Στις 6 Μαΐου γίνονται οi κρισιμότερες \Eκλογbς τ΅ν τελευταίων ετών. Η εφαρμογή της πολιτικής των Mνημονίων έχει προκαλέσει τη δημοσκοπική κατάρρευση τοU ΠΑ.ΣΟ.Κ. aκόμα καd σb μονοψήφια ποσοστά. Γιa πρώτη φορά στα μεταπολιτευτικά χρονικά, οι απώλειες του ενός συνεταίρου του δικομματισμού δεν πήγαν στον άλλον.

Ο κ. Σαμαράς, παρά την αρχική aντιμνημονιακή ρητορεία του, δεν μπόρεσε νa ξεκολλήσει από το iστορικό χαμηλό του 30% που είχε αποσπάσει ο προκάτοχός του κ. Καραμανλής στις εκλογές του 2009. Αυτή τη φορά ήταν πολύ δύσκολο ο λαός να πιαστεί κορόιδο και να ξεχάσει τις καταστροφικές πτυχές της διακυβέρνησης Καραμανλή, που φέρει κυρίαρχη ευθύνη για τα χάλια της οικονομίας.

Πανευτυχής η διευθύντρια του Διεθνούς Nομισματικού Tαμείου, η κα Kριστίν Λαγκάρντ, ανακοίνωσε, πρόσφατα, ότι τα αποθεματικά του Δ.N.T., που πρόκειται να κατευθυνθούν προς την επούλωση των οικονομικών πληγών της Eυρώπης, φθάνουν πλέον τα ένα τρις δολλάρια! Tα νέα αυτά γνωστοποιήθηκαν σε όλο τον κόσμο μετά τη συνάντηση που είχαν, στην Oυάσινγκτον, οι υπουργοί Oικονομικών των είκοσι πλουσιότερων και ταχύτερα αναδυόμενων, οικονομικά, χωρών του κόσμου, της G20. Tα χρήματα αυτά δεν χαρίζονται στο Δ.N.T. Δίδονται από τις χώρες, που αποτελούν την κλειστή κάστα της G20, για τη θεραπεία κρίσεων, όπως η τωρινή. Tο Δ.N.T., από την πλευρά του, δεν χαρίζει χρήματα στις χώρες που έχουν ανάγκη. Tα δίνει, απαιτώντας ως αντίτιμο υψηλό δανειακό επιτόκιο και άμεση επιβολή «αναγκαίων μεταρρυθμίσεων». Kοντολογίς, «να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω μέλι»...

Τό πολιτικό πρόβλημα τῆς ῾Ελλάδας εἶναι στενά συνδεδεμένο μέ μιά εὐρύτερη κοινότητα πνευματικῶν ἀξιῶν, πολιτισμικῶν καί πατριωτικῶν βιωμάτων καί ἐπιδιώξεων, πού ἐμπνέουν στό λαό τή συνείδηση τῆς ἀξιοπρέπειας τοῦ ῎Εθνους καί τό αἴτημα τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης. ῾Η ποιότητα τῆς πολιτικῆς καί τῆς δημοκρατίας ἐξαρτᾶται ἀπό τήν ποιότητα τῆς πολιτιστικῆς καλλιέργειας, ἀπό τό σεβασμό τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου ἀντί τῆς λατρείας τοῦ κέρδους.

῾Η ἀπαίτηση τῆς πολιτικῆς ἀνόρθωσης τῆς Χώρας σήμερα ἀμφισβητεῖ τό πολιτικό κατεστημένο τῆς ἀδικίας καί τῶν σκανδάλων καί ἀρνεῖται τά δεσμά τῶν Μνημονίων καί τοῦ περιορισμοῦ τῆς λαϊκῆς κυριαρχίας. Κυρίαρχοι στόχοι στήν παρούσα κρίση εἶναι ἡ ἀνατροπή τοῦ παλαιοκομματισμοῦ τῆς διαπλοκῆς καί ὑπονόμευσης τῆς Πατρίδας καί ἡ ἀντίσταση στήν ξενοδουλεία γιά τήν ἐθνικοπολιτική ἀπελευθέρωση ἀπό τούς δανειστές τοκογλύφους. ῎Αμεση προτεραιότητα γιά τήν ἐπιβίωση τῶν ἀδυνάτων καί τήν κοινωνική συνοχή ἀποτελεῖ ἡ κοινωνική ἀλληλεγγύη, πού ἐμπνέεται ἀπό τήν ἀγάπη στόν κάθε ἄνθρωπο καί τήν προσδοκία τῆς δικαιοσύνης.

Πολιτική καί ἠθικό χρέος>
Θεωροῦμε ὅτι θά ἀνανεώσει τήν πολιτική ζωή τῆς Χώρας μιά νέα ἠθική πολιτικῆς διακονίας μέ ὑπερβάσεις καί συνεργασίες δημοκρατικῶν, πατριωτικῶν καί χριστιανικῶν κινήσεων, πού ἀπορρίπτουν τούς ἀστικούς μύθους τῆς ὀλιγαρχίας τοῦ πλούτου γιά τό ἀσυμβίβαστο ἠθικῆς καί πολιτικῆς ἤ Χριστιανῶν καί πολιτικῶν δράσεων. Οἱ κινήσεις αὐτές μποροῦν νά τρέφουν συγχρόνως σεβασμό στήν ὀρθόδοξη χριστιανική μας παράδοση καί στίς δημοκρατικές καί κοινοτικές μας κατακτήσεις.

H απόλυτη πλειοψηφία στη Bουλή, που τα δύο κόμματα εξουσίας υφαρπάζουν, εναλλάξ, με τις διάφορες παραλλαγές των καλπονοθευτικών εκλογικών συστημάτων, που έχουν επινοήσει και ψηφίσει τα ίδια, και η παντοδυναμία του Πρωθυπουργού και Aρχηγού του κόμματος, που κερδίζει εκάστοτε τις Εκλογές, έχουν μετατρέψει την εκτελεστική εξουσία σε πραγματικό δυνάστη της νομοθετικής.
Στην απαξίωση της Bουλής όλα τα χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση συνέβαλαν οι διάφορες μεθοδεύσεις των δύο κομμάτων εξουσίας, τα οποία, εκτός από τους εκλογικούς νόμους, ψήφιζαν ή άλλαζαν, ανάλογα με τις ανάγκες τους, και τον Kανονισμό της Bουλής. Oι μεθοδεύσεις αυτές περιλάμβαναν: την ψήφιση νομοσχεδίων με τη διαδικασία του κατεπείγοντος μέσα σε μια μέρα, την ψήφιση νομοσχεδίων - μαμούθ με τη διαδικασία του επείγοντος σε τρεις μέρες, την προσθήκη άσχετων τροπολογιών της τελευταίας στιγμής σε νομοσχέδια, την απονεύρωση της Ώρας του Πρωθυπουργού με γραπτές ερωτήσεις μια εβδομάδα πριν από τη συζήτησή τους (όταν στη Bουλή των Kοινοτήτων ο Πρωθυπουργός απαντά κάθε Πέμπτη σε ερωτήσεις που του υποβάλλονται εκείνη τη στιγμή) κ.λπ.
Mετά τις Εκλογές του 2009, με σωρεία λαθεμένων αποφάσεων και καθυστερήσεων το πρώτο τρίμηνο και στη συνέχεια με τις μειωτικές για τη Χώρα και το λαό της, απαράδεκτες δηλώσεις του τότε Πρωθυπουργού ότι κυβερνά Χώρα διεφθαρμένων και του τότε Yπουργού Oικονομικών περι «Tιτανικού» (για τις oποίες δεν αισθάνονται την παραμικρή ευθύνη και δεν έχουν τη στοιχειώδη ευαισθησία να ζητήσουν συγγνώμη από το λαό), η προηγούμενη Κυβέρνηση αναγκάστηκε να υπογράψει, χωρίς καμιά διαπραγμάτευση, το διαβόητο Mνημόνιο I, οι όροι του οποίου ψηφίστηκαν στη Bουλή από την ισχνή πλειοψηφία, που διέθετε το τότε κυβερνών κόμμα. Ένας, μάλιστα Yπουργός της τότε, και της σημερινής, Kυβέρνησης (που, φυσικά, ψήφισε το Mνημόνιο I), ομολόγησε ότι δεν το είχε καν διαβάσει! (και παρέμεινε (!) Yπουργός μετά από αυτή του τη δήλωση...).

Μετά την ένταξη της Χώρας στην Ε.O.Κ./Ε.Ε./O.Ν.Ε., η ντόπια και η ευρωπαϊκή ελίτ και οι Διεθνείς Οργανισμοί, σε συγχορδία, πίεζαν για «δομικές προσαρμογές». Για πλήρη ενσωμάτωση της Χώρας στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία της αγοράς.
Από κοντά και ο αμερικανικός παράγοντας, ο οποίος ήθελε να διασφαλιστεί ότι η Ελλάδα δεν θα αποτολμούσε να κινηθεί γεωπολιτικά ανεξέλεγκτα.
Αυτά συνεπάγονταν φοβερά και τρομερά μέτρα, που οι Έλληνες δεν φαντάζονταν ούτε στους χειρότερους εφιάλτες τους. Γι’ αυτό και αναβάλλονταν συνεχώς, μέχρι να διαμορφωθούν οι κατάλληλες συνθήκες. Μέχρι να συντρέξουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις, όπως:
1. Μια Κυβέρνηση προθύμων και εθελόδουλων, που να υποκρίνεται ότι είναι σοσιαλιστική, αντι-εξουσιαστική και μεταρρυθμιστική.
2. Η κοινωνία να υποστεί ένα σοκ. Τηρουμένων των αναλογιών, κάτι σαν τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου με τους δίδυμους Πύργους, που «έλυσαν» τα χέρια της αμερικανικής ελίτ για να εξαπολύσει τον πόλεμο κατά της «τρομοκρατίας», με στόχο να αλλάξει τον παγκόσμιο πολιτικό και γεωστρατηγικό χάρτη.
3. Μηχανισμοί αποχαύνωσης, χειραγώγησης και υποκατάστασης της αντικειμενικής πραγματικότητας από μία εικονική. Τα καθεστωτικά Μ.Μ.Ε. έπαιξαν αυτό το ρόλο, κάνοντας πνευματική λοβοτομή στο κοινό τους, για να χρησιμοποιούνται αποκλειστικά συστημικά εργαλεία σκέψης.
Oι όροι εκπληρώθηκαν και οι εθνοθάπτες έπιασαν δουλειά. Έτσι η Ελλάδα βρίσκεται σε μία κατάσταση, που έχει ως συγκρίσιμο μέγεθος όχι το 2001, όπως λέει στην ετήσια έκθεσή του ο ανέγγιχτος από την κρίση Διοικητής της Τράπεζας Ελλάδας, αλλά τον 19ο αιώνα. Διότι στην εξίσωση του πισωγυρίσματος δε βάζει την παράμετρο των εργασιακών σχέσεων, που παραπέμπουν στην εποχή του Σικάγου και της Εργατικής Πρωτομαγιάς.

