Εβδομήντα πέντε χρόνια έκλεισαν από την απόβαση στη Νορμανδία στις 6 Ιουνίου 1944, με την οποία ξεκίνησε η απελευθέρωση της Δυτικής Ευρώπης από τη γερμανική ναζιστική κατοχή. Οι κατεχόμενοι λαοί με ευγνωμοσύνη θυμούνται και τιμούν τη μνήμη των νέων παιδιών που αγωνίστηκαν και έδωσαν τη ζωή τους για την απελευθέρωση της Ευρώπης, τόσο στο δυτικό μέτωπο, όσο και στο ανατολικό, με τις τεράστιες θυσίες του ρωσικού λαού. Ο ελληνικός λαός αντιστάθηκε ξεκινώντας με το αλβανικό έπος του 1940-41 και με την Εθνική Αντίσταση 1941-44. Μεγάλες ήταν οι θυσίες του στην κοινή αντιναζιστική υπόθεση.

Πιο άγνωστη είναι η ελληνική συμμετοχή στην απόβαση στη Νορμανδία, με δύο πολεμικά πλοία, τις κορβέτες ” Τομπάζης”  και “Κριεζής” και τέσσερα εμπορικά πλοία υποστήριξης. Οι ελληνικές κορβέτες «Κριεζής» και «Τομπάζης» συνόδευαν δώδεκα μεταγωγικά που μετέφεραν επίλεκτες δυνάμεις του βρετανικού συντάγματος Northumberland με το πρώτο κύμα της εισβολής. Όταν ο κυβερνήτης της πρώτης ναύαρχος Κιοσσές πληροφορήθηκε την επιτυχία της επιχείρησης, αναφώνησε “Χριστός Ανέστη”, ενώ το πλήρωμα ζητωκραύγαζε.

Αξίζει επίσης να μνημονευθεί ότι στις αποβατικές δυνάμεις των ΗΠΑ μετείχαν 155 ελληνοαμερικανοί στρατιώτες. Από αυτούς, ο Έντι Λάμπρος, που υπηρετούσε στην 82η αερομεταφερόμενη μεραρχία, εικονίζεται (με κύκλο) στην πασίγνωστη φωτογραφία των αλεξιπτωτιστών, με τρόπαιο μια γερμανική σημαία, την 1η μέρα της απόβασης, που δημοσιεύθηκε την επομένη στην εφημερίδα New York Times: Τη 2η μέρα της απόβασης, όταν είχε ήδη πέσει στη μάχη.

Ας είναι αιώνια η μνήμη όσων αγωνίστηκαν για την ελευθερία της Ευρώπης.

Βλέπετε αὐτὴ τὴ κοινὴ γιὰ μᾶς ἑορτὴ καὶ εὐφροσύνη, τὴν ὁποία ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς ἐχάρισε μὲ τὴν ἀνάσταση καὶ ἀνάληψή του στοὺς πιστούς; Ἐπήγασε ἀπὸ θλίψη.

Βλέπετε αὐτὴ τὴ ζωή, μᾶλλον δὲ τὴν ἀθανασία; Ἐπιφάνηκε σὲ μᾶς ἀπὸ θάνατο.

Βλέπετε τὸ οὐράνιο ὕψος, στὸ ὁποῖο ἀνέβηκε κατὰ τὴν ἀνύψωσή του ὁ Κύριος καὶ τὴν ὑπερδεδοξασμένη δόξα ποῦ δοξάσθηκε κατὰ σάρκα; Τὸ πέτυχε μὲ τὴ ταπείνωση καὶ τὴν ἀδοξία. Ὅπως λέγει ὁ ἀπόστολος γι᾿ αὐτόν, «ἐταπείνωσε τὸν ἑαυτό του γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, καὶ μάλιστα σταυρικοῦ θανάτου, γι᾿ αὐτὸ κι᾿ ὁ Θεὸς τὸν ὑπερύψωσε καὶ τοῦ χάρισε ὄνομα ἀνώτερο ἀπὸ κάθε ὄνομα, ὥστε στὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ νὰ καμφθεῖ κάθε γόνατο ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων καὶ νὰ διακηρύξει κάθε γλώσσα ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ Κύριος σὲ δόξα Θεοῦ Πατρός».(Φιλ. β´ 8-11). (…)

Ἡ ἐνυπόστατος Σοφία τοῦ ὑψίστου Πατρός, ὁ προαιώνιος Λόγος, ποὺ ἀπὸ φιλανθρωπία ἑνώθηκε μ᾿ ἐμᾶς καὶ μᾶς συναναστράφηκε, ἀνέδειξε τώρα ἐμπράκτως μιὰ ἑορτὴ πολὺ ἀνώτερη καὶ ἀπὸ αὐτὴ τὴν ὑπεροχή. Γιατὶ τώρα γιορτάζουμε τὴ διάβαση, τῆς σ᾿ αὐτὸν εὑρισκομένης φύσεώς μας, ὄχι ἀπὸ τὰ ὑπόγεια πρὸς τὴν ἐπιφάνεια τῆς γῆς, ἀλλὰ ἀπὸ τὴ γῆ πρὸς τὸν οὐρανὸ τοῦ οὐρανοῦ καὶ πρὸς τὸν πέρα ἀπὸ αὐτὸν θρόνο τοῦ δεσπότη τῶν πάντων.

Σήμερα ὁ Κύριος ὄχι μόνο στάθηκε, ὅπως μετὰ τὴν ἀνάσταση, στὸ μέσο τῶν μαθητῶν του, ἀλλὰ καὶ ἀποχωρίσθηκε ἀπὸ αὐτοὺς καί, ἐνῷ τὸν ἔβλεπαν, ἀναλήφθηκε στὸν οὐρανὸ καὶ εἰσῆλθε στ᾿ ἀληθινὰ ἅγια τῶν ἁγίων «καὶ ἐκάθησε στὰ δεξιὰ τοῦ Πατρὸς πάνω ἀπὸ κάθε ἀρχὴ καὶ ἐξουσία καὶ ἀπὸ κάθε ὄνομα καὶ ἀξίωμα, ποὺ γνωρίζεται καὶ ὀνομάζεται εἴτε στὸν παρόντα εἴτε στὸν μέλλοντα αἰώνα». (Ἐφ. α´ 20)

«Λόγος περὶ τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Χριστοῦ» Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ

Πηγή : http://users.uoa.gr

“Είμαι υποχρεωμένος να θυμηθώ ότι στην πύλη του Πολυτεχνείου, όταν έμπαινε το τανκς, ψάλαμε όλοι οι πολιορκημένοι τον εθνικό ύμνο και ανεμίζαμε ψηλά τις ελληνικές σημαίες, τις οποίες αν κρατήσουμε τώρα σε καμμιά ανάλογη διαδήλωση πιθανόν να βρεθούμε κατηγορούμενοι, απ’ όσους κλειδοκράτορες προφυλάσσουν τις παραχαραγμένες αρχές μας. Αυτό το νήμα του δημοκρατικού προοδευτικού πατριωτισμού πρέπει να ξαναπιάσει η ΛΑ.Ε και συνολικά η Αριστερά της εποχής μας για μια κυρίαρχηασφαλήακέραια και ανεξάρτητη Ελλάδα, χωρίς ευρωατλαντικά δεσμά. Και πρέπει να ξαναπιάσει η ΛΑ.Ε αυτό το νήμα, προκειμένου να υπηρετήσει μια προοδευτική αλλαγή στη χώρα και για να φράξει τον δρόμο στην εθνοκαπηλεία της πιο αντιδραστικής Δεξιάς, της Ακροδεξιάς και του νεοναζισμού.”

