Όταν προβλέπεται η συγκρότηση υπηρεσιακής Κυβέρνησης, αναλαμβάνει Πρωθυπουργός ένας από τους Προέδρους των Ανωτάτων Δικαστηρίων της χώρας, για τη διεκπεραίωση των επειγουσών αναγκών λειτουργίας του Κράτους. Με την επιλογή της Προέδρου του ΣτΕ κας Αικατερίνης Σακελλαροπούλου, ο κ. Μητσοτάκης πέτυχε να πραγματοποιήσει άνοιγμα προς το ΚΙΝΑΛ, στον ευρύτερο χώρο του οποίου φέρεται ότι πρόσκειται η νέα υποψήφια Πρόεδρος. Πέτυχε και τη συναίνεση του ΣΥΡΙΖΑ, που την είχε υποδείξει ως Κυβέρνηση στην Προεδρία του ΣτΕ. Όμως, εκ των πραγμάτων, η νέα Πρόεδρος μόνο διεκπεραιωτικό ρόλο μπορεί να παίξει, αφού ούτε προβεβλημένη προσωπικότητα είναι διεθνώς, ούτε έχει ιδιαίτερες γνώσεις για τα ευαίσθητα θέματα που επηρεάζουν τις διεθνείς σχέσεις της χώρας. 

Δεν λείπουν από την Ελλάδα κοινής αποδοχής και ταυτόχρονα αυξημένης προβολής προσωπικότητες, που θα μπορούσαν να ανταποκριθούν στις περιορισμένες αρμοδιότητες του Π.τ.Δ. και ταυτόχρονα να παίξουν ρόλο ενωτικό και να προβάλουν διεθνώς τα εθνικά μας θέματα, σε μια συγκυρία που αυξάνει η επιθετικότητα του εξ ανατολών “κακού γείτονα”.

Η κα Σακελλαροπούλου θα είναι προβλέψιμη Πρόεδρος, αφού έτσι κι αλλιώς “δοκιμάστηκε” ως επιλογή της νεομνημονιακής διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Μελανό σημείο στη θητεία της στο ΣτΕ είναι ο ρόλος της ως εισηγήτριας σε απόρριψη προσφυγών στις 18 Φεβρουαρίου του 2015 και τον Μάρτιο του 2013  των κατοίκων και υπέρ της συνέχισης των έργων της περιβαλλοντοκτόνου επένδυσης στις Σκουριές, παρότι οι δραστηριότητες της εταιρείας Eldorado Gold ήδη είχαν προκαλέσει τεράστιες περιβαλλοντικές ζημιές στην περιοχή της Χαλκιδικής.

Σε σχέση με την προεδρική εκλογή, για άλλη μια φορά εκδηλώθηκε η αμετροέπεια του κ. Βαρουφάκη, που πρότεινε την κα Μάγδα Φύσσα, μητέρα του αδικοχαμένου Παύλου, ως υποψήφιας ΠτΔ,  χωρίς προηγουμένως να τη ρωτήσει…

Ως θετική εξέλιξη μπορεί να θεωρηθεί ότι ο κ. Μητσοτάκης δεν επέλεξε να προωθήσει κάποιον από τους πρωταγωνιστές της μνημονιακής υποτέλειας της χώρας, που είχε υποδείξει η κα Φώφη Γεννηματά…

 

 

.

 

“Πολέμησε ολόψυχα ξένες επιδράσεις, δυτικές παραδόσεις, ξένες προς την ορθόδοξη παράδοση. Καυτηρίασε τον ετερόδοξο μονάρχη, που έκλεισε πολλά μοναστήρια και γκρέμισε βυζαντινούς ι. ναούς. Για τα φλογερά κηρύγματά του, διώχθηκε, ταλαιπωρήθηκε, εξορίσθηκε και φυλακίσθηκε. Οι τότε εκσυγχρονιστές τον κατηγόρησαν ως αγύρτη, γιατί τους ενοχλούσαν τα λόγια του. Ο λαός ακολουθούσε τον άδολο μαχητή, τον ακέραιο ιεροκήρυκα, τον ακτήμονα μοναχό, τον ομολογητή ρασοφόρο.” (Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης)

Ο μοναχός Χριστοφόρος Παναγιωτόπουλος, επονομαζόμενος “Παπουλάκος” περί το 1770 στον Άρμπουνα του δήμου Κλειτορίας των Καλαβρύτων. Ήταν κρεοπώλης στο επάγγελμα, άνθρωπος απλός, δίκαιος και φιλήσυχος, με στοιχειώδη εκπαίδευση.

Μετά την απελευθέρωση από την Τουρκοκρατία, κυριάρχησε στη χώρα η Βαυαροκατία, με βασιλιά ετερόδοξο. Πολλά μοναστήρια έκλεισαν, επιβλήθηκε αντικανονική απόσχιση της Εκκλησίας της Ελλάδος από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Η αρχαιοπληξία έβαζε στο περιθώριο την ορθόδοξη Παράδοση και τη βυζαντινή κληρονομιά. Οι ξένοι μισιονάριοι ανενόχλητοι επιδίδονταν σε προσηλυτισμό.

Έγινε μοναχός στο Μέγα Σπήλαιο. Από εκεί γύρισε στο χωριό του, όπου έχτισε μοναστηράκι, σκήτη αφιερωμένη στην Παναγία. Στη συνέχεια, άρχισε να περιοδεύει και να κηρύττει στην Πελοπόννησο και στα κοντινά νησιά. Το κήρυγμά του ενόχλησε τους “εκσυγχρονιστές” της εποχής και συνελήφθη για πρώτη φορά το 1851.

Όμως, σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής, «ό,τι δεν κατάφεραν οι νόμοι, το κατόρθωσε με το κήρυγμά του ο Χριστοφόρος». Η φιλανθρωπία και η καλοσύνη εξαπλώνονται παντού, απ’ όπου περνά. Η Ιερά Σύνοδος μετά από τις επανειλημμένες συλλήψεις του, προτείνει να τον αφήσουν ελεύθερο, διαπιστώνοντας: «ότι όπου αν απήλθε, κηρύξας τον λόγον του Θεού, ούτε αγυρτίαν, ούτε ιδιοτέλειαν τινά εφάνη μετελθών, αλλ’ αφιλοκερδής ων, και ακτήμων, και ως ο υπό απλούς απλούστατος τον λόγον του Θεού κηρύξας, συνέστειλε και παντελώς έπαυσε δια της διδασκαλίας του την ζωοκλοπήν, την δενδροκοπίαν, την ψευδορκίαν κ.τλ. και …θεωρεί αυτόν της κατ’ αυτού γενομένης κατηγορίας Αθώον».

Έμεινε για λίγο στο χωριό του, αλλά το 1852 ξανάρχισε την περιοδεία και το κήρυγμα. Οι ιθύνοντες ανησύχησαν. Επικηρύχθηκε με 6000 δραχμές και συνελήφθη ύστερα από προδοσία. Φυλακίστηκε κατηγορούμενος για στάση στη φυλακή του Ρίου. Δικάστηκε στην Αθήνα και περιορίστηκε στα μοναστήρια του Προφήτη Ηλία της Θήρας και της Παναχράντου στην Άνδρο, όπου και εκοιμήθη στις 18 Ιανουαρίου 1861.

Το κήρυγμά του συνοδευόταν ενίοτε από θεοσημίες και προφητείες. Έτσι, έμεινε ως άγιος στη συνείδηση του λαού.

Απαξιώθηκε και  περιφρονήθηκε για πολύ καιρό από την ιθύνουσα τάξη και τη συστημική διανόηση και θεολογία, που δεν μπορούσε να κατανοήσει το μήνυμά του. Για παράδειγμα, αποκαλούσε τα ατμόπλοια, που την εποχή εκείνη άρχιζαν να παραμερίζουν τα ιστιοφόρα, “καρότσες του διαβόλου”, που βρώμιζαν τα νερά. Κανείς δεν φανταζόταν τότε, ότι διακόσια χρόνια αργότερα, θα συζητιόταν η πλήρης απαγόρευση του κάρβουνου ως καύσιμης ύλης, προκειμένου να σωθεί ο πλανήτης από την κλιματική αλλαγή.