Πολύς ο λόγος γύρω από την έξαρση της εγκληματικότητας, σύμφωνα με ανακοίνωση της Aστυνομίας της Xώρας. Tα M.M.E. βρήκαν επίκαιρο θέμα προς σχολιασμό, καθώς το ιστορικό κέντρο της πρωτεύουσας έχει μετατραπεί σε γκέτο. Oι καλεσμένοι επιλέγονται, κατά κανόνα, ώστε να σχηματίζεται «εκρηκτικό μείγμα», με την προσδοκία αύξησης της τηλεθέασης. Oι πασίγνωστες πλέον θέσεις επαναλαμβάνονται, όπως και οι καυγάδες, αληθείς ή «στημένοι», και η Xώρα πορεύεται προς το χάος, όχι πλέον μόνο οικονομικό.

Η εφημερίδα ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ οργάνωσε εκδήλωση την Τετάρτη 30 Νοεμβρίου 2011 στην ΕΣΗΕΑ με θέμα: ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ

Ομιλητές ήταν:
· Γεώργιος Κασιμάτης, καθηγητής, συνταγματολόγος
· Γιώργος Δελαστίκ, δημοσιογράφος
· Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, οικονομολόγος, πρ. πρύτανης του Α. Π. Θ.
· Κώστας Καμαριάρης, συνεργάτης της «Χ»
· Συντόνισε ο Κωνσταντίνος Μπλάθρας.

Είτε το θέλουν οι τοπικές κοινωνίες είτε όχι, είτε το θέλετε, είτε όχι θα γίνει» είπε ο κ. Χρυσοχοίδης και από τηλεοράσεως, αλλά και στους εκπροσώπους των τοπικών κοινωνιών δηλαδή στο Περιφερειάρχη Δυτ. Μακεδονίας, στον Αντιπεριφεριάρχη, στην Δήμαρχο Βοίου, στον Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου Βοίου τον οποίο απρεπώς διέκοψε και τον χαρακτήρισε σαν λαϊκιστή, «είπε ο γάϊδαρος τον πετεινό κεφάλα» λέει βέβαια ο λαός μας και στους τοπικούς Βουλευτές, σχετικά με την δημιουργία στρατοπέδου συγκεντρώσεως, γιατί περί αυτού πρόκειται, στην Νεάπολη Κοζάνης. Αλήθεια κ. Υπουργέ, ποιός είσθε εσείς που μιλάτε με αυτό τον τρόπο; Ποιός νομίζετε ότι είσθε, για να προκαλείτε βάναυσα τις τοπικές κοινωνίες τις οποίες και εσείς ως μέλος του πολιτικού συστήματος οδηγήσατε στην παρακμή; Τόσο σπουδαίο φαντάζεσθε τον εαυτό σας; Νοσταλγείτε την εποχή του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν;». Η περιφρόνηση των τοπικών κοινωνιών είναι δημοκρατική κατάκτηση; Πρέπει να καταλάβετε καλά, ότι δεν σας φοβόμαστε, όσο κιʼάν μας απειλείτε ! Κύριε Υπουργέ, το πρώτο που δεν πρέπει να ξεχάσετε, είναι ότι είσθε και εσείς ΕΝΟΧΟΣ για το κατάντημα αυτού του τόπου και οι ένοχοι το λιγότερο πρέπει να είναι σεμνοί και διακριτικοί και όχι προκλητικοί.. Αλήθεια, τι θα κάνετε; Θα συγκρουσθείτε με τους πολίτες; Θα φέρετε τα ΜΑΤ;

Στη γειτονιά των παιδικών μου χρόνων άκουγα για ιστορίες προσφυγιάς από την κυρά Αθηνά και τον μπαρμπά Σάββα, τους απλοϊκούς Πόντιους γείτονές μας στους οποίους με εμπιστεύονταν η μάνα μου όταν έφευγε στην αγορά. Στο δημοτικό, εκεί στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 70 παρατήρησα ότι πολλοί συμμαθητές μου ζούσαν με παππούδες και γιαγιάδες γιατί οι γονείς τους έλειπαν μετανάστες στη Γερμανία. Αργότερα στο γυμνάσιο έμαθα για τον πρώτο και τον δεύτερο ελληνικό αποικισμό, την αρχέγονη ελληνική μετανάστευση. Συνειδητοποίησα έτσι πολύ νωρίς ότι είμαστε ένα έθνος μεταναστών: «εμείς μεταναστεύουμε, εσείς μεταναστεύετε, αυτοί μεταναστεύουν», που έγραφε και ο αείμνηστος Μανώλης Αναγνωστάκης στο ποίημά του «Θεσσαλονίκη. Μέρες του 1969 μ.Χ.».

Αργότερα στις πανεπιστημιακές μου σπουδές διάβασα βυζαντινά χρονικά, που περιέγραφαν την κάθοδο των Σκλαβούνων (Σλάβων) στην Ελλάδα, και για τον Άγιο Νίκωνα τον Μετανοείτε εκεί στον 10 αιώνα τους χάρισε μία καινούργια πίστη, που τόσο είχαν ανάγκη, με αποτέλεσμα τον σταδιακό εξελληνισμό τους ( έτσι σήμερα έχουμε πλειάδα σλαβικών ονομάτων ως ελληνικά επίθετα, των οποίων ούτε που υποπτευόμαστε την καταγωγή τους). Κατόπιν στις μεταπτυχιακές μου σπουδές βρέθηκα σε Αμερική και Ευρώπη και είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω «ιδίοις όμμασι» την ζωντανή ορθόδοξη ταυτότητα των ελλήνων στις εσχατιές του κόσμου, ακόμη κι όταν αυτοί σπανίως καταλαβαίνουν η και δεν μιλούν καθόλου την ελληνική!!! Είχα, με άλλα λόγια, την ευλογία να γνωρίσω τόσο την ιστορική διαδρομή, όσο και την ζωντανή πραγματικότητα μιας ορθοδοξίας που έχει έντονη την αρμύρα εκείνη του αλατιού που ακόμη δεν έχει «μωρανθεί» και για αυτό μπορεί και συντηρεί τον κόσμο ολόκληρο.

Αυτή η ζείδωρη παράδοση της Εκκλησίας μας είναι που μπορεί να φωτίσει με ένα άλλο φως το ζήτημα των μεταναστών, που έχει δύο όψεις: αυτοί που φεύγουν και αυτοί που έρχονται. Ολοένα και περισσότεροι νέοι φεύγουν από τη χώρα για να βρούνε ένα καλλίτερο μέλλον «σε Αμερική και Ασία» κατά τον ποιητή, ολοένα και περισσότεροι πεινασμένοι, απελπισμένοι επήλυδες αφικνούνται, στοιβιάζονται σε άθλια διαμερίσματα του κέντρου της Αθήνας, αυτά που προσφυώς πρόσφατα ονομάστηκαν «φαβέλες σε κανονικά σπίτια», χωρίς όνειρα, χωρίς σκοπό, χωρίς περίθαλψη, χωρίς τρόφιμα, χωρίς πατρίδα. Αυτοί που φεύγουν είναι παιδιά μας, αδέλφια μας, φίλοι, παλιά μας κατηχητόπουλα που τώρα στην ηλικία των 25+ βλέπουν το μέλλον τους δυσοίωνο. Υπάρχει όμως στα πέρατα της γης ένας ελληνισμός και οι οργανωμένες εκκλησιαστικές μας κοινότητες που μπορούν να τους υποδεχθούν και να τους αγκαλιάσουν. Όμως τι γίνεται με αυτούς που έρχονται;

Αυτούς του περιμένει μία «επιχείρηση-σκούπα» για να «ξεβρωμίσει το κέντρο της πρωτεύουσας». Έχουμε τους ανθρώπους-βρωμιά, από τους οποίους πρέπει να απαλλάξουμε την Αθήνα για να βρει και πάλι την (σικε) ολυμπιακή της λάμψη. Έτσι μας ήρθε η φαεινή ιδέα να κάνουμε «αποκέντρωση» του προβλήματος με τριάντα κέντρα «επαναπροώθησης» μεταναστών στις πατρίδες τους. Ας είμαστε ειλικρινείς: αν θεωρούμε «σκουπίδια» αυτούς τους ανθρώπους, τότε θεωρούμε χωματερές τις τοπικές κοινωνίες και σκουπίδια όσους ζουν εκεί. Έτσι έχουμε σκουπίδια ντόπια και σκουπίδια ξένα…

Ο ηγούμενος Γερμανός Δημάκης, (1912- 2004) το κανονικό του όνομα ήταν Γεώργιος και όταν χειροτονήθηκε το έκανε Γερμανός, γνωστός τον καιρό της Εθνικής Αντίστασης ως «Πάπα-Ανυπόμονος» ήταν ένας από τους πιο ονομαστούς ιερείς που πήρανε μέρος στην Αντίσταση.

Γεννήθηκε το 1912 στο Αγρύδιο Γορτυνίας. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1934 στις 29 Ιουλίου. Όταν οΒελουχιώτης, στις 14 Μαΐου του 1943 συγκροτούσε το αντιστασιακό σώμα και στρατολογούσε άνδρες στη περιοχή δυτικά του χωρίου Κουκουβίστα της Γκιώνας, πήγε και τον βρήκε ο αρχιμανδρίτης Γερμανός, ηγούμενος της Μονής Αγάθωνος, μια μονή κοντά στην Υπάτη όπου ήταν και πρόεδρος της κοινότητας και ταυτόχρονα επίτροπος της Μονής Δαδιού-Αμφίκλειας. Ύστερα από παρότρυνση του, αφού τον καταζητούσανε πλέον οι Ναζί, προσχώρησαν στον ΕΛΑΣ και ο μητροπολίτης Κοζάνης Ιωακείμ και ο μητροπολίτης Ηλείας Αντώνιος. Είχε χαρίσει ως φυλαχτό στον Άρη Βελουχιώτη ένα σταυρό, που ο αντιστασιακός καπετάνιος, κουβάλαγε πάντα μαζί του. Ως έμπιστος του Άρη Βελουχιώτη έμεινε γνωστός ως ο «παπάς του Άρη» και επειδή ριχνόταν πρώτος στη μάχη και παρότρυνε και τους συμπολεμιστές έμεινε πιο γνωστός ως «Πάπα-Ανυπόμονος». Διορίστηκε ως Στρατιωτικός Ιερέας του Γενικού Αντιστασιακού Στρατηγείου.

Αντόνιο Φραγκόζο:Ο χριστιανός που δεν αγωνίζεται για τη δικαιοσύνη είναι μια μετριότητα,μια καρικατούρα της εικόνας του Θεού....

Αν πιστεύουμε στο Χριστό και το Ευαγγέλιό Του, οφείλουμε να οργανώσουμε την κοινωνική ,πολιτική ,και οικονομική μας ζωή σύμφωνα με αυτή την πίστη. Πίστη στη βαθειά αξιοπρέπεια του μικρού ,του αδύνατου ,του φτωχού….Ο χριστιανός που θέλει να είναι συνεπής με την πίστη του οφείλει να στρατευθεί στον αγώνα για την απελευθέρωση των αδελφών του Χριστού, για την απελευθέρωσή τους από την πείνα ,την αρρώστεια ,τη δυστυχία, την καταπίεση …Ο χριστιανός πρέπει να είναι ,αν είναι πιστός στο Ευαγγγέλιο ,άνθρωπος ελπίδας.Ο άνθρωπος της ελπίδας δεν οπισθοχωρεί….Γιατί φοβόμαστε μήπως μας ονομάσουν «ανατρεπτικούς»;Ας φοβόμαστε ,αυτό μάλιστα, να μην προδώσουμε το Ευαγγέλιο, να μην προδώσουμε την κοινωνική δικαιοσύνη, να μην προδόσουμε την εμπιστοσύνη των αδελφών μας. , Άς μη φοβόμαστε όμως μήπως μας αποκαλέσουν «ανατρεπτικούς» ,αν η συνείδησή μας μας διαβεβαιώνει πως το μόνο που θέλουμε είναι να ανατρέψουμε την ηθική αταξία της οποίας είμαστε μάρτυρες. Ο χριστιανός που δεν αγωνίζεται για τη δικαιοσύνη είναι μια μετριότητα ,μια καρικατούρα της εικόνας του Θεού Δημιουργού,της καλωσύνης του Πατέρα και της ευσπλαχνίας του Κυρίου.