Αυτά τόνισε μεταξύ άλλων ο Παναγιώτης Λαφαζάνης κατά την ομιλία του στις 2 Ιουνίου στην Κεντρική Επιτροπή του “Αριστερού Ρεύματος”, κατά την οποία ανακοίνωσε την παραίτησή του από Γραμματέας της “Λαϊκής Ενότητας”, αναλαμβάνοντας προσωπικά την ευθύνη για το αρνητικό εκλογικό αποτέλεσμα της παράταξής του, το οποίο απέδωσε στην διατήρηση δογματικών αγκυλώσεων, οι οποίες εμπόδισαν τη λήψη ξεκάθαρων θέσεων σε θέματα προγραμματισμού, και εναλλακτικής πρότασης διεξόδου από την κρίση, αλλά και επέβαλλαν αναστολές στις αναφορές στον πατριωτισμό και σε θέματα όπως η συμφωνία των Πρεσπών.

Τόνισε σχετικά: ” Με ρώτησαν αρκετοί μετά την δήλωσή μου. Μα εσύ αναλαμβάνεις μόνος όλη την ευθύνη; Οι άλλοι δεν έχουν μερίδιο; Απαντούσα ειλικρινά. Ο επικεφαλής οφείλει πάντα την ευθύνη της ήττας να την αναλαμβάνει στο ακέραιο χωρίς να προσπαθεί να την καταμερίσει σε φέτες. Από κει και πέρα το κάθε στέλεχος κάνει τις επιλογές του. Ένα γνωρίζω, στις νίκες υπάρχουν πολλοί που συνωστίζονται για μερίδιο, στις ήττες κανένας.”(…)

“Ως κύρια και μεγαλύτερη ευθύνη μου θεωρώ, όμως, ότι, παρά τις κατά καιρούς προτάσεις μου, δεν επιχείρησα, με επιμονή, σθένος και διαδικασίες δημιουργικού σοκ ώστε να πραγματοποιηθούν, όλες εκείνες οι ριζοσπαστικές τομές και βαθιές ανατροπές που όφειλαν να γίνουν στην ΛΑ.Ε για να προχωρήσει η αναγκαία κατά την γνώμη μου πολιτική, ιδεολογική, προγραμματική, οργανωτική της ανασυγκρότηση και επαναθεμελίωσή της με σύγχρονους ριζοσπαστικούς όρους.(…) Αποδείχθηκε ότι είχα πολύ λάθος.(…) ότι όφειλα να αναλάβω αυτό το ρίσκο αντί της συνέχισης των αρνητικών ισορροπιών και των μικρών ανεπαρκέστατων βημάτων, που χαρακτήριζαν την πολιτική και οργανωτική πορεία της ΛΑ.Ε και τα οποία είχαν πολύ δυσμενή έως οδυνηρό αντίκτυπο στην διαδρομή της και ιδιαίτερα στο εκλογικό της αποτέλεσμα.”(…)

“Όπως επανειλημμένα έχω τονίσει, η Αριστερά στην χώρα μας και μέσα σε αυτήν και η ΛΑ.Ε, οφείλει να επαναθεμελιωθεί εκ βάθρων και χωρίς αναστολές, μέσα από τη συνέχεια των καλύτερων παραδόσεων της. Και ή θα επαναθεμελιωθεί εκ βάθρων στο ιδεολογικόπολιτικό και προγραμματικό τομέα, αναζητώντας νέους αποτελεσματικούς και βιώσιμους δρόμους μετασχηματισμού, χωρίς τα δογματικά βαρίδια και στερεότυπα του παρελθόντος, ή θα αργοσβήνει ταπεινωτικά χωρίς κανένα μέλλον.”

(…) “Η εκ νέου ανάδειξη της Αριστεράς σε πατριωτική δύναμη επιβάλλεται πολύ περισσότερο στις σημερινές συνθήκες όπου το ευρωενωσιακό εγχείρημα αποσυντίθεται, η ψευδο – παγκοσμιοποίηση καταρρέει και το έθνος κράτος επανέρχεται με νέους όρους στο προσκήνιο ως καταφύγιο των εργαζομένων, ενώ ζούμε σε μια περιοχή όπου οι εθνικές απειλές και οι κίνδυνοι μεγεθύνονται. Η αναφορά της Αριστεράς στον πατριωτισμό δεν μπορεί να είναι αισχυντηλή και ενοχική, δεν μπορεί να θεωρείται ολίσθημα, αν όχι και παρέκκλιση από τις αρχές μας. Και θεωρώ υποχρέωσή μου να πω πως είναι αδιανόητο ότι δεν μπορέσαμε ως σχήμα της ΛΑ.Ε να βγάλουμε μια κοινή θέση για την Συμφωνία των Πρεσπών, ενώ όταν προσωπικά διαρκώς εκφωνούσα μια άποψη εναντίον αυτής της Συμφωνίας μια άποψη που είχε αρχή, μέση και τέλος, δεχόμουνα καταιγιστικά πυρά και εύκολες κατηγορίες για εθνικισμό, οι οποίες συχνά έφταναν από επαγγελματικά αριστερόμετρα σε πρωτοφανείς συκοφαντικές κατηγορίες, οι οποίες, δυστυχώς, έβρισκαν έδαφος στις γραμμές των άλλων συνιστωσών της ΛΑ.Ε αλλά ακόμα και του Αριστερού Ρεύματος. Λυπάμαι ειλικρινά.

“Η Αριστερά της Ελλάδας συγκροτήθηκε ως μαζική λαϊκή πολιτική δύναμη με ρίζες και εθνική εμβέλεια, όταν με το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ ανέλαβε τολμηρά ένα απελευθερωτικό εθνικά και κοινωνικά ρόλο. Της Αριστεράς προσέδωσε, επίσης μια νέα λαϊκή αίγλη η υπεράσπιση μεταπολεμικά και στην πρώτη γραμμή του Κυπριακού και της ενιαίας ανεξάρτητης Κύπρου και στη συνέχεια το Πολυτεχνείο.” (…)  Και οφείλει η Αριστερά να ξαναπιάσει το νήμα του δημοκρατικούπροοδευτικού πατριωτισμού ιδιαίτερα σε μια εποχή μιας νέας αποικιοποίησης της χώρας, όπου το αίτημα της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης αναβιώνει με νέους όρους και γίνεται ζωτικό για την επιβίωση της πατρίδας μας, του λαού αλλά και της νεολαίας μας που μαζικά εκκενώνει την χώρα μας. Πατριωτισμόςκοινωνικός μετασχηματισμός και διεθνιστική αλληλεγγύη σε όλους τους λαούς που αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους,  για την ελευθερία τους και ενάντια σε κάθε μορφής εθνική καταπίεση και κοινωνική εκμετάλλευση, είναι αξεδιάλυτα συνώνυμα στην ταυτότητα της Αριστεράς του 21ου αιώνα.”