Ο μοναχός Μωυσής καταλήγει:

Στις μετά τη σπατάλη ισχνές και δύσκολες ημέρες μας ξαναχρειάζεται εγερτήριο σάλπισμα προς μετάνοια, ανόρθωση, ανασυγκρότηση και ορθοστασία. Η εκκοσμίκευση κούρασε, ο μιμητισμός ταλαιπώρησε, ο εκδυτικισμός αλλοίωσε, ο συγκριτισμός εξαπάτησε, ο οικουμενισμός αστόχησε. Χρειάζονται απαραίτητα γενναίες φωνές, ηρωικό φρόνημα, ομολογία πίστεως, πίστη θερμή ως του οσίου Παπουλάκου.

Την υποβάθμιση και περιθωριοποίηση του εορτασμού των Τριών Ιεραρχών στα σχολεία, που επιφέρουν οι αλλαγές που πραγματοποιεί το Υπουργείο Παιδείας καταγγέλλει το Κίνημα της Χριστιανικής Δημοκρατίας, με την ακόλουθη ανακοίνωση:   

  1. Το Κίνημα της Χριστιανικής Δημοκρατίας καταδικάζει την επιλογή της Υπουργού Παιδείας Νίκης Κεραμέως, την ημέρα της εορτής των Τριών Ιεραρχών στις 30 Ιανουαρίου, το σχολείο να λειτουργεί κανονικά και να πραγματοποιείται το ωρολόγιο πρόγραμμα των μαθημάτων της ημέρας.
  2. Το γεγονός ότι προβλέπεται στο ως άνω πλαίσιο η πραγματοποίηση εορταστικών εκδηλώσεων, δεν αναιρεί την ανεπίτρεπτη υποβάθμιση και περιθωριοποίηση της σχολικής αυτής εορτής, εκ μέρους της εκλεκτής της «Λέσχης Μπίλντερμπεργκ» κας Υπουργού.
  3. Μέχρι σήμερα, ολόκληρη η ημέρα της 30ής Ιανουαρίου ήταν αφιερωμένη στους Τρεις Ιεράρχες. Είτε με την τέλεση αποκλειστικά εκκλησιασμού και σχολικών εκδηλώσεων, είτε με την καθιέρωση της ημέρας ως σχολικής αργίας.
  4. Το καινοφανές πρότυπο που εισάγει η κα Κεραμέως, αντιγράφει τη νεοφιλελεύθερη μεθόδευση της κατάργησης της Κυριακής αργίας, με την έναρξη της λειτουργίας των καταστημάτων στις 11 π.μ.. Όλως υποκριτικώς, αφήνεται ένα δίωρο για όσους θέλουν να παραστούν στη Θεία Λειτουργία. Όμως, η αργία στην πράξη καταργείται, και αυτό είναι πρακτική αντιορθόδοξη και αντιχριστιανική, αφού η Κυριακή αργία συνδέεται άμεσα με την αφιέρωση της όλης ημέρας της Ανάστασης στο Θεό. Όπως διευκρινίζουν οι Πατέρες της Εκκλησίας, η μέρα αυτή έχει να κάνει με την ξεκούραση και την αναψυχή του ανθρώπου, καθώς και με ποικίλα δυνατά έργα ευποιΐας. Το ίδιο ίσχυε στα σχολεία μας για την 30ή Ιανουαρίου, όσον αφορά στους Τρεις Ιεράρχες, διότι πρόκειται για μια μέρα συλλογικής μνήμης τριών από τους πλέον κορυφαίους αγίους της Ορθόδοξης πίστης μας.
  5. Οι αργίες καταργούνται στα πλαίσια της υλιστικής χρησιμοθηρίας και της αντίχριστης νεοφιλελεύθερης λογικής ότι «ο χρόνος είναι χρήμα». Αντί οι πολίτες, στα πλαίσια ενός δίκαιου καταμερισμού της εργασίας και των αγαθών, να χρειάζεται να βιοπορίζονται για λιγότερες μέρες, ο αδηφάγος «Μαμμωνάς της αδικίας» απαιτεί τους σκλάβους στα δεσμά της υπερεκμετάλλευσης προς όφελός του ολοένα περισσότερο χρόνο. Ο αληθινός στόχος είναι, όμως, ο ευτελισμός και η απαξίωση στη συνείδηση του κόσμου του αιτίου της καθιέρωσής τους.
  6. Την μεθοδευόμενη αυτή υποβάθμιση του εορτασμού των Τριών Ιεραρχών όφειλε να είχε καταδικάσει άμεσα η Διοικούσα Εκκλησία. Αντί γι’ αυτό, Ιεράρχες, έρχονται να επαινέσουν την αντιεκκλησιαστική στάση της Υπουργού και να χειροκροτήσουν την περιθωριοποίηση του εορτασμού από ημερήσιο σε ωριαίο ή δίωρο το πολύ. Διότι στο εκτός της εορταστικής εορταστικής εκδήλωσης διάστημα, για πρώτη φορά εφέτος, επί διακυβέρνησης Μητσοτάκη-Κεραμέως, η 30ή Ιανουαρίου θα είναι πια μια μέρα όπως οι άλλες. Φαίνεται πως ό,τι και να πράξει η λεγόμενη «Δεξιά του Κυρίου», καθαγιάζεται εξ ορισμού. Από ό,τι φαίνεται, «εποιήσαμε φίλους ημίν εκ του Μαμωνά της αδικίας».
  7. Καλούμε το Υπουργείο Παιδείας, έστω και τώρα, να αναθεωρήσει την πιο πάνω απόφασή του και να επαναφέρει το πλαίσιο που είχε αρχικά αναγγείλει η Υφυπουργός Παιδείας, με μια ημέρα αποκλειστικά αφιερωμένη στον εορτασμό της μνήμης των Τριών Ιεραρχών.
  8. Οι Τρεις Ιεράρχες, θεμελιωτές της Ορθόδοξης Χριστιανικής Παιδείας, είναι άξιοι να τούς αφιερωθεί μια σχολική μέρα, όπως εδώ και δεκαετίες ορθώς έπραττε η Ελληνική Πολιτεία.

Από το Γραφείο Τύπου της Χ.Δ.

ΦΩΤΟ: Εικόνα 14ου αιώνα από τη Θεσσαλονίκη. Βυζαντινό και χριστιανικό Μουσείο.

  Η Συντονιστική Επιτροπή Υπεράσπισης Αγώνα για Ελεύθερη Κύπρο  (Σ.Ε.Υ.Α.Ε.Κ.) διοργανώνει στις 17 Ιανουαρίου 2020, στις 6:00 μ.μ., εκδήλωση με θέμα :

                          «Η ΚΥΠΡΟΣ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ»

στην αίθουσα της Παλαιάς Βουλής – Εθνικό Ιστορικό Μουσείο (Πλατεία Κολοκοτρώνη, Σταδίου 13, Αθήνα).

«Η εκδήλωση συμπίπτει χρονικά με την όλο και πιο προκλητική και επικίνδυνη για την Ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή μας, επεκτατική πολιτική της Τουρκίας και αποτελεί, ιδιαίτερα μάλιστα μετά την υπογραφή του παράνομου και αποκαλούμενου τουρκολυβικού Μνημονίου Συνενόησης,μια ξεκάθαρη απειλή εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ελλάδας», τονίζει ο επί σειρά ετών πρ. πρόεδρος της ΣΕΥΑΕΚ και επίτ. πρόεδρος της Χ.Δ, Μανώλης Μηλιαράκης και καλεί σε αγωνιστική παρουσία μας στην Παλαιά Βουλή, στις 17 Ιανουαρίου.

Η  εκδήλωση θα αρχίσει με  εισαγωγική ομιλία του  Ευάγγελου Κουρή, δικηγόρου και Προέδρου της Σ.Ε.Υ.Α.Ε.Κ. Κεντρικοί ομιλητές θα είναι;

-Ιωάννης Σιεκέρσαββας, πρόεδρος του Σωματείου «Αδούλωτη Κερύνεια»

-Κωνσταντίνος Γρίβας, αναπληρωτής καθηγητής Γεωπολιτικής Σ.Σ.Ευελπίδων

-Μανούσος Παραγιουδάκης, στρατηγός ε.α. , επίτιμος Αρχηγός Γ.Ε.Ε.Θ.Α.