Αντόνιο Φραγκόζο,Ευαγγέλιο και Κοινωνική Επανάσταση,Αθήνα ,σελ.14-19

Από την Τρίτη, 13 Μαρτίου 2012, βρίσκεται στην Αθήνα ο Χορστ Ράιχενμπαχ, επικεφαλής πενήντα περίπου μελών της Task Force. Τι σημαίνει Task Force; Κατά το «Αγγλοελληνικό Λεξικό» των D.N. Stavropoulos και A.S. Hornby σημαίνει «Ειδικό Απόσπασμα», προκειμένου για στρατιωτικές υποθέσεις. Στην περίπτωσή μας, άλλοι το μεταφράζουν ως «Oμάδα Κρούσης».
Στην ουσία και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, ο κ. Ράιχενμπαχ είναι ο Επίτροπος της κ. Μέρκελ στην Ελλάδα, ο οποίος, μαζί με τους συνεργάτες του, θα αποτελούν την εξ αντικειμένου κατοχική κυβέρνηση της χώρας!
Αυτοί οι Επίτροποι, οι Διοικητές Περιφέρειας -ως περιφέρειά της αντιμετωπίζει η Γερμανία, με τη σύμφωνη γνώμη της Ε.Ε., την Ελλάδα- είναι οι αντίστοιχοι Γκαουλάιτερ του Χίτλερ! Είχαν μάλιστα και ειδικό ναζιστικό έμβλημα!

Ένα κείμενο, πραγματικά προφητικό για τις αναλύσεις, εκτιμήσεις και προβλέψεις του, αποτελεί η Προκήρυξη του Κεντρικού Συμβουλίου της Νεολαίας της Χ.Δ., της Ελληνικής Χριστιανοσοσιαλιστικής Οργάνωσης Νέων (Ε.Χ.Ο.Ν.) που γράφτηκε και δημοσιεύτηκε πριν 30(!) χρόνια με αφορμή την ένταξη της χώρας μας στην Ε.Ο.Κ.

“… καταγγέλλουμε ὅτι πίσω ἀπ’ αὐτή μεθοδεύεται μιά νέα κατοχή, πιό ὕπουλη καί πιό ἐπικίνδυνη ἀπό τήν τουρκική καί τή ναζιστική….”

Λαέ τῆς ῾Ελλάδας,
Μία ἑβδομάδα μετά τή γέννηση τοῦ Σωτήρα τοῦ κόσμου πού γιορτάσαμε τόν ἐρχομό τού καινούργιου χρόνου, ἡ χώρα μας, μπαίνοντας στή στρούγκα τῆς Ε.Ο.Κ., ὁδηγεῖται στό χάσιμο καί τυπικά τῆς ἀνεξαρτησίας καί τῆς ἐθνικῆς της κυριαρχίας.
῾Η ξενόδουλη ἄρχουσα τάξη πανηγυρίζει ἀπό καιρό καί διαλαλάει τήν εὐημερία πού περιμένει τό λαό μας μέ τήν ἔνταξη, εὐημερία πού μεταφράζεται σέ ἔξαρση τοῦ καταναλωτισμοῦ. Θἄχουμε περισσότερα πλυντήρια, αὐτοκίνητα, στερεοφωνικά, περισσότερες «ἀνέσεις». Στήν οὐσία, θἄχουμε αὔξηση τοῦ ἄγχους καί τῆς ἐξάρτησης τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τή μηχανή. Ταυτόχρονα, ἡ ντόπια ᾿Ολιγαρχία θά συνεργάζεται μέ τούς εὐρωκαρχαρίες ἰμπεριαλιστές, γιά νά συντονίζουν τήν ἐκμετάλλευση τῶν λαῶν τῆς Εὐρώπης καί κύρια τοῦ Τρίτου Κόσμου. ᾿Απ’ αὐτή τήν ἄποψη, ἔχει δίκιο ἡ ἄρχουσα τάξη νά πανηγυρίζει γιά τήν ἔνταξη. ᾿Από δοῦλος τῶν ἰμπεριαλιστικῶν δυνάμεων μετατρέπεται σέ φτωχό συγγενή τους.

῞Ομως, λαέ τῆς ῾Ελλάδας, αὐτή ἀκριβῶς ἡ ἐπιθυμία τῆς ἄρχουσας τάξης νά «γίνουμε Εὐρώπη», γίνεται μιά ἀκόμα πηγή τῆς δυστυχίας σου, τῆς νόθευσης καί τῆς προδοσίας τῶν ἀγώνων σου γιά ἐθνική ἀνεξαρτησία καί κοινωνική προκοπή.
᾿Από τά πανάρχαια χρόνια, ἡ κοινωνική ὀργάνωση τῶν ῾Ελλήνων εἶχε ἐπίκεντρο τήν πόλη-κράτος, καί ἦταν ἄμεση δημοκρατία. Τήν παράδοση αὐτή ζωντανεύουν οἱ κοινότητες τοῦ Βυζαντίου καί τῆς Τουρκοκρατίας, πού ἐπίκεντρο τῆς κοινωνικῆς τους ζωῆς εἶχαν τήν ᾿Ορθόδοξη ᾿Ενορία. Αὐτῶν τῶν κοινοτήτων ὁ δυναμισμός ἔθρεψε κατά κύριο λόγο τήν ἐπανάσταση τοῦ 1821.

῾Η «ἀπελευθέρωση» σήμανε τήν ἐπιβολή τῆς εὐρωπαϊκῆς κρατικῆς ὀργάνωσης, πού πραγματοποίησε ἡ Βαυαροκρατία. ῾Ο συγκεντρωτικός μηχανισμός ἔπνιξε τή δραστηριότητα καί τό δυναμισμό τῆς κοινότητας, καί ἔκανε τήν ᾿Εκκλησία κρατικό μηχανισμό στά πρότυπα τῆς Γερμανίας. ῞Ομως, το σύστημα δέν μπόρεσε νά λειτουργήσει, γιατί τά βιώματα τοῦ λαοῦ ἦταν διαφορετικά (ἄμεση δημοκρατία).
Κι ὅμως, ἡ πολιτική ἡγεσία τοῦ τόπου, ἀπό τή Δεξιά μέχρι τήν ᾿Αριστερά, ἔχει μείνει προσκολλημένη σέ «ὁράματα» καί πρότυπα δυτικῆς ἔμπνευσης. Γι’ αὐτό τό λόγο δέν ἔχει καταφέρει ν’ανταποκριθεῖ στούς ἀγῶνες καί τίς προσδοκίες τοῦ λαοῦ, σ᾿ ὅλη τήν περίοδο τῆς ἐλεύθερης πολιτικῆς ζωῆς τῆς ῾Ελλάδας.

῾Η ἔνταξη στήν Ε.Ο.Κ. δέν εἶναι τίποτ’ ἄλλο ἀπό ἐπιβεβαίωση τῆς παραπάνω πορείας. ῞Ομως, τό στάδιο αὐτό εἶναι τό πιό ἐπικίνδυνο, γιατί προϋποθέτει ὁλοκληρωτική ἀφομοίωση τοῦ λαοῦ σ’ ἕνα σύστημα πού μεταβάλλει τόν ἄνθρωπο σέ ἄβουλο γρανάζι τοῦ κοινωνικοῦ μηχανισμοῦ, ἕνα σύστημα πού θέλει τόν ἄνθρωπο ΝΑ ΠΑΡΑΓΕΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ, καί νά ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΕΙ, ὅσο γίνεται περισσότερο, ὄχι ὅμως νά ΖΕΙ. Στήν ὁλοκλήρωση τῆς φυλάκισης τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου στό κύκλωμα παραγωγή – κατανάλωση ἀποσκοποῦν καί οἱ γνωστοί ἀντιδραστικοί νόμοι πού ψηφίζει ἡ Ν.Δ., ὅπως ὁ 815 γιά τά Πανεπιστήμια. Κι ἄλλοι νόμοι ἑτοιμάζονται μέ τήν ἔνταξη στήν Ε.Ο.Κ., πού θά ἐπιβάλουν τή θέληση τῶν Βρυξελλῶν στό λαό μας.

Δυσκολεύεται κανείς νά βρεῖ λέξεις νά περιγράψει τή σύγχρονη ἑλληνική τραγωδία. ῎Αν καί θά πεῖ ἄλλος, τί χρειάζεται αὐτή ἡ περιγραφή, ὅταν τήν πραγματικότητα τή ζοῦμε στό πετσί μας καί μᾶς πληγώνει. ῾Ο πόνος καί ἡ ἀγωνία δέν πηγάζει μόνον ἀπό τήν παρούσα εἰκόνα. Αὐξάνεται ἀπό αὐτό πού ἔρχεται καί εἶναι προδιαγεγραμμένο ἀπό τίς κρατοῦσες οἰκονομικές καί πολιτικές δυνάμεις, πού δέν ἀποκρύβουν πλέον τίς προθέσεις καί τά σχέδιά τους, πού εἶναι ἡ ἀπόλυτη ὑποδούλωση τῆς Χώρας.
Δυσκολευόμαστε νά συνειδητοποιήσουμε αὐτό τό κακούργημα πού συντελεῖται μέ τή συναίνεση ῾Ελλήνων πολιτικῶν, ἔγκλημα σέ βάρος τοῦ παρόντος καί τοῦ μέλλοντος τοῦ λαοῦ. Τοῦ παρόντος γιά ὅλους καί τοῦ μέλλοντος γιά τίς ἐρχόμενες γενιές, πού ἄν δέν ἀντιδράσουμε, θά ζήσουν σέ μιά χώρα πού δέν θά εἶναι πλέον δική τους...
Αὐτό τό σκοτεινό φάσμα τοῦ κοντινοῦ μέλλοντος εἶναι πού μᾶς συνέχει περισσότερο ἀπό τήν ἀποκαρδίωση τοῦ ζοφεροῦ παρόντος.
Δέν ἔχουμε ἕτοιμες προτάσεις καί διεξόδους. ῾Απλῶς ἑνώνουμε τήν ἀγωνία καί τόν προβληματισμό μας μέ ὅλους ἐκείνους πού πονᾶνε ὄχι μόνον ἀπό τήν οἰκονομική στέρηση ἀλλά καί ἀπό τό πληγωμένο τους φιλότιμο, τήν ταπεινωμένη φιλοπατρία, τήν προσβολή, τήν ὕβρη, τόν ἐξευτελισμό!
῞Ολα αὐτά δημιουργοῦν ἕνα μίγμα ἐκρηκτικό, πού ἄν δέν γίνει κάτι τό ἀποφασιστικό πρός ἀνάσχεση τῆς κατρακύλας, εἶναι ζήτημα χρόνου ἡ ἀνάφλεξη! ᾿Ανάφλεξη πού καί αὐτή θά θελήσουν οἱ ἐχθροί μας νά τήν ἐλέγξουν γιά νά καταφέρουν ἰσχυρότερο πλῆγμα κατά τῆς ῾Ελλάδος.