(…) Η ΛΑ.Ε έκανε όλα τα προηγούμενα χρόνια βήματα για ένα ριζοσπαστικό ρεαλιστικό μεταβατικό πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση. Δυστυχώς, τα βήματά μας αυτά ενώ ήταν αξιόλογα δεν προχώρησαν λόγω μια ελλιπούς δημιουργικής προσπάθειας και κυρίως λόγω δογματικών αγκυλώσεων σε προγραμματικά θέσφατα που δοκιμάστηκαν και απέτυχαν και τα οποία παρέπεμπαν σε άλλες εποχές.”

 

Παγκόσμια ἡμέρα περιβάλλοντος ἡ 5η Ἰουνίου, ποὺ ἐφέτος συμπίπτει μὲ τὴν ἀπόδοση τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα.

Τὶς ἀνοιξιάτικες αὐτὲς μέρες, ποὺ ἡ φύση βάζει τα γιορτινά της, ποὺ καὶ τὸ πιὸ μικρὸ κομμάτι γῆς εἶναι ὁλάνθιστο στὴν Ἑλλάδα, ἔρχεται στὸ νοῦ ἡ εὐαγγελικὴ περικοπὴ τῆς 3ης Κυριακῆς τοῦ Ματθαίου: «Οὔτε ὁ βασιλιᾶς Σολομώντας μὲ τὴν πιὸ λαμπρὴ φορεσιά του δὲν ντύθηκε ὅπως ἕνα ἀπὸ αὐτὰ (τὰ ἀγριολούλουδα).» (Ματθ. στ 28)

Ἡ λαμπρότητα τῆς Δημιουργίας, τὴν ὁποία ὁ ἄνθρωπος ἔχει ταχθεῖ νὰ  φυλᾶ σὲ ὅλο της τὸ μεγαλεῖο, συγκρινόμενη μάλιστα μὲ τὰ ἀνθρώπινα δημιουργήματα καὶ τὴ ματαιόδοξη πολυτέλεια. Στὸ ταπεινὸ ἀγριολούλουδο ἔχει δώσει ὁ Θεὸς μεγαλύτερη λαμπρότητα ἀπὸ τὸν λαμπροντυμένο βασιλιᾶ.

Τὸ Θ’ Συνέδριο τῆς Χ.Δ. διατύπωσε τὴν ἀκόλουθη θέση γιὰ θέματα προστασίας περιβάλλοντος, ποὺ εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς ἐπιμέρους σκοποὺς τοῦ Κινήματος τῆς Χριστιανικῆς Δημοκρατίας ὅπως περιγράφονται ἀπὸ τὸ Καταστατικό της:

« Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ Θεὸς ἔπλασε τὰ πάντα «καλά λίαν», «τίποτα περιττὸ ἢ ἄχρηστο δὲν μπορεῖ νὰ βρεθεῖ στὴ φύση ….δὲν ἔχουν ὅλα δημιουργηθεῖ γιὰ τὴ δικιά μας καλοπέραση (τῆς γαστρὸς ἔνεκεν τῆς ἡμετέρας)», τονίζει ὁ Μέγας Βασίλειος στὸ ἔργο του «Ὁμιλίαι εἰς τὴν Ἑξαήμερον». «Σπόροι ποὺ γιὰ σένα ἄνθρωπε εἶναι δηλητήριο, ἀποτελοῦν θρεπτικὴ τροφὴ γιὰ τὰ πουλιὰ καὶ οὐσίες ποὺ σὲ βλάπτουν εἶναι θεραπευτικὲς καὶ εὐεργετικὲς γιὰ τὰ ψάρια», τονίζει επίσης.Ἡ προστασία τοῦ περιβάλλοντος περιλαμβάνεται στοὺς σκοποὺς τοῦ Κινήματος τῆς Χ.Δ., τὸ ὁποῖο μὲ βάση τὸ Καταστατικό του «Μεριμνᾶ γιά τήν προστασία τοῦ περιβάλλοντος, καλλιεργώντας τήν ἀγάπη τῆς φύσης καί τήν ἀειφόρο ἀνάπτυξη.»Ἡ ἐντεινόμενη ὑποβάθμιση τοῦ περιβάλλοντος εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἀπληστίας καὶ τῆς κερδοσκοπίας τῆς οἰκονομικής Ὀλιγαρχίας, ἀλλὰ καὶ τῆς ὑπερκατανάλωσης, ποὺ εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς δημιουργίας τεχνητῶν ἀναγκῶν στοὺς ἀνθρώπους.Ἡ κατάσταση αὐτὴ μπορεῖ νὰ ἀνακοπεῖ, ὄχι μόνο μὲ διεθνεῖς πρωτοβουλίες, ἀλλὰ κυρίως μὲ τὴν καταπολέμηση τοῦ καταναλωτισμοῦ, σὲ πλαίσιο κοινωνικῆς δικαιοσύνης.

ΦΩΤΟ: Ἀγριολούλουδα τῆς Οἴτης (Asperula Boissieri στὴν κορυφὴ καὶ Viola Poetica στὸ ἄρθρο )Γιώργου Κορέτσου. Ἀπὸ τὴν ἱστοσελίδα foropenforests.org  γιὰ τὴ διατήρηση Δασών και Δασικών Ανοιγμάτων Προτεραιότητας στον Εθνικό Δρυμό Οίτης και στο Όρος Καλλίδρομο της Στερεάς Ελλάδας

Η κυρίαρχη ιδεολογία της Ευρωπαϊκής Ένωσης περιστρέφεται γύρω από την κατοχύρωση του λεγόμενου “ελεύθερου ανταγωνισμού” Τούτο προβλέπεται από τη Συνθήκη της Ρώμης ως στόχος και επιβάλλεται όλο και πιο έντονε από τις μεταγενέστερες συνθήκες και τη νομολογία του Δικαστηρίου της Ε.Ε.. Και σημαίνει εκχώρηση των δημόσιων υποδομών σε ιδιώτες ως αυτοσκοπό. Έτσι, οι αεριτζήδες της διεθνούς Ολιγαρχίας, κάνουν “πάρτυ” και κερδοσκοπούν εκ του ασφαλούς με της δημόσιες υποδομές που έχουν στηθεί με τα χρήματα των πολιτών. Μεγιστοποιώντας -βέβαια- τα κέρδη τους και ελαχιστοποιώντας τις δαπάνες, με αποτέλεσμα την απαξίωση των υποδομών και τη συνολικότερη υπιοβάθμιση της ποιότητας ζωής των πολιτών.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα που είχε επισημάνει η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ,  ήταν η πτώση της οδογέφυρας της Γένοβας στην Ιταλία τον περασμένο χρόνο. Οι δημόσιοι αυτοκινητόδρομοι είχαν εκχωρηθεί σε ιδιωτική εταιρία, η οποία εισέπραττε τα διόδια κερδίζοντας δισεκατομμύρια, αλλά ελάχιστα διέθετε για τη συντήρησή τους, με αποτέλεσμα να επέλθει το πολύνεκρο ατύχημα.

