ΣΑΡΑΝΤΑ ΠΈΝΤΕ ΧΡΌΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ «ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ» ΠΡΏΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Του Ιωάννη Γ. Μαύρου

Πέρα από τις διαπιστώσεις (βλ. άρθρο του Στάθη στο χθεσινό Ποντίκι με τίτλο «Το παράδοξο συνεχίζει την πορεία του μέσα στο αδιέξοδο») και ορμώμενος από το γεγονός ότι τα «λοιπά» μικρά κόμματα που δεν εκπροσωπούνται στην Ευρωβουλή ξεπερνούν το 20% των ψήφων, θα προχωρήσω σε ορισμένες αξιολογήσεις και σε μια πρόταση. Προηγουμένως όμως επιτρέψτε μου δυό λόγια για τον εαυτό μου για όσους δεν με ξέρουν και μια σύντομη αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν.
Αφετηρία μου είναι πάντα η θέση ότι βρισκόμαστε υπό νέα κατοχή, ότι το πολιτικό σύστημα, αποτελώντας «καθεστώς», είναι η καρδιά του προβλήματος, και ότι σαρανταπέντε χρόνια μετά την «Μεταπολίτευση» πρώτο ζητούμενο παραμένει η Δημοκρατία.
Έχοντας πιστέψει ότι η Αριστερά μπορούσε και όφειλε να αναλάβει ρόλο βασικής Αντιπολίτευσης, πιάνοντας το νήμα της ΕΔΑ του 1958, διεκδίκησα και υποστήριξα την ίδρυση του Συνασπισμού το 1989, με τον οποίο και πολιτεύθηκα ως ανεξάρτητος στην Β’ Αθηνών. Συμμετείχα, πάντα ως ανεξάρτητος, στην ίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ μέσα από τον Χώρο Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς από το 2002 ως το 2004 ώσπου, από το 2007 και μετά έφτασα να δηλώνω ότι δεν είμαι πιά αριστερός γιατί παραμένω επαναστάτης. Πίστευα και πιστεύω ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια νέα Εθνική Αντίσταση και με αυτό το πνεύμα συμμετείχα τόσο στο Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα όσο και στην ΣΠΙΘΑ από το 2010. Μόνο όταν αυτή απέτυχε να συγκροτήσει κίνημα απελευθέρωσης και ναυάγησαν οι προσπάθειες δημιουργίας του διαδόχου κινήματος ΕΛ.ΛΑ.Δ.Α. υποστήριξα την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε Αξιωματική Αντιπολίτευση, ασκώντας κριτική στην επιδίωξη «Κυβέρνησης της Αριστεράς» καθώς και στην πολιτική του ως Κυβέρνησης, κυρίως για την «διαπραγμάτευση» για το δημόσιο χρέος και την πάση θυσία παραμονή μας στο Ευρώ. Πίστεψα ότι η προκήρυξη του Δημοψηφίσματος του 2015 σήμαινε ότι, παρ’ όλα τα λάθη που διεπράχθησαν μέχρι τότε, υπήρχε εκ μέρους του Πρωθυπουργού και της ηγετικής ομάδας η βούληση να υπηρετήσουν την εντολή του Ελληνικού Λαού και ήλπιζα ότι θα χρησιμοποιούσαν το ισχυρό διαπραγματευτικό όπλο που συνιστούσε το συντριπτικό ΟΧΙ του 62%, το οποίο, υπό τις συνθήκες που τότε επικρατούσαν, διατράνωνε το πείσμα και τη διάθεσή του να αγωνιστεί, πιστός στις