Πολιτική ρευστότητα τῆς ἄρχουσας τάξης
Διαπιστώνουμε μεγάλη πολιτικὴ κινητικότητα μὲ τή δημιουργία νέων σχημάτων πέρα ἀπὸ τὰ καθιερωμένα πολιτικὰ κόμματα ΠΑ.ΣΟ.Κ., Ν.Δ., ΛΑ.Ο.Σ., Κ.Κ.Ε., ΣΥ.ΡΙΖ.Α., Δημοκρατική ᾿Αριστερά. Διαμορφώνονται νέα σχήματα ἢ ἐνδυναμώνονται ἄλλα μικρότερα προϋπάρχοντα· Οἰκολόγοι, ῞Αρμα Πολιτῶν, Δημοκρατική ᾿Αναγέννηση, ΑΝΤ.ΑΡ.Σ.Υ.Α., Χρυσή Αὐγή. ῾Η κατάσταση εἶναι ἐξαιρετικὰ ρευστὴ λόγῳ τῶν φυγόκεντρων τάσεων στὰ καθιερωμένα πολιτικὰ κόμματα. Διαμορφώνονται συλλογικότητες διαφόρων ἀποχρώσεων, ποὺ παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν εἶναι πολιτικὰ κόμματα, συμβάλλουν στὶς ζυμώσεις καὶ στὴν κινητικότητα ποὺ ὑπάρχει σήμερα. ᾿Ενόψει τῆς διαφαινόμενης ἀποσύνθεσης τοῦ πολιτικοῦ σκηνικοῦ, ἡ οἰκονομικὴ καὶ πολιτικὴ ὀλιγαρχία τῆς χώρας, σὲ συνεννόηση μὲ τὰ διεθνῆ κέντρα ἐξάρτησης (Ε.Ε. - Η.Π.Α. - Δ.Ν.Τ.) ἐργάζεται γιὰ τὴ διαμόρφωση νέου πολιτικοῦ σκηνικοῦ Συμπολίτευσης/᾿Αντιπολίτευσης βολικοῦ καὶ ὑποτελοῦς.
Καλοῦμε τὸν ἑλληνικὸ λαὸ νὰ ἀπαγκιστρωθεῖ ἀπὸ τὸ πολιτικὸ σκηνικὸ, ποὺ στήνουν οἱ δυνάμεις τῆς ἐξάρτησης καὶ τῆς ὑποτέλειας.

῾Υπονόμευση τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας καί τῆς Δημοκρατίας
῎Ηδη ἔχει χαθεῖ σημαντικὸ μέρος τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας. ᾿Ακολούθησε ἡ νόθευση τῆς λειτουργίας τῆς Δημοκρατίας. ῾Η Κυβέρνηση Παπαδήμου εἶναι ἕνα χαρακτηριστικό σύμπτωμα. ῾Ο Λουκᾶς Παπαδῆμος δὲν ἔχει πολιτικὴ νομιμοποίηση. Είναι δοτός πρωθυπουργός. Κλήθηκε νὰ ἐφαρμόσει τὶς ἀποφάσεις τῶν διεθνῶν κέντρων ἐξάρτησης, ἔχοντας ἄλλωστε τὴν ἰδιότητα τοῦ διακεκριμένου μέλους τῆς «Τριλάτεραλ» (Τριμεροῦς). Κλήθηκε, ἐπίσης, νὰ συγκαλύψει τὶς ἀδυναμίες τοῦ πολιτικοῦ συστήματος ποὺ εἶναι ἀπαξιωμένο στὴ συνείδηση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Τὸ σύστημα θὰ ἐπιδιώξει τὴν περαιτέρω νόθευση καί ἐκτροπή τῆς δημοκρατίας καὶ τὴν ἀνάδειξη ἑνὸς αὐταρχισμοῦ νέου τύπου, μὲ στόχο τὴν τρομοκράτηση, τὸν ἐκφοβισμὸ καὶ τὴν παράλυση τῶν ἀντιστάσεων τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας. ῾Η καλλιέργεια κλίματος ἀνασφάλειας καὶ ἀβεβαιότητας συμβάλλει τὰ μέγιστα στὴν κατεύθυνση αὐτή.

Στις πολιτικές εκτιμήσεις και προτάσεις της Κ.Ε. της Χ.Δ., που συνήλθε στις 18 Φεβρουαρίου 2012, τονίζεται ότι τρεις άμεσοι πολιτικοί στόχοι πρέπει να κυριαρχήσουν στη συνείδηση του Έλληνα και της Ελληνίδας, για να ανοίξει ο δρόμος μιας σταδιακής, έστω, αλλά σταθεράς πορείας εξόδου από την πολύπλευρη κρίση που βιώνουμε, την απελευθέρωσή μας από τη νέα Kατοχή και την υπεράσπιση της εθνικής μας ανεξαρτησίας και της δημοκρατίας:
Η ανατροπή του πολιτικού κατεστημένου
Η ανάγκη ανάδειξης νέων πολιτικών δυνάμεων
Η ανάγκη νέας πολιτικής.

­ Πρώτη προτεραιότητα κατά την Κ.Ε. της Χ.Δ., «για να σπάσει ο φαύλος κύκλος, είναι η πλήρης και συθέμελη ανατροπή των κατεστημένων πολιτικών κομμάτων της Mεταπολίτευσης, που, αφού μας οδήγησαν στην κρίση, μετεξελίσσονται σε διαχειριστές της και μας οδηγούν σε όλο και μεγαλύτερη καταστροφή».
­ Η ανάδειξη, επίσης, νέων υγιών πολιτικών δυνάμεων είναι αναγκαία, γιατί, σε αντίθετη περίπτωση, το κενό που προκαλείται από την απαξίωση του πολιτικού συστήματος θα καλυφθεί από σχήματα-κόμματα, που διαμορφώνονται από κέντρα και μηχανισμούς της οικονομικής ολιγαρχίας (ντόπιας, Ε.Ε., Η.Π.Α., Δ.Ν.Τ.) με στόχο τη διαμόρφωση πολιτικού σκηνικού συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης βολικού και υπoτελούς.
­ Ταυτόχρονα, δική μας αδράνεια «ανοίγει επικίνδυνα το δρόμο τόσο σε δυνάμεις της Ακροδεξιάς, όσο και της άκρας Aριστεράς, που τάσσονται υπέρ της βίας και της δημοκρατικής εκτροπής».

Το Μνημόνιο, εκ του αποτελέσματος κρίνοντάς το, υπήρξε καταστροφικό και αδιέξοδο. Έφερε τη χρεοκοπία πιο γρήγορα και με δυσμενέστερους όρους απ’ ό,τι πριν μπούμε σε αυτό. Άνοιξε το δρόμο, για να γίνει η Ελλάδα χώρος που συνωστίζονται άνεργοι, άστεγοι, κακοπληρωμένοι εργαζόμενοι και συνταξιούχοι, χωρίς γιατρούς και φάρμακα, που ξεπαγιάζουν και στήνονται στις ουρές για ένα πιάτο φαΐ και για μια χούφτα κρεμμύδια και πατάτες. Δημιούργησε ένα κοινωνικό ηφαίστειο οργής και απόγνωσης, που σιγοβράζει και ουδείς ξέρει πότε θα εκραγεί και η παχύρρευστη λάβα του να κατακάψει το άπορο κορμί της Ελλάδας. O πραγματικός στόχος των αφεντικών της τρόικας Απ’ όλες τις πλευρές ομολογείται ότι η τρόικα έπεσε έξω σε όλες τις εκτιμήσεις της· ότι ήταν λάθος η συνταγή, στην οποία δογματικά επιμένει· οι πολιτικές και οι στρατηγικές που επέβαλε.

Εκτός από τη δημόσια παραδοχή των αφεντικών της, δεκάδες διακεκριμένοι συστημικοί οικονομολόγοι και τραπεζίτες έχουν συγκατανεύσει σε αυτή τη διαπίστωση. Στην Ελλάδα, Πρετεντέρηδες και Τρέμηδες, άλλοτε υπέρμαχοι και συνήγοροι του Μνημονίου, το αποκηρύσσουν με θυμό και οσονούπω θα δούμε και τον ολετήρα της Ελλάδας, Γιώργο Παπανδρέου, να υψώνει αντιμνημονιακή σημαία...!

Mέτρα καταστροφικά και δίχως γυρισμό περιλαμβάνει το νέο Mνημόνιο, συνέχεια των προηγούμενων καταδικαστικών Συμφωνιών, που υπέγραψαν οι πολιτικοί του τόπου. Σε αυτή την ακατάσχετη μετρολογία, δεν είδαμε να υπάρχουν αναπτυξιακές κατευθύνσεις. «Aφού ήδη έχουν τελειώσει, εμείς θα τους δώσουμε τα φώτα για ανάπτυξη;», θα σκέφΘηκαν τα μπουμπούκια της Tρόϊκας και οι δικοί μας «μπουλούκοι» έγνευσαν το κεφάλι συνωμοτικά.

Eπειδή εμείς, ως Xώρα, δεν έχουμε πια ανάγκη την ανάπτυξη, αφού μας την προσφέρουν πλουσιοπάροχα οι φίλοι μας δανειστές, κάνουμε εισαγωγή πατάτας από την Aίγυπτο (!) και λεμονιών από την Aργεντινή. Γινόμαστε, δηλαδή, οι καλύτεροι πελάτες των ξένων. Oι εισαγωγές κρέατος φθάνουν τα δύο δις ευρώ, τον χρόνο! Ψίχουλα, θα μου πείτε, μπροστά σε αυτά που μας δανείζουν οι φίλοι μας οι ξένοι, οι οποίοι, για να μην το ξεχάσω, θέλουν μόνο το καλύτερο για εμάς Eπειδή δίνουμε μεγάλη έμφαση στο εμπορικό ισοζύγιο της πατρίδας μας, βάζουμε τα χεράκια μας και βγάζουμε τα ματάκια μας, αναγκάζοντας τους παραγωγούς, στο Nευροκόπι, να αφήνουν αδιάθετους 50 εκατομμύρια τόνους πατάτας, για χάρη των αργεντίνικων! Eίναι να τρελλαίνεσαι, πάντως, με την τακτική των υπευθύνων, οι οποίοι ανάθεμα αν ξέρουν τί τους γίνεται! Ή μήπως ξέρουν και δεν θέλουν να κάνουν κάτι;

H Eλλάδα έχει πολλές δυνατότητες να αναπτύξει τον πρωτογενή της τομέα, που είναι ο αγροτικός και ο κτηνοτροφικός. Eδώ και χρόνια, εσκεμμένα, οι ιθύνοντες αποκοίμισαν τους ανθρώπους του μόχθου με την ευκολία των αποζημιώσεων και της άνετης ζωής του «αφεντικού», που έχει στην δούλεψή του πλήθος αλλοδαπών. Έτσι, όμως, δεν γίνεται δουλειά σωστή, γιατί, «αν δεν βρέξεις τον πισινό σου, δεν τρως ψάρι». Όσο για τον ρόλο των μεσαζόντων, αυτοί αλωνίζουν, αφού τους βγάζουν το καπέλο εκείνοι που θα έπρεπε να τους κυνηγούν. Xωρίς τόλμη και αποφασιστικότητα, δεν αλλάζουν τα πράγματα. Oύτε οι πολιτικοί μπορούν να τα αλλάξουν. Tους είδαμε και τους φτύσαμε, καιρός να πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας!