Παρεμβάσεις θα κάνουν οι:

-Γεώργιος Κουρούκλης, δικηγόρος, πρόεδρος Του Σωματείου Συμπαράσταση Αγώνα Κύπρου  (Σ.Α.Κ.).

-Αλέξιος Χ. Κωνσταντίνου, PhD δικηγόρος, διδάσκων καθηγητής – συντονιστής

ΑΠΚ και Σχολής Αξιωματικών Ε.Α., Γ.Γ. Ενώσεως Κυπρίων Ελλάδος

-Αθανασία Φωτιάδη, νομικός, μέλος της Σ.Ε.Υ.Α.Ε.Κ.

Την συζήτηση θα συντονίσουν οι Λουκάς Αξελός, Δρ ΕΚΠΑ, συγγραφέας, διευθυντής Εκδόσεων «Στοχαστής» και περιοδικού «Τετράδια» και  Αθανασία Φωτιάδη.

 

“Εύχομαι να είχα πεθάνει και να μην ήμουν μάρτυρας ενός τέτοιου δυστυχήματος”, δήλωσε σε συνέντευξη τύπου το Σάββατο 11 Ιανουαρίου ο ταξίαρχος Αμίρ Αλί Χατζιζαντέχ, διοικητής της δύναμης αεράμυνας των “Φρουρών της ισλαμικής Επανάστασης” του Ιράν, σε συνέχεια της αναγνώρισης εκ μέρους της Κυβέρνησης ότι το ουκρανικό αεροπλάνο που κατέπεσε, με 176 νεκρούς, καταρρίφθηκε εκ παραδρομής διότι εξελήφθη ως αμερικανικός πύραυλος αντιποίνων, λίγες ώρες μετά τα ιρανικά αντίποινα σε βάση των ΗΠΑ στο Ιράκ για την εκ μέρους του Προέδρου Τραμπ διαταγή για τη δολοφονία του στρατηγού Σουλεϊμανί.

Ο  διοικητής εξήγησε ότι το δυστύχημα έγινε καθώς η χώρα του προετοιμαζόταν να δεχτεί πιθανά αμερικανικά χτυπήματα και η πιθανότητα πολέμου μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ είναι χωρίς προηγούμενο από το 1979 και μετά, χρόνο της ισλαμικής επανάστασης.  Ότι η τραγωδία ήταν αποτέλεσμα εσφαλμένης ταυτοποίησης του ουκρανικού αεροπλάνου με πύραυλο Κρουζ ενώ όλες οι μονάδες αεράμυνας είχαν ειδοποιηθεί ότι είχαν εκτοξευθεί κατά της χώρας αμερικάνικοί πύραυλοι Κρουζ.

Ο  διοικητής της μονάδας που εκτόξευσε τα αντιαεροπορικά πυρά που κατέρριψαν το αεροπλάνο, δεν μπόρεσε να πάρει επιβεβαίωση από τους ανωτέρους του λόγω προβλήματος στις επικοινωνίες. Ο ίδιος είχε περιθώριο δέκα δευτερολέπτων να αποφασίσει και έλαβε την λάθος απόφαση.

Ο Χατζιζαντέχ δήλωσε επίσης, ότι οι “Φρουροί της Επανάστασης” ειδοποίησαν  τις αρμόδιες αρχές αμέσως μόλις χτυπήθηκε το αεροπλάνο, αλλά η πληροφορία δεν μεταδόθηκε ενόσω γινόταν έρευνα  στον τόπο της συντριβής και ότι ούτε οι “Φρουροί της Επανάστασης”, ούτε ο στρατός της χώρας ήθελε να αποκρύψει το περιστατικό.

Ο Πρόεδρος του Ιράν Χασάν Ρουχανί δήλωσε στο λογαριασμό του στο “Τουίτερ” ότι “Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν εκφράζει τη βαθύτατη λύπη της για το καταστρεπτικό λάθος. Οι σκέψεις και οι προσευχές μου είναι στις οικογένειες που πενθούν. Εκφράζω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια.”. Τηλεφώνησε στον Ουκρανό Πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, παραδέχθηκε ότι η τραγωδία οφείλεται στα λάθη των στρατιωτικών του Ιράν και ζήτησε συγγνώμη εκ μέρους της χώρας του, εκφράζοντας και τα συλλυπητήριά του στον ουκρανικό λαό και στις οικογένειες των θυμάτων, όπως μεταδόθηκε από το Κίεβο. Υποσχέθηκε κάθε συνδρομή στους Ουκρανούς εμπειρογνώμονες που ερευνούν την υπόθεση και ότι οι υπαίτιοι θα οδηγηθούν στη Δικαιοσύνη.

Ο Ζελένσκι καλωσόρισε την παραδοχή του Ιράν που ανοίγει το δρόμο στη διερεύνηση της υπόθεσης χωρίς χρονοτριβή και δήλωσε ότι αναμένει πλήρη συνεργασία σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο στα τεχνικά και νομικά ζητήματα,περιλαμβανομένων και των αποζημιώσεων στις οικογένειες των θυμάτων. Επέμεινε στην ταυτοποίηση των θυμάτων το ταχύτερο και στην αποστολή των σορών του πληρώματος στην Ουκρανία.

¨Όπως μετέδωσε το ιρανικό πρακτορείο ΙΡΝΑ, ο Ρουχανί τηλεφώνησε και στον Καναδό Πρωθυπουργό Τζάστιν Τρουντό και συμφώνησαν να διαλευκάνουν από κοινού της περιστάσεις της καταστροφής. Τα περισσότερα θύματα ήταν Καναδοί πολίτες ιρανικής καταγωγής.

 

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Φωνάξτε Όλεθρος. Και ξαμολήστε τα σκυλιά του πολέμου» (cry ‘Havoc!’ and let slip the dogs of war). Τη φράση αυτή βάζει ο Σαίξπηρ στο στόμα του Μάρκου Αντώνιου, μπροστά στο κορμί του δολοφονημένου Ιούλιου Καίσαρα, στην ομώνυμη τραγωδία του. Το Havoc (όλεθρος, καταστροφή) ήταν το σύνθημα για να ξεκινήσουν τον Μεσαίωνα μαζική και ανελέητη επίθεση, καταστροφή και λεηλασία οι Βρετανοί στρατιώτες.

Την χρησιμοποιεί τώρα ο Ρίτσαρντ Χάας, πρόεδρος του CFR, σημαντικότερου και διακομματικού think tank για θέματα διεθνούς πολιτικής στις ΗΠΑ, σε άρθρο του στους Financial Times. Αντιλαμβάνεται τον δραματικό χαρακτήρα της στιγμής και προειδοποιεί ότι το πεδίο της σύγκρουσης είναι όλος ο κόσμος.

Μετά, όμως, η ανάλυση εκφυλίζεται σε μια μάλλον αξιοθρήνητη απόπειρα αναζήτησης μιας νομικής βάσης που να δικαιολογεί τη δολοφονία του στρατηγού Σουλειμανί και σε μια όχι πολύ πειστική αναζήτηση ενός χώρου για τη διπλωματία, μετά από μια δολοφονία που έγινε ακριβώς για να εξαφανίσει κάθε τέτοιο χώρο. Το άρθρο είναι απολύτως ενδεικτικό της αμηχανίας και του σοκ ενός μεγάλου τμήματος του παγκόσμιου συστήματος.

Στη Γερμανία, η σοβαρότερη ίσως εφημερίδα της χώρας, η Die Zeit, συγκρίνει τη δολοφονία του στρατηγού Σουλεϊμανί, εκ των επιφανέστερων και λαμπρότερων ηγετών του Ιράν, με εκείνη του Αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου στο Σεράγεβο το 1914, που ξεκίνησε τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στη Γαλλία, την ίδια σύγκριση υιοθετεί και το Mediapart, από τις ελάχιστες φωνές που διατηρούν ακόμα κάποια αξιοπιστία και σοβαρότητα.

