνοιγμα του δρόμου ενός καλύτερου μέλλοντος στον ελληνικό λαό και συνολικά στη χώρα.

Γιάννης Τόλιος, διδάκτωρ Οικονομικών,

υποψήφιος Ευρωβουλευτής «Λαϊκής Ενότητας-Μέτωπο Ανατροπής»