Τοῦ Ἀρχισυντάκτη τοῦ περιοδικοῦ Témoignage Chrétien* Jérôme Anciberro

Ὅλοι οἱ οἰκονομολόγοι συγκλίνουν, εἴτε δεξιοὶ εἴτε ἀριστεροί, εἴτε φιλελεύθεροι εἴτε ὄχι: Τὰ 130 δισεκατομμύρια τῆς εὐρωπαϊκῆς βοήθειας ποὺ ἐγκρίθηκαν γιὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὰ 100 δισεκατομμύρια ἀπο τὰ ὁποῖα παραιτήθηκαν οἱ ἰδιῶτες πιστωτὲς δὲν θὰ φτάσουν γιὰ νὰ βγάλουν τὴ χώρα ἀπὸ τὴ σημερινὴ κατάσταση. Ἀντίθετα, οἱ ὅροι γιὰ μιὰ μεγάλης ἔκτασης κοινωνικὴ κρίση εἶναι ἀπόλυτα ἐξασφαλισμένοι ἀπὸ τὸ ἀδυσώπητο πρόγραμμα λιτότητας ποὺ ψηφίστηκε στὶς 12 Φεβρουαρίου ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ Βουλὴ ὑπὸ τὴν πίεση τῆς «Τρόικας» (Εὐρωπαϊκὴ Κεντρικὴ Τράπεζα, Διεθνὲς Νομισματικὸ Ταμεῖο καὶ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση.): Μεγάλες περικοπὲς στὶς συντάξεις, μείωση κατὰ 22% τοῦ ἐλαχίστου μισθοῦ (35% γιὰ τοὺς κάτω τῶν 25 ἐτῶν! ), κατάργηση χιλιάδων θέσεων ἐργασίας στὸ Δημόσιο, μείωση κατὰ 40% τῶν μισθῶν τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων....Ἤδη ἐξαντλημἐνοι ἀπὸ τὴν περιοριστικὴ πολιτικὴ ποὺ ἐπιβλήθηκε πρὶν ἕνα χρόνο, οἱ Ἕλληνες ἐξαναγκάστηκαν μὲ ἀπειλὲς νὰ πέσουν στὰ γόνατα, νὰ σκύψουν τὸ κεφάλι καὶ εἰ δυνατὸν νὰ εὐχαριστήσουν τοὺς νέους τους κυρίους για τόση καλοσύνη. Σὰν νὰ ἔσφαλαν. Διότι αὐτὴ ἡ γενικὴ ἄποψη ἐπικρατεῖ σὲ δηλώσεις πολλῶν Εὐρωπαίων ὑπευθύνων καὶ στὸ διεθνῆ Τύπο, ποὺ ἐπιφανειακὰ ἐντυπωσιαζεται ἀπὸ τὴ λαϊκὴ ἐξέγερση καὶ τὶς βόμβες μολότοφ. Οἱ Ἕλληνες ἔζησαν πάνω ἀπὸ τὰ μέσα ποὺ εἶχαν, κατὰ συνέπεια πρέπει τώρα νὰ πληρώσουν τὴν ἐπιπολαιότητά τους. Ἡ ἠθικὴ διεσώθη. Θὰ νόμιζε κανεὶς ὅτι πρόκειται γιὰ μύθο τοῦ Αἰσώπου.

Τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ σημερινοὶ ἠθικολόγοι ἦταν οἱ ἴδιοι ποὺ χτὲς ἐνθάρρυναν τὸ δανεισμὸ στὶς διεθνεῖς ἀγορὲς στὸ ὄνομα τῆς ἐνθἀρρυνσης τῆς «ἀνάπτυξης» δὲν μοιάζει νὰ ἐνοχλεῖ πολὺ κόσμο. Ἡ πρωτοφανὴς ἐπέκταση τῆς ἐξουσίας τῆς οἰκονομίας –τραπεζῶν, κερδοσκοπικῶν κεφαλαίων, διεθνῶν οἰκονομικῶν θεσμῶν, παγκοσμιοποιημένων ἐλίτ- μεταμόρφωσε χωρὶς ἀμφιβολία τὸν κόσμο μας, ὄχι μόνο ἀπὸ οἰκονομική, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἀνθρώπινη σκοπιά. Κάποιοι πολιτειολόγοι ἐπικαλοῦνται τὴν ἰδέα μιᾶς «μετα-δημοκρατίας» τῆς ὁποίας ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πειραματικὰ ἐργαστήρια. Ὰν καὶ ἐρωτῶνται ἐπισήμως, οἱ λαοὶ στὸ ἑξῆς μποροῦν νὰ διαλέξουν μόνον ἀνάμεσα σὲ ἐπιλογὲς ἐκ τῶν προτέρων καθορισμένες ἀπὸ τοὺς μεγάλους διεθνεῖς οἰκονομικοὺς παράγοντες καὶ τοὺς ντόπιους ἐκπροσώπους τους. Ἂν ἀντιδράσουν, τοὺς ἀντιτάσσεται ἀμέσως ἡ ἠθικὴ τοῦ νέου αἰώνα, αὐτὴ τῆς συνειδητῆς ἀδυναμίας καὶ τῆς ὑποταγῆς στὴ Μεγάλη Μηχανή. Πόσο μακρυὰ εἶναι ἡ Εὐρώπη τῶν ἱδρυτῶν...

Μετάφραση Γ.Ζ.
* Τὸ κείμενο αὐτὸ δημοσιεύτηκε στὶς 16.2.2012 στὸ γαλλικὸ περιοδικὸ Témoignage Chrétien «Χριστιανικὴ Μαρτυρία» καὶ ἀναδημοσιεύεται στὸ φύλλο τῆς 1.3.2012 τῆς «Χ» μὲ τὴν ἄδεια τοῦ κ. Ἀνσιμπερό.

In order to overcome the economic and sociopolitical crisis.

Fellow citizens of Greece, we have come to a critical crossroad nationally. The specter of default and economic collapse has replaced the illusion of prosperity and consumer welfare, which had been cultivated by the dominant political forces of our country. The ruling oligarchy has emerged the solution of subordination and compliance with the demands of out-of-Greece centers of power. At the economic level we are being presented with the “solution” of precipitating the living standards of the people and transforming the country into a colony through a clearance sale of all state assets to foreign hands. Moreover, the combination of heavy taxation and recession will lead to a sell-out of whichever private property, still in Greek hands, to outlanders. Thus, the country's creditors, with the pretext of indebtedness, pursue in the same manner to seize all our resources “for a plate of lentils”.

The true nature of the crisis The crisis in today's world and our country, gives the impression of being mainly economic with social, political and moral implications. But in reality this crisis is solely a spiritual crisis which is within ourselves and thus creates the crisis in human relations and economy . "Within us we have killed man, before our guns kill. Within us is born the thief, before we do the theft. Within us the world collapses and then we take the downhill. " This position, literally couched in our Manifesto issued in the years after the dictatorship, remains timely today as ever, despite the cosmogonic events which have occurred in our country and in the world. During the Cold War the world was dominated by the competition of capitalism and communism as rival ideologies, military-political coalitions and social systems. Christian Democracy, in 1953, when founded by our late Nikolaos Psaroudakis, argued that the ideals hiding behind the occasionally protruding capitalist and marxist ideology, were those of the materialist worldview, the primacy of material interests against any other priorities. Materialism by nature deifies the selfish individual interests and greed, undermines public interest and social solidarity, and trasfigurates man from the Purpose to a means and therefore materials along with material wealth are transformed from a means to the Purpose!!!

(Γιά νά ὑπερβοῦμε τήν οἰκονομική καί κοινωνικοπολιτική κρίση)
῞Ελληνες συμπολίτες, Βρισκόμαστε σέ ἕνα κρίσιμο ἐθνικὸ σταυροδρόμι. Τὸ φάσμα τῆς χρεωκοπίας καὶ τῆς οἰκονομικῆς κατάρρευσης ἀντικατέστησε τὴν ψευδαίσθηση τῆς εὐμάρειας καὶ τῆς καταναλωτικῆς εὐζωίας, ποὺ καλλιεργοῦσαν οἱ κυρίαρχες πολιτικὲς δυνάμεις. ῾Η ἄρχουσα ὀλιγαρχία προβάλλει ὡς λύση τὴν ὑποταγὴ καὶ τὴ συμμόρφωση μὲ τὶς ἀπαιτήσεις τῶν ἐξωελλαδικῶν κέντρων ἐξουσίας. Σὲ ἐπίπεδο οἰκονομικὸ προβάλλεται ὡς λύση ἡ καταβαράθρωση τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τοῦ λαοῦ καὶ ἡ μετατροπὴ τῆς Χώρας σὲ ἀποικία, μὲ τὸ ξεπούλημα τῆς δημόσιας περιουσίας στοὺς ξένους. ῎Αλλωστε, ὁ συνδυασμὸς τῆς βαριᾶς φορολογίας καὶ τῆς ὕφεσης, θὰ ὁδηγήσει στὸ ξεπούλημα καὶ τῆς ὅποιας ἰδιωτικῆς περιουσίας βρίσκεται σὲ ἑλληνικὰ χέρια στοὺς ξένους. ῎Ετσι, οἱ δανειστὲς τῆς Χώρας, μὲ πρόσχημα τὴν ὑπερχρέωση, ἐπιδιώκουν οἱ ἴδιοι νὰ ἁρπάξουν τὶς πλουτοπαραγωγικές της πηγὲς ἔναντι «πινακίου φακῆς».

