Ἂν ἡ ἐκτυφλωτικὴ λάμψη τῆς Μεταμορφωσεως τοῦ Κυρίου προτυπώνει τὴ δόξα τοῦ κατ’ εἰκόνα Θεοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου πρὶν τὴν Πτώση, ἡ ἐκτυφλωτικὴ λάμψη τῆς ἀτομικῆς βόμβας τῆς Χιροσίμα προτυπώνει τὸν ὄλεθρο τοῦ θανάτου καὶ τὴν πιὸ ἀκραία ἀποσύνθεση τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, ἀφοῦ δεκάδες χιλιάδες ἄνθρωποι εἴτε ἐξαερώθηκαν καὶ καρβουνιάστηκαν πεθαίνοντας ἀκαριαῖα, εἴτε παραμορφώθηκαν ἀπὸ τὰ ἐγκαύματα καὶ δηλητηριάστηκαν ἀπὸ τὴ ραδιενέργεια. Στὶς 9 Αὐγούστου δεύτερη βόμβα ἔπεσε στὸ Ναγκασάικι.

Ὅταν χρησιμοποιήθηκαν οἱ ἀτομικὲς βόμβες τὸν Αὔγουστο τοῦ 1945 ἡ Ἰαπωνία εἶχε ἤδη καταρρεύσει καὶ θὰ συνθηκολογοῦσε μετὰ τὴν ἐναντίον της ἐπίθεση καὶ ἀπὸ τὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση, ἡ ὁποία ὅπως εἶχε προγραμματιστεῖ καὶ ἔγινε ἀκριβῶς τρεῖς μῆνες μετὰ τὴ συνθηκολόγηση τῆς Γερμανίας. Κορυφαίοι στρατιωτικοί ηγέτες των ΗΠΑ, ὅπως ὁ -καὶ μετέπειτα Πρόεδρος- Ντουάιτ Ἄιζενχαουερ, ὁ στρατηγὸς Μακάρθουρ, οἱ ναύαρχοι Λήχι καὶ Νίμιτζ, ἀμφισβήτησαν τὴ σκοπιμότητα τῆς ρίψης τῶν βομβῶν καὶ τὸ ἐπίσημο ἀφήγημα ὅτι συνέβαλαν στὴ συντόμευση τοῦ πολέμου.

Ὑπάρχει καὶ ἡ ἐκδοχή, ὅτι ἡ κυβέρνηση Τρούμαν χρησιμοποίησε τὶς βόμβες, ἐν γνώσει της ὅτι ἡ ρίψη τους δὲν χρειαζόταν γιὰ νὰ συνθηκολογήσει ἡ Ἰαπωνία, στὴν πραγματικότητα ὡς ἐπίδειξη ἰσχύος πρὸς τὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση. Μὲ τὸ ἀντίθετο ἀποτέλεσμα, ἀφοῦ οἱ Σοβιετικοὶ ἐπέσπευσαν τὶς διαδικασίες νὰ ἀποκτήσουν καὶ ἐκεῖνοι τὸ ὑπερόπλο τὸ ταχύτερο.

Ἀπὸ τὸ 1967, ὁ Νόαμ Τσόμσκι χαρακτήρισε τὴ ρίψη τους ὡς ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ ἀκατονόμαστα ἐγκλήματα τῆς ἱστορίας.

Ἀντὶ ἡ φρίκη ποὺ βίωσαν ἡ Χιροσίμα καὶ τὸ Ναγκασάικι -ἡ ὁποία ἔκανε φανερὸ ὅτι ἀπὸ πυρηνικὸ πόλεμο δὲν ἐπρόκειτο νὰ ὑπάρξει νικητής, νὰ συνετίσει τὶς ἡγεσίες τῆς ἀμθρωπότητας, αὐτὲς ἐπιδόθηκαν σ’ ἕνα κυνἠγι ἐξοπλισμῶν, μὲ τὰ σημερινὰ πυρηνικὰ ὅπλα, ἀπείρως ἰσχυρότερα ἀπὸ τὶς βόμβες τῆς Χιροσίμα καὶ τοῦ Ναγκασάκι νὰ μποροῦν νὰ καταστρέψουν πολλὲς φορὲς ὁλόκληρο τὸν πλανήτη.

Ἡ κατάρρευση τοῦ “Ὑπαρκτοῦ Σοσιαλισμοῦ” ἦταν μιὰ μοναδικὴ εὐκαιρία νὰ μπεῖ τέλος στὸν άνταγωνισμὸ τῶν ἐξοπλισμῶν. Ἀντ’ αὐτοῦ, οἱ μετριότητες ποὺ κυβερνᾶνε σήμερα, ἐπιμένουν νὰ “παίζουν” θέτοντας σὲ κίνδυνο τὴν παγκόσμια εἰρήνη καὶ νὰ μᾶς ὁδηγοῦν σὲ πόλεμο, πρὸς ὄφελος τῶν ἐμπόρων τοῦ θανάτου…

“Δεῖξαι βουλόμενος τῆς ἀναστάσεως τὴν λαμπρότητα” καὶ “προτυπῶν τὴν ἀνάστασιν” σύμφωνα μὲ τὸν ἱερὸ ὑμνωδό στὸν ἑσπερινὸ τῆς ἑορτῆς, ὁ Χριστὸς “ἐνδόξως ἐκλἀμψας”, φανερώθηκε σὲ τρεῖς ἀπὸ τοὺς μαθητές του, τὸν Πέτρο, τὸν Ἰωάννη καὶ τὸν Ἲἀκωβο, σὲ ὅλη του τὴ δόξα, μὲ τὸ πρόσωπό του νὰ λάμπει ὅπως ὁ ἥλιος.  Συνομιλώντας μὲ τὸν Ἠλία καὶ τὸν Μωυσῆ καὶ μὲ τὴ φωνὴ τοῦ Πατρὸς νὰ βεβαιώνει: “Οὗτος ἐστὶν ὀ Υἱός μου ὁ ἀγαπητὸς ἐν ὧ ηὐδόκησα. Αὐτοῦ ἀκούετε“, ὅπως ἀκούστηκε στὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα. (Κατὰ Ματθαῖον ιζ΄ 1-9). “Φωνῆς πατρικῆς βεβαιούσης τὸ μυστήριον τῆς σῆς ἐνανθρωπήσεως, ὅτι εἷς ὑπάρχεις καὶ μετὰ σάρκωσιν Υἱὸς μονογενὴς καὶ Σωτὴρ τοῦ Κόσμου”. 

Μεταμορφώθηκε μπροστά τους, “ἀκτῖσι δυνάμεως καταυγάζων αύτούς. Ἔνθεν φιλανθρωπίᾳ, ἔνθεν έξουσίᾳ”. Φανερώνοντας τὴ δύναμή Του ὡς Θεός ὡς παντοδυναμία φιλάνθρωπη. Γιὰ τὴν ὁποία, σύμφωνα μὲ τὸν ὑμνωδό, “Συλλαλοῦντες δὲ τῶ Χριστῶ Μωυσῆς καὶ Ἠλίας, ἐδείκνυον ὅτι νεκρῶν τε καὶ ζώντων κυριεύει”.

Η Μεταμόρφωση συντελέστηκε “πρὸ τοῦ παθεῖν”, λίγες μέρες πρὶν τὴ σταύρωση, μὲ προφανῆ σκοπὸ οἱ μαθητές, βιώνοντας προσωπικὰ τὴ δόξα τοῦ Χριστοῦ, νὰ μὴν ὀλιγοπιστήσουν ἀντιμετωπίζοντας τὴν ἄκρα ταπείνωση στὴν ὁποία ἑκούσια θὰ ὑποβαλλόταν καὶ νὰ πιστέψουν στὴν Ἀνάσταση, ποὺ δὲν ἔγινε ἐνώπιον μαρτύρων. Γι’ αὐτὸ ἄλλωστε, ἀφοῦ στὴ διάρκεια τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς ὡς περιόδου πένθους κρίθηκε ἀσύμβατο νὰ γιορτάζεται ἡ Μεταμόρφωση, ὁ ἑορτασμός της συνδέθηκε μὲ τὴν Ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ἡμέρα ποὺ ἰσοδυναμεῖ μὲ Μεγάλη Παρασκευή, σαρἀντα μέρες πρὶν ἀπὸ τὴν ὁποία ἀπέχει. 

Ἐπιπλέον, σύμφωνα μὲ τὸν ἱερὸ ὑμνωδό ὁ Χριστὸς:

“Ἔδειξε τὸ ἀρχέτυπον κάλλος τῆς εἰκόνος, ἐν ἑαυτῶ τὴν ἀνθρωπίνην ἀναλαβὼν οὐσίαν“. Ἡ ἀνθρώπινη φύση τοῦ Θεανθρώπου ἀναδείχθηκε στὸ προπτωτικό της κάλλος καὶ ταυτόχρονα ἡ εἰκόνα τοῦ ἀνθρώπου πρὶν ἀμαυρωθεῖ καὶ ἐκπέσει μὲ τὴν Πτώση.  

Προτύπωσε καὶ ἔδειξε “ἐμφανῶς τὴν δευτέραν κατάβασιν”, πῶς θὰ φανερωθεῖ  κατὰ τὴ Δευτέρα Παρουσία, ὅπου θὰ ἔλθει σὲ ὅλη Του τὴ δόξα.      