Στην Ελλάδα, η πολιτική αυτή εφαρμόζεται με τις ακόλουθες ιδιορρυθμίες:

-Επιβλήθηκε με τον εκβιαστικό “βούρδουλα” των Μνημονίων.

-Η ιδιωτικοποίηση σε πολλές περιπτώσεις συνιστά μασκαρεμένη κρατικοποίηση, όπως με τα περιφερειακά αεροδρόμια, που τέθηκαν υπό τον έλεγχο της γερμανικής κρατικής εταιρίας “Φράπορτ”.

Η τελευταία, για να αυξήσει τα κέρδη της μείωσε το προσωπικό ασφαλείας του αεροδρομίου Ρόδου, με αποτέλεσμα την πολύωρη ταλαιπωρία των ταξιδιωτών και την απαξίωση του νησιού ενόψει τουριστικής περιόδου. Σύμφωνα με την εφημερίδα ΡΟΔΙΑΚΗ και καταγγελίες, που αναδημοσιεύει το ΠΟΝΤΙΚΙ,   η αναμονή φτάνει και τις δύο ώρες. Κατά την εφημερίδα, “επιβάτης σε γραμμή εσωτερικού που βρέθηκε την Πέμπτη το απόγευμα στο “ΔΙΑΓΟΡΑΣ” για να ταξιδέψει, έστειλε στη «Ροδιακή» τις εικόνες ντροπής που δημοσιεύονται σήμερα, με σκοπό να ευαισθητοποιηθεί η κοινή γνώμη της Ρόδου και οι αρχές της περιοχής και να παρέμβουν στη Fraport ώστε να ομαλοποιηθεί η κατάσταση.”

Για μας, η μόνη ομαλοποίηση θα ήταν να κηρυχθεί έκπτωτη η γερμανική εταιρία και να επανέλθουν στο Δημόσιο οι υποδομές που δημιουργήθηκαν με έξοδα του ελληνικού Λαού.

ΓΖ

ΦΩΤΟ: Από την καταγγελία για τη δυσλειτουργία του αεροδρομίου της Ρόδου “ΔΙΑΓΟΡΑΣ”

 

Του Ηρακλή Κανακάκη

Η Τουρκία με σταθερότητα, συνέπεια, αποφασιστικότητα και στρατηγικό σχεδιασμό
προβάλλει τις αναθεωρητικές αξιώσεις της, με παράλληλη ανάπτυξη της στρατιωτικής της
ισχύος. Και ετοιμάζεται να δημιουργήσει τετελεσμένα εν τοις πράγμασι, περνώντας από τα
λόγια στις πράξεις.
Εμείς, ανιστόρητοι, εκτός τόπου και χρόνου και βαθιά νυχτωμένοι πολιτευόμαστε στη βάση
ψευδαισθήσεων και ευσεβοποθισμών. Ότι η επιθετική και η προσβλητική της ρητορική
είναι συγκυριακή και καθορίζεται από το εσωτερικό και κοινωνικο-πολιτικό της κλίμα. Ότι
το «θηρίο» μπορεί να εξημερωθεί με συνεχείς υποχωρήσεις και παραχωρήσεις, ενώ ο
κατευνασμός και τα «καλοπιάσματα» φέρνουν πιο κοντά τον πόλεμο ή την κυριαρχική
συρρίκνωση. Οδηγούν σε ήττες χωρίς μάχη.

Ολιγαρχικός αυταρχισμός
Η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, κατεχόμενη από ένα παρεΐστικο σεχταρισμό και από ένα
χαζοχαρούμενο αίσθημα επάρκειας, θεωρεί ότι η άσκηση εξουσίας είναι αποκλειστικό της
προνόμιο. Και ότι ο λαός είναι όχι εντολέας αλλά εντολοδόχος της, ο οποίος οφείλει να
παραιτηθεί από το δημοκρατικό δικαίωμα της διαδήλωσης, της κριτικής αντίρρησης και της
διαφωνίας, αλλιώς είναι, κατά τους «πεφωτισμένους» παγκοσμιόπληκτους, μάζα,
εθνικιστικός συρφετός ή φασιστικός ετερόκλητος όχλος.
Μετεωριζόμενη μεταξύ ενός φιλελεύθερου και κομμουνιστικού Διεθνισμού και ενός
νεφελώδους αντιϊμπεριαλισμού, αδυνατεί να επεξεργασθεί μία αξιόπιστη εθνική
στρατηγική. Αυτό την καθιστά επικίνδυνη για τα εθνικά θέματα και για τον πρόσθετο λόγο,
ότι επιδεικνύει επιζήμια «γενναιοδωρία», ωσάν ο εθνικός χώρος να είναι οικόπεδό τους.

Η ιστορία παίγνιο και παζάρι
Στο Σκοπιανό, έσπευσαν να «γκριζάρουν» αυτά που οι Σκοπιανοί σήμερα θεωρούν δικά
τους (μακεδονική εθνότητα και γλώσσα) και στο παρελθόν, πριν ανοίξει ο κύκλος των
εθνικών διολισθήσεων από μέρους μας, οι ίδιοι θεωρούσαν ότι είναι επίγονοι Βουλγάρων
και Σέρβων.

Μετατρέποντας την ιστορία μας παίγνιο και γεωπολιτικό αντάλλαγμα σε παζάρι,
απαλλοτριώσαμε με τη Συμφωνία των Πρεσπών αγαθά αδιαπραγμάτευτα. Περί αυτού
πρόκειται και ό,τι παραχωρήσαμε δεν εξισορροπείται με business.
Όσοι δεν κατανοούν, ότι η επαίσχυντη Συμφωνία οδηγεί μακροπρόθεσμα σε κλάδεμα του
Ελληνισμού, τους λέμε ότι ο κίνδυνος δεν προέρχεται από ένα λιλιπούτιο πολυεθνικό
κράτος με σαθρή οικονομία και ανύπαρκτο στρατό, αλλά από τους εταίρους και συμμάχους
μας. Από το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ και την Ε.Ε. που άλλαξαν μία φορά τα σύνορα στη Βαλκανική, με
τη βίαιη αποσύνθεση της Γιουγκοσλαβίας και δεν θα διστάσουν να το ξανακάνουν, αν αυτό
υπαγορεύουν τα άνομα συμφέροντά τους.

Από κοντά και ο αρχηγός του Κράτους του Βατικανού, ο οποίος ενεργεί ως Νεοταξίτης
πολιτικός. Έσπευσε, μάλιστα, να επισκεφθεί τα Σκόπια (οι Ρωμαιοκαθολικοί εκεί είναι
ελάχιστοι) για να εκφράσει τον ενθουσιασμό του για τη Συμφωνία, που με ζήλο εργαζόταν
να πραγματοποιηθεί, πριν ακόμη πάρουν κρατική υπόσταση. Να δηλώσει τη στήριξή του
και ότι είναι παρών στα όσα τεκταίνονται για τα Δυτικά Βαλκάνια.

