Τόσο κρατικός σοσιαλισμός, όσο και ο καπιταλισμός προδίδουν το ιδεώδες της ελευθερίας, σύμφωνα με την Λέα Ιπι (Lea Ypi-ΦΩΤΟ) γεννημένη στα Τίρανα το 1979 και σήμερα καθηγήτρια Πολιτικής Θεωρίας στο “London School of Economics”.
Κάνει λόγο για «μια διπλή προδοσία» σε μια συνέντευξή της στον γαλλικό ιστότοπο των ιδεών, La vie des idées:
«Είναι η προδοσία του κρατικού σοσιαλισμού, δηλαδή του υπαρκτού σοσιαλισμού, σε σχέση με το σοσιαλιστικό ιδεώδες, το οποίο σκόπευε να υπερβεί τα όρια του καπιταλισμού και να υλοποιήσει μια ιδέα ελευθερίας για όλους. Είδαμε ότι οι κρατικοί σοσιαλισμοί υπήρξαν μια μορφή καταπίεσης από τα κόμματα και τις γραφειοκρατίες, όπου τα ιδεώδη ελευθερίας, που χαρακτήριζαν τα αντιτιθέμενα στον καπιταλισμό σοσιαλιστικά κινήματα, δεν υλοποιήθηκαν.
Από την άλλη μεριά, μετά την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων είδαμε μια επιστροφή στον χωρίς όρια καπιταλισμό, όπου η οικονομική εξουσία συγκεντρώνει τα πάντα, όπου έχουμε μια πολιτική επιστροφή στη λιτότητα και τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα χάνουν την αντίληψη κοινωνικής χειραφέτησης, που χαρακτήριζε τον σοσιαλισμό, και περιορίζονται στο να σκέφτονται τη νομική υλοποίηση του καπιταλισμού και να διευκολύνουν τα κέρδη ορισμένων. Πρόκειται επομένως και πάλι για ένα σύστημα στο οποίο δεν υπάρχει η δυνατότητα να υλοποιηθεί η ελευθερία για όλους».
Ως εναλλακτική λύση προτείνει τον “ηθικό σοσιαλισμό”, “ένα εναλλακτικό όραμα για έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο στον οποίο εκδηλώνονται τα όρια τόσο του καπιταλισμού όσο και του έθνους-κράτους”.
Θεωρεί ότι η βάση για ένα τέτοιο όραμα μπορεί είναι οι αρχές του Διαφωτισμού, με τη λογική ότι ” η ελευθερία του Διαφωτισμού, η ελευθερία του λόγου, είναι μια ελευθερία που προσπαθεί να συνδέσει το άτομο με την κοινωνία, με τη συλλογικότητα. Είναι μια ελευθερία που γίνεται αντιληπτή ως ηθική ευθύνη και όχι μόνο ως ελευθερία του εγωισμού που αναγορεύεται σε σύστημα, όπως τη βρίσκουμε στα καπιταλιστικά συστήματα” . Προτείνει προτείνει να επανασυνδεθούμε με την πνευματική κληρονομιά του Διαφωτισμού, για να θεμελιώσουμε το ιδεώδες του σοσιαλισμού πάνω σε ηθικές βάσεις.
Η ΧΔ έχει εξ αρχής διακηρύξει ότι το πρόβλημα του ανθρώπου είναι πρωτίστως πνευματικό και σε πνευματική βάση μπορεί να βρεθεί η λύση του. Συμφωνούμε ότι μόνο σε βάσεις πνευματικές μπορεί να στηριχθεί μια δίκαιη και ελεύθερη κοινωνία.