Σύμφωνα μὲ τὸν Ἅγιο Λουκᾶ τῆς Κριμαίας, τὸ Μέγα Θαῦμα τῆς Μεταμορφώσεως, συνδυαζόμενο μὲ θεοπτία ὅπως ἡ Βάπτση, πέρα ἀπὸ κάθε ἀμφιβολία άναδιεκνύει τὴ θεότητα τοῦ Χριστοῦ. Παρα τὸ γεγονὸς αὐτό, “καὶ γιὰ πολλοὺς χριστιανοὺς ὅλο καὶ περισσότερο θαμπώνει τὸ θεῖο φῶς τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἀκόμα μικρότερο γίνεται τὸ μικρὸ ποίμνιο τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὸ ὁποῖο τὸ θεῖο φῶς τοῦ Χριστοῦ λάμπει μὲ τὴν ἴδια δύναμη μὲ τὴν ὁποίαν ἔλαμψε στοὺς ἀποστόλους Πέτρο, Ἰάκωβο καὶ Ἰωάννη τότε στὸ ὄρος Θαβώρ”

ΓΖ

Ἅγιος Λουκᾶς Κριμαίας: Ὅλο καὶ γιὰ περισσότερους Χριστιανοὺς θαμπώνει τὸ φῶς τῆς Μεταμοφώσεως-Μὴ φοβοῦ τὸ μικρὸν ποίμνιον  

Ἡ μεγάλη γιορτὴ τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου μᾶς δίνει τὴν ἀφορμὴ νὰ θυμηθοῦμε τὰ λόγια του Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ: «Οὐ πιστεύεις ὅτι ἐγὼ ἐν τῷ πατρὶ καὶ ὁ πατὴρ ἐν ἐμοί ἐστι; Τὰ ρήματα ἃ ἐγὼ λαλῶ ὑμῖν, ἀπ’ ἐμαυτοῦ οὐ λαλῶ, ὁ δὲ πατὴρ ὁ ἐν ἐμοὶ μένων αὐτὸς ποιεῖ τὰ ἔργα. Πιστεύετέ μοι ὅτι ἐγὼ ἐν τῷ πατρὶ καὶ ὁ πατὴρ ἐν ἐμοί. εἰ δὲ μή, διὰ τὰ ἔργα αὐτὰ πιστεύετέ μοι» (Ἰωάν. 14, 10-11).

Μεγάλα καὶ ἀμέτρητα ἦταν τὰ θαύματα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ: μὲ ἕνα μόνο λόγο τοῦ ἀνέστησε τὴν κόρη τοῦ Ἰαείρου, τοῦ ἀρχισυναγώγου, τὸν γιὸ τῆς χήρας τῆς Ναΐν, ἀκόμα καὶ τὸν Λάζαρο, ὁ ὁποῖος ἦταν στὸν τάφο τέσσερεις ὁλόκληρες ἡμέρες. Μὲ ἕνα λόγο του μόνο ἐπιτίμησε τοὺς ἀνέμους καὶ τὰ κύματα τῆς λίμνης Γεννησαρὲτ καὶ ἔγινε ἀπόλυτη γαλήνη. Μὲ πέντε ψωμιὰ καὶ δύο ψάρια χόρτασε πέντε χιλιάδες ἀνθρώπους, χωρὶς γυναῖκες καὶ παιδιά, καὶ μὲ τέσσερα ψωμιὰ τέσσερεις χιλιάδες.

Ἂς θυμηθοῦμε πὼς κάθε μέρα θεράπευε τοὺς ἀσθενεῖς, γιατρεύοντας κάθε εἴδους ἀσθένεια, ἔδιωχνε τὰ πονηρὰ πνεύματα ἀπὸ τοὺς δαιμονιζομένους. Πώς ξαναέδινε τὴν ὅραση στοὺς τυφλοὺς καὶ τὴν ἀκοὴ στοὺς κουφοὺς μὲ ἕνα μόνο ἄγγιγμά του. Δὲν φτάνουν αὐτά;

Ὅλα αὐτὰ ὅμως δὲν ἦταν ἀρκετὰ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι τὸν ζήλευαν, γιὰ τοὺς ἀνθρώπους γιὰ τοὺς ὁποίους ὁ μέγας προφήτης Ἠσαΐας εἶπε: «Ἀκοὴ ἀκούσετε καὶ οὐ συνῆτε, καὶ βλέποντες βλέψετε καὶ οὐ μὴ ἴδητε. ἐπαχύνθη γὰρ ἡ καρδία τοῦ λαοῦ τούτου, καὶ τοῖς ὠσὶ βαρέως ἤκουσαν, καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν ἐκάμμυσαν, μήποτε ἴδωσι τοῖς ὀφθαλμοῖς καὶ τοῖς ὠσὶν ἀκούσωσι καὶ τὴ καρδία συνῶσι καὶ ἐπιστρέψωσι, καὶ ἰάσομαι αὐτοὺς» (Ματθ. 13, 14-15).

Σὲ ὅλα αὐτά, τὰ ὁποία ὅμως δὲν ἦταν ἀρκετὰ γιὰ τοὺς βαρήκοους ἀνθρώπους καὶ μὲ τὰ συσκοτισμένα μάτια, πρόσθεσε ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς τὸ μέγα θαῦμα τῆς Μεταμορφώσεώς Του στὸ ὅρος Θαβώρ. Σ’ αὐτόν, ποὺ ἔλαμψε μὲ ἕνα ἐκθαμβωτικὸ θεῖο φῶς, ἐμφανίστηκαν οἱ προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὁ Μωυσῆς καὶ ὁ Ἠλίας καὶ προσκύνησαν τὸν δημιουργό τοῦ νόμου. Μὲ φόβο καὶ τρόμο ἔβλεπαν τὸ θαυμαστὸ αὐτὸ θέαμα οἱ ἐκλεκτοὶ ἀπόστολοι Πέτρος, Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης. Καὶ μετὰ ἀπὸ τὴ νεφέλη, ποὺ τοὺς σκέπασε, ἀκούστηκε ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ: «Οὗτος ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα. αὐτοῦ ἀκούετε» (Ματθ. 17, 5).

Οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι κήρυξαν σ’ ὅλο τὸν κόσμο, ὅτι ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι «ἀληθῶς, τοῦ Πατρὸς τὸ ἀπαύγασμα».

Ὁ κόσμος ὁλόκληρος, ὅταν τὸ ἄκουσε, θὰ ἔπρεπε νὰ γονατίσει μπροστὰ στὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ νὰ προσκυνήσει τὸν Ἀληθινὸ Υἱὸ τοῦ Θεοῦ.

Θὰ ἔπρεπε ἡ ἐμφάνιση στὸ Θαβὼρ τῶν δύο πιὸ μεγάλων προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ ἡ προσκύνηση τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ κατὰ τὴν μεταμόρφωσή του, νὰ κλείσει γιὰ πάντα τὰ βδελυρὰ χείλη τῶν Γραμματέων καὶ τῶν Φαρισαίων, οἱ ὁποῖοι μισοῦσαν τὸν Κύριο Ἰησοῦ καὶ τὸν θεωροῦσαν παραβάτη τοῦ νόμου τοῦ Μωυσῆ. Ἀλλὰ καὶ μέχρι σήμερα δὲν πιστεύουν οἱ Ἑβραῖοι ὅτι Αὐτὸς εἶναι ὁ Μεσσίας.

Ὄχι μόνο οἱ Ἑβραῖοι δὲν τὸν πιστεύουν, ἀλλὰ καὶ γιὰ πολλοὺς χριστιανοὺς ὅλο καὶ περισσότερο θαμπώνει τὸ θεῖο φῶς τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἀκόμα μικρότερο γίνεται τὸ μικρὸ ποίμνιο τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὸ ὁποῖο τὸ θεῖο φῶς τοῦ Χριστοῦ λάμπει μὲ τὴν ἴδια δύναμη μὲ τὴν ὁποίαν ἔλαμψε στοὺς ἀποστόλους Πέτρο, Ἰάκωβο καὶ Ἰωάννη τότε στὸ ὄρος Θαβώρ.

Ὅμως νὰ μὴν ἀπελπιζόμαστε, ἐπειδὴ ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς εἶπε: «Μὴ φοβοῦ τὸ μικρὸν ποίμνιον. ὅτι εὐδόκησεν ὁ πατὴρ ὑμῶν δοῦναι ὑμῖν τὴν βασιλείαν» (Λουκ. 12, 32).

Ἡ ἀπιστία μεταξὺ τῶν λαῶν ἔλαβε ἀνησυχητικὲς διαστάσεις καὶ τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ ἐπισκιάστηκε ἀπὸ τὸ σκοτεινὸ νέφος τῆς ἀθεΐας. Σήμερα πιὸ συχνὰ ἀπὸ ποτὲ ἐνθυμούμαστε τὸ φοβερὸ λόγο τοῦ Χριστοῦ: «Πλὴν ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθών ἄρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;» (Λουκ. 18, 8).

Νὰ μὴν ἀπελπιζόμαστε ὅμως, ἐπειδὴ Ἐκεῖνος, λέγοντας γιὰ τὰ σημεῖα τῆς Δευτέρας Παρουσίας του, εἶπε: «Ἀρχομένων δὲ τούτων γίνεσθαι ἀνακύψατε καὶ ἐπάρατε τὰς κεφάλας ὑμῶν, διότι ἐγγίζει ἡ ἀπολύτρωσις ὑμῶν» (Λουκ. 21, 28).

Νὰ εἶναι, λοιπόν, ἡ ζωὴ σας τέτοια ὥστε τὴν φοβερὴ ἡμέρα τῆς Κρίσεως νὰ μπορέσουμε νὰ σηκώσουμε τὸ κεφάλι μας καὶ ὄχι νὰ τὸ σκύψουμε βαθειὰ ἀπελπισμένοι. Ἀμήν.