Ο «ηρωικός» κατήφορος
Ο κατήφορος στα θέματα εξωτερικής πολιτικής συνεχίζεται, θέτοντας σε κίνδυνο την
κρατική επικράτεια της Ελλάδας, με τις παραστάσεις αβάστακτης ελαφρότητας,
ανεπάρκειας, υποχωρητικότητας και κατευνασμού που δίνουν.
Μιλούν θολά, αλλά όποιος διαθέτει κριτική εγρήγορση, καταλαβαίνει ότι είναι έτοιμοι να
αποδεκτούν εκπτώσεις, όσον αφορά τα ελληνικά δικαιώματα που προκύπτουν από το
Διεθνές Δίκαιο στα θαλάσσιες ζώνες. Να συζητήσουν κάποιου είδους συνδιαχείριση και
συνεκμετάλλευση του Αιγαίου με την Άγκυρα.
Άλλως τε, ο σκληρός πυρήνας του ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί τη Συμφωνία των Πρεσπών επιτυχία και το
εννοεί, γιατί στη συνείδηση και στο μυαλό τους τα Σκόπια είναι Μακεδονία. Αυτό έλεγαν
νέοι, ενήλικες και τώρα γεροντονιοί. Όπως, επίσης, δεν είναι αντίθετοι με μία ελληνο-
τουρκική Συμφωνία μοιρασιάς, στη βάση μίας οριοθέτησης που θα συνδυάζει την αρχή της
μέσης γραμμής με την αρχή της αναλογικότητας. Τα αριστερο-δεξιά ιδεολογήματα που τους
καθορίζουν, δείχνουν αυτή την πορεία.
Το έναυσμα για την εφαρμογή της τακτικής της σταδιακής διολίσθησης από την εθνική
γραμμή το έδωσε ο Τσίπρας, ο οποίος, μετά τη βλαπτική για τα εθνικά συμφέροντα
Συμφωνία των Πρεσπών, δήλωσε ότι μπορεί να αποτελέσει το πρότυπο για την επίλυση των
διαφορών με τα γειτονικά κράτη.
Συνέχισε στη συνάντηση που είχε με τον Ερντογάν, μιλώντας γενικά και αόριστα για
συνεργασία των δύο χωρών στα ενεργειακά, χωρίς να διευκρινίζει σε ποιον ενεργειακό
τομέα.

Ακολούθησε ο έξυπνος, πολύπειρος, αλαζονικός και αμετροεπής Νίκος Κοτζιάς με την
περίφημη φράση του «μοναχοφάηδες», στο πλαίσιο του οικονομικού φόρουμ των Δελφών,
που εκλήφθηκε από τους Τούρκους ως σήμα για τη συνεκμετάλλευση ενεργειακών πόρων
στην ελληνική υφαλοκρηπίδα και πανηγυρίσθηκε δεόντως από τη διπλωματία και τα
Μ.Μ.Ε. τους. Προφανώς κάτι ήξερε από τις προηγηθείσες συνομιλίες Τσίπρα-Ερντογάν.
Κάποιοι ισχυρίσθηκαν ότι ήταν προσωπικές του απόψεις, αλλά η εξέλιξη τους διαψεύδει. Ο
υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Κατρούγκαλος, λίγο πριν από τη συνάντηση με τον Τούρκο
ομόλογό του Μεβλούτ Τσαβούσογλου στην Αττάλεια, δήλωσε στο τουρκικό πρακτορείο
ειδήσεων Anadolu: «…ασφαλώς βλέπουμε θετικά τη συμμετοχή της Τουρκίας στην
ενεργειακή εξίσωση της Ανατολικής Μεσογείου». Και για να μην αφήσει καμιά αμφιβολία
για την ασχετοσύνη (;) και επικινδυνότητά του για τα εθνικά μας θέματα, ζήτησε τη
συμμετοχή της Τουρκίας στην τριμερή συνεργασία Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, τη στιγμή που:
 Κατέχει το 40% της Κύπρου και την απειλεί με τουρκοποίηση.
 Το Ισραήλ δεν επιθυμεί καμιά σχέση μαζί της.
 Αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία σε 18 νησιά μας και βάλε.
 Αρνείται ότι τα μικρά νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ, παρ’ ότι η Σύμβαση για το
Δίκαιο της θάλασσας έχει γίνει Διεθνές Δίκαιο και ορίζει ότι και η πιο μικρή νησίδα, που
φιλοξενεί στοιχειώδη οικονομική δραστηριότητα δικαιούται υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ.
 Η Ελλάδα έχει αναγνωρίζει τη δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης για την
παραπομπή της διαφοράς.
Και για να καταστεί εμφανέστερη η θλιβερή κατευναστική πολιτική και διπλωματία της
Κυβέρνησης Τσίπρα, έγινε η τοποθέτηση του πρώην υπουργού Γιάννη Τσιρώνη, ότι το
Καστελόριζο δεν βρίσκεται στο Αιγαίο αλλά στην Ανατολική Μεσόγειο και άρα έχει
περιορισμένη επήρεια και χρήζει άλλης διαπραγμάτευσης.

«Ρότα» προς τετελεσμένα
Είναι περισσότερο από βέβαιο ότι η πρόθεση της Τουρκίας είναι να περάσει από τις
απειλές στην πράξη. Οι αεροναυτικές ασκήσεις, οι εκδόσεις Navtex για τη δέσμευση
μεγάλων θαλασσίων περιοχών, οι αριθμητικά αυξημένες και ποιοτικά αναβαθμισμένες
παραβιάσεις του εναέριου χώρου, εξάντλησαν τη δυναμική τους.
Η Τουρκία δεν έχει άλλη επιλογή, εκτός εάν υποχωρήσει με καταστροφικές συνέπειες για
το γόητρο και την αξιοπιστία της εξωτερικής της πολιτικής.
Εάν η Ελλάδα διαχρονικά είχε ορίσει ως κόκκινη γραμμή των θέσεών της στο Αιγαίο, στη
Θράκη και στην Κύπρο, όσα απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο, με ταυτόχρονη ανάπτυξη
της γεωπολιτικής, στρατιωτικής και οικονομικής της ισχύος, δεν θα είχαμε φθάσει στη
σημερινή κατάσταση.
Η τριμερής συμμαχία Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ και η τετραμερής Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ-
Αίγυπτος, καρπός συμπτώσεως συμφερόντων, ενισχύουν τη θέση της Ελλάδας. Όπως και οι
δηλώσεις των Η.Π.Α. και της Ε.Ε.

Όλοι, όμως, αυτοί είναι απίθανο να κινηθούν δραστικά στο στρατιωτικό επίπεδο, για να
εμποδίσουν το τουρκικό πλοίο-γεωτρύπανο να κάνει τις έρευνές του εντός της κυπριακής ή
της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, εκτός εάν απειληθούν τα συμφέροντα των εταιρειών τους
«Η μοίρα μας βρίσκεται στα χέρια μας» (Ελύτης).

Εκοιμήθη εν Κυρίω, το πρωί της 9ης Μαΐου 2019,  ο Αρχιμανδρίτης Γέρων Αιμιλιανός, προηγούμενος της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας Αγίου Όρους. Η εξόδιος ακολουθία και η ταφή έγιναν την Παρασκευή 10 Μαΐο, στο Ιερό Κοινόβιο Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Ορμύλια της Χαλκιδικής, όπου ο γέρων βρισκόταν από καιρό εις κλίνην ασθενείας.

