• ΝΑ ΦΕΡΕΙ Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ-

του Γιάννη Ζερβού*

Τὸ τραγικὸ δύστύχημα στὰ Τέμπη ξεχείλισε τὸ ποτάμι τῆς ὀργῆς τοῦ κόσμου, ποὺ ἐδῶ καὶ χρόνια ὑπομένει τὶς συνέπειες ἀπὸ τὰ καμώματα τοῦ ὑποτελοῦς πολιτικοῦ συστήματος. Ἡ πρώτη χρεωκοπία του ἐκδηλώθηκε τὸ 2012, μὲ τὴν κατάρρευση τοῦ δικομματισμοῦ ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Τὰ κόμματα αὐτά, κατάχρεα τὰ ἴδια μὲ «θαλασσοδάνεια» κρατικῶν Τραπεζῶν, πέτυχαν νὰ καταστήσουν τὴ χώρα ἀποικία χρέους.

Ὁ ΣΥΡΙΖΑ καπηλεύθηκε τὴν ἐλπίδα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ὅτι μποροῦσε νὰ ἀντισταθεῖ στὴ μνημονιακὴ νέου τύπου Κατοχή. Ἐμπορεύθηκε τὴν ἐλπίδα καὶ πέτυχε νὰ καθιερωθεῖ ὡς κόμμα ἐξουσίας, ἐφαρμόζοντας πιστὰ τὴν πολιτικὴ τὴν ὁποία κατάγγελλε, προκειμένου νὰ ἀναρριχηθεῖ στὴν κυβέρνηση.
Τὸ 62% τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ποὺ ψήφισε ΟΧΙ στὶς 5 Ἰουλίου 2015, παρὰ τὴν ὑστερικὴ προπαγανδιστικὴ τρομοκρατία καὶ τὸ ἐκβιαστικὸ κλείσιμο τῶν Τραπεζῶν, ἀνέδειξε τὸ μέγεθος τῆς βούλησης γιὰ ἀντίσταση. Οἱ δυνάμεις ἐκεῖνες ποὺ συντέλεσαν στὴν ὑποτέλεια, στὴν παρακμὴ καὶ στὴ χρεωκοπία τῆς χώρας ξεσκεπάστηκαν τασσόμενες μὲ τὸ «ΝΑΙ». Ὁ παλιὸς δικομματισμός, οἱ συνδικαλιστές κι ἀπὸ κοντὰ τὸ ΚΚΕ ποὺ ἀποδυνάμωσε τὸ ΟΧΙ προτείνοντας δικό του (ἄκυρο) ψηφοδέλτιο.
Ἡ συνθηκολόγηση τῆς κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ἔφερε τὴν ἀπογοήτευση, τὴν ὑποταγὴ καὶ τὴν ἀπερήμωση τοῦ συνόλου τοῦ πολιτικοῦ συστήματος. Τὴν πρωτοφανῆ γιὰ τὰ εὐρωπαϊκὰ δεδομένα προσχώρηση κόμματος τῆς ριζοσπαστικῆς ἀριστερᾶς στὸ νεοφιλελευθερισμό, ἀκολούθησε ἡ παλαιοκομματικὴ «παλινόρθωση» στὴν ἐξουσία τῆς αὐθεντικότερης ἐκδοχῆς του, ὑπὸ τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη.
Μὲ ἐλεγχόμενη τὴ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν ΜΜΕ καὶ μιὰ ἀντιπολίτευση χωρὶς ἀξιοπιστία, φαινόταν ὅτι ἐνόψει τῶν ἐπερχόμενων ἐκλογῶν, ὁ κ. Μητσοτάκης θὰ ἔκανε ὑγιεινὸ περίπατο.
Ὅμως, ἐπὶ διακυβέρνησής του, ἐκδηλώθηκαν ὅλες οἱ παθογένειες ποὺ ταλαιπωροῦν καὶ ἐξαθλιώνουν τὸν ἑλληνικὸ λαό, μὲ ἀποκορύφωμα τὸ τραγικὸ δυστύχημα καὶ τὴν ἀπώλεια τόσων ζωῶν νέων ἀνθρώπων.