Στο Ισραήλ, ο πρωθυπουργός Νετανιάχου υπενθυμίζει με ένα δήθεν “φραστικό λάθος” ότι η χώρα του είναι πυρηνική δύναμη και το διορθώνει αμέσως μετά, λέγοντας “ενεργειακή δύναμη”. Συνιστούμε να μελετηθεί προσεκτικά το συγκλονιστικό ρεπορτάζ των New York Times για την υπερδεκαετή προσπάθεια Ισραηλινών και Αμερικανών εξτρεμιστών να γίνει ο πόλεμος με το Ιράν. Για το θέμα αυτό υπήρξε σφοδρότατη σύγκρουση μεταξύ Ομπάμα και Νετανιάχου, αλλά και, μέσα στο Ισραήλ, μεταξύ Νετανιάχου αφενός, στρατού και υπηρεσιών αφετέρου. Πρέπει να το διαβάσετε, αν θέλετε να ξέρετε τι συμβαίνει στη Μέση Ανατολή και τι μπορεί αύριο να συμβεί και σε σας.

Ο πόλεμος με το Ιράν έχει έρθει πολύ κοντύτερα, αλλά δεν θα είναι συμβατικός, λέει η Soraya Lennie του Πανεπιστημίου SOAS του Λονδίνου, “αποικιακού σχολείου” της Βρετανίας, που δεν βλέπει πολλές δυνατότητες αποκλιμάκωσης. Καλώς δεν τις βλέπει, διότι δεν υπάρχουν. Γι’ αυτό ακριβώς επείσθη ή εξαναγκάστηκε ο Τραμπ να διατάξει την επίθεση για να καταστήσει αναπόφευκτο τον πόλεμο. Μόνο αποφασιστικότατες παρεμβάσεις, στο εσωτερικό του αμερικανικού κράτους, αλλά και από άλλα διεθνή κέντρα, μπορούν να αποτρέψουν τα χειρότερα. Να δούμε αν θα εκδηλωθούν.

Α’ και Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος

Το σοκ του διεθνούς συστήματος αντανακλάται και στην αφωνία μιας “διεθνούς κοινότητας” που ψελλίζει κοινοτοπίες απέναντι σε μια από τις σοβαρότερες και πιο επικίνδυνες κρίσεις των τελευταίων δεκαετιών. Σοκ, όμως, σου συμβαίνουν όταν κάνεις πολύ λάθος εκτιμήσεις για την κατάσταση και τις δυνάμεις που δρουν.

Δυστυχώς, δεν υπάρχει αναλογία μόνο με την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου αλλά και με την περίοδο που προηγήθηκε του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη (1933-41). Και τότε, οι περισσότερες πρωτεύουσες, αντιμέτωπες με την εμφάνιση ενός εξτρεμιστικού πυρήνα στο κέντρο του δυτικού συστήματος, υποτίμησαν κραυγαλέα τη δυναμική του. Πίστευαν ότι θα αντιμετωπίσουν την κατάσταση με ελιγμούς, κατευνασμό και συμβιβασμούς, ακόμα και ότι θα συνεννοηθούν εν τέλει μαζί του, διευκολύνοντας τελικά αυτό που έγινε.

Mε την δολοφονία του Φερδινάνδου και την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου συγκρίνουν επίσης τη δολοφονία Σουλεϊμανί περί τους είκοσι πρώην ανώτερους αξιωματούχους των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών. Οι εν λόγω αξιωματούχοι είναι επικριτικοί σήμερα στην πολιτική της κυβέρνησής τους, έχοντας μάλιστα συντάξει και σχετικό υπόμνημα-έκκληση προς τον Πρόεδρο Τραμπ να σταματήσει την επανάληψη της ιρακινής “τρέλας” και στο Ιράν.

Σημαντικά ονόματα

Την επιστολή υπογράφουν, μεταξύ άλλων, ο Γκράχαμ Φούλερ, πρώην αντιπρόεδρος του National Intelligence Council, που συγκεντρώνει και συνθέτει τις πληροφορίες από όλες τις αμερικανικές υπηρεσίες, ο Ντάνιελ Έλσμπεργκ, των πολύκροτων Pentagon Papers, o πρώην τεχνικός διευθυντής της NSA Edward Loomis, o πρώην υψηλόβαθμος αναλυτής της CIA Ray McGovern, που ενημέρωνε καθημερινά πέντε Αμερικανούς Προέδρους για τα τεκταινόμενα στην Σοβιετική Ένωση. Οι αγγλόφωνοι αναγνώστες μας μπορούν να παρακολουθήσουν μια συζήτηση του γράφοντος με τον Ray McGovern για το Ιράν και τον Τραμπ. Την κάναμε πριν από τρία χρόνια, παραμονή της ανάληψης των καθηκόντων του Αμερικανού Προέδρου.

Στην επιστολή τους, επικρίνουν τον Πρόεδρο και τον γαμπρό του Κούσνερ, γιατί ακολουθούν τυφλά, όπως ισχυρίζονται, την πολιτική Νετανιάχου στο θέμα του Ιράν, όπως οι Μπους και Τσένι ακολούθησαν τυφλά την πολιτική του Αριέλ Σαρόν στην περίπτωση της εισβολής στο Ιράκ. Υπενθυμίζουν και την εξομολόγηση του ίδιου του Νετανιάχου για το πως κορόιδεψε τον Πρόεδρο Κλίντον, κάνοντάς τον να πιστεύει ότι δούλευε για την εφαρμογή των συμφωνιών του Όσλο με τους Παλαιστινίους, ενώ εργαζόταν για να τις καταστρέψει.

Οι επόμενες μέρες είναι εξαιρετικά κρίσιμες για την παγκόσμια ειρήνη. Όχι μόνο εξαιτίας της ήδη αναπτυσσόμενης απάντησης στην δολοφονία του στρατηγού Σουλεϊμανί και της πιθανής ανταπάντησης των Αμερικανών, αλλά και γιατί είναι πολύ πιθανό να υπάρχει έτοιμη και δεύτερη προβοκάτσια για την περίπτωση που δεν λειτουργήσει η πρώτη.

Το “πραξικόπημα” Τραμπ

Τον όρο “προβοκάτσια” χρησιμοποίησε το τέταρτο πρόσωπο στην κρατική ιεραρχία των ΗΠΑ, η Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων Νάνσι Πελόζι. Χαρακτήρισε “προβοκατόρικη” και “δυσανάλογη” ενέργεια τη δολοφονία. Υπογράμμισε ότι η «Αμερική και ο κόσμος δεν αντέχουν να φτάσουν τα πράγματα στο σημείο μη επιστροφής», επέκρινε τον Πρόεδρο γιατί δεν ενημέρωσε το Κογκρέσο και υποστήριξε ότι ο Τραμπ δεν είχε τη νόμιμη εξουσιοδότηση να διατάξει τη δολοφονία. Δεν την είχε όντως, αν η δολοφονία ήταν πράξη πολέμου, αυτό ακριβώς δηλαδή που υποστηρίζει και ο Αγιατολάχ Χαμενεΐ.

Κατ’ ουσίαν, η Πρόεδρος της Βουλής, χωρίς να χρησιμοποιήσει αυτό τον όρο, κατηγόρησε τον Τραμπ ότι διέπραξε πραξικόπημα που οδηγεί σε πόλεμο. Αυτός, βεβαίως, την έγραψε –όπως και τους υπόλοιπους Δημοκρατικούς– στα παλαιότερα των υποδημάτων του. Απείλησε μάλιστα μέσω τουίτερ να χτυπήσει 52 στόχους στο Ιράν, μεταξύ των οποίων μερικοί από τους σημαντικότερους πολιτιστικούς θησαυρούς της ανθρωπότητας και ταυτόχρονα δήλωσε ότι το τουίτ του επέχει θέση ενημέρωσης του Κογκρέσου!