Η συγκίνηση σε όλο τον ορθόδοξο κόσμο είναι μεγάλη, καθώς ο αείμνηστος γέρων υπήρξε μία από τις μεγάλες σύγχρονες αγιορείτικες μορφές, που συνέβαλαν στην αναγέννηση του αγιορείτικου μοναχισμού και την μεταλαμπάδευση του ορθόδοξου μοναχισμού σε όλο τον κόσμο.

Ο Γέροντας αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός, κατά κόσμον Αλέξανδρος Βαφείδης, υπήρξε Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας από το 1973 έως το 2000. Γεννήθηκε στην Νίκαια Πειραιώς το 1934 από ευσεβείς γονείς με μικρασιατικές ρίζες.

Details

ΦΥΚΙΑ ΓΙΑ ΜΕΤΑΞΩΤΕΣ ΚΟΡΔΕΛΕΣ

 Κυβέρνηση Σαδδουκαίων καὶ ἀντιπολίτευση Φαρισαίων

Κυκλοφορεῖ μὲ τὸν παραπάνω τίτλο τὸ νέο φύλλο τῆς 30ῆς Μαΐου 2019 της «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ», στὸ κύριο ἄρθρο τοῦ Γιάννη Ζερβοῦ, ὅπου τονίζεται, μεταξὺ ἄλλων:

«…Τὸ ζήτημα εἶναι ὅτι λειτούργησε ὁ ἀποπροσα­νατολισμός στὶς ἐκλογὲς αὐτές. Δικό μας καθῆκον εἶναι νὰ ἀντιμετωπίσου­με, ὅσο μποροῦμε, τὶς σκοτεινὲς δυνάμεις καὶ τὸ ὀργανωμένο ψεῦδος, προ­βάλλοντας τὰ ἀληθινὰ προ­βλήματα..»

Ολόκληρο το άρθρο εδώ.

γραφτείτε συνδρομητές στο σύνδεσμο:

http://www.xristianiki.gr/sundromes-eisphores.html

ΤΑ ΠΛΗΡΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΕΡΒΟΣ: ΦΥΚΙΑ ΓΙΑ ΜΕΤΑΞΩΤΕΣ ΚΟΡΔΕΛΕΣ – Κυβέρνηση Σαδδουκαίων καὶ ἀντιπολίτευση Φαρισαίων

ΚΩΣΤΑΣ ΤΑΧΤΣΗΣ: «Ἡ γιαγιά μου ἡ Ἀθήνα»

Βασίλης Σπυρόπουλος :   Ναι στην αλήθεια, όχι στην ένοχη σιωπή

ΕΙΣΦΟΡΕΣ ΣΤΗ Χ.Δ.

ΣΟΦΙΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ: Σαν σήμερα (μόνιμη στήλη)

ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΑΝΑΚΑΚΗΣ: ΠΡΌΚΛΗΣΗ ΣΥΝΙΣΤΟΎΝ ΟΙ ΕΠΊΣΗΜΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΊΤΗΣ ΑΛΒΑΝΊΑΣ ΠΕΡΊ«ΤΣΆΜΗΔΩΝ» Έπαιξαν με τη φωτιά και κάηκαν

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΕΡΒΟΣ: Τὰ τοῦ Καίσαρος (μόνιμη στήλη)

ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΟΥΡΤΑΛΙΔΗΣ: Το κανόνι του 1453 και η πόλη μας

Θ. ΚΟΙΝΩΝΟΣ: ΚΑΤΆΤΟΝ ΙΩΆΝΝΗ ΤΣΟΎΡΑ, ΔΙΕΥΘΥΝΤΉ ΤΟΥ ΙΔΙΑΊΤΕΡΟΥ ΓΡΑΦΕΊΟΥ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΌΠΟΥ κ. ΙΕΡΩΝΎΜΟΥΒ’ «Η (α)συμφωνία των Πρεσπών ίδρυσε Μακεδονικό έθνος»

ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ π. ΑΠΟΛΛΩ ΔΟΧΕΙΑΡΙΤΗΣ Ένας σύγχρονος ησυχαστής και ιεραπόστολος

20 ΧΡΟΝΙΑ ΚΟΣΟΒΟ Τα μεγάλα ψέματα που έστειλαν τη Σερβία στην Κόλαση

Ιωάννης Γ. Μαύρος: ΣΑΡΑΝΤΑΠΈΝΤΕ ΧΡ ΧΡΌΝΙΑ ΜΕΤΆΤΗΝ «ΜΕΤΑΠΟΛΊΤΕΥΣΗ» ΠΡΏΤΟ ΖΗΤΟΎΜΕΝΟ ΠΑΡΑΜΈΝΕΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ  Φωνή βοώντος (μεταξύ των εκλογών)

Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος: Έκκληση προς όλες τις αντιμνημονιακές δυνάμεις

Μανώλης Μ. Μηλιαράκης:  ΑΝΆΓΚΗ ΕΘΝΙΚΉΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΉΣ Ο εχθρός του εχθρού μου δεν είναι πάντα φίλος μου

ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΑΝΑΚΑΚΗΣ: ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ Τριγμοί και επιθανάτιοι σπασμοί

Μανώλης Μ. Μηλιαράκης:  ΚΥΝΙΚΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥΔΝΤ Καταστρέψαμε ένα Λαό χάριν των Τραπεζών

Α.Σ.Κ.Ε.: Συρρίκνωση των αντίθετων στην Ε.Ε.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΔΡΕΤΤΑΚΗΣ: ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑΤΩΝ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΩΝ Ακραία πόλωση και διχαστικό κλίμα

Απόστολοσ Παπαδημητρίου: ΙΣΤΟΡΊΑ ΕΊΝΑΙ ΣΤΟ ΈΠΑΚΡΟ ΔΙΔΑΚΤΙΚΉ, ΣΥΝΆΜΑ ΌΜΩΣ ΠΡΟΚΑΛΕΊΚΑΙ ΟΔΎΝΗ «Πήραν την Πόλη, πήραν την»

100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Ποντίων: «Είδαν πολλά τα μάτια μας»

ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΑΝΑΚΑΚΗΣ: ΚΩΝ/ΝΟΣ π. ΑΘΑΝΑΣΑΤΟΣ, Δρ. Φιλοσοφίας

Πλάτωνος Πολιτεία (Τόμοι Α και Β) Εισαγωγή-Αρχαίο κείμενο-Ερμηνευτική προσέγγιση-Υποσελίδιες σημειώσεις (Βιβλιοπαρουσίαση)

ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΑΝΑΚΑΚΗΣ: Βιβλιοπαρουσίαση (Μόνιμη στήλη)

ΦΙΛΑΛΗΘΕΙΕΣ(Μόνιμη στήλη): Κόμμα Νεοφιλελευθέρων

9 ΜΠΟΦΟΡ (Μόνιμη στήλη σχολίων)

 

 

 

 

 

 

 

 