Ἀναδείχθηκε σὲ ὅλο της τὸ μεγαλεῖο ἡ ἀσχημία τοῦ πελατειακοῦ κράτους, τὸ ὁποῖο μιὰ χαρὰ ἐπιβιώνει πρὸς ὄφελος ἑνὸς κύκλου «ἡμετέρων» παρὰ τὶς πολιτικὲς λιτότητας. Δύσκολα μπορεῖ νὰ ἀντικρουσθεῖ ἡ ἄποψη, ὅτι ὁ ἀναξιοκρατικὸς διορισμὸς στὴ θέση εὐθύνης τοῦ σταθμάρχη Λάρισας προσώπου χωρὶς τὰ ἀπαραίτητα προσόντα, εἶναι προϊὸν ρουσφετιοῦ. Προκειμένου ὁ ἐν λόγω «ἡμέτερος», νὰ ἔχει τὸ ταχύτερο πρόσβαση σὲ ὑπηρεσία μὲ παχυλὸ μισθὸ κοντὰ στὸ σπίτι του. Μιὰ συνήθης πρακτικὴ ποὺ ἐπὶ δεκαετίες καταστρέφει τὸν τόπο μας καὶ στὴν προκειμένη περίπτωση, κατέστρεψε καὶ τὸν ἴδιο τὸν «εὐεργετηθέντα».
Ἐκτὸς ἀπὸ καταφύγιο καὶ ἐκτροφεῖο «ἡμετέρων», εἰς ὑγείαν τῶν ὑπόλοιπων κορόιδων ποὺ πληρώνουν, τὸ πελατειακὸ κράτος εἶναι προσοδοφόρο πεδίο «δράσης» τῶν ἐργολαβικῶν συμφερόντων, τὰ ὁποῖα ὑποβαθμίζουν καὶ ἀκυρώνουν τὴν ὀφειλόμενη ποιότητα τῶν παρεχόμενων ὑπηρεσιῶν.
Ἡ παρακμὴ αὐτὴ τοῦ δημόσιου τομέα, ποὺ εἶναι φαινόμενο πανευρωπαϊκὸ καὶ ὄχι μόνον ἑλληνικό, ἀνέδειξε τὸ ἀφήγημα ὅτι δῆθεν οἱ ὑπηρεσίες θὰ ἀναβαθμιστοῦν καὶ θὰ «νοικοκυρευτοῦν» μὲ τὴν ἰδιωτικοποίηση. Στὸ ὄνομα τοῦ «ἐλεύθερου ἀνταγωνισμοῦ», ποὺ ἀπὸ τὴ συνθήκη τῆς Ρώμης κι ὅλας, ὑπῆρξε προτεραιότητα ἀποκαλούμνου «εὐρωπαϊκοῦ οἰκοδομήματος», οἱ κοινωφελεῖς ὑπηρεσίες καὶ τὸ κοινωνικὸ κράτος μετατρέπονται σὲ πεδία «ἐλεύθερης ἀγορᾶς».
Στὴν προκειμένη περίπτωση τοῦ ΟΣΕ, ἡ ἰταλικῶν συμφερόντων «Hellenic Train» ἐλέγχει τὰ βαγόνια καὶ τὴ μεταφορά. Τὸ δίκτυο παραμένει ὑπὸ δημόσιο ἔλεγχο, κάτι ποὺ ἐπιτρέπει στὴν ἑταιρία νὰ ἀποποιεῖται κάθε εὐθύνη. Ἐνῶ ὅμως γνώριζε τὰ προβλήματα ἀσφαλείας, ὄχι μόνον ἐκτελοῦσε δρομολόγια, ἀλλὰ ἐπιδίωκε νὰ πετυχαίνει μεγαλύτερες ταχύτητες, θέτοντας σὲ κίνδυνο τὴν ἀσφάλεια τῶν ἐπιβατῶν.
