Εὐχόμενοι “Καλὴ Παναγιὰ” σὲ ὅλους τοὺς συνδρομητὲς καὶ φίλους, μὲ τὴν εἴσοδο τοῦ Αὐγούστου, μήνα τῆς Παναγίας, στεκόμαστε στὸν γιορτασμὸ τῆς μνήμης τῶν Ἁγίων Μακκαβαίων τὴν 1η τοῦ μηνός.

«Καὶ οἱ Μακκαβαῖοι; (…) Συμβαί­νει νὰ μὴ τοὺς τιμοῦνε καὶ τόσο διότι δὲν μαρτύρησαν στὴν χριστιανικὴ περίοδο. Ἀξίζει ὅμως ὅλοι νὰ τοὺς τιμοῦν, διότι ἔδειξαν καρτερία χάριν τῆς πατροπαράδοτης πίστεως. Αὐτοὶ ποὺ ἀναδείχθηκαν μάρτυρες πρὶν ἀπὸ τὰ πάθη τοῦ Χριστοῦ, τὶ θὰ κατόρθωναν ἄραγε, ἂν διώκονταν μετὰ τὸν ἐρχομό τοῦ Χριστοῦ καὶ μιμοῦνταν τὸ θάνατό του γιὰ μᾶς; Ἀφοῦ καὶ χωρὶς τέτοιο μεγάλο παράδειγμα, φάνηκαν τόσο σπουδαῖοι στὴν ἀρετή, πῶς δὲν θὰ φαίνονταν γενναιότεροι ἂν ἀντιμετώπιζαν τοὺς κιν­δύνους ἔχοντας ἐμπρός τους τέτοιο παράδειγμα; (…) Κανένας πρὶν ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ Χριστοῦ δὲν ἔφθασε στὴν τελειότητα, χωρὶς νὰ τὸν βοηθήση σ’ αὐτὸ ἡ πίστις στὸν Χριστό. Διότι ὁ Λόγος ἦρθε μὲν καὶ μίλησε φανερὰ ἀργότερα στὸν χρόνο ποὺ ἐκεῖνος διάλεξε, ἀλλ’ ὅμως γνωρίσθηκε καὶ προηγουμένως στοὺς καθαροὺς στὴν διάνοια. Αὐτὸ φαίνεται ἀπὸ πολλοὺς ποὺ πρὸ Χριστοῦ ἐτιμήθηκαν.»  (Ἀπὸ τὴν ὁμιλία τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου «Εἰς Μακκαβαίους», ἀπὸ τὸ βιβλίο «ΠΕΡΙΠΑΤΟΙ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ» τοῦ  ρχιμ. ΔΑΝΙΗΛ ΓΟΥΒΑΛΗ.)

Ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, μὲ τὴν πιὸ πάνω θέση, κατέδειξε ὅτι πρέπει οἱ Μακκαβαῖοι νὰ τιμοῦνται ὡς ἅγιοι γιὰ τὴν καρτερία ποὺ ἔδειξαν ὑπὲρ τῆς πατροπαράδοτης πίστης. Μὲ τὴν εὐκαιρία, θεμελίωσε θεολογικὰ τὴν περὶ «πρὸ Χριστοῦ Χριστιανῶν» ἀντίληψη. Ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὡς 2ο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδας, προϋπῆρχε τῆς σαρκώσεώς Του «πρὸ πάντων τῶν αἰώνων» καὶ φανερωνόταν σὲ ὅσους εἶχαν διάνοια καθαρή.