καλύτερες παραδόσεις του. Η συνέχεια είναι βέβαια γνωστή. Η εντολή προδόθηκε εντός εικοσιτεσσάρων ωρών με το πραξικόπημα Τσίπρα-Παυλόπουλου που ‘μετέτρεψε’, με την κάλυψη των αρχηγών των υπολοίπων κομμάτων, πλήν ΚΚΕ και ΧΑ, το μεγάλο ΟΧΙ στο επονείδιστο «ναι σε όλα». Η υποτιθέμενη δεκαεπτάωρη «διαπραγμάτευση» των Βρυξελλών δεν αφορούσε παρά το φύλλο συκής που απεγνωσμένα επιζητούσε ο Τσίπρας προκειμένου να επιστρέψει «αξιοπρεπώς» στην Ελλάδα, πράγμα που του αρνήθηκαν οι επικυρίαρχοι και έτσι φτάσαμε στο τρίτο και χειρότερο μνημόνιο. Έστω καθυστερημένα, ο ΣΥΡΙΖΑ αντέδρασε, τόσο σε επίπεδο Κυβέρνησης και Κοινοβουλευτικής Ομάδας όσο και σε επίπεδο Κεντρικής Επιτροπής, η οποία μάλιστα πλειοψηφικά εξέφρασε την αντίθεσή της και απαίτησε την διεξαγωγή Συνεδρίου. Ενώπιον του ενδεχομένου να απορριφθεί από το κόμμα η άνευ όρων συνθηκολόγηση των Βρυξελλών ο Τσίπρας προχώρησε σε δεύτερο, κομματικό αυτή τη φορά, πραξικόπημα προκηρύσσοντας τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015. Αυτό συνιστούσε κατάλυση της κομματικής νομιμότητας, κατάργηση ουσιαστικά του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος από εκείνη τη στιγμή συνέχισε να υπάρχει μόνο κατ’ όνομα και χάρις στο γεγονός ότι οι διαφωνούντες τον εγκατέλειψαν προκειμένου να συμμετάσχουν στις εκλογές ως ΛΑΕ.
Έτσι έκλεισε ουσιαστικά και άδοξα η παρένθεση που άνοιξε τον Ιανουάριο του 2015, με αποτέλεσμα να ενσωματωθεί σε χρόνο ρεκόρ ο -ψευδεπίγραφος πιά- ΣΥΡΙΖΑ στο σύστημα ως ‘αριστερός’ πυλώνας ενός νέου δικομματισμού στην υπηρεσία της πολιτικής των ιμπεριαλιστών και των ξένων και ντόπιων κεφαλαιοκρατών. Η Χώρα έκτοτε δεν είχε και δεν έχει ουσιαστικά ούτε Κυβέρνηση ούτε και Αντιπολίτευση ικανή να προτείνει αξιόπιστη πολιτική, εναλλακτική σ’αυτή που της έχει επιβληθεί εδώ και εννέα χρόνια και της οποίας οι εκάστοτε «κυβερνώντες» είναι μόνο οι διαχειριστές.
Έτσι φτάσαμε στο προχθεσινό αποτέλεσμα με την μεγάλη αποχή, τα άκυρα και τα λευκά, που αντανακλούν και την πεποίθηση πολλών πως «όλοι τους είναι ίδιοι» και ότι «δεν αλλάζει τίποτα με τις εκλογές». Εκτός από την ισχυρή αποδοκιμασία του λεγόμενου ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα προσωπικά και την ανάδειξη της ΝΔ υπό τον Μητσοτάκη σε διάδοχη κατάσταση, παρατηρούμε το ΚΙΝΑΛ και το ΚΚΕ να πασχίζουν να συντηρούν απλώς δυνάμεις, το μέν πρώτο αποσκοπώντας σε ρόλο συμπληρωματικό, το δε δεύτερο αρκούμενο στην περήφανη απομόνωσή του και, τέλος, την αναδιάταξη του δεξιού και ακροδεξιού λαϊκισμού με την πτώση της ΧΑ και την ανάδειξη της «Ελληνικής Λύσης» και άλλων μικρότερων δυνάμεων.