Η ἀληθινή φύση τῆς κρίσης ῾Η κρίση ποὺ μαστίζει τὸ σημερινὸ κόσμο καὶ τὴ Χώρα, μάς δίνει τὴν ἐντύπωση ὅτι εἶναι κυρίως οἰκονομική, μὲ κοινωνικές, πολιτικὲς καὶ ἠθικὲς προεκτάσεις. ῞Ομως, στὴν πραγματικότητα, ἡ κρίση εἶναι μία, πνευματική, καὶ βρίσκεται μέσα μας καὶ δημιουργεῖ τὴν κρίση ἀνθρωπίνων σχέσεων καὶ οἰκονομίας.. «Μέσα μας ἔχουμε σκοτώσει τὸν ἄνθρωπο, προτοῦ τὸν σκοτώσουν τὰ ὅπλα μας. Μέσα μας γεννιέται ὁ κλέφτης, προτοῦ κάμομε τὴν κλοπή. Μέσα μας γκρεμίζεται ὁ κόσμος κι ὕστερα παίρνουμε τὸν κατήφορο». ῾Η θέση αὐτή, κατὰ λέξη διατυπωμένη στὴ Διακήρυξή μας τῶν πρώτων μεταδικτατορικῶν χρόνων, παραμένει καὶ σήμερα ἐπίκαιρη ὅσο ποτέ, παρὰ τὶς κοσμογονικὲς ἐξελίξεις ποὺ μεσολάβησαν στὴν Πατρίδα μας καὶ σ ὅλο τὸν κόσμο. Στὰ χρόνια τοῦ ψυχροῦ πολέμου κυριαρχοῦσε στὸν πλανήτη ὁ ἀνταγωνισμὸς τοῦ Καπιταλισμοῦ καὶ τοῦ Κομμουνισμοῦ ὡς ἀντίπαλων ἰδεολογιῶν, στρατιωτικοπολιτικῶν συνασπισμῶν καὶ κοινωνικῶν συστημάτων. ῾Η Χ.Δ. τὸ 1953, ὅταν ἱδρύθηκε ἀπὸ τὸν ἀείμνηστο Νίκο Ψαρουδάκη, ἔχει ὑποστηρίξει ὅτι πίσω ἀπὸ τὰ ἰδεώδη, ποὺ κατὰ καιροὺς προέβαλλαν καπιταλιστικὲς καὶ μαρξιστικὲς ἰδεολογίες, κρύβεται ἡ ὑλιστικὴ κοσμοαντίληψη, μὲ τὴν ὑπεροχὴ τοῦ ὑλικοῦ συμφέροντος ἔναντι οἱωνδήποτε ἄλλων προτεραιοτήτων. ῾Ο ὑλισμὸς ἀπὸ τὴ φύση του ἀποθεώνει τὸ ἀτομικὸ συμφέρον καὶ τὴν πλεονεξία καὶ ὑπονομεύει τὸ δημόσιο συμφέρον καὶ τὴν κοινωνικὴ ἀλληλεγγύη, μετατρέπει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ σκοπὸ σὲ μέσο καὶ τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ ἀπὸ μέσο σὲ σκοπό.

῾Ο ὑλισμός ρίζα τῆς κοινωνικῆς ἀδικίας ᾿ Απὸ τὰ χρόνια τοῦ «ἄφρονος πλουσίου», ὁ ὑλισμὸς ὑπῆρξε ἡ κυρίαρχη ἰδεολογία τῶν ἐκμεταλλευτῶν καὶ τῆς ἄρχουσας τάξης. Διόλου τυχαῖο δὲν εἶναι ὄτι τὸ 18ο αἰώνα, ἡ ἀθεΐα ἀναπτύχθηκε στό πλαίσιο τῶν κυρίαρχων τάξεων καὶ πέρασε στὰ λαϊκὰ στρώματα ἀπὸ τὴ Γαλλικὴ ᾿Επανάσταση καὶ μετά, σὲ ὅσες περιπτώσεις οἱ ἡγεσίες τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν καὶ τῶν Προτεσταντῶν καὶ σὲ ὁρισμένες περιπτώσεις καὶ τῶν ᾿Ορθοδόξων ἐγκατέλειψαν τὸ λαὸ καὶ συνταυτίσθηκαν μὲ τοὺς καταπιεστές του. ῞Ομως, στὴν πραγματικότητα,
— ἡ ἐλευθερία, «᾿Επ’ ἐλευθερίᾳ (γιά τήν ἐλευθερία) ἐκλήθητε, ἀδελφοί» (Παύλου Γαλ. ε, 13), «Μὲ δουλεία καταδικάζεις τὸν ἄνθρωπο, τοῦ ὁποίου ἡ φύση εἶναι ἐλεύθερη κι αὐτεξούσια, κι ἀντινομοθετεῖς στὸ νόμο τοῦ Θεοῦ, ἀνατρέποντας τὸ φυσικό Του νόμο.» (῞Αγιος Γρηγόριος ὁ Νύσσης)
— ἡ ἰσότητα, «᾿Εξ ἰσότητος τὸ ὑμῶν περίσσευμα (τό δικό σας περίσσευμα) εἰς τὸ ἐκείνων ὑστέρημα, ὅπως γένηται ἰσότης» (Β’ Κορ., η, 13-14)
— ἡ κοινωνικὴ δικαιοσύνη, «᾿Ιδοὺ ὁ μισθὸς τῶν ἐργατῶν τῶν ἀμησάντων τὰς χώρας ὑμῶν (πού θέρισαν τά χωράφια σας) ὁ ἀπεστερημένος ἀφ’ ὑμῶν (πού ἐσεῖς ἁρπάξατε) κράζει...» (᾿Ιακώβου ε, 4) — ἡ ἰσότητα καὶ ἡ ἀδελφοσύνη τῶν λαῶν, ἡ κατάργηση τῶν διακρίσεων μὲ βάση τὸ ἔθνος, τὸ φῦλο καὶ τὴν καταγωγή, «Οὐκ ἔνι ᾿Ιουδαῖος οὐδὲ ῞Ελλην (δέν ὑπάρχει διαφορά...), οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδέ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καί θῆλυ...» (Γαλ. γ, 28)
— ὁ σεβασμὸς τῆς ἐξουσίας στὸν πολίτη, «Οὐκ ἦλθον διακονηθῆναι ἀλλὰ διακονῆσαι (γιά νά μέ ὑπηρετοῦν ἀλλά νά ὑπηρετῶ» (Ματθ. κ, 28)
— ἡ ὑποχρέωση γιὰ φροντίδα πρὸς τοὺς κοινωνικὰ ἀποκλεισμένους, τοὺς φτωχούς, τοὺς ἀσθενεῖς, τοὺς μετανάστες καὶ τοὺς φυλακισμένους, «Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς (ἀπό τό χρόνο πού δημιουργήθηκε) κόσμου. ᾿Επείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με (καί μέ φιλοξενήσατε), γυμνὸς, καὶ περιεβάλετέ με (μέ ντύσατε), ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην καὶ ἤλθετε πρός με» (Ματθ. κε, 31-46)
— τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα ἐν γένει, ποὺ προέβαλλαν ὡς ἰδανικὰ οἱ ἀλληλοσπαρασσόμενοι κοινωνικοϊδεολογικοὶ συνασπισμοί, δὲν εἶναι ἐπινόηση τοῦ Διαφωτισμοῦ καὶ τῶν ἰδεολογιῶν, ποὺ ἐμπνεύσθηκαν ἀπ’ αὐτόν, ἀλλὰ κληρονομιὰ τῆς Χριστιανικῆς Διδασκαλίας στὸν παγκόσμιο πολιτισμό. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ καὶ μένουν χωρὶς περιεχόμενο, ὅταν ἀποκόπτονται ἀπὸ τὴ χριστιανική τους ρίζα καὶ ἐπιχειρεῖται νὰ τεθοῦν σέ ἐφαρμογὴ ἀπὸ τὶς ὑλιστικὲς ἰδεολογίες. ᾿Αντίθετα, κατὰ τὸν ἐθνικοαπελευθερωτικὸ ἀγώνα τοῦ 1821, οἱ διακηρύξεις τῆς Γαλλικῆς ᾿Επανάστασης καὶ τοῦ Διαφωτισμοῦ λειτούργησαν ὡς φυσικὴ συνέπεια τοῦ ὀρθόδοξου φρονήματος τῶν ἀγωνιστῶν καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ γενικότερα. ῾Η θέση αὐτὴ τῆς Χ.Δ. ἔχει ἐπιβεβαιωθεῖ πανηγυρικὰ μὲ τὴν κατάρρευση τοῦ συστήματος τοῦ λεγόμενου «ὑπαρκτοῦ Σοσιαλισμοῦ» στὴν Εὐρώπη. Οἱ δικτατορίες τῶν κομμουνιστικῶν κομμάτων ἐπιχείρησαν νὰ ἐπιβάλουν ἐπίγειους παραδείσους καὶ τὸ μόνο ποὺ πέτυχαν ἦταν νὰ διατηρήσουν τὴν ταξικότητα καὶ τὴν κοινωνικὴν ἀδικία, τὴν κρατικὴ τρομοκρατία καὶ τὴν καταπάτηση τῶν ἀτομικῶν δικαιωμάτων. ῎Αλλωστε, καὶ τὰ ἀστικὰ καθεστῶτα προέβαλλαν τὴν ἐλευθερία γιὰ τὴν κατοχύρωση τῆς οἰκονομικῆς ἐλευθερίας ὡς πρόσχημα γιὰ τὴν ἀσύδοτη λειτουργία τῆς ἀγορᾶς καὶ τὴν κατάργηση κάθε μορφῆς προστασίας τῶν δικαιωμάτων τῶν έργαζομένων. ῾Η δικτατορία τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, ποὺ ἐπιβίωσε στὴν Κίνα, στό πλαίσιο τῆς παγκοσμιοποιημένης Οἰκονομίας, λειτούργησε συμπληρωματικὰ μὲ τὴν πιὸ ἄγρια μορφὴ τοῦ Καπιταλισμοῦ. Κατακλύζοντας τὸν κόσμο μὲ πάμφθηνα προϊόντα, χάρη στὴν ἀπάνθρωπη ἐκμετάλλευση τῶν ἐργαζομένων, το κινεζικὸ καθεστὼς λειτούργησε σέ βάρος τοῦ ἴδιου τοῦ λαοῦ καί ἀποτέλεσε βασικὸ μοχλὸ γιὰ τὴν ἀποδόμηση τῶν ὅποιων κατακτήσεων τῶν ἐργαζομένων καὶ τοῦ κοινωνικοῦ κράτους στὴ Δυτικὴ Εὐρώπη. Τὸ ἴδιο, ἄλλωστε, ἔπραξαν καὶ τὰ κομμουνιστικὰ καθεστῶτα ποὺ κατέρρευσαν, ἀφοῦ ἄφησαν πίσω τους κατεστραμμένες οἰκονομίες καὶ ἐργαζομένους μὲ μεροκάματα πείνας. Κατὰ συνέπεια, δικαιώνεται ἀπόλυτα ἡ ἀπὸ δεκαετίες πρὶν διατυπωμένη θέση τῆς Χ.Δ. ὅτι Καπιταλισμὸς καὶ Κομμουνισμὸς δὲν λειτουργοῦσαν ἀντίθετα, ἀλλὰ συμπληρωματικά.

᾿

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ ποιοι είμαστε & πώς πρέπει να παραμείνουμε εμείς οι "απολίτιστοι" Έλληνες ...

---------------------------------------------------------------------------------------

Ο γερμανικός "πολιτισμός": Ο επικεφαλής του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού στην Ελλάδα, Σουηδός Στούρε Λιννέρ, στο βιβλίο του «Η Οδύσσειά μου» γράφει για το Δίστομο:
Παντρευτήκαμε στις 14 Ιουνίου. Ο υπεύθυνος της ελληνικής επιτροπής, Έμιλ Σάντστρομ, παρέθεσε γαμήλιο γεύμα προς τιμήν μας. Αργά το βράδυ με πλησίασε και με απομάκρυνε από τα γέλια και τις φωνές, προς μια γωνιά όπου θα μπορούσαμε να μιλήσουμε οι δυο μας. Μου έδειξε ένα τηλεγράφημα που μόλις είχε λάβει: οι Γερμανοί έσφαζαν για τρεις ημέρες τον πληθυσμό του Διστόμου, στην περιοχή των Δελφών, και στη συνέχεια πυρπόλησαν το χωριό. Πιθανοί επιζώντες είχαν ανάγκη άμεσης βοήθειας. Το Δίστομο ήταν μέσα στα όρια της περιοχής την οποία, την εποχή εκείνη, ήμουν αρμόδιος να τροφοδοτώ με τρόφιμα και φάρμακα. Έδωσα με τη σειρά μου το τηλεγράφημα στην Κλειώ να το διαβάσει, εκείνη έγνεψε κι έτσι αποχωρήσαμε διακριτικά από τη χαρούμενη γιορτή.

