Εἴχαμε ἀναφερθεῖ στὸ προηγούμενο φύλλο στὴν ἔννοια τῆς «κακιστοκρατίας». Ἕνα νεολογισμὸ ποὺ δημιουργήθηκε τὸν 18ο αἰώνα, στὴ βάση τῆς πλούσιας ἑλληνικῆς γλώσσας. Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐπινοήθηκε γιὰ νὰ δηλώσει τὸ ἀτάλαντο τῶν προσώπων ποὺ τυχαίνει νὰ ἐπικρατήσουν στὸν δημόσιο βίο, στὴν Ἑλλάδα δὲν ἀφορᾶ κατ’ ἀνάγκη ποιότητα προσώπων, ἀλλὰ πρωτίστως κατάσταση πραγμάτων.


• Ἡ ἐνασχόληση μὲ τὴν κεντρικὴ πολιτικὴ σκηνὴ προϋποθέτει τὴν ὑποτέλεια σὲ ἄλλους. Ἀκόμα καὶ μετὰ τὴ τυπικὴ λήξη τῶν «προγραμμάτων διάσωσης», τῶν Μνημονίων, οὐσιαστικὰ ἡ χώρα παραμένει ὑπὸ Ἐπιτροπεία, ἀφοῦ γιὰ κάθε σημαντικὸ νομοθέτημα πρέπει νὰ ἐρωτῶνται προηγουμένως οἱ λεγόμενοι «Θεσμοί». Ἂν καὶ δὲν τὸ ἔχουμε ἐπαρκῶς ἀντιληφθεῖ, τοῦτο ἰσχύει καὶ στὶς ὑπόλοιπες χῶρες-μέλη τῆς Ε.Ε., σύμφωνα μὲ τὸ «δόγμα Γιοῦνκερ», τὸ ὁποῖο διατύπωσε τὸ 2015 -σὲ μιὰ στιγμὴ ποὺ ἡ ὠμότητα ἐπέβαλε τὴ νηφαλιότητα- ὁ πρώην πρόεδρος τῆς «Κομισιόν»: Οἱ εὐρωπαϊκὲς συνθῆκες εἶναι ὑπεράνω τῆς λαϊκῆς βούλησης.
• Τὴν κατάσταση αὐτὴ ὀφείλει νὰ ἀποδεχθεῖ καὶ νὰ ὑπηρετήσει ὅποιος ἐπιθυμεῖ νὰ μὴν εἶναι στὸ περιθώριο τοῦ πολιτικοῦ συστήματος καὶ νὰ ἔχει ὁποιαδήποτε πρόσβαση στὴν ἐξουσία.
• Τὸ πολιτικὸ σύστημα, στὴν «παλαιομνημονιακὴ» καὶ «νεομνημονιακὴ» ἐκδοχή του, ἔχει ἀποδεχθεῖ τὸ ρόλο τοῦ «τοπάρχη» τῶν Βρυξελλῶν καὶ τοῦ Βερολίνου. Καὶ αὐτὸ τὸ χαρακτηριστικὸ τὸ καθιστᾶ «Κακιστοκρατία».
• Τοῦτο δὲν ἐμποδιζει, τὶς διάφορες ἐκδοχές του, νὰ ἐπιδίδονται σὲ «ἐμφύλιο σπαραγμό», προκειμένου νὰ διεκδικήσουν τὴ νομὴ ὅποιας ἐξουσίας τούς ἔχουν ἀφήσει.
• Κι ἔχουν ἐπιδοθεῖ σὲ λυσσαλέο «ἀδελφοκτόνο» σπαραγμό, βγάζοντας ὁ ἕνας τὰ «ἄπλυτα» τοῦ ἄλλου στὴ φόρα.
• Τοῦτο δὲν εἶναι κατ’ ἀνάγκη ἀρνητικό. Σὲ πατερικὰ κείμενα διαπιστώνεται ὠφέλεια ἀπὸ τὴ σύγκρουση ἀντιπάλων «δαιμόνων».
• Ἔχει ἀναφερθεῖ ὁ ἀείμνηστος φιλόσοφος Παναγιώτης Κονδύλης στὸ ἔνστικτο τοῦ ζώου ποὺ κινδυνεύει νὰ χάσει τὴ φωλιά του καὶ στὴν τυφλὴ ὀργὴ ποὺ αὐτὸ καλλιεργεῖ. Τὸ παλαιὸ πολιτικὸ σύστημα δὲν συγχωρεῖ τοὺς «νεοφερμένους» τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, ποὺ τὸ «ξεσπίτωσαν» προσωρινὰ ἀπὸ τὴν ἐξουσία. Καὶ ἑτοιμάζεται νὰ ἐπιφυλάξει σὲ ὅσους ἀπὸ αὐτοὺς μπορεῖ τὴν τύχη ποὺ ἐπιφυλάχθηκε στὸν βραζιλιάνο πρώην Πρόεδρο Λούλα ντὰ Σίλβα, ὁ ὁποῖος φυλακίστηκε. Φαίνεται περίεργο, ἀλλὰ «πλειοδοτεῖ» σ’ αὐτὸ τὸ ἐναπομένον ΠΑΣΟΚ, τὸ ὁποῖο ἔχει «ξεσπιτωθεῖ» διπλά: ἀπὸ τὴν ἐξουσία καὶ τὴν πολιτική του πελατεία.
• Ὅμως, ὅσο πιὸ ἔντονος εἶναι ὁ «καυγᾶς», τόσο πιὸ ὅμοιοι μεταξύ τους φαντάζουν αὐτοὶ ποὺ καυγαδίζουν, στὰ πλαίσια τῶν ἐσωτερικῶν ἀνιθέσεων τῆς μνημονιακῆς Κακιστοκρατίας.
• Δὲν εἶναι εὔκολη ἡ ἀμφισβήτηση τῆς κατάστασης αὐτῆς. Εἶναι, ὅμως, ἐπιβεβλημένη, διότι ὅσο περνᾶ ὁ καιρός, τόσο περισσότερο ὑπονομεύεται ἡ θέση τῆς χώρας. Ξεπουλιοῦνται στοὺς ξένους καὶ τὰ τελευταῖα «ἀσημικά», οἱ νέοι μεταναστεύουν στὸ ἐξωτερικό, ἡ ἀνάπτυξη σὲ ὑγιῆ βάση παραμένει ἄπιαστο ὄνειρο, ὁ παραγωνικὸς καὶ κοινωνικὸς ἱστὸς ἀποσυντίθενται.
• Μιὰ ἄλλη πολιτικὴ πολὺ ἀπέχει ἀπὸ τὸ νὰ εἶναι στρωμένη «μὲ ροδοπέταλα». Εἶναι, ὅμως, ἐφικτή, μὲ τὴν κατάλληλη προεργασία: Στὸν προγραμματισμό, στὶς διεθνεῖς συμμαχίες, στὴν ψυχολογικὴ προετοιμασία τοῦ λαοῦ γιὰ νὰ τὴν πιστέψει καὶ νὰ τὴν στηρίξει. Μὲ ἀσυμβίβαστο ἀγώνα, ὄχι μόνον ἐνάντια στὸν ἐξωτερικὸ ἀντίπαλο, ἀλλὰ καὶ στοὺς ἐγχώριους ὑποστηρικτὲς τῆς νεοαποικιοκρατίας.

Χριστιανική φύλλο 1059 – Ἀπὸ τὴ στήλη “Τὰ τοῦ Καίσαρος”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *
You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>