Έξαλλοι οι Δημοκρατικοί του είπαν ότι είναι εκλεγμένος Πρόεδρος και όχι δικτάτωρ. Ώσπου όμως να διευκρινισθεί ακριβώς τι είναι ο Πρόεδρός τους, η αμερικανική αστυνομία άρχισε να ανακρίνει, στα σύνορα με τον Καναδά, Αμερικανούς πολίτες ιρανικής καταγωγής για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Δεν ξέρουμε αν ο Τραμπ είναι όντως τρελός, ή απλώς ακολουθεί τη madman strategy που είχε εισάγει παλαιότερα ο Κίσσινγκερ, ο οποίος φέρεται ότι ασκεί μεγάλη επιρροή στην εξωτερική πολιτική του Τραμπ. Μπορεί να συμβαίνουν και τα δύο.

Η στρατηγική αυτή συνίσταται στο να παριστάνεις τον τρελό, αποβλέποντας στο ότι οι άλλοι θα φερθούν ως λογικοί, προσπαθώντας να σε καθησυχάσουν. Για να το κάνεις πιο πειστικό μπορείς να προσθέσεις και λίγο από “στρατηγική Νέρωνα” ή “Καλιγούλα”, όπως αρχίζει να συμβαίνει εδώ. Το πρόβλημα είναι τι γίνεται αν αρχίσουν και οι άλλοι να φέρονται ως τρελοί. Το χειρότερο από όλα είναι ότι η διεθνής κοινότητα κάνει σαν να μην ακούει καν τι λέει ο Τραμπ.

Ενημέρωσε τον Νετανιάχου όχι το Κογκρέσο

Από την ισραηλινή τηλεόραση μάθαμε στο μεταξύ ότι μπορεί μεν ο Τραμπ να μην ενημέρωσε το Κογκρέσο και τους συμμάχους των ΗΠΑ, ενημέρωσε όμως προκαταβολικά τον  Νετανιάχου. Η τηλεόραση μετέδωσε αυτή την πληροφορία γιατί επιβεβαιώνει το βασικό επιχείρημα του πρωθυπουργού στην προεκλογική εκστρατεία, την ιστορική σημασία δηλαδή που έχει για τη χώρα του η προσωπική σχέση του με τον Τραμπ.

Αυτή η τόσο στενή σχέση συνιστά –υποστηρίζει ο Νετανιάχου για να τον ξαναψηφίσουν, αλλά και να γλυτώσει έτσι και τις διώξεις– μια ιστορική ευκαιρία για το Ισραήλ που, αν χαθεί, δεν θα ξαναπαρουσιαστεί πριν από 30 ή 50 χρόνια. Το έκανε επίσης η τηλεόραση γιατί ήταν σίγουρη, και είχε δίκιο, ότι τα κύρια Μίντια παγκοσμίως, θεραπαινίδες του ανερχόμενου ολοκληρωτισμού, δεν θα έμπαιναν στον κόπο να μεταδώσουν, πολύ περισσότερο να σχολιάσουν την είδηση. Τα παγκόσμια Μίντια μεταχειρίζονται το Ισραήλ με την ίδια προσοχή που χρησιμοποιεί κανείς για να μεταφέρετε ένα βάζο από πορσελάνη.

Ένα παραπάτημα, χαρακτηρίζεσαι αντισημίτης και απλώς εξαφανίζεσαι. Ευτυχώς που, αντίθετα από το Μεσαίωνα, έχει καταργηθεί τουλάχιστον η καύση των αιρετικών. Ο ανταποκριτής της Γκάρντιαν στη Βαγδάτη άκουσε τους συγκεντρωμένους στην κηδεία του Σουλεϊμανί να φωνάζουν «Θάνατος στην Αμερική, Θάνατος στο Ισραήλ», το γράφει στο άρθρο του, αλλά η διεύθυνση της εφημερίδας τους βάζει στον τίτλο να φωνάζουν μόνο «Θάνατος στην Αμερική»! Μια παράπλευρη απώλεια πάντως αυτής της κατάστασης είναι ότι εν τέλει έχει δημιουργηθεί και στη Δύση μια νέα τάξη πολιτικών και χειριστών κρίσιμων θεμάτων, που δεν διαθέτει εν τέλει παρά μόνο τη δική της προπαγάνδα για να καταλαβαίνει τον κόσμο και φυσικά δεν τον καταλαβαίνει!

Το περιστατικό πάντως με την ενημέρωση μου θύμισε κάπως τον τρόπο που ο Ρώσος Πρόεδρος μάζεψε τον Δεκέμβριο του 1991 τους ηγέτες της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας, για να διαλύσει πραξικοπηματικά και αυτός τη Σοβιετική Ένωση. Αφού τα συμφώνησαν ανέθεσε στους άλλους να ενημερώσουν τον Γκορμπατσώφ, πρόεδρο της υπό διάλυση Σοβιετικής Ένωσης κι αυτός έσπευσε να τηλεφωνήσει στον Αμερικανό Πρόεδρο Μπους!

Στο επόμενο άρθρο μας για το θέμα θα επιχειρήσουμε να αναλύσουμε τους μεγάλους κινδύνους που εμφανίζονται, τη στρατηγική των Νεοσυντηρητικών, αλλά και τη σχέση του πολέμου στο Ιράν με τη στρατηγική της Δύσης απέναντι στη Ρωσία και στην Κίνα.

Δημοσιεύτηκε στο slpress.gr

Στὸ 1ο ἄρθρο τοῦ Καταστατικοῦ τοῦ Κινήματος τῆς Χ.Δ.  τονίζεται μεταξὺ ἄλλων ὅτι:

“Σκοπός τοῦ Κινήματος τῆς Χριστιανικῆς Δημοκρατίας εἶναι ἡ μελέτη καί ἡ ἀντιμετώπιση πολιτικῶν, κοινωνικῶν, πνευματικῶν καί πολιτιστικῶν προβλημάτων μέ βάση τή χριστιανοκοινωνική διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου καί τῶν Πατέρων τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, τή δημοκρατική καί κοινοτική ἑλληνική παράδοση καί τά πορίσματα τῆς ἐπιστήμης.”

Σὲ παλαιότερη ἐκδἠλωση χριστιανικοῦ ἐνδιαφέροντος ὅπου εἴχαμε προσκληθεῖ, διατυπώθηκε ἡ ἀπορία γιὰ ποιὸ λόγο γίνεται ἡ ἀναφορὰ στὴν ἐπιστήμη, μὲ δεδομένο ὅτι ἀρκετὲς φορές, τὰ πορίσματά της ἔχουν ἀποτελέσει βάση ἀμφισβήτησης τῆς πίστης μας.

Ἀναδημοσιεύουμε σχετικὰ ἀπόπασμα ἀπόψεων τοῦ Ἀγίου Λουκᾶ τοῦ ἰατροῦ, Ἐπισκόπου Κριμαίας.

Δεν μπορούμε να περιορίσουμε την ανθρώπινη διάνοια που ερευνά την φύση. Ξέρουμε ότι σήμερα η επιστήμη γνωρίζει μόνον ένα μέρος απ’ αυτά που θα έπρεπε εμείς να ξέρουμε για την φύση. Γνωρίζουμε επίσης ότι οι δυνατότητες της επιστήμης είναι μεγάλες. Σ’ αυτό έχουν δίκαιο και δεν το αμφισβητούμε. Τι λοιπόν αμφισβητούμε εμείς; Γιατί δεν αρνούμαστε την θρησκεία όπως το κάνουν αυτοί και δεν την θεωρούμε αντίθετη προς την επιστημονική γνώση;

Μόνο γιατί με όλη την καρδιά μας πιστεύουμε πως υπάρχει ο πνευματικός κόσμος. Είμαστε σίγουροι πως εκτός από τον υλικό κόσμο υπάρχει άπειρος και ασύγκριτα υψηλότερος πνευματικός κόσμος. Πιστεύουμε στην ύπαρξη των πνευματικών όντων που έχουν διάνοια πολύ πιο υψηλή από ότι έχουμε εμείς οι άνθρωποι. Πιστεύουμε, με όλη την καρδιά μας, ότι πάνω απ’ αυτό τον πνευματικό και τον υλικό κόσμο υπάρχει Μέγας και Παντοδύναμος Θεός.