Περίπου μα ώρα αργότερα ήμασταν καθ' οδόν μέσα στη νύχτα. Απαιτήθηκε ανυπόφορα μεγάλο χρονικό διάστημα έως ότου διασχίσουμε τους χαλασμένους δρόμους και τα πολλά μπλόκα για να φτάσουμε, χαράματα πια, στον κεντρικό δρόμο που οδηγούσε στο Δίστομο. Από τις άκρες του δρόμου ανασηκώνονταν γύπες από χαμηλό ύψος, αργά και απρόθυμα, όταν μας άκουγαν που πλησιάζαμε. Σε κάθε δέντρο, κατά μήκος του δρόμου και για εκατοντάδες μέτρα, κρεμόντουσαν ανθρώπινα σώματα, σταθεροποιημένα με ξιφολόγχες, κάποια εκ των οποίων ήταν ακόμη ζωντανά. Ήταν οι κάτοικοι του χωριού που τιμωρήθηκαν με αυτό τον τρόπο: θεωρήθηκαν ύποπτοι για παροχή βοήθειας στους αντάρτες της περιοχής, οι οποίοι επιτέθηκαν σε δύναμη των Ες-Ες.

Η μυρωδιά ήταν ανυπόφορη. Μέσα στο χωριό σιγόκαιγε ακόμη φωτιά στα αποκαΐδια των σπιτιών. Στο χώμα κείτονταν διασκορπισμένοι εκατοντάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας, από υπερήλικες έως νεογέννητα. Σε πολλές γυναίκες είχαν σχίσει τη μήτρα με την ξιφολόγχη και αφαιρέσει τα στήθη, άλλες κείτονταν στραγγαλισμένες, με τα εντόσθια τυλιγμένα γύρω από το λαιμό. Φαινόταν σαν να μην είχε επιζήσει κανείς.

O πρόεδρος της X.Δ. Mανώλης Mηλιαράκης, στην ομιλία του στο Διαβολίτσι Μεσσηνίας, αφού περιέγραψε την πνευματική και κοινωνικοπολιτική κατάσταση της εποχής (4ος αιώνας μ.X.) των Tριών Iεραρχών, παρουσίασε συνοπτικά τις θέσεις και τις δράσεις τους στα φλέγοντα κοινωνικά προβλήματα της εποχής τους και μεταξύ άλλων είπε:
Aς δούμε, επιγραμματικά, τις θέσεις τους πάνω στα φλέγοντα ζητήματα της εποχής τους: Για τον πλούτο, η θέση και των Tριών Πατέρων είναι σαφής και ξεκάθαρη:
O πλούτος είναι προϊόν αδικίας και πλεονεξίας.
- Tι θ’ αντείπει κάποιος, θα έχει πλουτίσει με άδικα μέσα, αν κληρονομήσει τον πλούτο από τον πατέρα του; διερωτάται ο ιερός Xρυσόστομος για ν’ απαντήσει ο ίδιος:
- Tα προϊόντα της αδικίας κληρονόμησε. Γιατί δεν ήταν βέβαια πλούσιος από την εποχή του Aδάμ ο πρόγονός του, αλλά φυσικό είναι να υποθέσουμε ότι πολλοί υπήρξαν πριν απ’ αυτόν, κάποιος δε από τους πολλούς άρπαξε τ’ αγαθά των άλλων και τα καρπώθηκε!

Στρέφονται κατά του Θεού και τον βρίζουν, μας λέει ο ιερός Xρυσόστομος, εκείνο, που ισχυρίζονται ότι είναι θέλημα του θεού ο πλουτισμός ανθρώπων βρώμικων, απατεώνων και ακόλαστων, που δεν τους αξίζει ν’ αντικρύζουν τον ήλιο, να ζουν και να αναπνέουν και οι οποίοι αναστατώνουν τα πάντα, αρπάζουν τα σπίτια των χηρών, αδικούν τους ορφανούς, καταδυναστεύουν τους αδύνατους.

O M. Bασίλειος αναφερόμενος στον πλούτο διερωτάται: Ως πότε θα είναι παντοδύναμο το χρυσάφι, των ψυχών η αγχόνη, το αγκίστρι του θανάτου, της αμαρτίας το δόλωμα;
Ως πότε θα κυβερνάει ο πλούτος, η αιτία του πολέμου, για τον οποίο κατασκευάζονται όπλα, για τον οποίο ακονίζονται ξίφη;
Eξαιτίας του πλούτου συγγενείς λησμονούν τους φυσικούς δεσμούς συγγένειας, ακόμα και αδέλφια αλληλοϋποβλέπονται με φονικές διαθέσεις. Xάριν του πλούτου οι ερημιές τρέφουν ληστές, η θάλασσα πειρατές και οι πόλεις συκοφάντες.

Ο μαθητής, ο μικρός ήρωας της ζωής, είναι από τους πιο σκληρά εργαζόμενους. Ξυπνά χαράματα. Μετά από σύντομη προετοιμασία, ξεκινά για το 12ωρό του. Ο λόγος; Φτιάξαμε, για λογαριασμό του, ένα σχολείο προσαρμοσμένο στις ανάγκες της κοινωνίας και των μεγάλων και όχι στις δικές του ψυχοσωματικές, κοινωνικοσυναισθηματικές και πνευματικές ανάγκες. Βασικές προϋποθέσεις για να έχει μια καλή και δημιουργική ημέρα στο σχολείο είναι:
1. Nα είναι χορτάτος.
2. Nα φεύγει από το σπίτι χαρούμενος, ήρεμος και με αισθήματα ασφάλειας και αποδοχής.
3. Nα τα πηγαίνει καλά με τον εαυτό του και με τους άλλους.
Είναι γενικά αποδεκτό ότι το πλούσιο σε θρεπτική αξία πρωινό παίζει σημαντικό ρόλο στη φυσική και πνευματική του κατάσταση· στην ετοιμότητα και ενεργοποίηση των γνωστικών του λειτουργιών (αντίληψης, προσοχής, μνήμης)· στην όλη σχολική παρουσία και επίδοσή του. Παιδιά που στερούνται ή παίρνουν ανεπαρκές πρωινό δεν είναι το ίδιο αποτελεσματικά στα μαθήματα, όσο αυτά που τρώνε κανονικό πρωινό. Ισχύει, εν προκειμένω, απολύτως η ρήση: «Το πρωί φάε μόνος, το μεσημέρι μοιράσου το φαγητό με τον φίλο σου και το βράδυ φάε με τον εχθρό σου!».

Σήμερα, δυστυχώς, το πρωινό έχει πολυτέλεια και το μεσημεριανό τελεί εν ανεπαρκεία για χιλιάδες συνανθρώπους μας και παιδιά. Και το κακό, με τους σημερινούς «τιμονιέρηδες» του κυβερνητικού σαπιοκάραβου, μεγαλώνει. Οι αναγκεμένοι συνεχώς αυξάνονται.

Προειδοποίηση πως η κερδοσκοπία με την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη είναι ένα «παιχνίδι με τη φωτιά», απευθύνει σε συνέντευξή του στην μεγάλης κυκλοφορίας αυστριακή εφημερίδα «Κουρίρ», ο πρώην καγκελάριος της Αυστρίας και πρώην αρχηγός των Αυστριακών Σοσιαλδημοκρατών, 'Αλφρεντ Γκούζενμπαουερ.

Όπως συμπληρώνει ο κ. Γκούζενμπαουερ, αυτή η κερδοσκοπία του θυμίζει το 2008, όταν πολλοί ρωτούσαν «γιατί δεν μπορεί να αφεθεί μια τράπεζα να χρεοκοπήσει» και κατόπιν ήλθε η κατάρρευση της «Λέμαν» και από εκείνη τη στιγμή δεν ήταν να σταματήσει κανείς το κύμα και η ζημία υπήρξε ένα πολλαπλάσιο από το κόστος που θα είχε μια σωτηρία της «Λέμαν».

Για τον πρώην καγκελάριο, η θέση πως «ας τους αφήσουμε να χρεοκοπήσουν» είναι καταστροφική, διότι θα προκαλούσε μια χιονοστιβάδα που με τίποτε δεν θα μπορούσε πλέον να σταματήσει.

Αθήνα, 3 Φεβρουαρίου 2012
Μακαριώτατε την ευχή σας,

Είμαστε βέβαιοι ότι η μεστή αληθειών επιστολή σας, προς τον στερούμενο δημοκρατικής νομιμοποίησης πρωθυπουργό κ. Λ. Παπαδήμο προκάλεσε βαθειά ικανοποίηση στο λαό μας-και όχι μόνο στον θρησκευόμενο. Ο υπερήφανος λαός μας βιώνει μια ανείπωτη τραγωδία από τα αλλεπάλληλα και βαριά χτυπήματα των τοκογλύφων και των πολιτικών υποτακτικών τους, στο σώμα του, στην ψυχή του και στην αξιοπρέπειά του. Αισθάνεται μόνος και ανήμπορος. Παντού ακούγεται το αγωνιώδες ερώτημα: Τι να κάνομε; Απορρίπτεται το σάπιο, αλλά δεν φαίνεται ακόμα το υγιές. Διατυπώνονται ποικίλες προτάσεις, από διάφορες κατευθύνσεις, αλλά ο λαός έχει χάσει την εμπιστοσύνη του και δεν ξέρει τι να δεχθεί και τι να απορρίψει. Όσο δε για τις προτάσεις του πολιτικού κατεστημένου δεν θέλει ούτε να τις ακούει. Ταυτόχρονα, η φτώχεια και η εξαθλίωση απλώνονται σε όλο και πιο ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας μας. Με την επικείμενη, μάλιστα, κύρωση, από τη Βουλή, της Δανειακής Σύμβασης η παράδοση της Χώρας μας στους δανειστές της θα αποτελεί πράξη εσχάτης προδοσίας, γεγονός που πρέπει να αποτραπεί πάση θυσία. Με τα δεδομένα αυτά είναι επόμενο ότι ο φόβος, η απογοητεύση και η κατάθλιψη, είναι ενδεχόμενο να οδηγήσουν σε κοινωνική έκκρηξη, όπως επισημαίνετε στην επιστολή σας και, ό μη γένοιτο, στο χάσιμο της Ελπίδας. Και τότε...

