• Η απαξίωση των συστημάτων υγείας σε αριθμούς με βάση τα στοιχεία του ΟΗΕ

Η κρίση του κοροναϊού ανέδειξε τη χρεωκοπία της νεοφιλελεύθερης πολιτικής της λιτότητας σε όλη της τη διάσταση. Τα εθνικά συστήματα υγείας των χωρών της Ε.Ο.Κ./Ε.Ε., έχουν υπάρξει εδώ και δεκαετίες, στόχος των περικοπών των προγραμμάτων λιτότητας, με αποτέλεσμα να έχουν συρρικνωθεί στο έπακρο. Η περιορισμένη αντοχή τους οδήγησε στην αύξηση των οριζόντιων περιοριστικών μέτρων, τα οποία έχουν ήδη επιφέρει καταστροφές υπερπολλαπλάσιες σε σχέση με τις δαπάνες που υποτίθεται ότι έχουν “εξοικονομηθεί”.  

Κι όμως, ακόμα και τώρα που το σύστημα επιβαρύνεται, οι ιδεολογικοί ταγοί του νεοφιλελεύθερου δόγματος εμμένουν στη λογική της συρρίκνωσης. Θεωρούν ότι η κατάσταση που βιώνουμε εδώ και ένα χρόνο είναι “έκτακτη” και ότι μόλις ο ιός ελεγχθεί, θα πρέπει η συρρίκνωση του Εθνικού Συστήματος Υγείας να συνεχιστεί.

Τονίζει σε ανάρτησή του στο “τουίτερ” ο δημοσιογράφος του φιλοκυβερνητικού “Σκάι” Άρης Πορτοσάλτε στις 23.3.:  “Ξιφουλκούν οι συνδικαλιστές του υγειονομικού, όλων των ειδικοτήτων, απ’ όλα τα μετερίζια φιλοκυβερνητικά και αντιπολιτευτικά για το αγωνιστικό μεροκάματο! Απαιτούν προσλήψεις τώρα, με το λεφτόδενδρο. Μετά την πανδημία, η στιγμή της κυβέρνησης για τολμηρή μεταρρύθμιση στην Υγεία..”

Το ότι αν δεν είχε μεσολαβήσει η νεοφιλελεύθερη λαίλαπα και το Ε.Σ.Υ. δεν είχε συρρικνωθεί, θα άντεχε τώρα πολύ περισσότερο και θα είχαν αποφευχθεί τεράστιες καταστροφές  από τα οριζόντια μέτρα, δεν μετρά για τους “λογιστές” του νεοφιλελευθερισμού. Ούτε περνά από το μυαλό τους ότι μπορεί σχετικά σύντομα, να υπάρξει και άλλη παρόμοια επιδημία.

Για να γίνουν άμεσα κατανοητές οι επιπτώσεις της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας στα ευρωπαϊκά συστήματα υγείας, παραθέτουμε τον σχετικό πίνακα από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας του ΟΗΕ για την εξέλιξη του αριθμού νοσοκομειακών κλινών ανά 100.000 κατοίκους στις χώρες της Ευρώπης, από το 1997 έως το 2014 και ορισμένες περιπτώσεις το 2015), που υπάρχουν στατιστικά στοιχεία.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αρκεί να πάμε από τα δεξιά (1997) στα αριστερά (2014/5), για να διαπιστώσουμε την πτωτική τάση. Και να συνδέσουμε τη μείωση των κλινών με το μέγεθος των επιπτώσεων της πανδημίας και ιδίως των οριζόντιων μέτρων εγκλεισμού που λήφθηκαν προκειμένου να αντέξει το σύστημα υγείας. Το οποίο θα είχε πολύ μεγαλύτερες αντοχές, εάν δεν είχε θυσιαστεί υπέρ των πολιτικών της λιτότητας.

Δεδομένου δε ότι οι νεοφιλελεύθερες περικοπές έχουν τις ρίζες τους στη δεκαετία του 1980, θα παραθέσουμε και τον σχετικό πίνακα, που είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικός.

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ας πάρουμε τώρα ορισμένες χώρες:

