Καί ποιός εἶναι ὁ καρπός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; Ἄς ἀκούσουμε τόν Παῦλο:«Ὁ καρπός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος», λέει, «εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ χαρά, ἡ εἰρήνη» (Γαλ. 5, 22). Πρόσεχε τήν ἀκρίβεια τῶν λέξεων καί τή σειρά τῆς διδασκαλίας. Ἔβαλε πρώτη τήν ἀγάπη καί ὕστερα ἀνάφερε τά ἄλλα. Φύτεψε τό δένδρο καί ὕστερα τόν καρπό. Ἔβαλε τά θεμέλια καί ὕστερα πρόσθεσε τήν οἰκοδομή. Ἄρχισε ἀπό τήν πηγή καί ὕστερα ἔφθασε στούς ποταμούς.

 Πράγματι δέν μποροῦμε νά αἰσθανθοῦμε πρῶτα τή χαρά, ἄν δέ θεωρήσουμε πρῶτα ὅτι εἶναι δική μας ἡ χαρά τῶν ἄλλων καί ἄν δέ λογαριάσουμε ὅτι εἶναι δικά μας τά ἀγαθά τῶν συνανθρώπων μας. Καί αὐτά δέν εἶναι δυνατό ποτέ νά φανοῦν ἀπό τίποτε ἄλλο, ἄν δέ μᾶς κυριέψει ἡ δύναμη τῆς ἀγάπης. Ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ ρίζα, ἡ πηγή καί ἡ μητέρα ὅλων τῶν ἀγαθῶν. Γιατί πράγματι σάν ρίζα κάνει νά βλαστήσουν ἄπειρα κλαδιά ἀρετῆς, σάν πηγή βγάζει πολλά νερά καί σάν μητέρα σφίγγει μέσα στήν ἀγκαλιά της ἐκείνους πού καταφεύγουν σ᾿ αὐτήν. Αὐτό ἀκριβῶς γνωρίζοντας καί ὁ μακάριος Παῦλος ὀνόμασε τήν ἀγάπη καρπό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. (Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ-Ἱστοσελίδα Ἱ. Μονῆς Τιμίου Προδρόμου Καρέα)

Στὶς μέρες μας ποὺ ἡ ἀπειλὴ πολέμου εἶναι ἀνεβασμένη, τόσο γιὰ τὴ χώρα μας, ὅσο καὶ σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο, ἡ εἰρήνη, καρπὸς κι ἐκείνη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, στὴ στέρεη βάση τῆς χριστιανικῆς ἀγάπης, εἶναι κατεξοχὴν ζητούμενο.

Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ὑμνογραφία τῆς ἡμέρας, συγκρίνει τὸν διχασμὸ ποὺ ἐπῆλθε ἀπὸ τὴν πολυγλωσσία ποὺ προκάλεσε τὸ χτίσιμο τοῦ πύργου τῆς Βαβέλ, μὲ τὴν ἑνότητα ποὺ ἐπῆλθε μὲ τὴν ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος:

“Ὅτε καταβὰς τὰς γλώσσας συνέχεε, διεμέριζεν ἔθνη ὁ Ὕψιστος, ὅτε τοῦ πυρὸς τὰς γλώσσας διένειμεν, εἰς ἑνότητα πάντας ἐκάλεσε, καὶ συμφώνως δοξάζομεν τὸ πανάγιον Πνεῦμα”. 

Δὲν ἐπιβλήθηκε μία “ἱερὴ γλώσσα”, ἐφεύρημα μεταγενέστερο τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν, ξένο πρὸς τὴ χριστιανικὴ διδασκαλία. Ὅλες οἱ γλῶσσες χωρὶς διάκριση, ἔγιναν ἐν δυνάμει μέσα διάδοσης τῆς χριστιανικῆς ἀλήθειας. Κι ὁ κάθε λαὸς ἀπέκτησε τὴν εὐκαιρία καὶ τὴ δυνατότητα νὰ ἔχει πρόσβαση σ’ αὐτήν.

Ἡ γνώση περισσότερων γλωσσῶν, ἡ πολυγλωσσία ποὺ προέκυψε μὲ τὴν ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἔγινε μέσο γιὰ τὴν ἑνότητα τοῦ κόσμου. Ἀναδεικνύει τὴν χριστιανικὴ ἀντίληψη ἑνὸς κόσμου, ὅπου οἱ ἄνθρωποι θὰ ζοῦν ἀδελφωμένα, χαρούμενα καὶ εἰρηνικά, μακριὰ ἀπὸ πολέμους.

Ὅπως ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τόνιζόταν στὴ διακήρυξή τῆς Χ.Δ,  τοῦ 1955, ” Ἡ Χριστιανικὴ Δημοκρατία πιστεύει ἀπόλυτα στήν εἰρήνη μεταξὺ τῶν λαῶν καὶ θὰ καταβάλει ὅλες της τὶς προσπάθειες γιὰ νὰ γίνει ἡ Ἑλλὰς ἐργάτης καὴ κῆρυξ τῆς εἰρήνης, τῆς συνεργασίας καὶ τῆς κατανοήσεως μεταξὺ ὅλων τῶν ἐθνῶν, ἀσχέτως σνασπισμῶν καὶ διπλωματικῶν κατασκευασμάτων” .

Ἡ θέση αὐτὴ δὲν ἀντιγράφει ἄλλους, ἀλλὰ εἶναι σὲ εὐθεῖα ἀναφορὰ μὲ τὴ χριτιανικὴ διδασκαλία.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *
You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>