«Καὶ ἔγραψεν ὁ βασιλεὺς Ἀντίοχος πάσῃ τῇ βασιλείᾳ αὐτοῦ πάντας εἰς λαὸν ἕνα καὶ ἐγκαταλιπεῖν ἕκαστον τὰ νόμιμα αὐτοῦ….» (Μακ. Α’, α 41-42). Ὅλοι νὰ γίνουν ἕνας ὁμοιόμορφος λαός, ἐγκαταλείποντας τὶς ἐπιμέρους παραδοσεις. Κάτι σὰν τὴ σημερινὴ παγκοσμιοποίηση. Σὲ εὐθεῖα ἀντἰθεση μὲ τὴν πολιτικὴ τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου γιὰ τὸ σεβασμὸ τῆς παράδοσης καὶ τῆς ἰδιοπροσωπίας κάθε λαοῦ, ὁ Σελευκίδης ἐπίγονος ἐπιχείρησε νὰ ἐπιβάλει μὲ τὸ στανιὸ ὅμοια ἤθη καὶ ἔθιμα καὶ τὴν εἰδωλολατρεία, θέτοντας ἐκτὸς νόμου τὸν Ἰουδαϊσμό. Ὅσοι ἐπέμεναν στὴν πατροπαράδοτη πίστη τους τέθηκαν ὑπὸ διωγμό. Αὐτὸς ἦταν ὁ λόγος τῆς ἐξέγερσης τῶν Μακκαβαίων.

ἁγιοκατάταξη τῶν Μακκαβαίων εἶναι ἀπὸ τοὺς πρώτους στόχους τοῦ ἡμιμαθοῦς νεοπαγανισμοῦ, ποὺ ἐπιχειρεῖ νὰ ἀποδομήσει τὴν ὀρθόδοξη χριστιανικὴ πίστη μας ὡς …ἀνθελληνική, ἐπειδὴ οἱ Μακκαβαῖοι εἶχαν ἐξεγερθεῖ ἐναντίον τῶν Σελευκιδῶν, ἐπιγόνων τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου ποὺ βασίλευαν στὴ Συρία, οἱ ὁποῖοι ἦταν ἑλληνικὴ δυναστεία.

Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ κατηγορήσει τοὺς Ἑβραίους ποὺ γιορτάζουν τὴν ἀπελευθέρωσή τους καὶ τὴν ἐπανάληψη τῆς ἐλεύθερης τέλεσης τῆς θρησκευτικῆς τους λατρείας, ὅπως ἄλλωστε καὶ κανέναν ἄλλο λαὸ ἐπειδὴ τιμᾶ τοὺς ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος ἀγῶνες του. Ὅπως καὶ κανεὶς δὲν δικαιοῦται νὰ νομιμοποιεῖ τὴν τυραννικὴ διακυβέρνηση καὶ τοὺς διωγμοὺς τῶν Σελευκιδῶν μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ αὐτοὶ ἦταν Ἕλληνες. Ἄλλωστε, μὲ δεδομένο ὄτι ὁ διωγμὸς τῶν Ἰουδαίων εἶναι μιὰ ἐξαίρεση σὲ σχέση μὲ τὴν παράδοση τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου καὶ τῶν διαδόχων του, ἡ πολιτικὴ τοῦ Ἀντιόχου εἶναι ἐκείνη ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ κριθεῖ ὡς «ἀνθελληνική».

Φρικτὰ βασανιστήρια ὑπέστησαν οἱ μάρτυρες, ἐπειδὴ ἀρνήθηκαν νὰ φᾶνε χοιρινὸ κρέας, κατὰ παράβαση τῶν ἐπιταγῶν τῆς θρησκείας τους. Πρῶτα βασανίστηκε ὁ γέροντας δάσκαλός τους Ἐλεάζαρος, στὴ συνέχεια ἔνα-ἕνα τὰ ἐφτὰ παιδιὰ καὶ τέλος ἡ μητέρα τους Σολωμονή, ἡ ὁποία ἐκτὸς ἀπὸ τὸ δικό της προσωπικὸ μαρτύριο, μαρτύρησε ἄλλες ἑφτὰ φορὲς βλέποντας τὰ παιδιά της νὰ πεθαίνουν μαρτυρικά. Τὸ σκήνωμά της φυλάσσεται στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο στὴν Πόλη.