Αυτό που εμείς αμφισβητούμε είναι το δικαίωμα της επιστήμης να ερευνά με τις μεθόδους της τον πνευματικό κόσμο. Διότι ο πνευματικός κόσμος δεν ερευνάται με τις μεθόδους που ερευνούμε τον υλικό κόσμο. Οι μέθοδοι αυτές είναι εντελώς ακατάλληλες για να ερευνούμε μ’ αυτές τον πνευματικό κόσμο.

Από πού γνωρίζουμε ότι υπάρχει ο πνευματικός κόσμος; Ποιος μας είπε ότι υπάρχει; Αν μας το ρωτήσουν οι άνθρωποι που δεν πιστεύουν στη θεία αποκάλυψη θα τους απαντήσουμε το εξής, «μας το είπε η καρδιά μας». Διότι υπάρχουν δύο τρόποι το να γνωρίσει κανείς κάτι, ο πρώτος είναι αυτός για τον οποίο μιλάει ο Γέκκελ και τον οποίο χρησιμοποιεί η επιστήμη για να γνωρίσει τον υλικό κόσμο. Υπάρχει όμως και ένας άλλος τρόπος που η επιστήμη δεν τον ξέρει και δεν θέλει να τον ξέρει. Είναι η γνώση μέσω καρδιάς. Η καρδιά μας δεν είναι μόνο το κεντρικό όργανο του κυκλοφοριακού συστήματος, είναι και όργανο με το οποίο γνωρίζουμε τον άλλο κόσμο και αποκτάμε την ανώτατη γνώση. Είναι το όργανο που μας δίνει την δυνατότητα να επικοινωνούμε με τον Θεό και τον άνω κόσμο. Σ’ αυτό μόνο εμείς διαφωνούμε με την επιστήμη.

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας Λόγοι και Ομιλίες orthodoxia.online
Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη »  Θεσσαλονίκη

Ἡ ἀναφορὰ τῆς ἐπιστήμης στὸ Καταστατικό μας ἔχει τὴν ἔννοια ποὺ προβάλλει ὁ ἅγιος Λουκᾶς: “Δὲν μποροῦμε νὰ περιορίσουμε τὴν ἀνθρώπινη διάνοια ποὺ ἐρευνᾶ τὴ φύση”. Οὔτε ἡ πίστη μας κινδυνεύει ἀπὸ κάτι τέτοιο. Ὅποιος πιστὸς φοβᾶται μήπως ἡ ἐπιστήμη κλονίσει τὴν πίστη του, δὲν ἔχει στέρη πίστη. Ὅποιος ἐπιστήμονας θεωρεῖ ὅτι μὲ ἐπιστημονικὲς μεθόδους ἀποδεικνύονται οἱ ὑλιστικὲς κοσμοαντιλήψεις, δὲν εἶναι καλὸς ἐπιστήμονας, ὡς πρὸς τὸ συλλογισμό αὐτό. Ὁ πνευματικὸς κόσμος δὲν έρευνᾶται μὲ μεθόδους τῆς ἐπιστήμης.

Μνήμη Παντελή Σαλούστρου, κορυφαίου δάσκαλου του λαούτου,φίλου και συνδρομητή της “Χριστιανικής”.

του Μανώλη Μηλιαράκη*

Σε ηλικία 92 ετών μας άφησε χρόνους, την Πέμπτη 2 Ιανουαρίου 2020, ο αδελφός Παντελής Σαλούστρος, από το Χωριό Μορόνι του Δήμου Φαιστού του Νομού Ηρακλείου. Την είδηση της εκδημίας του μετέδωσαν όλα τα ΜΜΕ της Κρήτης τονίζοντας, με εκτενή σχόλια, την τεράστια προσφορά του στην παραδοσιακή κρητική μουσική παράδοση.
Ως κορυφαίο μουσικό και δάσκαλο του Λαούτου τον χαρακτηρίζουν εφημερίδες, ραδιόφωνα και διαδικτυακοί ιστότοποι της Μεγαλονήσου.
«Αντιπαθούσε το ψέμα και τους πυροβολισμούς. Συμπαθούσε τον ειλικρινή, συνεπή και σοβαρό άνθρωπο. Και ευχόταν να υπάρξει συνέχιση της παράδοσής μας», σημειώνει το Flashnews. To «Ερωτόκριτος 87,9 fm» μας πληροφορεί ότι:
«Το τελευταίο αντίο είπαν γνωστοί συγγενείς φίλοι και πολλοί καλλιτέχνες στον Παντελή Σαλούστρο την Παρασκευή, 3-1-2020, το απόγευμα στις 3 η ώρα στο χωριό του το Μορόνι Μεσσαράς…Ο Παντελής Σαλούστρος που έσμιξε όλους τους καλλιτέχνες που ήρθαν στο χωριό του το Μορόνι από όλα τα μέρη της Κρήτης για να ανάψουν ένα κεράκι στην μνήμη του …να τιμήσουν τον ίδιο
άλλα και τα παιδιά του Αντώνη και Μανόλη άλλα και τα εγγόνια του …
Ποιον καλλιτέχνη να πούμε πως δεν είδαμε…όλο το κρητικό στερέωμα ήταν εκεί που χαιρετούσε ο ένας τον άλλο και έδιναν ευχές για ζωή και υγεία…
Μετά την εξόδιο ακολουθία οι καλλιτέχνες με τραγούδια και μαντινάδες όπως αρμόζει σε ένα μεγάλο μερακλή και καλλιτέχνη τον οδήγησαν με λύρες και λαγούτα στην τελευταία του κατοικία..
Σε βαρύ κλίμα είπαμε το τελευταίο αντίο σε ένα από τους τελευταίους μεγάλους μουσικούς και λαουτιέρηδες που έβαλε και αυτός με τον δικό του τρόπο ένα λιθαράκι σε αυτό που λέμε παράδοση…Το 1940 ο Παντελής τελείωσε το δημοτικό και αμέσως μετά βίωσε τη γερμανική κατοχή δουλεύοντας στις αγγαρείες των Γερμανών για την εκκαθάριση του Λαβυρίνθου, του αρχαίου λατομείου της Γόρτυνας, το οποίο οι Γερμανοί το χρησιμοποίησαν ως αποθήκη πυρομαχικών από το 1941.

Την ίδια περίοδο στερήθηκε τον πατέρα του και τους θείους του, Σπυρίδο και Ηλία, για ενάμιση χρόνο επειδή τους φυλάκισαν οι Γερμανοί στο στρατόπεδο της Αγιάς στα Χανιά ως αντίποινα για τις δολιοφθορές που τους είχε προκαλέσει ο ξάδελφός τους Μιχάλης Σαλούστρος, ο ηρωικός αντάρτης και πρωτοστάτης στην ένοπλη αντίσταση της Κρήτης.Το 1944,μέσα στα δύσκολα αυτά χρόνια της γερμανικής κατοχής έχασε και τη μητέρα του» .
«Από το 1980, ο Παντελής, χωρίς να αποσυρθεί από τα μουσικά δρώμενα, σταμάτησε να παίζει επαγγελματικά, δίνοντας τη σκυτάλη στους δύο γιους του Μανώλη και Αντώνη. Η ευχή του ήταν η συνέχιση της παράδοσης του λαϊκού μουσικού πολιτισμού της Κρήτης και η διατήρηση των μουσικών ιδιαιτεροτήτων κάθε τόπου. Θεωρούσε ότι είναι αναγκαίο να διαφυλάξουμε τον μουσικό
πλούτο του τόπου μας, να περισώσουμε το διαφορετικό, το ιδιόμορφο, και να αποφύγουμε την ισοπέδωση», δηλώνουν τα παιδιά του Μανώλης & Αντώνης Σαλούστρος.
Τη μουσική ιστορία του Παντελή και των γιών του, Μανώλη και Αντώνη, συνεχίζουν τα εγγόνια Παντελής, Μιχάλης και Μανώλης Σαλούστρος, γιοί του Αντώνη Σαλούστρου. Ο Παντελής παίζει κιθάρα, ο Μιχάλης ασχολείται με ηλεκτρονική μουσική στον υπολογιστή, και ο Μανώλης ο νεότερος παίζει και εκείνος λαγούτο, προσθέτει το Ερωτόκριτος 87,9fm.