 «Λόγοι καὶ ὁμιλίες», τ. Ά΄, ἔκδ. Ὀρθόδοξος Κυψέλη

Πηγή: Ἱστοσελίδα Ἱερᾶς Μονῆς Τιμίου Προδρόμου Καρέα

ΦΩΤΟ: Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος, εικόνα που αποδίδεται στον Αντρέι Ρουμπλιόφ, Μονή Σπάσο-Αντρόνικοφ, Μόσχα, 14ος αιώνας

Αλεξάντρ Μπλοκ: Η Μεταμόρφωση

Η ομίχλη διαλύεται

και ο θαλασσοβάτης στον αφρό,

τυφώνες ψηλά

πετούν στον ουρανό.

Στη λαμπρή της Μεταμορφώσεως ημέρα

του άφρονου ταράχθηκε το πνεύμα

μέσα στην σύγχυση και την σκλαβιά

άκουσε την φωνή Σου.

Θλιμμένος και φτωχός είν’ τώρα

στο στήθος του Αιώνιου Πατέρα,

στον αχνογάλανο ουρανό κοντά Σου

το νέο τέλος προδοκεί…

Μια χώρα βουλιάζει μέσα στην ομίχλη

(ο θαλασσοβάτης στον αφρό)-

Η επιθυμία μεγαλώνει

Να ‘σαι μαζί με τον Θεό στον ουρανό.

6 Αυγούστου 1901

Μετάφραση από τα Ρωσικά:  Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης©

Ο Αλεξάντρ Αλεξάντροβιτς Μπλοκ ( 28 Νοεμβρίου 1880 – 7 Αυγούστου 1921) υπήρξε ένας από τους πιο χαρισματικούς λυρικούς ποιητές που ανέδειξε η ρωσική γη μετά τον Αλέξανδρο Πούσκιν. Νεωτερικός, ανήσυχος, χαρισματικός και τολμηρός με τις λέξεις, σημάδεψε ανεξίτηλα τη ρωσική ποίηση και τής άνοιξε νέους δρόμους.

ΠΗΓΗ: “Αβαλον”

Οι επετειακές εκδηλώσεις μνήμης (ΦΩΤΟ-Ταχυδρόμος Βόλου) για τη συμπλήρωση 120 χρόνων από την πυρπόληση παρευξείνιας πόλης της Αγχιάλου που έγιναν στην Πομόριε (σημερινό όνομα της Αγχιάλου) της Βουλγαρίας από τις 28 Ιουλίου έως την 1η Αυγούστου, που διοργανώθηκαν σε συνεργασία του τοπικού Δήμου, της Μητρόπολης Σλίβεν και του Βουλγαροελληνικού Συλλόγου «Πομόριε Αγχίαλος», αποτελούν κορυφαία εκδήλωση συμφλίωσης του ελληνικού και βουλγαρικού λαού και υπέρβασης των διαφορών που επί δεκαετίες τους δίχαζαν. Χωρίς να ξεχνάμε την ιστορία, μπορούμε να υπερβούμε τον διχασμό.

Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν με την Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, όπου συλλειτούργησαν οι Σεβασμιωτάτοι Μητροπολίτες Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνάτιος και Σλίβεν κ. Αρσένιος,παρουσία  εκπροσώπων φορέων και πλήθους πιστών από τις δύο χώρες.

Στη συνέχεια στο Δημαρχείο Πομόριε πραγματοποιήθηκε η υπογραφή κοινής δήλωσης συνεργασίας από Δημάρχους και εκπροσώπους του Δήμου Πομόριε, του Δήμου Βόλου, του Δήμου Χαλκηδόνας, της Δημοτικής Κοινότητας Νέας Αγχιάλου Βόλου, της Τοπικής Κοινότητας Αγχιάλου Θεσσαλονίκης, καθώς και των ελληνικών και βουλγαροελληνικών συλλόγων, επιβεβαιώνοντας ότι η ιστορική μνήμη μπορεί να αποτελεί γέφυρα συνεργασίας. Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στους διαχρονικούς δεσμούς της αδελφοποιημένης με την Πομόριε πόλης της Νέας Αγχιάλου, οι οποίοι ενισχύονται διαρκώς μέσα από κοινές δράσεις και πρωτοβουλίες ιστορικής μνήμης.

Το πρόγραμμα περιέλαβε ιστορική ημερίδα με τη συμμετοχή διακεκριμένων Βούλγαρων πανεπιστημιακών για τα γεγονότα του 1906, καθώς και τη συγκινητική «Συνάντηση των Απογόνων της Αγχιάλου», με μουσικά και χορευτικά συγκροτήματα από την Πομόριε και τη Νέα Αγχίαλο.

 

Δύο ανθρώπινες ζωές χάθηκαν κατά την αντιμετώπιση της μεγάλης πυρκαγιάς σε Αττική και Βοιωτία στις 2 Αυγούστου, του Δανού κυβερνήτη πυροσβεστικού ελικοπτέρου Ρούνε Κίνταλ και του Ελληνα συνδέσμου-μεταφραστή που βρισκόταν δίπλα του, Αριστοτέλη Δαμίγου, Η Διεύθυνση Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος της Αστυνομίας διενεργεί προανάκριση για τη διακρίβωση των συνθηκών της μοιραίας σύγκρουσης των των δύο μισθωμένων ελικοπτέρων τύπου Bell στην Ψάθα.Θα λάβουν τις απομαγνητοφωνημένες συνομιλίες των πληρωμάτων με το κέντρο επιχειρήσεων και τα σχέδια πτήσης, Σύμφωνα με την “Καθημερινή”έμπειρος χειριστής πυροσβεστικών αεροσκαφών που μίλησε υπό τον όρο της ανωνυμίας με αφορμή το τραγικό συμβάν, «Σε άλλα περιστατικά έχουμε γλιτώσει τελευταία στιγμή. Μου έχει τύχει τουλάχιστον τρεις φορές στην καριέρα μου…«Οταν επιχειρείς με τους καπνούς, τον άνεμο και πολλά άλλα μέσα στον ίδιο χώρο, τα δευτερόλεπτα μετράνε. Μπορεί να είναι επτά αεροσκάφη και άλλα τόσα ελικόπτερα στην ίδια συχνότητα και να μιλάνε όλοι μαζί. Οταν προσπαθείς σε ένα τέτοιο περιβάλλον να λειτουργήσεις με διερμηνέα, ο χρόνος δεν είναι υπέρ σου»….

Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη όπου μαίνονται πυρκαγιές, η ρωσοφοβία έχει αποτρέψει την συνδρομή των αποτελεσματικών ρωσικών πυροσβεστικών αεροπλάνων “Μπέριεβ”.

Μέχρι το μεσημέρι της Δευτέρας 3 Αυγούστου (ώρα 12:16) είχαν καεί στην δυτική Αττική και στη Βοιωτία περίπου 132.900 στρέμματα, σύμφωνα με τα δορυφορικά δεδομένα του ευρωπαϊκού μηχανισμού Copernicus EMS έως και τις 12:16 της Δευτέρας είχα καεί:

Στη Βοιωτία περίπου 30.900 στρέμματα

Στη Δυτική Αττική στο Πόρτο Γερμενό Αττικής 102.000 σρτέμματα. Εκεί η φωτιιά που κατέστρεψε δασικές εκτάσεις, ζώα, σπίτια και αυτοκίνητα  συνεχίζεται.

Μόνο στι Δυτική Αττική, τα τελευταία 9 χρόνια υπολογίζεται ότι έχουν καεί πάνω από 480.000 στρέμματα δάσους.

Η πυρκαγιά ξέσπασε στη Βοιωτία και επεκτάθηκε στην Αττική. Σύμφωνα με την αυτοψία της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού (Δ.Α.Ε.Ε.) με τη συνδρομή δικαστικού πραγματογνώμονα και ηλεκτρολόγου μηχανικού, η φωτιά ξεκίνησε από σπινθηρισμούς.που αποδίδονται σε ταλάντωση των αγωγών ιδιωτικού δκτύου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από ανεμογεννήτριες και μεταφοράς τους προς το κεντρικό δίκτυο. Οι σπινθήρες κατέληξαν στο έδαφος και προκάλεσαν την καταστρεπτική πυρκαγιά. Εξειδικευμένα στελέχη πραγματοποίησαν εκτεταμένες αυτοψίες στα σημεία έναρξης, συγκέντρωσαν μαρτυρικές καταθέσεις, συνέλεξαν κρίσιμα ευρήματα και αξιοποίησαν βιντεοληπτικό υλικό που καταγράφει τα πρώτα λεπτά της πυρκαγιάς.

Το δίκτυο αλληλεγγύης της Αγίας Παρασκευής μας έστειλε την πιο πάνω ανακοίνωση.

Στο πλαίσιο της αυτόφωρης διαδικασίας συνελήφθησαν ο Δήμαρχος Στυλίδας ο οποίος με την ιδιότητα του ηλεκτρολόγου μηχανικού, είχε υπογράψει τη μελέτη και την επίβλεψη του έργου εναέριας ηλεκτροδότησης του αιολικού πάρκου, και ο εργολάβος που είχε αναλάβει την κατασκευή του δικτύου μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας. Σε βάρος τους σχηματίστηκε δικογραφία για εμπρησμό με ενδεχόμενο δόλο, σε βαθμό κακουργήματος. Στη δικογραφία περιλαμβάνεται και ο ιδιοκτήτης της εταιρείας των ανεμογεννητριών, ο οποίος αναζητήθφανιστεί αύριο Τετάρτη στις Αρχές.