τοῦ ΓΙΑΝΝΗ ΖΕΡΒΟΥ

Θἄλεγε κανεὶς ὅτι τὰ πολιτικά μας πράγματα στὴν Ἑλλάδα σήμερα θυμί­ζουν κάπως τὶς καταστάσεις, γιὰ τὶς ὁποῖες διαβάζουμε στὰ Εὐαγγέλια. Ἔχουμε Κυβέρνηση «Σαδδουκαίων», ποὺ δὲν πιστεύουν στὴν Ἀνάσταση καὶ δηλώνουν ἄθεοι στὴν πλειοψηφία τους. Ταυτόχρονα, ἔχουμε ἀντιπο­λίτευση «Φαρισαίων», ποὺ μπορεῖ νὰ ἐμφανίζουν χριστιανοπρεπὲς καὶ ἐθνοπρεπὲς περίβλημα, ἀλλὰ ἀπὸ μέσα κυριαρχοῦν ὑλιστικὲς καὶ ἀντί­χριστες προτεραιότητες. Ἰδίως μὲ τὴ σημερινή του ἡγεσία, τὸ κόμμα τῆς ἀξιωματικῆς Ἀντιπολίτευσης κυριαρ­χεῖται ἀπὸ σκληρὲς νεοφιλελεύθερες ἀπόψεις.

  • Ὁ Χριστὸς «ἐφίμωσε» μὲ διάλογο, τόσο τοὺς Σαδδουκαίους, ὅσο καὶ τοὺς Φαρισαίους. Στοὺς τελευταί­ους ὅμως, ἐπιφύλαξε ἐπιπλέον καὶ τὰ καταιγιστικὰ «οὐαί».

Φύκια γιὰ μεταξωτὲς κορδέλες

Δυστυχῶς, ὁ ἀποπροσανατολισμὸς κυριάρχησε στὶς ἐκλογὲς τῆς περα­σμένης Κυριακῆς. Κανένα ἀπὸ τὰ οὐσιαστικὰ προβλήματα τοῦ τόπου δὲν τέθηκε ἀπὸ τοὺς δύο βασικοὺς μονομάχους τοῦ νεομνημονιακοῦ δικομματισμοῦ:

  • Τὰ εὐρωπαϊκὰ ζητήματα καὶ ἰδίως ἡ ἄμεση σχέση τῆς δομῆς καὶ τῆς λειτουργίας τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης καὶ τῆς Εὐρωζώνης μὲ τὴν μεθοδευ­όμενη ἐξαθλίωση καὶ φτωχοποίηση εὐρύτατων στρωμάτων τοῦ ἐλληνικοῦ λαοῦ. Καὶ τὸ βασικότερο, ἡ ἀπώλεια τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας καὶ ἡ νόθευση τῆς λειτουργίας τῆς Δημοκρατίας, μὲ τὴν ἐκλεγμένη Κυβέρνηση νὰ εἶναι ὑπόλογη ὄχι στοὺς ψηφοφόρους, ἀλλὰ σὲ μιὰ «ὑπερκυβέρνηση» διορι­σμένων ὑπαλλήλων, τὴν «Κομισιόν».
  • Θέματα ἐθνικῆς ἀσφαλειας, μὲ τὴν αὔξηση της τουρκικῆς προκλη­τικότητας.
  • Ἐκδηλώθηκε, βέβαια, μαζικὴ ἀπογοήτευση ψηφοφόρων, εἴτε μὲ τὴν ἀποχὴ, εἴτε μὲ τὴν ἀνάδειξη νέων σχημάτων, ὅπως τὰ κόμματα Βελόπουλου καὶ Βαρουφάκη, ποὺ ἐκτοπίζουν ἄλλους εὐκαιριακοὺς σχη­ματισμούς, ὅπως τὰ κόμματα Θεο­δωράκη, Λεβέντη καὶ Καμμένου, ποὺ ἐνῶ ἐκπροσωποῦνται στὴν ἀπερχό­μενη Βουλή, καταποντίστηκαν στὶς Εὐρωεκλογές.

Καὶ ἄλλοι σχηματισμοὶ ποὺ δὲν πέρασαν τὸ ὅριο τοῦ 3%, ἀλλὰ ποὺ ἔφτασαν καὶ ξεπέ­ρασαν τὸ 1%, λειτούργησαν ὡς «δεξαμενὲς ἀσφαλείας» γιὰ τὴν ὑποδοχὴ τῶν ἀπο­γοητευμένων ψηφοφόρων.

