Ο εκφραστής της “ακροκεντρώας” τάσης του Εργατικού Κόμματος της Μεγάλης Βρετανίας Κιρ Στάρμερ αντικαταστάθηκε ως Πρωθυπουργός υπό την πίεση της λαϊκής κατακραυγής από τον Άντι Μπέρναμ, ο οποίος φαίνεται να προχωρά σε πιο κοινωνική πολιτική, με ανατροπη των ιδιωτικοποιήσεων των κοινωφελών υπηρεσιών που έγιναν στα πλαίσια της νεοφιλελεύεθρης λογικής του θατσερισμού. Χάρη στο “Μπρέξιτ” , η Μεγάλη Βρετανία έχει αποκαταστήσει πλήρως την εθνική της κυριαρχία και δεν δεσμεύεται από τις νεοφιλελεύεθρες κατευτθύνσεις των Βρυξελλών. Αξολουθεί το σχετικό άρθρο του Κώστα Κουτσουρέλη στη “Χ” της 27.8.2026 με τον πιο πάνω τίτλο.      

του Κώστα Κουτσουρέλη

Μετά από μισό αιώνα οικονομικής και, πρωτίστως, κοινωνικής αυτοχειρίας, η Βρετανία επιστρέφει στο common sense, στην κοινή λογική. Σιδηρόδρομοι, ύδρευση, ενέργεια, όλα επιστρέφουν στο κράτος. Κατά τις εξαγγελίες του νέου της πρωθυπουργού, βεβαίως, που θα δούμε αν θα γίνουν και πράξη. Οι αντιστάσεις θα είναι, είναι ήδη, λυσσαλέες.
Στην ουσία, οι εθνικοποιήσεις των βασικών υποδομών είναι στοιχειώδης πράξη αποκατάστασης της κυριαρχίας ενός κράτους, εκ των ων ουκ άνευ αν θέλουμε η πολιτική να έχει την όποια επιρροή στα πράγματα. Φτάνει να δει κανείς την εξαθλίωση τη σημερινή της Ελλάδας, που επί Τσίπρα και Μητσοτάκη ξεπούλησε και συνεχίζει να εκποιεί έναντι πινακίου φακής τα πάντα. Μόνο ένα ισχυρό εθνικό κράτος, καθοδηγούμενο από ένα έντιμο κοινωνικό συμβόλαιο μεταξύ αυτού που ονομάζαμε παλιά εθνική αστική τάξη και των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων, είναι σε θέση να προτάξει άμυνα στα αρπακτικά συμφέροντα που περιφέρονται με σημαία ευκαιρίας ανά τον πλανήτη.
Η Βρετανία έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα, βεβαίως. Δεν ανήκει στην ΕΕ – ο στενός κορσές των Βρυξελλών δεν συμβιβάζεται με την οικονομική εθνική κυριαρχία. Οι μεγαλύτερες νεοφιλελεύθερες αθλιότητες μετά το Μάαστριχτ πέρασαν στην Ευρώπη αμαχητί ως ευρωπαϊκές ντιρεκτίβες. Κάποιοι νομικοί μίλησαν για συνταγματοποίηση ενός, όλως διόλου παράλογου και καταστροφικού, οικονομικού δόγματος.
Αυτά στα χαρτιά και στις δηλώσεις του Άντυ Μπέρναμ και των επιτελών του, το ξαναλέω… Διότι μας τα ’παν άλλοτε κι άλλοι και αλλού. Και είδαμε, στο τέλος, τι απέγινε…