Ήδη, η υπερβάλλουσα διάδοση των ανεμογεννητριών παρά τις αντιδράσεις πολλών τοπικών κοινωνιών έχει προκαλέσει από μόνη της ραγδαία υποβάθμιση του περιβάλλοντος, στο όνομα της προστασίας του οποίου επιβάλλεται η εγκατάστασή τους, ακόμα και σε εκτάσεις καμμένες, όπου κατά ρητή πρόνοια του Συντάγματος επιτρέπεται μόνον αναδάσωση. Όσο τα αντιαισθητικά κουφάρια τους παλιώνουν, τόσο και πιο πολλά επικίνδυνα περιστατικά θα προκαλούνται σε περιοχές όπου έχουν διασπαρεί, όπως άλλωστε κατά καιρούς συμβαίνει με στύλους της ΔΕΗ που είναι πολύ παλαιότεροι.

Δυστυχώς και τη χρονιά αυτή ο απολογισμός της καταστροφής του δασικού πλούτου της ΄χωρας είναι καταστρεπτικός.

 

 

 

ENGLISH TRANSLATION AVAILABLE

Ἡ ταυτότητα τῆς Χριστιανικῆς Δημοκρατίας (Χ.Δ.)

 Ἡ Χριστιανική Δημοκρατία εἶναι ἓνα κοινωνικό καί πολιτικό κίνημα. Ἱδρύθηκε ἀπό τόν Νίκο Ψαρουδάκη, μετά τόν Ἐμφύλιο Πόλεμο, μέ τήν ἀπόφαση νά ἀνοίξει ἕνα νέο δρόμο δικαιοσύνης καί συμφιλίωσης τῶν Ἑλλήνων, καταδικάζοντας, συγχρόνως, τόν ἀπάνθρωπο κεφαλαιοκρατκό και κομμουνιστικό ὑλισμό, πού ἐξέτρεφαν καί γεννούσαν τόν ἀσύδοτο ἀτομισμό καί τήν κομματική ἀνθρωποκτόνο βία.

Άνέδειξε καί ὑπερασπίζεται τόν Χριστιανικό Κοινωνισμό, πού καλλιεργεῖ τό πνεῦμα τῆς κοινότητας καί τῆς ἰσοτιμίας, μέ σεβασμό τῆς ἐλευθερίας τῶν προσώπων, τά ὁποῖα εἶναι εἰκόνες τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ τῆς Ἀγάπης.

Εἶναι ἕνα πνευματικό, πολιτιστικό, κοινωνικό καί πολτικό κίνημα πού, ξεκινώντας ἀπό τίς ἀγωνιστικές καί χριστιανικές παραδόσεις τοῦ λαοῦ μας, ζητάει νά ἀλλάξει τό ἄδικο κοινωνικό – πολιτικό σύστημα τῆς πνευματικῆς παρακμῆς καί ὑποκουλτούρας, πού ἀπό τή φύση του παράγει τήν κοινωνική ἀδικία καί ἀνισότητα, μέ θεσμούς δικαιοσύνης καί ἀλληλεγγύης.

Ἐμπνέεται ἀπό τό πνεῦμα τῆς προσωπικῆς ἐλευθερίας καί τῆς δημοκρατίας καί τό ἀληθινό ἐπαναστατικό κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ γιά τή διακονία τῶν ἀνθρώπων

(“οὐκ ἦλθον διακονηθῆναι ἀλλά διακονῆσαι” – Εὐαγγέλιο) καί ὄχι τήν καταδυνάστευση καί τήν ἐκμετάλλευσή τους, πού ὑπηρετεῖ τό σημερινό ἀτομοκρατικό σύστημα τῆς ἀδικίας.

 Ἐμπνέεται ἀπό τίς πρωτοχριστιανικές κοινότητες καί τά φλογερά κηρύγματα τῶν Μ. Πατέρων τῆς Ἑκκλησίας. Αὐτοί καταδίκαζαν τήν ἀδικία τῆς ἐξουσίας καί τῶν πλουσίων, ἐνῶ μέ τίς πράξεις τους δημιούργησαν κοινότητες ἀλληλεγγύης καί ἀνέδειξαν τό κοινωνικό ἰδεὼδες μέσα στήν πολιτική κοινωνία τῆς ἐποχῆς τους καί στίς κοινότητες τῶν μοναχῶν (Μ. Βασίλειος, Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, Μάξιμος Γραικός, Γεράσιμος Νοταρᾶς κ.ἄ.).

 Τί δέν εἶναι ἡ Χ.Δ.

 Δέν εἶναι κρυπτοαστικό συντηρητικό μόρφωμα, πού ὑποκρίνεται θρησκευτική “ἀστοχριστιανική” ἐθνικοφροσύνη γιά νά ὑπηρετήσει ταξικά συμφέροντα.

Δέν ἔχει σχέση μέ τά “χριστιανοδημοκρατικά” κόμματα τῆς Δύσεως οὔτε μέ προτεσταντικές πολιτικοοικονομικές θεωρίες καί πρακτικές, πού ἐξέθρεψαν τό πνεῦμα τοῦ Καπιταλισμοῦ, τήν ἄγρια Ἀποικοκρατία καί, σήμερα, τόν πιό στυγνό Νεοφιλελευθερισμό.

Δέν ἔχει καμμία σχέση μέ ὁλοκληρωτικές ἰδεολογίες, πού ἀπό παλιά μέχρι σήμερα ὑποστήριξαν, στό ὄνομα δῆθεν τῆς πίστης ἤ τῆς ἀθεΐας ἤ τῆς λατρείας τῆς βίας, ἐχθροί τῆς ἐλευθερίας καί τῆς δημοκρατίας.

Δέν ταυτίζει τόν πατριωτισμό μέ μανιακές ἐθνικιστικές καί μισαλλόδοξες ἰδεολογίες καί καταδικάζει κάθε σχέση τῆς Ποιμαίνουσας Ἐκκλησίας μέ τό Νεοφασισμό, τό Ρατσισμό ἤ τό Νεοναζισμό, πού ἀναπαράγουν τό πνεῦμα τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης, τῶν φυλετικῶν διακρίσεων καί τοῦ ἐθνικοῦ διχασμοῦ.

Γιατί χρειάζεται σήμερα ἡ Χ.Δ.; 

Γιά νά προβάλλει μέσα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τό ἀπελευθερωτικό πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου, τό οποῖο εἶναι ἐγκλωβισμένο στά χρυσόδετα Εὐαγγέλια καί στούς καλλιμάρμαρους ναούς, κατά τή ρήση τοῦ Νίκου Ψαρουδάκη, καί νά καταγγείλει τήν ἐκκοσμίκευση καί τό συμβιβασμό μέ τήν ἄδικη ἐξουσία, πού ὑπηρετοῦν μερικοί ἐκπρόσωποί της.

Γιά νά ἀγωνιστεῖ γιά τό κοινωνικό μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου καί τῶν Πατέρων, πού ἀποσιώπησαν ὅσοι ἐγκατέλειψαν τό Χριστό γιά νά ὑπηρετήσουν τόν Καίσαρα καί τόν Μαμμωνά.

Γιά νά δώσει ἐλπίδα στούς νέους, πού διψοῦν γιά ἀλήθεια, δικαιοσύνη καί ἐλευθερία, ὅπως ἔπραξε καί ἐπί Δικτατορίας, ὅταν μεγάλο μέρος τοῦ Ἱερατείου, ταυτίστηκε μέ τήν τυραννία καί οἱ ἀγῶνες τῆς Χ.Δ. προστάτεψαν μέρος τῆς Νεολαίας ἀπό τήν ἄρνηση καί τό μηδενισμό. Πολλοί νέοι, τότε, πίστεψαν ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι παρρησία καί ἐλευθερία, ἀγάπη τῶν ἀνθρώπων καί ὄχι ὑπηρέτρια τῆς χουντικής βίας ἤ τῆς ἀστικῆς ὑποκρισίας.

Γιά νά ἀνοίξει διάλογο μέ κάθε πολίτη καί μάλιστα τούς νέους, μέ πνεῦμα σεβασμοῦ τῆς πνευματικῆς τους ἐλευθερίας, χωρίς νά τούς στιγματίζει ὡς ἀθέους, ἀπίστους ἤ ἐχθρούς τῆς Ἐκκλησίας καί ὅταν ἀκόμη εἶναι τέτοιοι ἀπό ἄγνοια ἤ φανατισμό, γιατί ἡ Όρθοδοξία ἀγκαλιάζει τόν ὅλον ἄνθρωπο, ψυχή καί σῶμα, δίνοντας ἐλπίδα ἀθανασίας.

Ποιό τό ὅραμα τῆς Χ.Δ.;

Μιά κοινωνία κοινοτικῆς ἀλληλεγγύης καί δικαιοσύνης.

Μιά δημοκρατική πολιτεία ἐλεύθερων καί συνυπεύθυνων πολιτῶν.

Μιά ἀνεξάρτητη πατρίδα, πού συνεργάζεται καί συναλλάσεται μέ ἄλλα ἔθνη μέ πνεῦμα ἰσοτιμίας καί εἰρήνης.

Μιά οὐσιαστική παιδεία, πού να φωτίζει τούς νέους μέ τή γνώση τῆς πατρογονικῆς κληρονομιᾶς, τήν ἐμπειρία τῆς Ὀρθοδοξίας καί τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ καί μέ τήν μελέτη τῶν ἐπιστημῶν, στήν ὑπηρεσία τῆς Δημοκρατίας καί τοῦ Ἀνθρωπισμοῦ.