Ο αείμνηστος αδελφός ήταν από χρόνια ένας απόλυτα συνεπής συνδρομητής της «Χ». Μάλιστα, και αυτό είναι πολύ σημαντικό και ενδεικτικό του ενδιαφέροντός του για τη «Χ»,ότι λίγες μέρες πριν τη πρωτοχρονιά, την Παρασκευή 27 Δεκεμβρίου 2019, είχε πάρει τηλέφωνο στα γραφεία μας για να μας πληροφορήσει ότι είχε καταθέσει στην Εθνική Τράπεζα την συνδρομή του, για το 2020(!)
ανταποκρινόμενος σε σχετική έκκλησή μας προς όλους τους συνδρομητές μας, για έγκαιρη αποστολή της συνδρομής τους.
Έτυχε να είχα σηκώσει εγώ το τηλέφωνο.
-Αδελφέ Μανώλη, μου είπε, πριν από λίγο κατάθεσα την συνδρομή μου στην Εθνική.
-Εσύ αδελφέ Παντελή ήσουν πάντα συνεπής και με το παραπάνω, ήταν η απάντησή μου.
-Χρέος μου είναι, γιατί η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ αγωνίζεται για μας, μου ανταπάντησε.!

Και κάτι από τις προσωπικές μου αναμνήσεις.
Το καλοκαίρι του 2018 περιοδεύοντας Το Νομό Ηρακλείου, είχα επισκεφτεί τον Παντελή, στο Χωριό του, Μορόνι. Ήταν 90 ετών. Περπατούσε δύσκολα, με τη βοήθεια μπαστουνιού. Του είχα τηλεφωνήσει και με περίμενε. Με δέχτηκε, με την εκλεκτή και σεβαστή σύζυγό του, την Κυρία Κυριακή, που και εκείνη είχε σοβαρό πρόβλημά στο βάδισμα, με ανυπόκριτη ευγένεια και φιλόξενη
διάθεση. Μου προσέφεραν καφέ και ο μακαριστός Παντελής, παρά τα προβλήματά του δεν με άφηνε να φύγω αν δεν πηγαίναμε πρώτα στο αμπέλι του, όπου μου έκοψε γλυκύτατα σταφύλια «για το δρόμο»,όπως μου είπε. Δεν ήσουν μόνο δάσκαλος του λαούτου, αλλά με το ήθος σου υπήρξες και δάσκαλος στάσης ζωής, αδελφέ Παντελή.
Η «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ» και προσωπικά ευχόμαστε και προσευχόμαστε να έχεις καλό Παράδεισο αδελφέ.
Στη δε κυρά Κούλα, στα παιδιά και στα εγγόνια σου εκφράζουμε τα θερμά συλλυπητήρια μας. Ο πονος και η λύπη τους θα αμβλύνονται με τη σκέψη ότι η πλήρης ημερών βιωτή σου υπήρξε και πλήρης έργων πολιτισμού και παράδειγμα προς μίμηση.

*Χριστιανική φύλλο 1048 Πέμπτη 9 Ιανουαρίου 2020

Στὴ δημοσιότητα δόθηκε ἡ ἀπάντηση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου πρὸς τὸν Πατριάρχη Ἱεροσολύμων κ. Θεόφιλο  γιὰ τὴν πρωτοβουλία τοῦ τελευταίου (μὲ τὴν ἀπὸ 11.12.2019 ἐπιστολή του ποὺ ἔδωσε στὴ δημοσιότητα κατ’ ἀποκλειστικότητα ἡ ἱστοσελίδα Orthdoxia.info)  νὰ φιλοξενήσει «ἀδελφικὴ συγκέντρωση ἀγάπης» τῶν  Προκαθημένων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν στὴν Ἰορδανία, στὸ διάστημα μέχρι τὴν ἔναρξη τῆς νηστείας Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, γιὰ τὴ διατήρηση τῆς μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν εὐχαριστιακῆς ἑνότητας. “Ἡ ἀγωνία μας εἶναι ἡ κρίση ποὺ περνᾶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία νὰ μὴ βαθύνει περισσότερο…Καθὼς εἶχε παίξει παρεμφερεῖς ρόλους στὸ παρελθὸν καὶ κατὰ τὴ διάρκεια διαφορετικῶν συγκυριῶν διαμέσου τῆς Ἱστορίας τῆς Ἐκκλησίας, τὸ Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων, φύλακας τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως καὶ τοῦ Παναγίου Τάφου, χτίζει μιὰ γέφυρα γιὰ τὶς ἀδελφὲς ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, γιὰ νὰ τὴν διαβοῦν καὶ νὰ σταθοῦν μαζὶ σὲ αὐτὲς τὶς δύσκολες ἐποχές»

Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κατ’ ἀρχὴν διερωτᾶται γιὰ ποιὸ λόγο ἡ ἀλληλογραφία γίνεται στὴν ἀγγλικὴ γλώσσα καὶ ἀφοῦ τονίζει ὅτι τέτοιου εἴδους συναντήσεις συγκαλοῦνται καὶ προεδρεύονται μόνον ἀπὸ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη, καλεῖ τὸν Πατριάρχη Ἱεροσολύμων νὰ μὴ ἐπιμείνει στὴν πρωτοβουλία του αὐτή. Τὴν πρωτοβουλία αὐτὴ ἀπέρριψε καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος.       

Ἡ ἀνταλλαγὴ ἐπιστολῶν εἶναι ἡ πιὸ κάτω:

(26 Δεκεμβρίου 2019)
Ἀριθμ. Πρωτ. 900
Μακαριώτατε καί Ἁγιώτατε Πατριάρχα Ἱεροσολύμων καί πάσης Παλαιστίνης, ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ λίαν ἀγαπητέ καί περιπόθητε ἀδελφέ καί συλλειτουργέ τῆς ἡμῶν Μετριότητος κύριε Θεόφιλε, τήν Ὑμετέραν γερασμίαν Μακαριότητα ἀδελφικῶς ἐν Κυρίῳ κατασπαζόμενοι, ὑπερήδιστα προσαγορεύομεν.
Ἐλάβομεν καί μετ’ ἐκπλήξεως οὐ μικρᾶς ἀνέγνωμεν τό ἀπό 11ης Δεκεμβρίου 2019 Γράμμα τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος, δι’ οὗ καλεῖτε τήν ἡμετέραν Μετριότητα εἰς συνάντησιν τῶν Ὀρθοδόξων Προκαθημένων ἐν τόπῳ τῆς Ὑμετέρας δικαιοδοσίας πρός διαβούλευσιν «διά τήν διατήρησιν τῆς μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν Εὐχαριστιακῆς ἑνότητος». Τήν ἔκπληξιν, ἵνα μή εἴπωμεν τήν κατάπληξιν ἡμῶν, ἐκ τοῦ ὡς ἄνω Γράμματος τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος προκαλοῦν αἱ ἀκόλουθοι παρατηρήσεις:

Ἐν πρώτοις ἐκπλησσόμεθα οὐχί εὐχαρίστως ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι διά πρώτην φοράν εἰς τήν μακραίωνα ἱστορίαν τῶν δύο ἡμετέρων Πατριαρχείων τό ὀρθῶς ἐπιγραφόμενον «Ἑλληνορθόδοξον Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων» ἀλληλογραφεῖ μετά τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου εἰς γλῶσσαν ξένην πρός τήν μητρικήν ἡμῶν τοιαύτην, ὡς ἐάν ἔπαυσεν αἴφνης νά αἰσθάνηται τοῦτο ὅμαιμον καί ἀνῆκον μεθ΄ ἡμῶν εἰς τό αὐτό ἱστορικόν καί μαρτυρικόν Γένος, εἰς τό ὁποῖον μάλιστα ἡ Θεία Πρόνοια ἀπό αἰώνων ἐνεπιστεύθη τήν φύλαξιν τῶν ἱερῶν Προσκυνημάτων τῆς Ἁγίας Γῆς διά τῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ὑμῶν Ἀδελφότητος. Ξενίζει μεγάλως ἡ τοιαύτη στάσις καί ἐνέργεια Ὑμῶν πάντας ὅσοι γνωρίζουν τούς ἀγῶνας τῶν ἀοιδίμων Προκατόχων τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος, οἵτινες ἀντέστησαν σθεναρῶς κατά τῶν γνωστῶν ἐκ τῆς Ἱστορίας προσπαθειῶν διεισδύσεως εἰς τούς Ἁγίους Τόπους ξένων πρός τό ἡμέτερον Γένος δυνάμεων. Τί, ἆραγε, ὡδήγησε τήν Ὑμετέραν Μακαριότητα εἰς τήν οὕτω οὐχί τιμητικήν δι’ ἡμᾶς ἀποστολήν ἐγκυκλίου Γράμματος εἰς τήν Ἀγγλικήν ἀντί τοῦ ἀπό αἰώνων καθιερωμένου τρόπου ἀλληλογραφίας μεταξύ τῶν Ἐκκλησιῶν ἡμῶν;

Δεύτερον, μετά δυσκολίας κατανοοῦμεν τήν πρωτοφανῆ εἰς τήν ἱστορίαν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀνάληψιν ὑφ’ Ὑμῶν πρωτοβουλίας πρός σύγκλησιν Πανορθοδόξου Συνάξεως. Περιττόν νά ὑπομνήσωμεν Ὑμῖν τήν θέσιν, τήν ὁποίαν κατέχει τό Ὑμέτερον Πατριαρχεῖον εἰς τήν τάξιν τῶν Διπτύχων τῆς Ἁγιωτάτης Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὡς καί τό γεγονός ὅτι, κατά τήν κανονικήν τάξιν, ἥτις ἀνέκαθεν καί μέχρι προσφάτως ἐγένετο ὑφ’ ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν σεβαστή, αἱ Πανορθόδοξοι Συνάξεις τῶν Προκαθημένων συγκαλοῦνται πάντοτε ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, ὅστις καί προεδρεύει αὐτῶν. Ποίου εἴδους ἑνότητα θέλει ὑπηρετήσει ἡ Ὑμετέρα πρωτοβουλία, ἐάν ἀπουσιάζῃ ἐκ τῆς προτεινομένης ὑφ’ Ὑμῶν Συνάξεως ὁ Πρῶτος τῇ τάξει τῶν Ὀρθοδόξων Προκαθημένων; Καί ποῖον νόημα θά εἶχε μία Σύναξις Προκαθημένων, κατά τήν ὁποίαν δέν θά ἦτο δυνατή ἡ τέλεσις ἀπό κοινοῦ τῆς Θείας Λειτουργίας, διότι εἷς ἐξ αὐτῶν διέκοψε τήν Εὐχαριστιακήν κοινωνίαν μετά τινων ἐξ αὐτῶν; Ἡ τυχόν πραγματοποίησις τῆς πρωτοβουλίας Ὑμῶν ταύτης θέλει καταδείξει τοῖς πᾶσι, φίλοις τε καί ἐχθροῖς, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος ἡμῶν Ἐκκλησία δέν ἀποτελεῖ ὀργανικήν ἑνότητα, καί ἔχει περιπέσει εἰς τήν κατάστασιν ὁμοσπονδίας, ἤ καί, ἔτι χεῖρον, συνομοσπονδίας Ἐκκλησιῶν προτεσταντικοῦ τύπου. Ἡ εὐθύνη τήν ὁποίαν ἐπωμίζεται ἡ Ὑμετέρα Μακαριότης διά τῆς πρωτοφανοῦς ταύτης πρωτοβουλίας Αὐτῆς, εἶναι πελωρία ἔναντι τῆς Ἱστορίας, καί εἰλικρινῶς ἀποροῦμεν πῶς ἀπεφάσισεν Αὕτη νά ἀναλάβῃ αὐτήν, καί δή κατά τούς κρισίμους τούτους καιρούς.

Τρίτον, ἀπορίαν προκαλεῖ εἰς ἡμᾶς ἡ ἐπίκλησις, ὡς σκοποῦ τῆς προτεινομένης ὑφ’ Ὑμῶν Συνάξεως, τῆς «διαφυλάξεως τῆς Εὐχαριστιακῆς κοινωνίας ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ». Ἀλλ’ ἡ Εὐχαριστιακή κοινωνία ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ οὐδέποτε διεκόπη εἰ μή ὑπό μιᾶς καί μόνον Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καί τοῦτο μονομερῶς, πασῶν τῶν λοιπῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν διατηρουσῶν τήν πρός αὐτήν καί μετ’ ἀλλήλων Εὐχαριστιακήν κοινωνίαν. Πρός τήν Ἐκκλησίαν ταύτην, συνεπῶς, δέον νά κατευθυνθῇ οἱαδήποτε προσπάθεια ἐπανόδου εἰς τήν Εὐχαριστιακήν κοινωνίαν, καί οὐχί πρός τάς λοιπάς Ἐκκλησίας.

Πρός τούτοις, διερωτᾶταί τις ποῖον θετικόν ἀποτέλεσμα θά ἠδύνατο νά ἔχῃ μία συνάντησις Προκαθημένων, ἔστω καί ἄτυπος, ἄνευ προετοιμασίας τινός. Οὐδέποτε, μηδέ παρά τοῖς κοσμικοῖς, ἐπεχειρήθη συνάντησίς τις ἡγετῶν ἄνευ προετοιμασίας, ἵνα μή ἀχθῇ αὕτη εἰς ἀποτυχίαν βλαπτικήν διά τόν ἐπιδιωκόμενον σκοπόν. Μία τοιαύτη ἀπροετοίμαστος συνάντησις οὐχί μόνον δέν θά ὡφέλει, ἀλλά καί θά ἔβλαπτε μεγάλως τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν. Ὑπό τάς συνθήκας ταύτας ἡ τοιαύτη συνάντησις θά ὑπέκρυπτεν ἄλλα κίνητρα καί θά ἐξυπηρέτει ἄλλους σκοπούς πλήν ἐκείνου τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, τήν ὁποίαν ἑνότητα καί θά ἔπληττεν, ἵσως, ἀνεπανορθώτως.

Κατόπιν τούτων, τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, ἀναλογιζόμενον τήν εὐθύνην αὐτοῦ, ὡς Πρωτοθρόνου ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ, διά τήν διαφύλαξιν τῆς κανονικῆς τάξεως, ὡς καί τάς σοβαράς συνεπείας διά τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, τάς ὁποίας θά εἶχεν ἡ τυχόν, παρά τήν κανονικήν ταύτην τάξιν καί παράδοσιν, πραγματοποίησις τῆς προτεινομένης ὑπό τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος συναντήσεως τῶν Προκαθημένων, καλεῖ Αὐτήν ἀδελφικῶς ὅπως μή ἐμμείνῃ εἰς τήν πρωτοβουλίαν Αὐτῆς ταύτην, ὑπηρετοῦσα, ἀνεπιγνώστως ἴσως, ἀλλοτρίους σκοπούς ἀπό αἰώνων ὑπονομεύοντας τόν πανίερον Οἰκουμενικόν Θρόνον, καί ἀναλαμβάνουσα οὕτως ἱστορικοῦ μεγέθους εὐθύνας διά τάς συνεπείας, τάς ὁποίας θά εἶχεν ἡ ἐνέργεια αὕτη διά τήν Ἐκκλησίαν καί τό Γένος.
Ἐπί δέ τούτοις, περιπτυσσόμενοι καί αὖθις τήν Ὑμετέραν Μακαριότητα φιλήματι ἁγίῳ, διατελοῦμεν μετά τῆς ἐν Κυρίῳ ἀγάπης καί ἐξιδιασμένης τιμῆς.

‚βιθ’ Δεκεμβρίου κς´
Τῆς Ὑμετέρας γερασμίας Μακαριότητος
ἀγαπητός ἐν Χριστῷ ἀδελφός