Τι γίνεται όμως με τον «δικό μας» χώρο, αυτόν του δημοκρατικού πατριωτισμού, αυτού που εκδηλώθηκε περίτρανα με το ΟΧΙ του 2015 και τα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία και τη Δημοκρατία του 2018 και 2019; Πώς επιτρέπουμε στο κομματικό σύστημα να μας πολυδιασπά, με αποτέλεσμα να αυτοακυρωνόμαστε; Και καλά, υπό συνθήκες ‘κανονικότητας’, όπως αυτές περασμένων δεκαετιών, που είχαμε –ή νομίζαμε ότι είχαμε- την πολυτέλεια να προτάσσουμε τις ιδεολογικοπολιτικές μας διαφορές και τους προσωπικούς ή κομματικούς μας εγωϊσμούς, αλλά σήμερα; Μετά από εννέα χρόνια μνημόνια και επιτροπεία, εννέα χρόνια εσχάτης προδοσίας; Τόσο ανεπίδεκτοι και άφρονες είμαστε, τόσο άξιοι της μοίρας μας; Και αν ήταν μόνο η δική μας μοίρα λίγο θα ενδιέφερε αλλά είναι αυτή των παιδιών μας και των παιδιών των παιδιών μας, απέναντι στα οποία δεν έχουμε δικαίωμα να συμπεριφερόμαστε με τέτοια ανευθυνότητα, με τέτοια μικροψυχία.
Πρέπει να ντρεπόμαστε!
Έχουμε τεράστιες ευθύνες –δια πράξεων και παραλείψεων- για το ότι φτάσαμε εδώ που φτάσαμε και συνεχίζουμε το βιολί μας σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Αν δεν αναγνωρίσουμε ότι είμαστε μέρος του προβλήματος, καρδιά του προβλήματος, δεν θα γίνουμε ποτέ μέρος της λύσης. Αν το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα δεν μας ταρακουνήσει εκ βάθρων, αν δεν αισθανθούμε και δεν εννοήσουμε ότι αποτελεί μια σαφή απόρριψη εκ μέρους της συντριπτικής πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού όλων ημών, τότε δεν έχουμε καμιά ελπίδα σωτηρίας. Δεν υποτιμώ τους αγώνες όλων μας, ούτε τις χιλιάδες, τις δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες ψήφους που λάβαμε στις πρόσφατες εκλογές αλλά θυμώνω με τον εφησυχασμό και την αυταρέσκεια, την έλλειψη αυτοκριτικής, το ιδιότυπο βόλεμα στο περιθώριο των εξελίξεων, στο περιθώριο της Ιστορίας, αφήνοντας τη Χώρα έρμαιο στα χέρια ιδιοτελών και ανικάνων, αρκούμενοι στη σωτηρία της ψυχής μας, όπως βαυκαλιζόμαστε, μοιραίοι και αδύναμοι να υπερβούμε τα σύνδρομα της ήττας.
Οφείλουμε και μπορούμε πολλά περισσότερα.
Δεν πολεμάμε για την τιμή των όπλων μόνο.
Ας κρίνουμε εαυτούς με αυστηρότητα, με κριτήριο τι απαιτούν οι περιστάσεις, τι κάνουμε και τι μπορούμε να κάνουμε.
Μ’ αυτά υπ’ όψιν, απευθύνομαι πρώτα στους συντρόφους * με τους οποίους μοιραστήκαμε βιώματα, με τους οποίους μαλώσαμε και αγαπηθήκαμε, παλέψαμε, ιδρώσαμε, ματώσαμε, δακρύσαμε…
Έπειτα στους συναγωνιστές * που βρεθήκαμε και συμπορευθήκαμε σε κόμματα και παρατάξεις, σε δρόμους και σε πλατείες, σε συνελεύσεις και επιτροπές ή ακόμα και σε ανταλλαγές σκέψεων και λέξεων διαδικτυακά.