ENGLISH

WHAT IS AND WHAT DOES CHRISTIAN DEMOCRACY SERVE

The identity of Christian Democracy (CD)

Christian Democracy is a social and political movement. Founded by Nikos Psaroudakis, after the Greek Civil War, with the decision to open a new path of justice and reconciliation among Greeks, condemning, at the same time, the inhumane capitalist and communist materialism, rampant selfish individualism and partisan murderous violence.

Christian Democracy highlighted and defends Christian Socialism, which cultivates the spirit of community and equality, with respect for the freedom of persons, images of the Triune God of Love.

It is a spiritual, cultural, social and political movement that, starting from the strugles and Christian traditions of our people, seeks to change the unjust social – political system of spiritual decline and subculture, which produces social injustice and inequality by its nature, with new institutions of justice and solidarity.

It is inspired by the spirit of personal freedom and democracy and the true revolutionary preaching of Christ for the ministry of people (“I did not come to be ministered to but to minister” – Gospel) opposing the oppression and exploitation, which are served by the current individualist system of injustice.

It is inspired by the early Christian communities and the fiery sermons of the Great Fathers of the Church. Who condemned the injustice of the power and the rich, while with their actions they created communities of solidarity and highlighted social ideals within the political society of their time and the monasterial communities. (M. Basil, John Chrysostom, Maximus the Greek, Gerasimos Notaras, etc.).

What Christian Democracy is not

It is not a crypto-bourgeois conservative formation, which feigns religious “christian” nationalism in order to serve class interests.

It has no relation to the “Christian Democrat” parties of the West nor to Protestant political-economic theories and practices, which nurtured the spirit of Capitalism, savage Colonialism and, today, the most cruel Neoliberalism.

It has no relation to totalitarian ideologies, which from ancient times to the present day have been supported, in the name of an alleged faith or atheism or a cult of violence, proven enemies of freedom and democracy.

It does not identify patriotism with fanatical nationalist and intolerant ideologies and condemns any relationship of the Pastoral Church with Neofascism, Racism or Neo-Nazism, which reproduce the spirit of the Holy Inquisition, racial discrimination and national division.

Why is the Christian Democracy needed today?

To promote within the Orthodox Church the liberating spirit of the Gospel, which is trapped in the gold-bound Gospels books and in the fine marble churches, according to the saying of Nikos Psaroudakis, and to denounce secularization and the compromise with the unjust authority, which some of its representatives serve.

To fight for the social message of the Gospel and the Fathers, silenced by those who abandoned Christ to serve Caesar and Mammon.

To give hope to the young, who thirst for truth, justice and freedom, as Christian Democracy did during the Dictatorship, when a large part of the Priesthood identified with tyranny and at that time the struggles of the Christian Democracy protected part of the Youth from denial and nihilism. Many young people, then, realised and believed that Orthodoxy is outspokenness, frankness and freedom, love of people and not a servant of junta violence or bourgeois hypocrisy.

To open a dialogue with every citizen, especially the young, in a spirit of respect for their spiritual freedom, without stigmatizing them as atheists, infidels or enemies of the Church, even when they behave as such out of ignorance or fanaticism, because Orthodoxy embraces the whole person, soul and body, giving hope of immortality.

What is the vision of the Christian Democracy?

A society of communal solidarity and justice.

A democratic state of free and co-responsible citizens.

An sovereign independent homeland, which cooperates and trades with other nations in a spirit of equality and peace.

A substantial education, which enlightens young people with the knowledge of their ancestral heritage, the experience of Orthodoxy and Greek culture, and with the study of Science, in the service of Democracy and Humanity.

του Νότη Μαριά

Το ξαναζεσταμένο «φαγητό» της δήθεν επίλυσης του Κυπριακού επιχείρησε να λανσάρει για άλλη μια φορά ο ΓΓ του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες ζητώντας μάλιστα «συμβιβασμούς» (www.huffingtonpost.gr 29/7/2026). Επιπλέον παραλείποντας κάθε ρητή μνεία στα Ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας (ΣΑ) του ΟΗΕ για το Κυπριακό, αναφέρθηκε αορίστως στις «παραμέτρους των Ηνωμένων Εθνών» (www.un.org/sg 29/7/2026).
Όμως τι είδους «συμβιβασμούς» ζητά ο ΓΓ του ΟΗΕ από Λευκωσία και Αθήνα την ώρα που σύμφωνα με το Ψήφισμα 353 (1974) της 20ης Ιουλίου 1974, το ΣΑ κάλεσε τα μέλη του ΟΗΕ «να σέβονται την κυριαρχία, ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα της Kύπρου», απαιτώντας τον «άμεσο τερματισμό της ξένης στρατιωτικής επέμβασης στην Kυπριακή Δημοκρατία» ζητώντας επιπλέον «την αποχώρηση χωρίς καθυστέρηση από την Kυπριακή Δημοκρατία του ξένου στρατιωτικού προσωπικού που βρίσκεται εκεί πέραν των προνοιών διεθνών συμφωνιών»;
Για ποιους «συμβιβασμούς» μιλά όταν το ΣΑ με το Ψήφισμα 360 (1974) που υιοθέτησε στις 16 Aυγούστου 1974 «ανησυχώντας βαθιά για την επιδείνωση της κατάστασης στην Kύπρο σαν αποτέλεσμα περαιτέρω στρατιωτικής επιχείρησης» κατέγραψε «την επίσημη αποδοκιμασία του για τις μονομερείς στρατιωτικές ενέργειες που εξαπολύθηκαν εναντίον της Kυπριακής Δημοκρατίας» και προέτρεψε «τα μέρη να συμμορφωθούν με όλες τις πρόνοιες των προηγουμένων ψηφισμάτων του Συμβουλίου Aσφαλείας, περιλαμβανομένων εκείνων που αφορούν την αποχώρηση χωρίς καθυστέρηση από την Kυπριακή Δημοκρατία του στρατιωτικού προσωπικού που βρίσκεται εκεί, πέραν του προβλεπομένου από διεθνείς συμφωνίες»;
Γιατί άραγε ο ΓΓ του ΟΗΕ θωπεύει Τουρκία και ψευδοκράτος όταν το ΣΑ με το Ψήφισμα 367 (1975) της 12ης Mαρτίου 1975 τόνισε ότι «εκφράζει τη λύπη του για τη μονομερή απόφαση της 13ης Φεβρουαρίου 1975 η οποία διακηρύττει ότι τμήμα της Δημοκρατίας της Kύπρου θα καταστεί “Oμόσπονδο Tουρκικό Kράτος”»;
Μήπως του διαφεύγει άραγε και το Ψήφισμα 541 (1983) της 18ης Nοεμβρίου 1983 με το οποίο το ΣΑ «ανησυχώντας για τη διακήρυξη των τουρκοκυπριακών αρχών που εκδόθηκε στις 15 Nοεμβρίου 1983, η οποία φέρεται να δημιουργεί ένα ανεξάρτητο κράτος στη βόρεια Kύπρο» δήλωσε ότι θεωρεί «ότι η προσπάθεια δημιουργίας μιας “Tουρκικής Δημοκρατίας της Bόρειας Kύπρου” είναι άκυρη» τονίζοντας μάλιστα ότι: «Aποδοκιμάζει τη Διακήρυξη των τουρκοκυπριακών αρχών της δήθεν απόσχισης τμήματος της Kυπριακής Δημοκρατίας. Θεωρεί την πιο πάνω διακήρυξη σαν νομικά άκυρη και ζητά την ανάκληση της» καλώντας «όλα τα κράτη να σέβονται την κυριαρχία, ανεξαρτησία, εδαφική ακεραιότητα και το αδέσμευτο της Kυπριακής Δημοκρατίας» και «να μην αναγνωρίζουν οποιοδήποτε κυπριακό κράτος άλλο από την Kυπριακή Δημοκρατία».
Ξεχνά άραγε ο κ. Γκουτέρες ακόμη και το Ψήφισμα 550 (1984) της 11ης Mαΐου 1984 με το οποίο το ΣΑ «ανησυχώντας σοβαρά λόγω των περαιτέρω αποσχιστικών ενεργειών στο κατεχόμενο τμήμα της Kυπριακής Δημοκρατίας, δηλαδή, της δήθεν ανταλλαγής πρεσβευτών μεταξύ της Tουρκίας και της νομικά άκυρης “Tουρκικής Δημοκρατίας της Bόρειας Kύπρου” και της μελετώμενης διεξαγωγής “συνταγματικού δημοψηφίσματος” και “εκλογών”» τόνισε ότι «καταδικάζει όλες τις αποσχιστικές ενέργειες, περιλαμβανομένης της δήθεν ανταλλαγής πρεσβευτών μεταξύ της Tουρκίας και της τουρκοκυπριακής ηγεσίας, κηρύσσει αυτές παράνομες και άκυρες και ζητά την άμεση ανάκλησή τους» επαναλαμβάνοντας «την έκκλησή του προς όλα τα κράτη να μην αναγνωρίσουν το δήθεν κράτος της “Tουρκικής Δημοκρατίας της Bόρειας Kύπρου” που εγκαθιδρύθηκε με τις αποσχιστικές ενέργειες και τα καλεί να μη διευκολύνουν ή με οποιοδήποτε τρόπο βοηθήσουν την προαναφερθείσα αποσχιστική οντότητα».