«Αὐτοὺς ἂς μιμηθοῦμε καὶ οἱ Ἱερεῖς καὶ οἱ μητέρες καὶ τὰ παι­διά….», προτρέπει ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος.  Οἱ ἱερεῖς τὸν Ἐλεάζαρο, διδάσκοντας ὡς πνευματικοὶ πατέρες καὶ ἐφαρμόζοντας οἱ ἴδιοι τὸ σωστό, οἱ μητέ­ρες τὴ Σολωμονή, καθοδηγώντας τὰ παιδιά στὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ παιδιὰ νὰ μὴ σπαταλήσουν τὰ νειάτα τους στὰ αἰσχρὰ πάθη, ἀλλὰ νὰ ἀντιμετωπίζουν ἀδιάκοπα καὶ μὲ ἀνδρεία ὅπως τὰ παιδιὰ τῶν Μακκαβαίων τὸν «καθημερινὸ Ἀντίοχο», ποὺ πολεμᾶ καὶ καταδιώκει ποικιλότροπα ὅλα τὰ μέλη τοῦ σώματος.

«Νὰ βγοῦν καινούργιοι Μακκαβαῖοι», εἶχε εὐχηθεῖ καὶ ὁ μακαριστὸς γέροντας Παΐσιος, ἀναφερόμενος στὴν ἀντιμετώπιση τῶν ἐθνικῶν μας θεμάτων. («Ὁ πατὴρ Παΐσιος μοῦ εἶπε», ἔκδοση 18η,  σελ. 67 τοῦ Άθανάσιου Ρακοβαλῆ). Μᾶς χρειάζονται, στὸν ἀγώνα κατὰ τοῦ σημερινοῦ «καθημερινοῦ Ἀντιόχου» ποὺ μὲ ποικίλους τρόπους, πειρασμοὺς ἢ ἀπειλές, πιέζει τὸν κάθε λαό «ἐγκαταλιπεῖν τὰ νόμιμα αὐτοῦ» στὴν κατεύθυνση τῆς παγκοσμιοποίησης («πάντας εἰς λαὸν ἕνα»).

«Καὶ πάντες οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται. Πονηροὶ δὲ ἄνθρωποι καὶ γόητες προκόψουσιν ἐπὶ τὸ χεῖρον, πλανῶντες καὶ πλανώμενοι». (Πρὸς Τιμόθεον Β’ γ’  12-13) Ὁ ἀπόστολος Παῦλος προαναγγέλλει τοὺς διωγμοὺς ποὺ θὰ ὑποστοῦν ὅσοι θέλουν νὰ ζήσουν κατὰ Χριστόν, ἀκριβῶς ὅπως ἔγινε καὶ μὲ τοὺς Μακκαβαίους, ἀλλὰ καὶ τὶς πλάνες μὲ τὶς ὁποῖες ἐπιχειρεῖται ὁ ἀποπροσανατολισμὸς τῶν Χριστιανῶν. Σημεῖα τῶν καιρῶν καὶ γιὰ τὰ χρόνια μας. Οἱ καταστάσεις ποὺ ἀντιμετώπισαν οἱ Μακκαβαῖοι κοντὰ στὸ χρονολογικὸ πέρας τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης (2ος π.Χ. αἰώνας), προβλέπεται νὰ ἀναβιώσουν ὅταν θὰ πλησιάζει χρονολογικὰ τὸ πέρας τῆς Καινῆς…

«Καθημερινὸς Ἀντίοχος» σήμερα εἶναι κάθε εἴδους πειρασμὸς ποὺ θὰ μᾶς ὁδηγοῦσε σὲ ἀποκήρυξη τοῦ θείου δώρου τῆς ἐλευθερίας καὶ σὲ ὑποταγὴ σὲ τυραννικὰ καθεστῶτα καὶ ἰδεολογίες καὶ ἰδίως στὴν ἀποξένωση ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοσή μας. 

 

Γ.Ζ.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *
You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>