Σήμερα τιμᾶται ἡ μνήμη τοῦ ὁσίου Ἰωάννη τοῦ Καλυβίτη, ποὺ ἀποκαλεῖται «διὰ Χριστὸν πτωχός». Ἔζησε περίπου στὰ μέσα τοῦ 5ου αἰώνα καὶ ἦταν παιδὶ ἀριστοκρατικῆς οἰκογένειας τῆς Κωνσταντινούπολης. Πατέρας του ἦταν ὁ συγκλητικὸς Εὐτρόπιος καὶ μητέρα του ἡ Θεοδώρα. Ἀπὸ μικρὴ ἡλικία ἀγαποῦσε τὴ μοναστικὴ ζωὴ καὶ ἐγκατέλειψε τὶς ἀνέσεις τοῦ πατρικοῦ του γιὰ νὰ καρεῖ μοναχὸς στὴ Μονὴ Ἀκοιμήτων, ἔξω ἀπὸ τὴν Πόλη.
- Ὅμως, ἐνῶ ἀκολουθοῦσε τὸ δρόμο ποὺ τὸν ἐξέφραζε προσωπικά, θλιβόταν μαθαίνοντας τὰ νέα τῶν γονέων του. Ἡ μητέρα του ἦταν ἀπαρηγόρητη γιὰ τὴν ἐξαφάνισή του, ἐνῶ ὁ πατέρας του ξέδινε ζώντας βίο κοσμικό, ξοδεύοντας τὰ πλούτη του σὲ ματαιότητες.
- Θέλησε νὰ τοὺς ξαναδεῖ γιὰ νὰ παρηγορήσει τὴ μητέρα του καὶ νὰ βοηθήσει τὸν πατέρα του νὰ μετανοήσει.
- Πῆρε τὴ σχετικὴ εὐλογία ἀπὸ τὸν ἡγούμενο καὶ ἐπέστρεψε στὸ πατρικό του, ντυμένος μὲ ράσο φτωχικὸ καὶ τριμμένο, χωρὶς νὰ φανερώσει στοὺς γονεῖς του ποιὸς ἦταν. Ἡ εὐγένεια τῆς φυσιογνωμίας του καὶ ἡ φρόνηση τῶν λόγων του εἶχαν εὐεργετικὴ ἐπίδραση στὴ μητέρα του, ποὺ τὸν παρακάλεσε νὰ ἔρχεται κάθε μέρα στὸ σπίτι. Καὶ ὁ πατέρας του τὸν συμπάθησε γιὰ τὴν εὐεργετική του ἐπίδραση στὴ σύζυγό του.
- Γιὰ τρία χρόνια ἔζησε κοντά τους σὲ μιὰ φτωχικὴ καλύβα στὴν αὐλὴ τοῦ σπιτιοῦ του καὶ πέτυχε τὸ στόχο του.
- Τότε ἀποφάσισε νὰ φανερωθεῖ κι ἔδειξε στοὺς γονεῖς του ἕνα χρυσόδετο Εὐαγγέλιο ποὺ τοῦ εἶχαν χαρίσει. Τοὺς παρακάλεσε νὰ εἶναι ἀφιερωμένοι στὸν Θεὸ καὶ στὸν πλησίον, χρησιμοποιώντας τὰ πλούτη τους γιὰ χάρη τῶν φτωχῶν καὶ τῶν ἀναγκεμένων, τῶν ὁποίων ἡ ζωὴ φθείρεται καὶ ἡ ἀξιοπρέπεια κινδυνεύει ἀπὸ τὶς ἔσχατες στερήσεις.
- Στὴ συνέχεια, ἔφυγε ἀπὸ τὴ ζωή, ὅπως ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς τοῦ εἶχε πρὶν λίγο μυστικὰ φανερώσει.
- Τὸ παράδειγμα τοῦ ἁγίου μᾶς δείχνει ὅτι ὑπάρχουν φορὲς ποὺ ἡ χριστιανικὴ ἀγάπη ἐπιβάλλει ὑπέρβαση τοῦ ζήλου. Ἀκόμα καὶ νὰ ριχτεῖ κανεὶς στὴ φωτιά, μιὰ τέτοια αὐτοθυσία δὲν ἀξίζει ἐὰν δὲν ὑπάρχει ἀγάπη, ὅπως κήρυξε ὁ ἀπόστολος Παῦλος.
- Ὁ ἅγιος Ἰωάννης δὲν ἐπαναπαύτηκε ἀλαζονικὰ στὴ δική του ἀτομικὴ σωτηρία, στὴν πρώτη του μεγάλη ὑπέρβαση νὰ ἀπαρνηθεῖ τὶς ἀνέσεις τοῦ πατρικοῦ του ἀπὸ ἀγάπη Χριστοῦ. Προχώρησε σὲ δεύτερη μεγάλη ὑπέρβαση, τῆς ἐπιστροφῆς του, γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῆς ψυχικῆς γαλήνης τῶν γονέων του, ἀποκαθιστώντας καὶ μὲ τὸ παραπάνω τὶς βλαπτικὲς ἐπιπτώσεις τῆς ἐξαφάνισής του πάνω τους καὶ συμβάλλοντας ἀποφασιστικὰ στὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς τους. Ὡς ἔμπρακτη ἐκδήλωση τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν πλησίον.
Χριστιανική 15 Ἰανουαρίου 2026. Στἠλη “Τὰ τοῦ Καίσαρος”
- Θὰ ἔλεγε σήμερα κανεὶς ὅτι ἀπαρνούμενος τὴν εὐμάρεια καὶ τὴν ἄνετη ζωὴ ἑνὸς γόνου ἀριστοκρατικῆς καὶ εὔπορης οἰκογένειας, ὁ ἅγιος ὡς νέος ἄνθρωπος φεύγοντας κρυφὰ ἀπὸ τὸ σπίτι του σὲ ἡλικία 12 ἐτῶν, “ἔκανε τὴν ἐπανάστασή” του γιὰ χάρη τοῦ Χριστοῦ. Ἦταν ὅμως, μιὰ ” Ἐπανάσταση τῆς ἀγάπης” καὶ ὄχι μίσους, ἀπόρριψης καὶ ἀδιαφορίας γιὰ τὰ πρόσωπα τῶν γονέων του. Γύρισε κοντά τους (ἀγνώριστος γιατὶ εἶχε πιὰ κλείσει τὰ 18,ὕστερα ἀπὸ αὐστηρὴ ἄσκηση) ἀλλὰ συνέχισε τρόπο ζωῆς ὅμοιο μὲ αὐτὸν τοῦ μοναστηριοῦ του, σὲ μιὰ καλύβα στὴν αὐλὴ τοῦ ἀρχοντικοῦ. Γι’ αὐτὸ ὀνομάστηκε “καλυβίτης”. Ἀρνήθηκε ἐξ ἀρχῆς μιὰ κοινωνικὴ θέση ποὺ ἐν δυνάμει θὰ μποροῦσε νὰ τὸν κατατάξει στοὺς ἀδικητὲς καὶ μέχρι νὰ φύγει ἀπὸ τὴ ζωὴ φρόντισε νὰ μὴν ἔχει κανέναν ἀδικήσει μὲ τὶς ἐπιλογές του, τιμώντας συνάμα τὸν πατέρα του καὶ τὴ μητέρα του σύμφωνα μὲ τὴν Ἐντολή…