Ο Νότης Μαριάς είναι Καθηγητής Θεσμών της ΕΕ στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, πρώην Ευρωβουλευτής και Βουλευτής Ηρακλέιου, notismarias@gmail.com

 

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Ο πλανήτης διέρχεται κρίση, από την οποία διατρέχουμε τον κίνδυνο να υποστούμε ολοσχερή καταστροφή, πλην όμως οι ασκούντες την εξουσία δεν έχουν τη συναίσθηση των ευθυνών έναντι των δισεκατομμυρίων συνανθρώπων μας, τους οποίους διαφεντεύουν. Απεναντίας οι ενέργειές τους συντελούν στην επαύξηση των αντιθέσεων με αναπόφευκτες τις οδυνηρές συνέπειες. Οι αντιθέσεις είναι δύο ειδών. Η πρώτη μεταξύ των ισχυρών χωρών του πλανήτη, η ηγετική τάξη κάθε μιας από τις οποίες ανταγωνίζεται αυτές των άλλων ισχυρών χωρών για την κυριαρχία σε πλανητική κλίμακα. Η δεύτερη είναι μεταξύ των ελαχίστων πλουτοκρατών και των ευνοουμένων πολιτών των οικονομικά ανεπτυγμένων χωρών και των δισεκατομμυρίων δυστυχούντων συνανθρώπων μας, οι οποίοι υφίστανται τις συνέπειες της απληστίας λόγω της άγριας εκμετάλλευσης των πλουτοπαραγωγικών πηγών των χωρών τους.
Αν κάνουμε ιστορική αναδρομή στο παρελθόν, θα διαπιστώσουμε ότι ο πλανήτης μας γνώρισε πλήθος πολεμικών συγκρούσεων και αναστατώσεων. Στην εποχή μας επιχειρείται να αποδοθούν αυτές σε θρησκευτικές ή εθνοτικές αντιθέσεις. Αλλά τους πολέμους δεν τους προκαλούν οι λαοί, οι οποίοι, διαχρονικά, ποθούν την ειρήνη. Τους πολέμους προκαλούν ηγεμόνες άπληστοι για κυριαρχία και επίδειξη ισχύος. Βέβαια αυτοί σύρουν πίσω τους τους λαούς επωφελούμενοι από την προσήλωση αυτών τόσο στη θρησκευτική τους πίστη, όσο και στην αγάπη τους για την πατρίδα. Η τραγωδία είναι ότι στους πρόσφατους αιώνες τους φρικτότερους πολέμους προκάλεσαν ηγέτες λεγομένων χριστιανικών χωρών, καθώς αυτές επέτυχαν να ηγεμονεύσουν στον πλανήτη μας. Και στους πολέμους συμπαρέσυραν και λαούς άλλων πίστεων και πολιτισμών.
Σήμερα, για μία ακόμη φορά οι εμφανιζόμενες ως χριστιανικές ισχυρές χώρες βρίσκονται επικεφαλής στην αναστάτωση του πλανήτη. Είναι όμως αδύνατο πλέον να αποκρύψουν την αδυναμία τους στην παρακμή τους. Και η παρακμή οφείλεται στην επί αιώνες στρέβλωση της διδασκαλίας του Χριστού, του άρχοντα της ειρήνης, μαθητές του οποίου ισχυρίζονταν ότι είναι. Μάλιστα εξακολουθούν να προκαλούν τον Θεό ως θεομπαίχτες, ιδίως οι ηγέτες των ΗΠΑ, οι αυτοπροβαλλόμενοι ως έχοντες θεία αποστολή. Έχουμε περάσει από αιώνα και πλέον στη μεταχριστιανική εποχή, αλλά δεν τολμούμε να το επισημάνουμε. Στην απομάκρυνση από τη χριστιανική πίστη, έστω και στρεβλή, προστέθηκε και η άμβλυνση του πατριωτικού αισθήματος υπό τα πλήγματα νέου αρρωστημένου διεθνισμού, που υποκατέστησε τον προλεταριακό. Το εντυπωσιακό είναι ότι εκδηλώθηκε πρόσφατα διάσπαση του αρραγούς, μέχρι πρότινος, μετώπου των Δυτικών χωρών. Αντιλήφθηκαν άραγε οι Ευρωπαίοι ηγέτες ότι είναι ασύμφορο να εξακολουθούν να συμπορεύονται με τους αλαζόνες των ΗΠΑ; Αναμφισβήτητο είναι πλέον ότι τις εξελίξεις ρυθμίζουν οι πανίσχυροι οικονομικοί παράγοντες, οι οποίοι ελέγχουν απολύτως από το παρασκήνιο τους ανεπαρκείς, εκλεγόμενους με την εύνοιά τους πολιτικούς ηγέτες. Είναι άραγε οι πλουτοκράτες ομόφρονες ή υπάρχουν και μεταξύ τους αντιθέσεις, οι οποίες, όταν εκδηλωθούν, θα προκαλέσουν ανυπολόγιστες συνέπειες;
Η αδυναμία των Δυτικών και των δυτικοποιημένων χωρών της Άπω Ανατολής εκδηλώνεται στη σύγκρουση στο πεδίο της οικονομίας, προς το παρόν, με την Κίνα, την επίσης δυτικοποιημένη. Οι απειλές των ΗΠΑ για λήψη μέτρων σε βάρος της μόνο θυμηδία προκαλούν. Η Κίνα με τον τρομακτικό πληθυσμό ορθώνει το ανάστημά της με διάθεση πλανητικής κυριαρχίας χωρίς προκαταβολικές τυμπανοκρουσίες. Προς το παρόν φαίνεται να υφίσταται τις συνέπειες πρωτίστως η Ευρώπη, η οποία δέχεται και πισώπλατα μαχαιρώματα από τις ΗΠΑ. Θέση ηγεμονική διεκδικεί και η Ρωσία, χωρίς επιτυχία, καθώς η Δύση έχει αντιπαραταχθεί σ’ αυτήν, φανερά και προκλητικά η αδύναμη Ευρώπη κάπως συγκαλυμμένα οι ΗΠΑ. Και ήταν άστοχη η διείσδυση της Ρωσίας στην Αφρική, γιατί μπορεί να την οδηγήσει σε νέα περιπέτεια. Με ηγετικές φιλοδοξίες ορθώνονται και άλλες χώρες με μεγάλο πληθυσμό, όπως Ινδία, Πακιστάν, Ινδονησία, Βραζιλία. Αυτές ίσως «αξιοποιηθούν» από τους πιο ισχυρούς σε έξαρση της αντιπαράθεσης. Με τη Βραζιλία και άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής η ΕΕ υπέγραψε συμφωνία καταστροφική της ευρωπαϊκής γεωργίας.
Οι αντιπαραθέσεις για την ηγεμονία έχουν συνέπειες για τους λαούς, οι οποίοι δοκιμάζονται. Πολύς ο λόγος στην Ευρώπη για την κλιματική αλλαγή. Οι καταστροφικές πυρκαγιές, κάθε θέρος, και οι πλημύρες δίνουν επιχειρήματα στους ηγέτες, που στοχεύουν στην τρομοκράτηση των πολιτών. Όμως αντί να λάβουν αυτοί μέτρα για την ένταση της δασοπροστασίας με προσωπικό και μηχανικά μέσα εντείνουν τους εξοπλισμούς δήθεν για να αμυνθούν. Παράλληλα σπαταλούν μεγάλα ποσά και σε ανούσια προγράμματα χωρίς να ασχολούνται στο ελάχιστο με δενδροφυτεύσεις. Οι ΗΠΑ και η Αυστραλία εκθέτουν την αδυναμία τους, κατ’ έτος, με τις τρομακτικές πυρκαγιές που αποτεφρώνουν μεγάλες εκτάσεις. Και όμως για άθλια συμφέροντα της Δύσης εξακολουθούν να αποψιλώνονται τεράστιες εκτάσεις τροπικών δασών.
Οι Δυτικές χώρες δέχονται εισβολή από απόκληρους πολίτες των φτωχών χωρών, η οποία προκαλεί ανησυχία στους βολεμένους γηγενείς. Το εντυπωσιακό είναι ότι οι απόκληροι έχουν ισχυρούς συμμάχους τόσο στα κέντρα λήψης αποφάσεων όσο μεταξύ μερίδας πολιτών, οι οποίοι επικαλούνται ανθρωπιστικούς λόγους για τη βοήθειά τους χωρίς να αντιλαμβάνονται τις συνέπειες. Αλλά και όσοι ανησυχούν δεν συνειδητοποιούν το έγκλημα που συνεχίζουν να διαπράττουν οι ηγέτες τους στις χώρες των αποκλήρων. Οι ΗΠΑ και στον τομέα αυτό φαίνεται να είναι θωρακισμένες με το τείχος κατά μήκος των συνόρων τους με το Μεξικό. Η Ευρώπη φαντάζει, παρά τα μέτρα ανοχύρωτη. Οι απρόσκλητοι μετανάστες δεν θα πάψουν να εισβάλλουν στη Δύση, όσα μέτρα και να ληφθούν, αν οι πλούσιες χώρες δεν αλλάξουν πολιτική. Η αλαζονεία του παρελθόντος ότι οι δυτικές χώρες είναι σε θέση, λόγω πολιτιστικής ανωτερότητας, να αφομοιώσουν μεγάλο αριθμό μεταναστών, έχει καταρρεύσει. Οι μετανάστες, μουσουλμάνοι στη μεγάλη τους πλειοψηφία, δείχνουν πλέον ότι στοχεύουν στην κυριαρχία τους στην Ευρώπη. Και οι ηγέτες της παραμένουν προσηλωμένοι στην πολιτική των ανοικτών συνόρων. Αλλά και να μετέβαλλαν πολιτική, ίσως είναι πλέον αργά. Φαίνεται να πλησιάζει η ώρα να πληρώσουν για την εκστρατεία κατάκτησης, αποικιοποίησης και υπερεκμετάλλευσης πλήθους λαών, η οποία συνεχίζεται. Και οι ΗΠΑ δεν θα αποφύγουν στο μέλλον τις συνέπειες εκ της άθλιας πολιτικής τους στη διεθνή σκηνή. Έγκλημα και τιμωρία. Χωρίς δικαιοσύνη η ειρήνη είναι αδύνατο να επικρατήσει.
Ο Χριστός είναι ο άρχων της ειρήνης, αλλά οι «χριστιανοί» της Δύσης τον παραμόρφωσαν σε θεό πολεμοχαρή, ο οποίος, σύμφωνα με το θράσος τους, τους ευλογεί και τους αμείβει με τη δωρεά αφθόνων υλικών αγαθών. Δωρεά του Θεού αποκαλούν τα κλοπιμαία τους. Έχοντας απωθήσει τη θεία Χάρη οδεύουν σε βίο χωρίς νόημα. Το υπαρξιακό κενό στο οποίο καταβυθίζονται είναι ευχερώς αντιληπτό: Διάλυση της οικογένειας και της κοινωνίας είναι δύο χαρακτηριστικοί δείκτες. Το θλιβερό είναι ότι, συν τω χρόνω, και εμείς οι ορθόδοξοι (;) υιοθετούμε τις δυτικές «αξίες» και πορευόμαστε από κοινού με τους αδικοπραγούντες, αντί να σταθούμε στο ύψος των μαρτύρων, των πατέρων και των οσίων της πίστεως και να τονίσουμε: Διαπράξατε πλήθος εγκλημάτων. Μετανοείστε και πράξατε ότι ο τελώνης Ζακχαίος, αν θέλετε την ειρήνη και την ευημερία στον πλανήτη. Αν νομίζετε ότι η ευημερία ανήκει αποκλειστικά σε σας, απατάστε τραγικά. Οι αυτοκρατορίες γνώρισαν ακμή και παρακμή. Διαπίστωση είναι ότι όλες κατέρρευσαν όχι λόγω της πίεσης εξωτερικού εχθρού, αλλά λόγω διαφθοράς, του μεγαλύτερου εχθρού κάθε κοινωνίας.
«Μακρυγιάννης»