Σύμφωνα μὲ πληροφορίες, τὸ ἑλληνικὸ Δημόσιο ἔχει πιεστεῖ νὰ ἀποδεχθεῖ ρήτρα ὅτι ὁ «ἰδιώτης» ἀπαλλάσσεται ἀπὸ κάθε ὑποχέωση ἀποζημίωσης σὲ περίπτωση ἀτυχήματος. Ρήτρα, ἡ ὁποία πρέπει νὰ κηρυχθεῖ ἄκυρη ὡς καταχρηστική καὶ λεόντειος ἀπὸ τὰ Δικαστήρια.
Μέχρι τὸ δυστύχημα, πιὸ χαρακτηριστικὴ περίπτωση τοῦ τραγελαφικοῦ σχήματος τὸ ὁποῖο ἐπέτρεψε στοὺς ἰδιῶτες νὰ λυμαίνονται δίκτυα καὶ ὑποδομὲς ποὺ δημιούργησε ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἦταν ἡ ΔΕΗ. Τὸ δικό της δίκτυο ἀποσπάστηκε σὲ νέα ἑταιρία, τὸν ΔΕΔΔΗΕ καὶ ἡ δημιουργός του, κατάντησε ἕνας ἀπὸ τοὺς πολλοὺς «παρόχους» ἠλεκτρικοῦ ρεύματος. Ἀποτέλεσμα, ἦταν οἱ τιμὲς νὰ ἐκτιναχθοῦν στὰ ὕψη καὶ ἡ κερδοσκοπία καὶ ἡ ἀκρίβεια νὰ προσγειώσουν ἀνώμαλα ὅσους δελεάστηκαν ἀπὸ τὶς ἀρχικὲς προσφορὲς τῶν «παρόχων».
Ἀντίθετα, λοιπόν, μὲ τα θρυλούμενα, ἡ ἰδιωτικοποίηση φέρνει τὴν ὑποβάθμηση τῶν ὑπρεσιῶν, ἀφοῦ τὸ κέρδος τοῦ ἰδιώτη μπαίνει πάνω ἀπὸ τὴν ποιότητα τῶν ὑπηρεσιῶν καὶ τὴν ἀσφάλεια τοῦ κοινοῦ, ὅπως φάνηκε περίτρανα στὸ ἐξίσου πολύνεκρο δυστύχημα, αὐτὸ τῆς κατάρρευσης τῆς ὁδογέφυρας «Μοράντι» στὴ Γένοβα τὸ 2018. Οἱ ἀναγνῶστες τῆς «Χ» ἔχουν ἐνημερωθεῖ ἀναλυτικὰ γιὰ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἡ ἰδιωτικὴ ἑταιρία ποὺ ἀνέλαβε τὴν ἐκμετάλλευση τῶν ξακουστῶν ἰταλικῶν αὐτοκινητοδρόμων ἐνῶ παρουσίασε σημαντικὴ κερδοφορία, μοίραζε κέρδη στοὺς μετόχους ἀντὶ νὰ ἐπιλαμβάνεται τῆς πρέπουσας συντήρησης τῶν ὑποδομῶν.
Μπροστὰ στὸ κύμα ὀργῆς ποὺ ξεσηκώθηκε στὴν Ἰταλία, ὁ «ἰδιώτης», ἡ ἐλεγχόμενη ἀπὸ τὸν οἶκο Μπένετον ἑταιρία «Ἀτλάντια», ἀπομακρύνθηκε καὶ σχῆμα ἐλεγχόμενο ἀπὸ τὸ ἰταλικὸ Δημόσιο πῆρε τὴ θέση του. Μὲ τὸ «ἀζημίωτο» βέβαια, ἀφοῦ ἔλαβε τὸ ποσὸ τῶν 8,2 δισεκατομμυρίων εὐρὼ πέρσι τὸ Μάιο κατοχυρωμένη ἀπὸ τὴ λεόντειο καὶ ἀδιαφανῆ σύμβαση ποὺ εἶχε ὑπογράψει ὅταν ἰδιωτικοποιήθηκαν οἱ αὐτοκικητόδρομοι τὸ 1999. Ἔτσι, μὲ τὰ λεφτὰ ποὺ τὸ ἰταλικὸ Δημόσιο ἔδωσε γιὰ νὰ ἐξαγοράσει τὶς δικές του ὑποδομές, ἡ «Ἀτλάντια» ἰσοφάρισε τὶς ἀποζημιώσεις πρὸς τοὺς συγγενεῖς τῶν 43 νεκρῶν καὶ τοὺς ἄλλους παθόντες.