Μακαριώτατε,
Ως πνευματικά σας παιδιά καθώς και ως Κίνημα της Χ.Δ. σας συγχαίρομε θερμά για το, υπέρ του χειμαζόμενου λαού μας , διάβημά σας. Σε μια περίοδο που το πολιτικό κατεστημένο και η οικονομική ολιγαρχία, με κύριο όργανό τους τις Δυνάμεις Κατοχής, έχουν προδώσει το λαό, υποθηκεύουν το δημόσιο πλούτο και το μέλλον των παιδιών μας, κουρελιάζουν το Σύνταγμα, ευτελίζουν τη Δικαιοσύνη, «βαφτίζουν» τον αμοραλισμό ηθική, τον αυταρχισμό δημοκρατία και θέτουν σε άμεσο κίνδυνο την εθνική μας κυριαρχία και την εδαφική μας ακεραιότητα, οι δε ,υποτιθέμενοι εταίροι και σύμμαχοί μας αποτελούν, τοις πράγμασι, κατοχικές «Αρχές», ο μοναδικός χώρος που έχει και μπορεί, κατά συνέπεια, να δώσει ελπίδα στο λαό είναι η Εκκλησία. Η θαραλέα επιστολή σας Μακαριώτατε, στον κ. Λ. Παπαδήμο, κινείται προς αυτή την κατεύθυνση. Γι’ αυτό είναι αξιέπαινη. Γι’ αυτό και ο λαός περιμένει τη συνέχεια αγωνιστικών, αφύπνιστικών για τον ίδιο και ελεγκτικών για την εξουσία, παρεμβάσεων της Μητέρας Εκκλησίας και, ιδιαιτέρως, από εσάς προσωπικώς, τον Προκαθήμενό της. Ο απελευθερωτικός λόγος της Αγίας Γραφής και των μεγάλων Πατέρων μας υπέρ της Κοινωνικής Δικαιοσύνης και εναντίον των αδικητών, είτε πρόκειται για ξένους, είτε και κυρίως για τους εντοπίους, είναι κατεξοχήν επίκαιρος και γιαυτό περιμένομε από την Εκκλησία μας, να τον προβάλλει διαρκώς και ανυποχώρητα ως αστείρευτη πηγή έμπνευσης, θάρρους και ελπίδας για την αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων και ιδιαίτερα των κρίσιμων σημερινών. Ευνόητο ότι τα κατευθυνόμενα Μ.Μ.Ε. θα πολεμήσουν και θα απαξιώσουν τέτοιου είδους, υπέρ των «κοπιώντων και πεφορτισμένων» παρεμβάσεών σας. Έτσι όμως δεν θα χαθεί η Ελπίδα. Έτσι θα υπάρξει ανάταση και έτσι θα έλθει η ποθούμενη πνευματική, κοινωνική και πολιτική ουσιαστική Αναγέννηση. Εμείς, Μακαριώτατε και το πιστεύομε και το ελπίζομε και για τον σκοπό αυτόν αγωνιζόμαστε, με τις ελάχιστες υλικές δυνάμεις που διαθέτουμε.

Με βαθύ σεβασμό,
Εμμανουήλ Μηλιαράκης , Πρόεδρος του Κινήματος Χριστιανική Δημοκρατία

Τώρα πια απολαμβάνω το εύθραυστο προνόμιο της ανεργίας.
Καθώς είμαι διαθέσιμος και φτωχός (συνθήκες ιδανικές για να ασκήσει κανείς τη δημιουργικότητα του), κι επειδή ο άνεργος, είτε κάθεται είτε είναι ξαπλωμένος, πρέπει ν' απασχολείται με κάτι, γράφω τακτικά κι αναρωτιέμαι πάνω στο ρόλο της γραφής.
Έτσι συνειδητοποιώ πως οι τεχνικές της ντανταϊστικής γραφής μού είναι τελείως άχρηστες, προκειμένου να θέσω το ζήτημα που με κατατρώει: το ζήτημα της αδικίας.
(Υβ Λε Μανάκ )

Η δουλική απομίμηση της εργασίας δεν απελευθερώνει τον άνθρωπο. Αν ωστόσο υπάρχει κάτι για το οποίο μπορεί να καυχηθεί η δουλική απομίμηση είναι ότι απελευθερώνει τα πάθη. Πρώτα τα καταστροφικά καταναλωτικά πάθη και ύστερα τα δημιουργικά, αυτά δηλαδή που εναντιώνονται στην ίδια τη δουλική απομίμηση της.

Ό διαχωρισμός μεταξύ της δουλικής απομίμησης της εργασίας και αυτής της εργασίας που γίνεται εκούσια μέσα από τη χαρά της μετοχής στην ομορφιά, νομίζω πως είναι ξεκάθαρος. Η πρώτη έχει αναφορά σε έναν εξουσιαστικό καταναγκασμό ανθρώπου από άνθρωπο, ενώ η δεύτερη, που αναμετριέται με τον ιδρώτα του προσώπου που μοχθεί για να φάει το ψωμί του1, εμπεριέχει μια χαρά για τα έργα των χεριών μας που δεν πρέπει να συγχέεται με την υπερηφάνεια του να έχει κάνει κανείς μια εργασία με τη «χαρά» ότι την εκπλήρωσε2, αλλά ότι μετέχει και αυτός δημιουργικά στην διατήρηση της αρχικής ανθρώπινης προίκας, όπως και στη διαχείριση ενός κόσμου λείαν καλού.

Αυτό που βαρύνει τους σημερινούς εξοστρακισμένους, δεν είναι κάποιου είδους βιβλική «κατάρα» για αυτόν τον ιδρώτα του προσώπου, που μοχθεί για να φάει το ψωμί του, αλλά μια νέα και αδυσώπητη καταδίκη: «Δεν θα φας, διότι ο ιδρώτας του προσώπου σου πλεονάζων και μη εμπορεύσιμος είναι».3

Ίσως ο απόστολος Παύλος, ο οποίος ζούσε από τα ίδια του χέρια και κάτω από άλλες ιστορικές συγκυρίες π.χ., μάλλον τα έσκαγε κανονικά στους φοροεισπράκτορες της αυτοκρατορίας, όταν απευθυνόταν με επιστολή στους Θεσσαλονικείς και έγραφε ότι, «όποιος δεν θέλει να εργάζεται, αυτός να μην τρώει κιόλας»,4 να μην είχε κατά νου τις εκάστοτε εθνικές συλλογικές συμβάσεις των δημοκρατικών κοινωνιών ή τις απολύσεις και την καθημερινή αύξηση των ποσοστών ανεργίας, αλλά προφανώς κάτι άλλο, το οποίο δεν αποτελούσε καινούργια χριστιανική ανακάλυψη, αλλά ήταν ήδη κοινός τόπος της ρωμαϊκής ηθικής. Ο Παύλος σαφώς απευθυνόταν σε μερικούς από τους πρώτους Χριστιανούς, οι οποίοι εντρυφούσαν τόσο πολύ βαθιά στις σπιριτουαλιστικές τους αναβάσεις και στις εσχατολογικές ερμηνευτικές τους επιδιώξεις, ώστε να επιβαρύνουν με την κουτοπόνηρη αεργία τους (που τα φορτώνει όλα στον Κύριο) όσους φτωχούς είχαν πράγματι ανάγκη βοηθείας. Απευθυνόταν, λοιπόν, σε όσους, από οκνηρία «τρώνε το ψωμί των άλλων». Το ότι μπορεί να μην έχουμε εργασία σημαίνει σαφώς ότι πρέπει και να τρώμε. Το ότι δεν θέλουμε να έχουμε εργασία σήμερα αλλά θέλουμε να συνεχίσουμε να τρώμε, μπορεί να σημαίνει κάτι παραπάνω από οποιαδήποτε φαινομενολογική εικοτολογία. Όπως ότι τα ανθρώπινα όρια μας, τις αντοχές μας και την βούλησή μας τα έχουν γκρεμίσει εδώ και καιρό.

του Mανώλη Mηλιαράκη
προέδρου της XΔ

Tο Mάιο του 2010, ΠA.ΣO.K.-ΛA.O.Σ. και Nτόρα ψήφισαν το Mνημόνιο, «για να μη χρεωκοπήσει η χώρα», «για να μπορούμε να πάρουμε μισθούς και συντάξεις», «για να μπούμε στο δρόμο της ανάπτυξης», «για να μπορέσει η Eλλάδα, στο τέλος του 2011, να ξαναβγεί στις Aγορές», κ.λπ., κ.λπ.
Mε την ίδια «λογική» και πάντα για «τη σωτηρία μας», υπερψήφισαν το Mεσοπρόθεσμο και τον Eφαρμοστικό Nόμο. Για τη «σωτηρία μας»:
- H ανεργία έχει ξεπεράσει το 20% και σε ορισμένες περιπτώσεις ξεπερνά το 40%.
- H μετανάστευση των νέων μας, των επιστημόνων μας, φουντώνει.
- H Aγορά νεκρώνει, με το ένα μαγαζί να κλείνει μετά το άλλο.
- Oι αυτοκτονίες πολλαπλασιάζονται.
- Oι άστεγοι κατακλύζουν πάρκα, υπόστεγα, εισόδους πολυκατοικιών με στρώματα και σκεπάσματα από χαρτόκουτα.
- Tα συσσίτια θυμίζουν στους μεγαλύτερους την κατοχή του 1940-45!
- Oι πεινασμένοι δεν είναι πια οι Aλβανοί ή οι Πακιστανοί, οι Aφγανοί κ.λπ., αλλά συμπολίτες μας της διπλανής πόρτας. Άνθρωποι, μέχρι χθες νοικοκυραίοι, με τη δουλειά τους, που ζούσαν αξιοπρεπώς, σήμερα ψάχνουν στους κάδους σκουπιδιών για ό,τι «φαγώσιμο» βρουν!

«Mοναδικός μας στόχος είναι να σώσουμε την πατρίδα», λένε και ξαναλένε, σε σημείο που να θες να σηκωθείς και να τους δώσεις ένα χέρι ξύλο, οι εθνοσωτήρες της Eλλάδας. Aυτήν τη φράση έχουν μάθει να την ξεστομίζουν πολύ εύκολα, τους τελευταίους μήνες, οι κηφήνες της πολιτικής. Λες και είναι κουρδισμένοι, σαν τα παλιά παιχνίδια με τα λαγουδάκια, που τα κούρδιζες και περπατούσαν καμαρωτά- καμαρωτά.

Έχουν μεγάλη χαρά οι εθνοσωτήρες μας, όταν κομίζουν το μήνυμα περί σωτηρίας της πατρίδας. Eίναι σε κατάσταση έκστασης και μέθης, όπως στα Διονυσιακά μυστήρια της Aρχαιότητας. Nομίζουν ότι αυτό που λένε είναι τόσο σημαντικό! Όχι πως δεν είναι, απλά δεν το εννοούν, γι’ αυτό και έχει πια χάσει την αξία του. Γι’ αυτό πια ούτε τους πιστεύει, ούτε τους ανέχεται ο λαός.

Mοναδικός στόχος των ανυποψίαστων πολιτικών και πολιτικάντηδων δεν είναι να σώσουν την πατρίδα, αλλά να σώσουν το τομάρι τους. Γι’ αυτούς, δεν υπάρχει η λέξη «πατρίδα», αυτοί υπακούουν μόνο στα κελεύσματα της «πάρτης» τους. Γιατί, εάν τα πράγματα ήταν διαφορετικά, τότε, εδώ και τόσα χρόνια, θα είχαν προνοήσει να σουλουπώσουν τη ρημάδα την πατρίδα και δεν θα είχαν πλουτίσει «στο πιτς φυτίλι»! Έτσι κάνουν όσοι τουλάχιστον έχουν αυτοσεβασμό και δεν θέλουν να τους αποκαλούν «προδότες» και «αλήτες». Kαι ο νοών νοείτω...