Σήμερα ποὺ τιμᾶται ἀπὸ τὴν Ἒκκλησία ἡ ἀνακομιδὴ τοῦ λειψάνου τοῦ Πρωτομάρτυρα Στέφανου, εἶναι εὐκαιρία νὰ θμίζουμε τὸ λόγο γιὰ τὸν ὁποῖο τὸ παράδειγμά του ἔχει ἀποτελέσει πηγὴ ἔμπνευσης τῆς ΧΔ καὶ τῆς “Χ” ἀπὸ τὴν ἵδρυσή τους μέχρι σήμερα καὶ αὐτὸς τιμᾶται ὡς προστάτης τους ἅγιος:

-Οἱ δημοκρατικὲς διαδικασίες μὲ τὶς ὁποῖες ἔγινε ἡ δική του ἐκλογή, ὅπως καὶ αὐτὴ τῶν ἄλλων διακόνων. Ποὺ μᾶς διδάσκουν ὅτι ἡ Δημοκρατία εἶναι ἀκρογωνιαῖος λίθος τῆς πολιτικῆς παρέμβασης τῶν Χριστιανῶν καὶ τοῦ ὁράματός τους γιὰ τὴν κοινωνία.

-Τὸ γεγονὸς ὅτι σκοπὸς τῆς ἐκλογῆς τῶν διακόνων ἦταν ἡ ἀποτροπὴ τῆς ἀδικίας σὲ βάρος μερίδας τῶν μελῶν τῆς πρώτης χριστιανικῆς κοινότητας τῶν Ίεροσολύμων, ἀφοῦ εἰσακούστηκαν ἄμεσα τὰ παράπονα τῶν ἑλληνιζόντων γιὰ διακρίσεις. Ποὺ σημαίνει ὅτι ἀδικίες καὶ διακρίσεις δὲν εἶναι ἀνεκτὲς γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς σὲ καμμία περίπτωση.

-Ἡ διάκριση τῆς διακονίας τῶν Τραπεζῶν ἀπὸ τὴ διακονία τοῦ Λόγου, ἡ ὁποία ἦταν ἐξαρχῆς ἁρμόδιότητα τῶν Ἀποστόλων καὶ κατ’ ἐπέκταση ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι σήμερα ἁρμοδιότητα τῆς κανονικῆς διοικούσας Ἐκκλησίας. Σὲ ἀντίθεση μὲ χριστιανικὲς ἀδελφότητες ποὺ ἀντιποιοῦνταν τὴν ἁρμοδιότητα αὐτή, ἡ ΧΔ ἐξαρχῆς ἔδειξε σεβασμὸ στὶς κανονικὲς ἐκκλησιαστικὲς ἀρχές, πολλὲς ἀπὸ τὶς ὁποῖες τοπικὰ ὑποδέχονταν μὲ ἐκτίμηση τὰ περιοδεύοντα στελέχη τῶν πρώτων ἐτῶν.

-Ἡ διάκρση αὐτὴ θὰ μποροῦσε νὰ ἀποτελέσει καὶ πρότυπο μιᾶς κοινωνίας ὅπου Κράτος καὶ Ἐκκλησία θὰ συνυπάρχουν στὸ δημόσιο χῶρο, σὲ καθεστὼς συναλληλίας ἀλλὰ μὲ ρόλους διακριτούς.

-Ἐπιπλέον, ὁ ἅγιος Στέφανος ὑπῆρξε παράδειγμα συνδυασμοῦ ἀσυμβίβαστης ἀγωνιστικότητας καὶ χριστιανικῆς ἀγάπης, χωρὶς ἐμπάθεια γιὰ τοὺς διῶκτες του, μὲ ζῆλο καὶ ὄχι ἐμπαθῆ ζηλωτισμὸ ποὺ ἀκυρώνει τὴν ἐν Χριστῶ ἀγάπη.

ΓΖ

Όλοι οι άνθρωποι, όλος ο κόσμος από ένα πατέρα και από μίαν μητέρα είναι και κατά τούτο είμασθεν όλοι αδελφοί, μόνον η πίστις μας χωρίζει.
-Είναι κανένας γύπτος, εδώ; Εσύ από ποιον είσαι παιδί μου; Αποκρίσου.
– Από τον Αδάμ και από την Εύαν, άγιε τον Θεού.
– Και σε καταδέχονται τούτοι οι τσελεπήδες δια αδελφόν;
– Μου λένε πως δεν πιάνεται η λειτουργία μου και με περιγελούν.
– Άκουε, παιδί μου, συ οπού είσαι γύπτος, ωσάν είσαι βαπτισμένος εις το όνομα της αγίας Τριάδος και φυλάγης τα προστάγματα του Θεού, πηγαίνεις εις τον Παράδεισον και χαίρεσαι πάντοτε, και εγώ οπού δεν είμαι γύπτος, ωσάν δεν κάμω καλά, πηγαίνω εις την Κόλασιν και καίομαι πάντοτε».
Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός
……………………………..
  • Την Τρίτη 7 Ιουλίου ο Επίτροπος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης Μάικλ Ο’ Φλάχερτι άσκησε το δικαίωμα παρέμβασης τρίτου (third-party intervention) ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στην προσφυγή των Ρομά της περιοχής Τσαϊρίων Θεσσαλονίκης κατά του ελληνικού κράτους.
  • Η κοινότητα αυτή αντιμετωπίζει τον κίνδυνο αναγκαστικής έξωσης από το Δήμο Θερμαϊκού, χωρίς εναλλακτική δυνατότητα μεταστέγασής της.
  • Η άσκηση του δικαιώματος αυτού είναι εξαιρετικά σπάνια και γίνεται σε μικρό ποσοστό των χιλιάδων υποθέσεων που φτάνουν στο Δικαστήριο του Στρασβούργου.
  • Ο δικηγόρος που εκπροσωπεί τους Ρομά Γιώργος Τσιάκαλος επισημαίνει ότι «Η τελευταία φορά που ο Επίτροπος έκανε παρέμβαση στο ΕΔΔΑ ήταν για τον Τούρκο φυλακισμένο Οσμάν Καβαλά, ο οποίος κρατείται στην Τουρκία για “απόπειρα ανατροπής της κυβέρνησης” – μια υπόθεση για την οποία το ΕΔΔΑ έχει αποφανθεί ότι η κράτησή του παραβιάζει την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου».
  • Στα Τσαΐρια ζουν περίπου 40 οικογένειες χωρίς πρόσβαση σε νερό και ρεύμα, που όχι μόνο κινδυνεύουν να μείνουν άστεγοι, αλλά και αντιμετωπίζουν ρατσισμό κάθε φορά που προσπαθούν να νοικιάσουν σπίτια στην πόλη ή να μετεγκατασταθούν με δικά τους μέσα (Πηγή «The PressProject» 7.7.2026).
  • Όπως και οι Εβραίοι, οι Ρομά αποτέλεσαν αντικείμενο διακρίσεων, γενοκτονίας και εξόντωσης από το ναζιστικό καθεστώς της Γερμανίας. Σε λίγες μέρες, στις 2 Αυγούστου, τιμάται η  Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης για το Ολοκαύτωμα των Ρομά (γνωστό και ως Ποράιμος). Την ημερομηνία αυτή το 1944, σχεδόν 3.000 γυναίκες και παιδιά εξοντώθηκαν στους θαλάμους αερίων του Άουσβιτς, ενώ υπολογίζεται ότι συνολικά εξοντώθηκαν 220.000 έως 500.000, ο μισός πληθυσμός τους στην Ευρώπη.
  • Παρά το γεγονός ότι τέτοιες πολιτικές δεν έχουν ντροπιάσει τον ελληνικό λαό, παραμένει ζητούμενο η ενσωμάτωση των Ρομά στην κοινωνία και η άρση και καταπολέμηση των διακρίσεων και προκαταλήψεων εις βάρος τους.
  • Με την Εκκλησία μας να έχει ρητά καταδικάσει τον εθνοφυλετισμό από το 1872, στη βάση των Γραφών, των Πατέρων και της ορθόδοξης Παράδοσής μας, κάθε προκατάληψη με βάση τη φυλή είναι απαράδεκτη χριστιανικά.

