Το Γραφείο Τύπου της Χ.Δ. εξέδωσε κατά την 06/12/2018 την ακόλουθη ανακοίνωση:
10 χρόνια συμπληρώνονται ήδη από τα φοβερά γεγονότα της 6ης Δεκεμβρίου 2008, τα οποία στιγμάτισαν εντονότατα την ελλαδική κοινωνία. Ο Αλέξης Γρηγορόπουλος, μαθητής μόλις 15 ετών πυροβολήθηκε και θανατώθηκε από τον 37χρονο Ειδικό Φρουρό Επαμεινώνδα Κορκονέα.
Το γεγονός αυτό αποτέλεσε την αφορμή, σε μία περίοδο που σιγόβραζε μια γενικότερη αγανάκτηση για ένα καλπάζοντα προμνημονιακό νεοφιλελευθερισμό αλλά και λανθάνοντα αυταρχισμό να πυροδοτηθεί μια εξέγερση η οποία χαρακτηρίστηκε και από αδιέξοδη και τυφλή βία και την αναίτια πρόκληση εκτεταμένων καταστροφών στο κέντρο της Αθήνας και αλλού.

Ταυτόχρονα αναδείχθηκε το πρόταγμα της αυταξίας της ανθρώπινης ζωής ως υπέρτατου αγαθού καθώς και η αντίσταση στην αλαζονεία της εξουσίας για την οποία τόσο καθαρά είχε μιλήσει ο ίδιος ο Χριστός στους μαθητές Του: «Οἴδατε ὅτι οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν· οὐχ οὕτω δὲ ἔσται ἐν ὑμῖν».
Στις μέρες μας παρουσιάζεται έντονη μια άλλη ενεργοποίηση της μαθητικής νεολαίας. Μετά από πολλά χρόνια είναι αξιοσημείωτο και εκπλήσσει το γεγονός ότι οι εθιμικές κατ’ έτος μαθητικές κινητοποιήσεις φέτος έχουν σε πλείστες περιπτώσεις πατριωτικά αιτήματα με δημοκρατικό χαρακτήρα σχετικά με τη συμφωνία των Πρεσπών και το όνομα της Μακεδονίας κι όχι τον στενό συντεχνιασμό των συνήθων μαθητικών αιτημάτων τα οποία αποτελούν προκάλυμμα για «χάσιμο μαθημάτων». Βέβαια σε αυτή τη συγκυρία προσπάθησε να παρέμβει και να ποδηγετήσει τα αιτήματα αυτά η Χρυσή Αυγή διαχέοντας με όλα τα μέσα επικοινωνίας τον φασιστικό λόγο της έτσι ώστε αυτός να είναι κυρίαρχος στα συνθήματα των μαθητών πράγμα που δυστυχώς κατάφερε σε αρκετές περιπτώσεις. Από την άλλη οι κυβερνώντες έκαναν τα πάντα για να δυσφημήσουν τέτοιου είδους αιτήματα μαθητών τα οποία ως γνωστόν δεν είναι στην «πολιτική τους κουλτούρα».
Σε κάθε περίπτωση, τόσο στην εξέγερση του 2008 όσο και στις κινητοποιήσεις του 2018 διακρίνεται, με διαφορετικό τρόπο, η κραυγή της νέας γενιάς:
• για το μέλλον για το οποίο προετοιμάζει το σχολείο, ως (τουλάχιστον εν μέρει) μηχανισμός αναπαραγωγής του υπάρχοντος κοινωνικού συστήματος
• για τα αδιέξοδα της κοινωνίας της οποίας προετοιμάζεται να γίνει μέλος.
Μιας κοινωνίας, η οποία, πατώντας σε «κενό νοήματος», προετοιμάζει τα μέλη της να γίνουν εξαρτήματα μιας μηχανής η οποία καταδαπανά τόσο τις σωματικές όσο και τις ψυχικές τους δυνάμεις, προσφέροντάς τους ψιχία έναντι της απεμπόλησης της συνείδησής τους, και αναγκάζοντάς τους να εργάζονται σε δουλειές που αποστρέφονται και που δε συνιστούν έκφραση της θεόσδοτης δημιουργικής ορμής τους, για γλίσχρα μεροκάματα. Τέλος, μιας κοινωνίας, που, όταν «παραβαίνουν» τους νόμους της, τους επαναφέρει στην «κανονικότητα» με τους διάφορους αστικούς και «επιστημονικούς» μηχανισμούς της.
Αυτήν την κραυγή αγωνίας αξίζει να αφουγκραστούμε προσεκτικά και να αλλάξουμε πλεύση έμπρακτα, οικοδομώντας μιαν όλως άλλη κοινωνία, όπου ο άνθρωπος θα μπορεί να αναπτύσσει ελεύθερα τις δημιουργικές του δυνάμεις, προσφέροντας ταυτόχρονα στον συνάνθρωπο και την κοινωνία και όπου θα λαμβάνει ανάλογα με τον κόπο και τις ανάγκες του και δε θα καθίσταται νόμιμα αντικείμενο εκμετάλλευσης και αρπαγής του δίκαιου μισθού του. Μία τέτοια κοινωνία θα είναι ακριβώς αυτό για το οποίο μίλησε και έντονα προέτρεψε ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στην 11η ομιλία του στις Πράξεις των Αποστόλων, δηλαδή «μεταφορά του ουρανού στη γη».

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *
You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>