Γεγονός είναι ότι ο Διαφωτισμός έχει παραλάβει αξίες χριστιανικές, οι οποίες όμως μεταλλάσσονται και αποδυναμώνονται έξω από το πλαίσιο της χριστιανικής διδασκαλίας, με τον άνθρωπο ξεκομμένο από το Θεό σε μία ατομική ελευθερία ψευδεπίγραφη και ευάλωτη σε κάθε μορφής δουλεία. Διότι προϊόντα του Διαφωτισμού ήταν ο Άνταμ Σμιθ και ιδίως ο Μπέρναρντ ντε Μάντεβιλ, με τον τελευταίο να διακηρύσσει ότι οι αρετές είναι τροχοπέδη για την ανάπτυξη της κοινωνίας. Όπως και ο “αυταρχισμός της αγοράς” και της ” πολιτικής που δεν προσφέρει εναλλακτική επιλογή συστήματος” τα οποία ορθώς επικρίνει η κα Ίπι. Η οποία διατείνεται ότι η ελευθερία του Διαφωτισμού “Είναι μια ελευθερία που γίνεται αντιληπτή ως ηθική ευθύνη και όχι μόνο ως ελευθερία του εγωισμού που αναγορεύεται σε σύστημα, όπως τη βρίσκουμε στα καπιταλιστικά συστήματα”. Όμως, όπως υπενθυμίζει το “Λευκό Ρόδο” στο 4ο φυλλάδιο: “Ο άνθρωπος είναι σίγουρα ελεύθερος, αλλά χωρίς τον αληθινό Θεό είναι ανυπεράσπιστος απέναντι στο κακό. Είναι ένα καράβι χωρίς πηδάλιο, στο έλεος της καταιγίδας, ένα βρέφος χωρίς τη μητέρα του, ένα σύννεφο που διαλύεται στον αέρα”. Στην ελευθερία του Διαφωτισμού, η ηθική ευθύνη εύκολα υποκύπτει στην “ελευθερία του εγωισμού”, που είναι και η βάση της ατομοκρατούμενης κοινωνίας.
Η κα Ίπι εξαίρει το όραμα του “Μανιφέστου του Βεντοτένε”, το στρατόπεδο κρατουμένων στη φασιστική Ιταλία, όπου οι δημοκράτες Αλτιέρο Σπινέλι και Ερνέστο Ρόσι έγραψαν το μανιφέστο για μια μετα-καπιταλιστική και κοσμοπολιτική Ευρώπη, το οποίο αργότερα ενέπνευσε τη δημιουργία ευρωπαϊκών θεσμών, ως ιδεώδες πλαίσιο για την εφρμογή του οράματός της.
Οι ίδιοι “ευρωπαϊκοί θεσμοί” που σήμερα αποτελεούν το ιδεώδες πλαίσιο εφαρμογής του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού τον οποίον ορθά καταδικάζει.
Όπως έχουμε παλαιότερα αναδείξει, από το Σεπτέμβριο του 1992 ο Γάλλος νεοφιλελεύθερος πολιτικός και πρώην υπουργός της Δεξιάς Αλαίν Μαντλέν, προπαγανδίζοντας τις ευτυχείς συνέπειες της συνθήκης του Μάαστριχτ που μόλις είχε υπογραφεί. Χαρακτηριστικό είναι το δημοσίευμα στην εφημερίδα “Μοντ” (6.9.1992), με τίτλο. “Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΣΥΝΘΗΚΗΣ ΤΟΥ ΜΑΑΣΤΡΙΧΤ. Ο κ. ΜΑΝΤΛΕΝ ΥΠΟΓΡΑΜΜΙΖΕΙ “ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΗ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΜΑΑΣΤΡΙΧΤ”.
“Για να πείσει τους επιφυλακτικούς στο δικό του στρατόπεδο, [ο κ. Μαντλέν] αποφάσισε το Δημοκρατικό Κόμμα [PR- του οποίου ηγείτο] να επικεντρώσει την εκστρατεία του στον εορτασμό των φιλελεύθερων αρετών της Ευρώπης του Μάαστριχτ. Ο κ. Madelin έδωσε μια πρόγευση την Παρασκευή, διαβεβαιώνοντας ότι “Η ευρωπαϊκή οικοδόμηση φέρει μια όμορφη φιλελεύθερη υπόσχεση.” Το Μάαστριχτ, πρόσθεσε, λειτουργεί ως ασφάλεια ζωής για να αποφευχθεί η επιστροφή στην…..αγνή και σκληρή σοσιαλιστική εμπειρία του 1981-1983 [των πρώτων χρόνων της σοσιαλιστικής διακυβέρνησης Μιτεράν]. Η Ευρώπη επιβάλλει περιορισμούς,αλλά αυτοί είναι ευτυχείς περιορισμοί γιατί είναι περιορισμοί φιλελεύθεροι.”
ΠΗΓΗ: Εφημερίδα των Συντακτών