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ 9.7.2026  ΣΤΗΛΗ ΜΠΟΦΟΡ

Τόσο  κρατικός σοσιαλισμός, όσο και ο καπιταλισμός προδίδουν το ιδεώδες της ελευθερίας, σύμφωνα με την Λέα Ιπι (Lea Ypi-ΦΩΤΟ) γεννημένη στα Τίρανα το 1979 και σήμερα καθηγήτρια Πολιτικής Θεωρίας στο “London School of Economics”.

Κάνει λόγο για «μια διπλή προδοσία» σε μια συνέντευξή της στον γαλλικό ιστότοπο των ιδεών, La vie des idées:

«Είναι η προδοσία του κρατικού σοσιαλισμού, δηλαδή του υπαρκτού σοσιαλισμού, σε σχέση με το σοσιαλιστικό ιδεώδες, το οποίο σκόπευε να υπερβεί τα όρια του καπιταλισμού και να υλοποιήσει μια ιδέα ελευθερίας για όλους. Είδαμε ότι οι κρατικοί σοσιαλισμοί υπήρξαν μια μορφή καταπίεσης από τα κόμματα και τις γραφειοκρατίες, όπου τα ιδεώδη ελευθερίας, που χαρακτήριζαν τα αντιτιθέμενα στον καπιταλισμό σοσιαλιστικά κινήματα, δεν υλοποιήθηκαν.

Από την άλλη μεριά, μετά την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων είδαμε μια επιστροφή στον χωρίς όρια καπιταλισμό, όπου η οικονομική εξουσία συγκεντρώνει τα πάντα, όπου έχουμε μια πολιτική επιστροφή στη λιτότητα και τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα χάνουν την αντίληψη κοινωνικής χειραφέτησης, που χαρακτήριζε τον σοσιαλισμό, και περιορίζονται στο να σκέφτονται τη νομική υλοποίηση του καπιταλισμού και να διευκολύνουν τα κέρδη ορισμένων. Πρόκειται επομένως και πάλι για ένα σύστημα στο οποίο δεν υπάρχει η δυνατότητα να υλοποιηθεί η ελευθερία για όλους».

Ως εναλλακτική λύση προτείνει τον “ηθικό σοσιαλισμό”, “ένα εναλλακτικό όραμα για έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο στον οποίο εκδηλώνονται τα όρια τόσο του καπιταλισμού όσο και του έθνους-κράτους”.

Θεωρεί ότι η βάση για ένα τέτοιο όραμα μπορεί είναι οι αρχές του Διαφωτισμού, με τη λογική ότι  ” η ελευθερία του Διαφωτισμού, η ελευθερία του λόγου, είναι μια ελευθερία που προσπαθεί να συνδέσει το άτομο με την κοινωνία, με τη συλλογικότητα. Είναι μια ελευθερία που γίνεται αντιληπτή ως ηθική ευθύνη και όχι μόνο ως ελευθερία του εγωισμού που αναγορεύεται σε σύστημα, όπως τη βρίσκουμε στα καπιταλιστικά συστήματα” . Προτείνει  προτείνει να επανασυνδεθούμε με την πνευματική κληρονομιά του Διαφωτισμού, για να θεμελιώσουμε το ιδεώδες του σοσιαλισμού πάνω σε ηθικές βάσεις.

Η ΧΔ έχει εξ αρχής διακηρύξει ότι το πρόβλημα του ανθρώπου είναι πρωτίστως πνευματικό και σε πνευματική βάση μπορεί να βρεθεί η λύση του. Συμφωνούμε ότι μόνο σε βάσεις πνευματικές μπορεί να στηριχθεί μια δίκαιη και ελεύθερη κοινωνία.

Γεγονός είναι ότι ο Διαφωτισμός έχει παραλάβει αξίες χριστιανικές, οι οποίες όμως μεταλλάσσονται και αποδυναμώνονται έξω από το πλαίσιο της χριστιανικής διδασκαλίας, με τον άνθρωπο ξεκομμένο από το Θεό σε μία ατομική ελευθερία ψευδεπίγραφη και ευάλωτη σε κάθε μορφής δουλεία.  Διότι προϊόντα του Διαφωτισμού ήταν ο Άνταμ Σμιθ και ιδίως ο Μπέρναρντ ντε Μάντεβιλ, με τον τελευταίο να διακηρύσσει ότι οι αρετές είναι τροχοπέδη για την ανάπτυξη της κοινωνίας. Όπως και ο “αυταρχισμός της αγοράς” και της ” πολιτικής που δεν προσφέρει εναλλακτική επιλογή συστήματος”  τα οποία ορθώς επικρίνει η κα Ίπι.  Η οποία διατείνεται ότι η ελευθερία του Διαφωτισμού “Είναι μια ελευθερία που γίνεται αντιληπτή ως ηθική ευθύνη και όχι μόνο ως ελευθερία του εγωισμού που αναγορεύεται σε σύστημα, όπως τη βρίσκουμε στα καπιταλιστικά συστήματα”. Όμως, όπως υπενθυμίζει το “Λευκό Ρόδο” στο 4ο φυλλάδιο: “Ο άνθρωπος είναι σίγουρα ελεύθερος, αλλά χωρίς τον αληθινό Θεό είναι ανυπεράσπιστος απέναντι στο κακό. Είναι ένα καράβι χωρίς πηδάλιο, στο έλεος της καταιγίδας, ένα βρέφος χωρίς τη μητέρα του, ένα σύννεφο που διαλύεται στον αέρα”. Στην ελευθερία του Διαφωτισμού, η ηθική ευθύνη εύκολα υποκύπτει στην “ελευθερία του εγωισμού”, που είναι και η βάση της ατομοκρατούμενης κοινωνίας.

Η κα Ίπι εξαίρει το όραμα του “Μανιφέστου του Βεντοτένε”, το στρατόπεδο κρατουμένων στη φασιστική Ιταλία, όπου οι δημοκράτες Αλτιέρο Σπινέλι και Ερνέστο Ρόσι έγραψαν το μανιφέστο για μια μετα-καπιταλιστική και κοσμοπολιτική Ευρώπη, το οποίο αργότερα ενέπνευσε τη δημιουργία ευρωπαϊκών θεσμών, ως ιδεώδες πλαίσιο για την εφρμογή του οράματός της.

Οι ίδιοι “ευρωπαϊκοί θεσμοί” που σήμερα αποτελεούν το ιδεώδες πλαίσιο εφαρμογής του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού τον οποίον ορθά καταδικάζει.

Όπως έχουμε παλαιότερα αναδείξει, από το Σεπτέμβριο του 1992 ο Γάλλος νεοφιλελεύθερος πολιτικός και πρώην υπουργός της Δεξιάς Αλαίν Μαντλέν, προπαγανδίζοντας τις ευτυχείς συνέπειες της συνθήκης του Μάαστριχτ που μόλις είχε υπογραφεί. Χαρακτηριστικό είναι το δημοσίευμα στην εφημερίδα “Μοντ” (6.9.1992), με τίτλο. “Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΣΥΝΘΗΚΗΣ ΤΟΥ ΜΑΑΣΤΡΙΧΤ. Ο κ. ΜΑΝΤΛΕΝ ΥΠΟΓΡΑΜΜΙΖΕΙ “ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΗ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΜΑΑΣΤΡΙΧΤ”.

“Για να πείσει τους επιφυλακτικούς στο δικό του στρατόπεδο, [ο κ. Μαντλέν] αποφάσισε το Δημοκρατικό Κόμμα [PR- του οποίου ηγείτο] να επικεντρώσει την εκστρατεία του στον εορτασμό των φιλελεύθερων αρετών της Ευρώπης του Μάαστριχτ. Ο κ. Madelin έδωσε μια πρόγευση την Παρασκευή, διαβεβαιώνοντας ότι “Η ευρωπαϊκή οικοδόμηση φέρει μια όμορφη φιλελεύθερη υπόσχεση.”  Το Μάαστριχτ, πρόσθεσε, λειτουργεί ως ασφάλεια ζωής για να αποφευχθεί η επιστροφή στην…..αγνή και σκληρή σοσιαλιστική εμπειρία του 1981-1983 [των πρώτων χρόνων της σοσιαλιστικής διακυβέρνησης Μιτεράν]. Η Ευρώπη επιβάλλει περιορισμούς,αλλά αυτοί είναι ευτυχείς περιορισμοί γιατί είναι περιορισμοί φιλελεύθεροι.”

ΠΗΓΗ: Εφημερίδα των Συντακτών