  • Τόσο οἱ ὑπό ἐξαφάνι­ση σχηματισμοί, ὅσο καὶ οἱ ἀνερχόμενοι, ἀποδεικνύο­νται «σχήματα-παγίδες». Χωρίζονται σὲ δύο βασικὲς κατηγορίες: Σὲ αὐτὰ ποὺ «πούλησαν» στοὺς ἐκλογεῖς γενικόλογες περὶ πατριωτι­σμοῦ διακηρύξεις, ψαρεύο­ντας ταυτόχρονα στὰ θολὰ νερὰ τῆς ἀνασφάλειας καὶ τῆς φοβίας, ἐμφανίζοντας πρόσφυγες καὶ μετανάστες ὡς ἀποδιοπομπαίους τρά­γους καὶ ὑπεύθυνους γιὰ ὅλα τὰ δεινά.
  • Ταυτόχρονα ὅμως, δὲν λένε λέξη γιὰ τὴν «ταμπα­κέρα». Κραυγάζουν ὑπο­κριτικὰ γιὰ τὸ ὄνομα τῆς Μακεδονίας, τὴν ἴδια ὥρα ποὺ κλείνουν τὰ μάτια στὸ ξεπούλημα τῶν λιμανιῶν καὶ τῶν ἀεροδρομίων της, καθὼς καὶ στὰ ὀργανωμένα συμφέροντα ποὺ συντηροῦν τὴν κατάσταση αὐτή.
  • Μπορεῖ ἡ «Χρυσῆ Αὐγὴ» νὰ ἐμφανίζεται μὲ μειωμένα ποσοστά. Ὅμως, τὴν πλει­ονότητα τῶν ἀπόψεών της συμμερίζεται τὸ κόμμα Βε­λόπουλου. Ὁ τελευταῖος, δουλεύοντας μέσα ἀπὸ τὴν Τηλεόραση, κατάφερε νὰ ἐγκλωβίσει διὰ τῆς προπα­γάνδας τὸ 4% τοῦ ἐκλογικοῦ σώματος.
  • Στὸ ἄλλο ἄκρο, τὸ σχῆμα Βαρουφάκη «περιμάζεψε» καὶ ἐνσωμάτωσε τοὺς δυσαρε­στημένους ἀπὸ τὰ Μνημό­νια, ἀποδεχόμενο ταυτόχρο­να τὴ ρίζα τοῦ κακοῦ, ποὺ εἶναι ἡ ἴδια ἡ Εὐρωζώνη, τὴν ὁποία φιλοδοξεῖ νὰ «μεταρ­ρυθμίσει».
  • Ἄλλα σχήματα, ὅπως τῆς Ζωῆς Κωνσταντοπού­λου, ποὺ οὔτε ὁλοκληρω­μένο ψηφοδέλτιο μπόρεσε νὰ ἐμφανίσει, ἐνισχύθηκαν χάρη στὶς γενικόλογες συν­θηματολογίες.
  • Ἄποψη τῆς στήλης εἶναι ὅτι τὸ ἐκλογικὸ ἀπο­τέλεσμα ἀδικεῖ τὴ «Λαϊκὴ Ἑνότητα» τοῦ Παναγιώτη Λαφαζάνη, ἡ ὁποία ἦταν ἀπὸ τοὺς λίγους σχηματι­σμοὺς ποὺ ἐμφανίστηκε μὲ ὁλοκληρωμένες θέσεις γιὰ τὰ εὐρωπαϊκὰ θέματα. Καὶ παράλληλα μὲ ἀγῶνες ἐνά­ντια στοὺς πλειστηριασμούς, ποὺ ἔχουν στοιχίσει διώξεις σὲ στελέχη της.
  • Ἀνθρώπους ποὺ εἶναι ἀξιέπαινοι γιὰ δύο βασικὲς ὑπερβάσεις τους:
  • Τὴν καταδίκη τῶν κα­θεστώτων τοῦ λεγόμενου «ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ» ποὺ τοὺς ἐπέσυραν τὸ ἄσβε­στο μίσος τοῦ δογματικοῦ ΚΚΕ.
  • Τὴν ἐπιμονὴ στὶς ἀρχές τους τὸ 2015, μὲ τὴν ἀπόρ­ριψη τοῦ πειρασμοῦ τῆς ἐξουσίας. Ἕνα παράδειγ­μα ἐντιμότητας ποὺ λέει περισσότερα ἀπὸ πολλὲς πολιτικο-ιδεολογικὲς ἀνα­λύσεις.
  • Βέβαια, λάθη τακτικῆς ποὺ ὁδήγησαν στὴν ἐκλο­γικὴ αὐτὴ συντριβὴ ὑπάρ­χουν καὶ τὰ ἔχουμε καὶ ἐμεῖς ἐπισημάνει στὸ παρελθόν.
  • Ὅπως ἐπίσης καὶ ἡ συνολικὴ ἀπαξίωση τῆς Ἀριστερᾶς ποὺ ἐπέφερε ὁ Ἀλέξης Τσίπρας
  • Ἐλπίζουμε οἱ φίλοι τῆς ΛΑΕ γρήγορα νὰ ἀνασυ­γκροτηθοῦν ἀπὸ τὴν ἐκλο­γικὴ αὐτὴ ἥττα, διότι ὁ τό­πος ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ μία πατριωτικὴ καὶ δημοκρα­τικὴ καὶ ἀντιμνημονιακὴ Ἀριστερά.
  • Τὸ ζήτημα εἶναι ὅτι λειτούργησε ὁ ἀποπροσα­νατολισμός στὶς ἐκλογὲς αὐτές. Δικό μας καθῆκον εἶναι νὰ ἀντιμετωπίσου­με, ὅσο μποροῦμε, τὶς σκοτεινὲς δυνάμεις καὶ τὸ ὀργανωμένο ψεῦδος, προ­βάλλοντας τὰ ἀληθινὰ προ­βλήματα.

Πρωτοσέλιδο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ 30.5.2019

Τὸ ἐκλογικὸ σῶμα, ἕνα μέρος του γιὰ τὴν ἀκρίβεια λόγω τῆς μεγάλης ἀποχῆς, ποὺ ἐδεχομένως θὰ ἦταν μεγαλύτερη στὶς Εὐρωεκλογὲς ἂν γίνονταν μόνες τους, ἐκφράστηκε τὴν περασμένη Κυριακἠ. Ἔδωσε στὴ Νέα Δημοκρατία ὑψηλὰ ποσοστά μὲ μεγάλη διαφορὰ ἀπὸ τὸν ΣΥΡΙΖΑ ποὺ κυβερνᾶ. Ἀποτέλεσμα: Ἡ ἀναγγελία ἀπὸ τὸ κυβερνητικὸ κόμμα πρόωρων ἐθνικῶν ἐκλογῶν.

Ὁ ΣΥΡΙΖΑ, ἀπὸ τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 2015 καὶ μετά, κυβέρνησε ὡς ἐντολοδόχος τῶν συμφερόντων ποὺ καταπολεμοῦσε πρὶν ἀναδειχθεῖ στὴν κυβέρνηση τὸν Ἰανουάριο τῆς ἴδιας χρονιᾶς καὶ ἐφάρμοσε πιστὰ μιὰ πολιτικὴ  ποὺ καταπολεμοῦσε ὡς ἀντιπολίτευση.Ἀντίστοιχη μὲ τὴν πολιτική του μετάλλαξη ἦταν ἡ ὑποβάθμιση καὶ τῆς ποιότητας τοῦ πολιτικοῦ του λόγου.

Ἄνοιξε ἔτσι τὸ δρόμο στὴν “παλινόρθωση” τοῦ παλιοῦ δικομματισμοῦ, ποὺ εἶχε ὁδηγήσει στὴν χρεωκοπία τὴ χώρα,ἀφοῦ τὸν νεκρανάστησε πολιτικά, ἐφαρμοζόντας τὴν πολιτική του. Ἀποδεχόμενος ὅτι ἡ πολιτικὴ αὐτὴ εἶναι μόνόδρομος.

Τὴ λογικὴ τοῦ μονοδρόμου πέρασαν οἱ μονομάχοι τοῦ δικομματισμοῦ  στὸ ἐκλογικὸ σῶμα, ἀποπροσανατολίζοντάς το ταυτόχρονα ἀπὸ τὰ πραγματικὰ προβλήματα: Τὸ μεῖζον πρόβλημα ποὺ εἶναι ἡ ἴδια ἡ συγκρότηση τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης καὶ ἡ ἀπώλεια τῆς ἐθνικῆς μας κυριαρχίας.

Κατὰ τὰ λοιπά, νέα εὐκαιριακὰ σχήματα-παγίδες ‘ἐμφανίστηκαν καὶ ἀντικατέστησαν τὰ προϋπάρχοντα: Ἀνέξοδη καὶ ἐπιφανειακὴ “πατριωτικὴ” ρητορεία ἀπὸ τὸ κόμμα Βελόπουλου, ἐνδοσυστημικὴ “ἀμφισβήτηση” ἀπὸ τὸ κόμμα Βαρουφάκη. Δεξαμενὲς ἀσφαλείας γιὰ τὴν ἐνσωμάτωση τῶν δυσαρεστημένων. Καὶ ἡ ΑΝΤΡΑΣΥΑ ποὺ μὲ τὸν αὐτιστικὸ ἐθνομηδενισμό της, ἐξακολουθεῖ νὰ ἐγκλωβίζει νέους ἀνθρώπους σὲ κατευθύνσεις ἀδιέξοδες.

Στενὴ καὶ τεθλιμμένη ἡ ὁδὸς τῆς ἀνάδειξης τῶν πραγματικῶν προβλημάτων καὶ τῆς ὁλοκληρωμένης διάστασης τοῦ πνευματικοῦ καὶ πολιτικοῦ προβλήματος τῆς χώρας.

Ὅμως, περισσότερο ἀναγκαία παρὰ ποτέ.

Γ.Ζ.