Όλοι τους είναι επώνυμοι κι ας μείνουν εδώ ανώνυμοι…
Απευθύνομαι όμως επώνυμα στον Γιώργο και τους φίλους στο Άρδην, στον Παναγιώτη, τη Νάντια και τους φίλους στη ΛΑΕ, στο ΔΗΚΚΙ και τη Χριστιανική Δημοκρατία, στον Μίκη, τον Δημήτρη, τον Γιώργο και όλους στη ΣΠΙΘΑ, τη Ζωή και την Πλεύση, στον Νότη και τον Άλλο Δρόμο, στον Αλέξη και την Όρθια Ελλάδα, στους φίλους του ΕΠΑΜ, του παρελθόντος και του παρόντος, στον Βαγγέλη και τα μέλη της Επιτροπής για Δημοψήφισμα για τη Συμφωνία των Πρεσπών, στους φίλους στους ΑΝΕΛ, ακόμη και στον Πάνο κι’ ας μ’ έχει πολύ στεναχωρήσει, στον Ανδρέα και την Ελεύθερη Πατρίδα, στους συναγωνιστές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, κι’ ας διαφωνούμε σε πολλά και βεβαίως στο ΜΕΡΑ-25 και τον Γιάνη, για τον οποίο δεν ισχύουν τα όσα αυστηρά προανέφερα. Θα ήθελα όμως να διαβάσω το βιβλίο του και να ακούσω την αυτοκριτική του και πώς απαντάει στην σκληρή -και μήπως κάπως άδικη- κριτική του πρώην συνεργάτη του Δημήτρη.
Απευθύνομαι στον Βασίλη και στους φίλους στην Ένωση Κεντρώων, με την οποία με συνδέουν συναισθηματικοί δεσμοί καθώς και το ανεξάρτητο φρόνημα και το πείσμα και κοινές ηθικές αξίες που υπερισχύουν των όποιων ιδεολογικοπολιτικών μας διαφορών.
Απευθύνομαι, τέλος, σε όλους όσους αγαπούν την Ελλάδα, και αγωνίζονται για το Δίκιο και τη Λευτεριά, όσους πιστεύουν στη Δημοκρατία, την Αριστεία, την Αρετή
ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΑΛΩ προτάσσοντας το μείζον, που είναι η σωτηρία της Πατρίδας, η ανάκτηση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας και η απελευθέρωση της Χώρας και η Ανάσταση του Λαού και του Έθνους, να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων και
ΝΑ ΣΥΝΕΛΘΟΥΜΕ ΑΜΕΣΑ για να διαβουλευθούμε μέχρι να συγκροτήσουμε επιτέλους το Απελευθερωτικό Μέτωπο που θα διεμβολίσει το ασφυκτικό πολιτικό σκηνικό και θα βάλει τη Χώρα σε ρότα Σωτηρίας και Αναγέννησης. Ως πρώτο βήμα να συγκροτήσουμε ενιαίο ψηφοδέλτιο (προτείνω ως τίτλο ΜΕΤΩΠΟ ΝΕΑΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ή απλά ΝΕΑ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ) και να κηρύξουμε νέο ΑΝΕΝΔΟΤΟ ΑΓΩΝΑ, επικαλούμενοι το Άρθρο 120 του Συντάγματος, το οποίο πρέπει πρώτα να υπερασπιστούμε και μετά να αναθεωρήσουμε εκ βάθρων.
Το εγχείρημα δεν είναι απλά δύσκολο, είναι τιτάνιο αλλά δεν είναι ακατόρθωτο. Απέναντί μας έχουμε το παγκόσμιο «σύστημα» που θέλει την Ελλάδα, όπως και όλα τα έθνη, στα τέσσερα. Εμείς όμως έχουμε πρόσθετες δυσκολίες λόγω ιστορίας και γεωγραφίας, έχουμε όμως επίσης και τεράστιες δυνατότητες που πηγάζουν από τον Ελληνισμό εντός μας και εκτός μας αλλά και τον φιλελληνισμό όπου γης. Το «σύστημα» δεν είναι παντοδύναμο. Είναι ηθικά χρεοκοπημένο και πολιτικά και οικονομικά νοσεί βαθύτατα. Το μεγαλύτερο στήριγμά του είναι η δική μας αδυναμία και έλλειψη αυτοπεποίθησης.
Ας αναλάβουμε λοιπόν τις ευθύνες μας και ας επιστρατεύσουμε όλες μας τις εφεδρείες στον αγώνα για την απελευθέρωση και αναγέννηση της Χώρας και του Λαού μας.
Με τη βοήθεια του Θεού θα νικήσουμε!
Ο Ιωάννης Γ. Μαύρος είναι γιος του αειμνήστου Γεωργίου Μαύρου και ενεργό μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας
pyrna@otenet.gr

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ 30.5.2019

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *
You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>