Μόνη «ἐκκρεμότητα», ἡ ποινικὴ δίκη εἰς βάρος τῶν στελεχῶν τῆς ἑταιρίας, ἡ ὁποία εἶναι σὲ ἐξέλιξη.
Στὴν Ἑλλάδα, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν «εὐρωπαϊκὴ» κατεύθυνση, ἡ ἰδιωτικοποίηση μέσω τοῦ ΤΑΙΠΕΔ ἔγινε μέσο ξεπουλήματος τῶν «ἀσημικῶν» τῆς χώρας. Ὄχι μόνο γιὰ τὴν ἀποπληρωμὴ τοῦ θηριώδους χρέους, ποὺ γιγαντώθηκε μὲ συνευθύνη τῶν γραφειοκρατῶν καὶ λογιστῶν τῶν Βρυξελλῶν, ἀλλὰ καὶ ὡς μέσο νεοαποικιοκρατικῆς διείσδυσης, στὸ βαθμὸ ποὺ τὸ ρόλο τοῦ «ἰδιώτη» παίζουν κρατικὲς ἑταιρίες. Ἡ γερμανικὴ «Φράπορτ» στὰ ἀεροδρόμια καὶ οἱ ἰταλικοὶ σιδηρόδρομοι στον ΟΣΕ.
Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση ἐμφανίζεται ὡς ἐλεγκτὴς καὶ τιμητής. Ὅμως, ταυτόχρονα ἡ «Κομισιόν» στὰ πλαίσια τῶν δημοσιονομικῶν περικοπῶν, τὶς ὁποῖες μὲ ἐργαλεῖο τὸ «Σύμφωνο Σταθερότητας καὶ Ἀνάπτυξης» και γερμανικὴ καθοδήγηση ἔχει ἀναγάγει σὲ ὑπέρτατο δόγμα, ἐπιβάλλει καὶ περικοπὲς στὶς δημόσιες ἐπενδύσεις καὶ στὶς κοινωφελεῖς ὑπηρεσίες, μὲ ἀποτέλεσμα ὄχι μόνο στὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλες χῶρες, οἱ ὑπηρεσίες καὶ ὀργανισμοὶ νὰ ὑποστελεχώνονται καὶ νὰ ἀπαξιώνονται. Ὄχι μόνο στὶς συγκοινωνίες καὶ στὴν ἐνέργεια, ἀλλὰ καὶ στὴν ὑγεία.
Θὰ ἔλεγε κανεὶς ὅτι τὸ τραγικὸ δυστύχημα τῶν Τεμπῶν λειτούργησε ἀφυπνιστικὰ γιὰ τὴν ἑλληνικὴ κοινωνία. Μακάρι ἡ ἀφύπνιση αὐτὴ νὰ ὁδηγήσει στὴ συγκρότηση ἑνὸς νέου μετώπου τοῦ «ΟΧΙ».
Στὴν κατεύθυνση τῆς ἀποκατάστασης τῆς ἐθνικῆς ἀνεξαρτησίας καὶ τῶν ἀδικιῶν ποὺ ἔχουν προκληθεῖ, ὅπως καὶ τῆς ἀνασύστασης τοῦ κοινωνικοῦ Κράτους καὶ τῶν ὑπηρεσιῶν κοινῆς ὠφέλειας.

*”ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ” 17.3.2023