Η τεχνολογία της αναγνώρισης του dna, του γενετικού υλικού που ταυτοποιεί τον κάθε άνθρωπο, έχει βοηθήσει τις τελευταίες δεκαετίες να διαλευκανθούν εγκληματικές υποθέσεις για χρόνια ανεξιχνίαστες, αλλά και να δικαιωθούν αθώοι άνθρωποι που ήταν φυλακισμένοι για χρόνια λόγω δικαστικής πλάνης. Μιας πλάνης που τις περισσότερες φορές έχει τη ρίζα της στην κοινωνική προκατάληψη. Στον 57χρονο κρατούμενο των αγροτικών φυλακών Κασσάνδρας, η αστυνομία βρήκε τον ιδεώδη “ένοχο”, τον οποίο το άτυχο θύμα του βιασμού “αναγνώρισε” ενώ τελούσε σε σύγχυση. Η ανάλυση του dna απέδειξε ότι δεν ήταν εκείνος ο δράστης. Στο μεταξύ, ο πραγματικός δράστης, που ταυτοποιήθηκε μέσω του dna, πρόλαβε να εξαφανιστεί…   

Προηγουμένως, σωφρονιστικός υπάλληλος κατέθεσε ότι ο αρχικός κατηγορούμενος ήταν μαζί του την ώρα του εγκλήματος. Έτσι επισπεύσθηκαν οι έρευνες. Τίθεται το ερώτημα: Εάν δεν υπήρχε η τεχνολογία της ταυτοποίησης του ανθρώπου μέσω του dna, θα είχε ξεμπερδέψει έτσι γρήγορα ο αθώος; Η ιδιότητα του κρατουμένου, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι φυσιογνωμικά θύμιζε τον δράστη,  τον κατέστησε μοναδικό ύποπτο. Οι λανθασμένες διαδικασίες, με τις οποίες οδηγήθηκε το θύμα σε αναγνώριση, στήριξαν προς στιγμή την κατηγορία. Μέχρι να βρεθεί άκρη, ο πραγματικός δράστης πρόλαβε να εξαφανιστεί.

Αυτό δεν θα είχε γίνει, αν πριν απαγγελθούν κατηγορίες, είχε ανακριθεί και εκείνος, ο οποίος ήταν βοσκός της περιοχής. Όχι μόνον ένας αθώος κατηγορήθηκε άδικα, αλλά και ο δράστης πρόλαβε να διαφύγει.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *
You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>