  • Ελλάδα: Το 1980 αναλογούσαν 623 νοσοκομειακές κλίνες ανά 100.000 κατοίκους. Ο αριθμός συρρικνώθηκε σταδιακά στις 487 το 1997 και παρέμεινε με αυξομειώσεις περίπου σταθερός μέχρι το 2009, χρονιά ένταξης στα Μνημόνια, στις 485. Το 2000, χρονιά εισαγωγής του ευρώ, ήταν 472. Το 2010 έπεσε στις 440 και το 2014 στις 420. Παρατηρούμε συγκαλυμμένες σταδιακές περικοπές μέσα σε τριάντα χρόνια μεταξύ 1980 και 2009 της τάξης του 22%. Μεταξύ 2009 και 2014, μόνο σε πέντε χρόνια, έχουμε περαιτέρω μείωση της τάξης του 12%, αναλογικά πολύ μεγαλύτερη, που αντανακλά τη βαναυσότητα της μνημονιακής λιτότητας. Και προηγουμένως όμως, η διάβρωση του τομέα της περίθαλψης επήλθε σταδιακά και μεθοδευμένα, όπως θα δούμε σε άλλες χώρες.
  • Ιταλία: Το 1980 αναλογούσαν 950 νοσοκομειακές κλίνες ανά 100.000 κατοίκους. Ο αριθμός συρρικνώθηκε σταδιακά στις 588 το 1997 και 493 το 1999, έτος εισαγωγής του ευρώ. Μέσα σε δύο μόλις χρόνια, περικοπή κατά 16%, ενόψει της εισαγωγής του νέου νομίσματος. Αντίθετα με την Ελλάδα, συνέχισε να συρρικνώνεται φτάνοντας τις 361 το 2009, πιο κάτω και από την Ελλάδα, την οποία ξεπερνούσε κατά πολύ τη δεκαετία του 1980. Το 2010 έπεσε στις 351 και το 2013 στις 331. Μεταξύ 1980 και 2009 οι περικοπές φτάνουν το 62% ! Μεταξύ 2009 και 2013, μόνο σε τέσσερα χρόνια, έχουμε περαιτέρω μείωση της τάξης του 6%. Είναι προφανές, ότι το ιταλικό σύστημα υγείας ακρωτηριάστηκε σταδιακά στα πλαίσια των δημοσιονομικών προσαρμογών, που είχαν αρχίσει πολύ πριν την εισαγωγή του ευρώ, ήδη από το 1980 για τα ιδρυτικά μέλη της ΕΟΚ. Περικόπηκε περαιτέρω με την εισαγωγή του νέου νομίσματος, με αποτέλεσμα να μη μένουν και πολλά πράγματα τα περικοπούν με την κρίση του 2009, όπως έγινε με την Ελλάδα. Το μέγεθος του ακρωτηριασμού του συστήματος υγείας της χώρας αυτής, είναι ευθέως ανάλογο και συνδέεται αιτιωδώς με το βαρύτατο τίμημα που πλήρωσε κατά το πρώτο κύμα της πανδημίας. 
  • Γαλλία: Τα διαθέσιμα στατιστικά στοιχεία αρχίζουν το 1997 με 867 νοσοκομειακές κλίνες ανά 100.000 κατοίκους. Το 1999, έτος εισαγωγής του ευρώ, πέφτουν στις 844. Το 2009, έτος συνεπειών της οικονομικής κρίσης, έχουν ήδη πέσει στις 686, περίπου κατά 19% και το 2014 στις 641, κατά 6%. Κι εδώ οι συνέπειες είναι φανερές, αλλά όχι τόσο έντονες όσο στην Ιταλία.
  • Ισπανία: Με 536 νοσοκομειακές κλίνες ανά 100.000 κατοίκους το 1980, η Ισπανία ήταν σε πολύ χειρότερη κατάσταση από την Ιταλία, αλλά και την Ελλάδα. Το 1999, έτος εισαγωγής του ευρώ είχαν πέσει στις 378 (μείωση της τάξης του 30%). Το 2009 στις 319 (μείωση της τάξης του 15% σε σχέση με το 1999) και το 2014 στις 298 (άλλο ένα 6,5% περίπου σε σχέση με το 2009). Με αναλογία νοσοκομειακών κλινών ακόμη χαμηλότερη από της Ιταλίας, υπέστη ανάλογες με αυτή συνέπειες από την πανδημία.
  • Ηνωμένο Βασίλειο:  Στατιστικά στοιχεία εμφανίζονται από το 2000, με 410 κλίνες ανά 100.000 κατοίκους, οι οποίες έβαιναν συνεχώς μειούμενες, υπό την επήρεια των μεταθατσερικών κυβερνήσεων. Έγιναν 274 το 2014, (μείωση περίπου 33%), χειρότερα κι από την Ισπανία και την Ιταλία. Αντίστοιχα μεγάλο ήταν και το πλήγμα που δέχτηκε από το 1ο κύμα της πανδημίας.

Ο συνολικός αριθμός των νοσοκομειακών κλινών που αντιστοιχεί στον πληθυσμό είναι ένας μόνον από τους παράγοντες αποτίμησης των εθνικών συστημάτων υγείας. Όμως, είναι ασφαλής δείκτης της συνολικής κατάστασης και για να εξαχθεί το συμπέρασμα, ότι θα πληρώσουμε πολύ ακριβά τον ακρωτηριασμό του συστήματος υγείας.

Και ότι επιβάλλεται η άμεση αποκατάστασή του, προκειμένου να αποφευχθούν παρόμοιες συνέπειες και να θωρακιστεί η κοινωνία από τις πανδημίες, οι οποίες δεν είναι διόλου απίθανο να επαναληφθούν.

Αυτά που ανάρτησε ο κ. Πορτοσάλτε, αποτελούν άποψη των δογματικών του νεοφιλελευθερισμού, που θυμίζουν το ΚΚΕ όσον αφορά το βαθμό προσκόλλησης στο ιδεολογικό τους δόγμα. Η κρίση του κοροναϊού έχει καταδείξει ότι το κοινωνικό κράτος δεν είναι πολυτέλεια, αλλά αναγκαιότητα. Κι ας αφήσουν την “καραμέλα” του “λεφτόδεντρου”. Την μπακαλική νεοφιλελεύθερη λογιστική την έχουμε ήδη πληρώσει ακριβά και θα την πληρώσουμε ακόμη ακριβότερα, σε σχέση με την “εξοικονόμηση” την οποία έχουν επιβάλει.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *
You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>