• Ἡ προβολὴ τοῦ κοινωνικοῦ μηνύματος τοῦ Εὐαγγελίου χωρὶς “ἐκπτώσεις” ὡς πρωταρχικό μας καθῆκον καὶ τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα τῆς ΣΤ Κυριακῆς τοῦ Ματθαίου (ε’ 14-19)

“Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου. οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη·
οὐδὲ καίουσι λύχνον καὶ τιθέασι αὐτὸν ὑπὸ τὸν μόδιον, ἀλλ᾿ ἐπὶ τὴν λυχνίαν, καὶ λάμπει πᾶσι τοῖς ἐν τῇ οἰκίᾳ.
οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς.”

Ὅπως μιὰ πολιτεία πάνω σὲ βουνοκορφή, ὁρατὴ ἀπὸ ἀπόσταση

Σὰν τὸ λυχνάρι ποὺ δὲν τὸ κρύβουμε, ἀλλὰ τὸ κρεμᾶμε ψηλὰ γιὰ νὰ φωτίζει ὅλο τὸ δωμάτιο

Ἔτσι πρέπει καὶ οἱ Χριστιανοί, ποὺ εἶναι τὸ φῶς τοῦ κόσμου, νὰ λάμπουν.

Προπάντων μὲ καλὰ ἔργα, τὸ παραδειγμά τους, γιὰ νὰ τὰ βλέπουν οἱ ἄνθρωποι καὶ νὰ δοξάζουν τὸν οὐράνιο Πατέρα. Δὲν εἶναι καθόλου τυχαία ἡ ἀναφορὰ τοῦ Χριστοῦ, ὅτι οἱ Χριστιανοὶ φωτίζουν τὸν κόσμο μὲ τὰ καλά τους ἔργα. Κεντρικὸ σημεῖο ἀναφορᾶς τῆς πίστης μας καὶ τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας εἶναι τὸ παράδειγμα τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν ἁγίων. Ἔτσι καταλήγει ἡ περικοπή:

“Ὃς δ᾿ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν”. Ὅπως ἐπανειλημμένα ἔχει τονίσει ὁ Ἰησοῦς Χριστός, προϋπόθεση εἶναι τὰ ἔργα γιὰ νὰ κριθεῖ ἕνας ἄνθρωπος. ταυτόχρονα ὅμως, καλοῦνται οἱ Χριστιανοὶ νὰ μὴν εἶναι ἀδρανεῖς, ἀλλὰ νὰ προβάλλουν μὲ κάθε τρόπο τὴ χριστιανικὴ ἀλήθεια.

Πιὸ ἀξιοκατάκριτη εἶναι ἡ διάσταση ἔργων καὶ λόγων, τὴν ὁποία μὲ δριμύτητα καταλόγισε στοὺς Φαρισαίους.

Στὴν περικοπή, ἀναδεικνύεται καὶ καταδικάζεται δρομύτατα ἄλλη παρέκκλιση, ποὺ παραμένει παθογένεια τοῦ λεγόμενου “χριστιανικοῦ κόσμου” μέχρι σήμερα: ἡ ἐπιλεκτικότητα, τόσο ὡς παράδειγμα, ὅσο καὶ ὡς διδασκαλία:

ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται.
ὃς ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτω τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν.

Οἱ πιέσεις εἶναι κατὰ καιροὺς τεράστιες, προκειμένου σημεῖα τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας καὶ ἰδίως τὸ κοινωνικὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου νὰ ἀγνοηθοῦν καὶ νὰ εἶναι στὸ περιθώριο. Βασικὸς λόγος τῆς δημιουργίας καὶ συνεχοῦς παρουσίας τῆς ΧΔ καὶ τῆς “Χ” εἶναι, τὸ κοινωνικὸ μήνυμα τοῦ Εύαγγελίου νὰ προβάλλεται ἀκατάπαυστα ὡς ἀδιαπραγμάτευτο σημεῖο ἀναφορᾶς γιὰ τὴν πολιτικὴ παρουσία τῶν Χριστιανῶν.

Εἶναι γνωστὸ ὅτι μερίδα τῆς συστημικῆς θεολογίας δὲν “ἔλυσε” ἢ ὑποβάθμισε ἁπλῶς ἕνα “ἰῶτα”. Μετάλλαξε τὴ χριστιανικὴ διδασκαλία σὲ ἀτομικὴ ἠθικὴ ποὺ κλείνει τὰ μάτια στὴν κοινωνικὴ ἀδικία καὶ στὶς κάθε εἴδους διακρίσεις, κοινωνικές, ταξικές, φυλετικές, μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων.

Ἄλλη μορφὴ ἐπιλεκτικότητας ἐκδηλώνεται ὅταν στὸ ὄνομα τῆς ἑκάστοτε “νεωτερικότητας” λύονται  ἢ ὑποβαθμίζονται ἐντολὲς ποὺ φαίνονται “παρωχημένες”.

Ὑπάρχει, βέβαια, καὶ ἡ ἀρχὴ τῆς οἰκονομίας, βασικὴ ἐκδήλωση τῆς χριστιανικῆς ἀγάπης πρὸς τὸν ἄνθρωπο, βάσει τῆς ὁποίας λαμβάνονται ὑπόψη καταστάσεις δύσκολες. Μὲ χαρακτηριστικὸ παράδειγμα τὸν 2ο καὶ τὸν 3ο γάμο ποὺ ἐπιτρέπει ἡ Ἐκκλησία μας. Ὅμως, ἄλλο οἰκονομία καὶ ἄλλο γενικευμένη ἀπόκλιση, ἰδίως σὲ θέματα ἀρχῆς.

Ὁ σεβασμὸς στὴν ἀνθρώπινη ζωὴ ἀνεξαρτήτως διακρίσεων εἶναι χαρακτηριστικὸ πεδίο ὅπου ἐκδηλώνονται οἱ διαφορετικὲς τάσεις τοῦ έπιλεκτικοῦ Χριστιανισμοῦ.

Γιάννης Ζερβός